Adhyaya 255

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्यैव पश्चिमे भागे ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော တီရ္ထ (ဘုရားဖူးကူးဆိပ်) သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၏ အနောက်ဘက်တွင် ကုသိုလ်ကံသန့်ရှင်းသော ရှိသီတို့၏ နေရာရှိ၏…»

Verse 2

तस्मिंस्त्रिनेत्रा मत्स्याश्च दृश्यंतेऽद्यापि भामिनि । अंगिरा गौतमोऽगस्त्यः सुमतिः सुसखिस्तथा

ထိုသန့်ရှင်းသော ဒေသ၌၊ ချစ်မြတ်နိုးရသော မိန်းမရေ၊ ယနေ့တိုင်အောင် သုံးမျက်စိအမှတ်အသားရှိသော ငါးများကို မြင်ရသေးသည်။ ထိုနေရာတွင် အင်္ဂိရသ၊ ဂေါတမ၊ အဂஸ္တျ၊ စုမတိ နှင့် စုသခိ ဟူသော ရှိသီတို့လည်း နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။

Verse 3

विश्वामित्रः स्थूलशिराः संवर्त्तः प्रतिमर्द्दनः । रैभ्यो बृहस्पतिश्चैव च्यवनः कश्यपो भृगुः

ဗိශ්ဝာမိတ္တရ၊ စ္ထူလသိရ၊ သံဝတ္တ၊ ပရတိမရ္ဒန၊ ရૈဘျ နှင့် ပೃဟස්ပတိတို့အပြင်၊ စျဝန၊ ကശ്യပ နှင့် ဘೃဂု တို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။

Verse 4

दुर्वासा जामदग्न्यश्च मार्कंडेयोऽथ गालवः । उशनाऽथ भरद्वाजो यवक्रीतस्त्रितस्तथा

ဒုರ್ವာသ၊ ဇာမဒဂ္နျ၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ နှင့် ထို့နောက် ဂာလဝတို့၊ ထို့အတူ ဥရှနာ၊ ဘရဒ္ဝာဇ၊ ယဝက்ரீတ နှင့် တရိတ တို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။

Verse 5

नारदः पर्वतश्चैव वसिष्ठोऽरुंधती तथा

နာရဒ ရှင်နှင့် ပရဝတ ရှင်၊ ထို့ပြင် ဝသိဋ္ဌ ရှင်—အရုန္ဓတီ မယ်တော်နှင့်အတူ—လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြ၏။

Verse 6

काण्वोऽथ गौतमो धौम्यः शतानन्दोऽकृतव्रणः । जमदग्निस्तथा रामो बकश्चेत्येवमादयः । कृष्णद्वैपायनश्चैव पुत्रशिष्यैः समन्वितः

ထို့နောက် ကာဏ္ဝ ရှင်၊ ဂေါတမ ရှင်၊ ဓောမ്യ ရှင်၊ သတானန္ဒ ရှင်နှင့် အကృతဝ္ရဏ ရှင်တို့၊ ထို့အပြင် ဇမဒဂ္နိ ရှင်၊ ရာမ ရှင်နှင့် ဘက ရှင် စသည့် မုနိအရှင်များလည်း ရှိကြ၏။ ထို့ပြင် ကృష్ణဒွೈပာယန (ဗျာသ) သည် မိမိ၏ သားများနှင့် တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်၍ လာရောက်၏။

Verse 7

एतत्क्षेत्रं समा साद्य प्रभासं मुनिसत्तमाः । तपस्तेपुर्महात्मानो विविधं परमाद्भुतम्

ထိုမုနိအရှင်မြတ်တို့သည် ဤကွင်းမြေသန့်—ပရဘာသ—သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ မဟာအတ္တမများက အမျိုးမျိုးသော တပဿာကို အလွန်အံ့ဖွယ် အာနုဘော်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 8

एवं ते नियतात्मानो दमयुक्तास्तपस्विनः । समाधिना जिगीषन्ते ब्रह्मलोकं सनातनम्

ထို့ကြောင့် မိမိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထား၍ သည်းခံမှုနှင့် ပြည့်စုံသော တပဿဝင်တို့သည်၊ သမာဓိအားဖြင့် လောကီချည်နှောင်မှုကို အနိုင်ယူကာ အနန္တသော ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်လိုကြ၏။

Verse 9

अथाभवदनावृष्टिः कदाचिन्महती प्रिये । कृच्छ्रं प्राप्तो ह्यभूत्तत्र सर्वलोकः क्षुधार्दितः

ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ၊ ချစ်သူရေ၊ မိုးမရွာသော မဟာမိုးခေါင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံကာ အလွန်ခက်ခဲသော ဒုက္ခသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 10

ततो निरन्ने लोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः । मृतं कुमारमादाय कृच्छ्रं प्राप्तास्तदाऽपचन्

ထို့နောက် ဤလောက၌ အစာမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါ၊ မိမိအသက်ကို ကာကွယ်လိုသောသူတို့သည် သေဆုံးသည့် ကလေးယောက်ျားတစ်ဦးကို ယူဆောင်၍၊ အလွန်အမင်း ဒုက္ခခက်ခဲမှုသို့ ကျရောက်ကာ ထိုအချိန်၌ ချက်ပြုတ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 11

अथोपरिचरस्तत्र क्लिश्यमानान्हि तानृषीन् । दृष्ट्वा राजा वृषादर्भिः प्रोवाचेदं वचस्तदा

ထို့နောက် ဘုရင် ဥပရိစရ သည် ထိုနေရာ၌ ဒုက္ခခံနေရသော ရှင်ရသီတို့ကို မြင်၍၊ (ဝೃಷနှင့် ဒರ್ಭမြက် အထိမ်းအမှတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက်) ထိုအချိန်၌ ဤစကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 12

राजोवाच । प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां दृष्टा वृत्तिरनिंदिता । तस्मात्प्रतिग्रहं मत्त गृह्णीध्वं मुनिपुंगवाः

ဘုရင်က ပြောသည်— “ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် လှူဒါန်းပေးအပ်သော အလှူကို လက်ခံခြင်းသည် အပြစ်မရှိသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဟု မြင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်တို့၊ ငါထံမှ ဤအလှူကို လက်ခံကြပါ။”

Verse 13

मुद्गान्माषांश्च व्रीहींश्च तथा रत्नानि कांचनम् । युष्माकं संप्रदास्यामि यच्चान्यदपि दुर्ल्लभम् । निवर्त्तध्वमतः सर्वे ह्येतस्मात्पातकात्परम्

“မုဒ္ဂ (ပဲစိမ်း)၊ မာෂ (ပဲမဲ) နှင့် ဆန်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ ရတနာနှင့် ရွှေတို့ကိုလည်းကောင်း—ထို့ပြင် ရရှိရန်ခက်ခဲသော အခြားအရာများကိုပါ သင်တို့အား ငါပေးအပ်မည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံး ဤနေရာမှ ပြန်လှည့်ကြလော့; အကြောင်းမူကား ဤအလှူသည် ဤအပြစ်မှ ကျော်လွန်ရန် အကြောင်းတရား ဖြစ်သည်။”

Verse 14

ऋषय ऊचुः । तज्जानंतः कथं राजन्गृह्णीमस्ते प्रतिग्रहम्

ရသီတို့က ပြောကြသည်— “ထိုအမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက်၊ အို ဘုရင်၊ သင်၏ အလှူကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း?”

Verse 15

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दशध्वजि समा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

ရထားစစ်သူရဲသည် သတ်သမားဆယ်ယောက်နှင့် အပြစ်တူ၏။ အလံကိုင်သူသည် ရထားစစ်သူရဲဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။ ပြည့်တန်ဆာမသည် အလံကိုင်သူဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။ မင်းသည် ပြည့်တန်ဆာမဆယ်ယောက်နှင့် တူ၏။

Verse 16

यो राज्ञां प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो लोभमोहितः । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

လောဘကြောင့် မောဟဖြစ်၍ မင်းတို့ထံမှ လက်ဆောင်ကို လက်ခံသော ဗြာဟ္မဏသည် တာမိစ္ရ စသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများတွင် မီးကင်သကဲ့သို့ ညှဉ်းဆဲခံရ၏။

Verse 17

तद्गच्छ कुशलं तेऽस्तु सह दानेन पार्थिव । अन्येषां दीयतामेतदित्युक्त्वा ते वनं ययुः

ထို့နောက် သူတို့က “သွားပါ—အရှင်ဘုရင်၊ သင်၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာရှိပါစေ၊ သင်၏ ဒါနနှင့်အတူပင်။ ဤအရာကို အခြားသူတို့အား ပေးပါ” ဟုဆိုကာ တောသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 18

अथ राज्ञः समादेशात्तत्र गत्वा च मंत्रिणः । ऊदुम्बराणि व्यकिरन्हेमगर्भाणि भूतले

ထို့နောက် မင်း၏ အမိန့်အရ မန္တရိများသည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှေဖြင့် ပြည့်နေသော ဥဒုမ္ဗရ သီးများကို ဖြန့်ချကြ၏။

Verse 19

अथ तानि व्यचिन्वंश्च ऋषयो वरवर्णिनि । गुरूणीति विदित्वा तु न ग्राह्याण्यंगिराऽब्रवीत्

ထို့နောက် အရောင်လှသော မိန်းကလေးရေ၊ ရှိသမျှ ရှင်တော်များသည် ထိုအရာများကို ကောက်ယူကြ၏။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် “လေးလံ” သော အပြစ်ကြီးကို ဆောင်ထားသည်ဟု သိမြင်ပြီးနောက် အင်္ဂိရာက “မလက်ခံသင့်” ဟု မိန့်ကြား၏။

Verse 20

अत्रिरुवाच । नास्महेनास्महे मूढ वयमज्ञानबुद्धयः । हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जाड्यतः

အတြိက မိန့်တော်မူသည်– «အို မိုက်သူ၊ ငါတို့သည် အမှန်တကယ် ပညာရှိမဟုတ်၊ ငါတို့၏ ဉာဏ်သည် အဝိဇ္ဇာဖြစ်၏။ ဤအရာတို့ကို ရွှေဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပြီး ယခုတော့ မိုက်မဲမှုမှ နိုးထလာကြပြီ»။

Verse 21

वसिष्ठ उवाच । धर्मार्थं संचयो यस्य द्रव्याणां स न शस्यते । तपःसंचयनं मन्ये वसिष्ठो धनसंचयम्

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်– «ဓမ္မအတွက်ဟု ဆိုကာ ဥစ္စာပစ္စည်းကို စုဆောင်းသူသည် အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းထိုက်သူ မဟုတ်။ ငါ ဝသိဋ္ဌသည် ဥစ္စာစုဆောင်းခြင်းထက် တပသ်(တပဿ) စုဆောင်းခြင်းကို မြတ်သည်ဟု ယူဆ၏»။

Verse 22

त्यजध्वं संचयान्सर्वाञ्जातीनां समुपद्रवान् । न हि संचयवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

လူမျိုးအဆင့်အတန်း အားလုံးအတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေသော စုဆောင်းခြင်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကြလော့။ အမှန်ပင် စုဆောင်းသူတစ်ဦးမျှ အန္တရာယ်ကင်းစွာ နေသည်ဟု မမြင်ရ။

Verse 23

यथायथा न गृह्णाति ब्राह्मणोऽसत्प्रतिग्रहम् । तथातथाऽनिशं चास्य ब्रह्मतेजस्तु वर्धते

ဗြာဟ္မဏသည် မသင့်လျော်သော လက်ခံပေးအပ်မှုကို မယူသလောက်၊ ထိုသလောက်ပင်—မရပ်မနား—သူ၏ ဗြဟ္မတေဇ (ဗြဟ္မ၏ တောက်ပမှု) သည် တိုးပွားလာ၏။

Verse 24

अकिंचनत्वं राज्यं च तुलया समतोलयम् । अकिंचनत्वमधिकं राज्यादपि न संशयः

ငါသည် အကိဉ္စနတော် (မပိုင်ဆိုင်ခြင်း) နှင့် မင်းအာဏာကို တူညီသော ချိန်ခွင်ပေါ်တွင် တိုင်းတာကြည့်၏။ အကိဉ္စနတော်သည် မင်းအာဏာထက်ပင် မြင့်မြတ်ကြောင်း သံသယမရှိ။

Verse 25

कश्यप उवाच । अनर्थो ब्राह्मणस्यैष यदर्थनिचयो महान् । अर्थैश्वर्यविमूढोऽपि श्रेयसो भ्रश्यते द्विजः

ကဿပ မိန့်တော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏအတွက် အကြီးမားသော ဥစ္စာစုဆောင်းခြင်းသည် အနာဂတ်အကျိုးကိုဖျက်ဆီးသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ရပ်ဖြစ်၏။ ဥစ္စာနှင့် အာဏာကြောင့် မောဟဖြစ်သော်လည်း ဒွိဇသည် အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးမှ လွဲချော်သွား၏။

Verse 26

अर्थसंपद्विमोहाय बहुशोकाय चैव हि । तस्मादर्थमनर्थाख्यं श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

ဥစ္စာပစ္စည်း၏ စည်းစိမ်သည် မောဟကို ဖြစ်စေ၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကိုလည်း ယူဆောင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေသူသည် “အနာဂတ်အန္တရာယ်” ဟုခေါ်ရမည့် ထိုဥစ္စာကို အဝေးမှပင် စွန့်ပစ်သင့်၏။

Verse 27

यस्य धर्मार्थमप्यर्थास्तस्यापि न हि दृश्यते । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

ဥစ္စာကို ဓမ္မအတွက်ဟု ဆိုသူအတွက်တောင် လုံခြုံမှုကို မမြင်ရ။ ရွံ့ကို ဆေးကြောခြင်းထက် အဝေးကနေ မထိမိအောင် ရှောင်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။

Verse 28

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे च जीर्येते तृष्णैका न तु जीर्यते

ဘရဒ္ဝါဇ မိန့်တော်မူသည်။ အသက်ကြီးလာသော် ဆံပင်လည်း အိုမင်း၏၊ အသက်ကြီးလာသော် သွားလည်း အိုမင်း၏။ မျက်စိနှင့် နားလည်း ပျက်ယွင်းသော်လည်း တဏှာတစ်ခုတည်းသာ မအိုမင်း။

Verse 29

सूची सूत्र तथा वस्त्रे समानयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रस्य तृष्णा सूची विधीयते

အပ်သည် ချည်နှင့် အဝတ်ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဆက်စပ်စေသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သံသရာ၏ ချည်ကြိုးကို ချုပ်ဆက်ပေးသော အပ်ဟူသည် တဏှာဟု သတ်မှတ်ထား၏။

Verse 30

यथा शृंगं रुरोः काये वर्द्धमाने हि वर्द्धते । अनंतपारा दुर्वारा तृष्णा दुःखप्रदा सदा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

သမင်၏ ချိုသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးလာသလို ကြီးလာသကဲ့သို့၊ တဏှာလည်း အသက်တာနှင့်အမျှ တိုးပွားသည်။ တဏှာသည် ကမ်းမရှိ၊ ထိန်းချုပ်ရန်ခက်၊ အမြဲဒုက္ခပေးပြီး အဓမ္မဖြင့်ပြည့်နှက်သဖြင့် ထိုတဏှာကို စွန့်ပစ်သင့်သည်။

Verse 31

गौतम उवाच । संतुष्टः को न शक्नोति फलैश्चापि हि वर्त्तितुम् । सर्वोऽपींद्रियलोभेन संकटान्यभिगाहते

ဂေါတမက ဆိုသည်။ စိတ်ကျေနပ်သူသည် သစ်သီးသာဖြင့်ပင် မနေထိုင်နိုင်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။ သို့သော် လူအားလုံးသည် အင်ဒြိယလောဘကြောင့် အခက်အခဲများထဲသို့ ကျရောက်ကြသည်။

Verse 32

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मावृतेव भूः

စိတ်နှလုံးကျေနပ်သူအတွက် စည်းစိမ်သည် နေရာတိုင်း၌ ရှိ၏။ ဖိနပ်ဖြင့် ခြေဖုံးထားသူအတွက် မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို သားရေဖြင့် ဖုံးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 33

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानां सुखं चाशांतचेतसाम्

စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ စိတ်ကျေနပ်ခြင်း၏ အမృతဖြင့် ပြည့်ဝသူတို့ ခံစားသော သုခသည်—ငွေကြေးကို လောဘကြီး၍ စိတ်မငြိမ်းသူတို့အတွက် ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 34

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिद्ध्यति । तथैनमपरः कामो भूयो विध्यति बाणवत्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ဆိုသည်။ ဆန္ဒကို ဆန္ဒတောင့်တသူ၏ ဆန္ဒသည် ပြည့်စုံသော်လည်း၊ အခြားဆန္ဒတစ်ခုက ထပ်မံ၍ မြားကဲ့သို့ ထိုးနှက်လာသည်။

Verse 35

न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्द्धते

ကာမအာရုံတို့ကို ခံစားလိုသော ဆန္ဒသည် ကာမကို ခံစားခြင်းဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မငြိမ်းနိုင်; ဟဝိသ်ဖြင့် အစာကျွေးသော မီးကဲ့သို့ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာသည်။

Verse 36

कामानभिलषन्लोभान्न नरः सुखमेधते । समालभ्य तरुच्छायां भवनं वाञ्छो नरः

လောဘကြောင့် ကာမအာရုံကို အမြဲလိုလားနေသူသည် စိတ်ချမ်းသာမှုသို့ မတိုးတက်နိုင်။ သစ်ပင်အရိပ်ကို ရောက်ပြီးတောင် လူသည် အိမ်ကို ဆက်လက်တောင့်တနေသည်။

Verse 37

चतुःसागरसंयुक्तां यो भुंक्ते पृथिवीमिमाम् । एकस्तु वनवासी च स कृतार्थो न पार्थिवः

သမုဒ္ဒရာလေးပါးဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဤမြေကြီးကို ဘုရင်တစ်ပါး အုပ်ချုပ်သော်လည်း ကိစ္စပြီးမြောက်သူ မဟုတ်; တစ်ယောက်တည်း တောတွင်နေသူသာ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။

Verse 38

जमदग्निरुवाच । प्रतिग्रहसमर्थो यस्तपो वर्द्धयते महान् । न करोति तपस्तस्य जायते च सहस्रधा

ဇမဒဂ္နိ မိန့်တော်မူသည်— လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း မဟာသူတော်ကောင်းက တပဿာကို တိုးပွားစေပြီး မလက်ခံသူ၏ တပဿာသည် မွေးဖွားကာ အထောင်ပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာသည်။

Verse 39

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

လက်ခံခွင့်ရှိသူတို့အနက် လက်ခံခြင်းမှ ရပ်တန့်သူများအတွက်၊ ပေးလှူသူတို့ ရောက်သည့် ကောင်းကင်လောကများကိုပင် မလက်ခံသူတို့လည်း ရောက်နိုင်သည်။

Verse 40

अरुंधत्युवाच । बिसतंतुर्यथा नित्यं समंतान्नालसंस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यंता तथा देहाश्रिता सदा

အရုန္ဓတီက ပြောသည်။ ကြာတံအတွင်း၌ ကြာမျှင်သည် အစဉ်အမြဲ ပျံ့နှံ့တည်ရှိသကဲ့သို့၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော တဏ္ဟာ (လိုချင်တပ်မက်မှု) သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို အမြဲကပ်လျက် နေ၏။

Verse 41

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । योऽसौ प्राणांतिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

မှားယွင်းသောအမြင်ရှိသူတို့အတွက် စွန့်လွှတ်ရန် ခက်ခဲပြီး၊ လူသည် အိုမင်းသော်လည်း မအိုမင်းသော တဏ္ဟာသည် အသက်ဆုံးစေသော ရောဂါတည်း။ ထိုတဏ္ဟာကို စွန့်ပစ်သူ၌သာ ချမ်းသာသုခ ရှိ၏။

Verse 42

चंडोवाच । उग्रात्प्रतिग्रहाद्यस्माद्बिभ्यत्येते महेश्वराः । बलीयांसो दुर्बलवत्तथा चैव बिभेम्यहम्

ချဏ္ဍက ပြောသည်။ “ကြမ်းတမ်းသော (မသင့်လျော်သော) လက်ခံယူခြင်းကြောင့် မဟေရှဝရ၏ အင်အားကြီးသော ဘက္တများတောင် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ အင်အားရှိသော်လည်း အားနည်းသူကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ကြသကဲ့သို့၊ ငါလည်း ကြောက်၏။”

Verse 43

पशुमुख उवाच । यदाचरंति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

ပသုမုခက ပြောသည်။ “ပညာရှိတို့သည် အမြဲတမ်း ဓမ္မကို အားထား၍ ကျင့်သုံးသမျှကိုပင်၊ ကိုယ့်အကျိုးစစ်ကို လိုလားသူ ပညာရှိတစ်ဦးက လုပ်ဆောင်သင့်၏။”

Verse 44

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि त्यक्त्वा तानि फलानि च । ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः

ဣရှဝရက ပြောသည်။ “ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ခိုင်မာသော ဝ్రတ (သစ္စာကတိ) ရှိသော ရှိတော်မူသော ရှိများသည် ရွှေရောင်အသီးများကိုလည်း စွန့်လွှတ်၍ အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။”

Verse 45

ततस्ते विचरंतो वै ददृशुः सुमहत्सरः । पद्मिनीभिः समाकीर्णं सर्वतो वरवर्णिनि

ထို့နောက် သူတို့ လှည့်လည်သွားလာစဉ် အလွန်ကြီးမားသော ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။ အို အရောင်အဆင်းလှသော မိန်းမရေ၊ ရေကန်သည် အရပ်ရပ်တွင် ကြာပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 46

तस्मिन्देशे तदा प्राप्तः परिव्राजः शुनोमुखः । तेनैव सहितास्तत्र स्नाताः सर्वे महर्षयः

ထိုနေရာ၌ ထိုအခါ လှည့်လည်သွားလာသော သာသနာ့အကျင့်ရှိသူ «ရှုနိုမုခ» ရောက်လာ၏။ သူနှင့်အတူ မဟာရိရှီကြီးများအားလုံးလည်း ထိုနေရာတွင် ရေချိုးကြ၏။

Verse 47

तत्रावतारं कृत्वा तैर्गृहीतानि बिसानि तु । निक्षिप्य सरसस्तीरे चक्रुः पुण्यां जलक्रियाम्

ထိုနေရာ၌ ရေထဲသို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကြာတံများ (ဘိသာ) ကို စုဆောင်းယူကြ၏။ ထို့ကို ရေကန်ကမ်းပေါ်တွင် ထားကာ သန့်စင်ကောင်းကျိုးပေးသော ရေကရိယာ (ရေဖြင့်ပြုသော ပူဇော်ပွဲ) ကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 48

अथोत्तीर्य जलात्तस्मात्ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यंत इदं वचनमब्रुवन्

ထို့နောက် ထိုရေမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ အချင်းချင်း စုပေါင်းကြ၏။ ထိုကြာတံများကို မမြင်ရသဖြင့် ဤစကားကို ပြောကြ၏။

Verse 49

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं पापकर्मणा । बिसानि तानि सर्वाणि हृतानि च मुनीश्वराः

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်— «ဆာလောင်မှုကြောင့် ပူပန်နေသော ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် မည်သူက၊ မည်သို့သော အပြစ်ကံဖြင့်၊ ထိုကြာတံများအားလုံးကို ယူဆောင်သွားသနည်း၊ မုနိအရှင်တို့၏ အရှင်များရေ?»

Verse 50

ते शंकमानास्त्वन्योन्यं पर्यपृच्छन्द्विजोत्तमाः । चक्रुस्ते शपथान्सर्वे यथान्यायं च भामिनि

အချင်းချင်း သံသယဖြစ်ကြသဖြင့် ဒွိဇောတ္တမတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မေးမြန်းကြပြီး၊ အို စိတ်လှုပ်ရှားသော မိန်းမရေ၊ တရားနည်းလမ်းအတိုင်း သစ္စာကတိအဓိဋ္ဌာန်များကို အားလုံး ပြုကြ၏။

Verse 51

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः स भवतु न्यासलोपं करोतु सः । कूटसाक्षित्वमभ्येतु बिसस्तैन्यं करोति यः

ကশ্যပက ပြော၏— “ကြာတံများကို ခိုးယူသူသည် အရာအားလုံးကို စားသောက်သူ ဖြစ်ပါစေ။ အပ်နှံထားသော ဥစ္စာကို ဖောက်ဖျက်သူ (န്യാസလောပ) ဖြစ်ပါစေ။ မမှန်သက်သေ (ကူဋသက္ခိ) သို့ ကျရောက်ပါစေ။”

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु पर नारीं विशेषतः । अतिथिः स्यात्तथान्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ဝသಿಷ್ಠက ပြော၏— “ဘိသသ္တိုင်နျ (ကြာတံကဲ့သို့ သေးငယ်သော ခိုးမှု) ပြုသူသည် အချိန်မသင့်သော ကာမစိတ်၌ ပျော်မွေ့လာမည်၊ အထူးသဖြင့် အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံလိုစိတ် ဖြစ်မည်။ ထို့ပြင် အိမ်တစ်အိမ်မှ တစ်အိမ်သို့ ပြောင်းလဲနေသော မတည်ငြိမ်သည့် အတိഥိ ဖြစ်လာမည်။”

Verse 53

भरद्वाज उवाच । नृशंसो वै स भवतु समृद्ध्या चाप्यहंकृ तः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ဘရဒ္ဝါဇက ပြော၏— “ဘိသသ္တိုင်နျ ပြုသူသည် ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်လာမည်။ စည်းစိမ်ရလာသော်လည်း အဟင်္ကာရဖြင့် မာန်တက်မည်။ ထို့ပြင် မနာလိုသူ၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုသူလည်း ဖြစ်လာမည်။”

Verse 54

विश्वामित्र उवाच । नित्यं कामरतः सोस्तु दिवा सेवतु मैथुनम् । नीचकर्मरतश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြော၏— “ဘိသသ္တိုင်နျ ပြုသူသည် အမြဲတမ်း ကာမရာဂ၌ စွဲလမ်းနေမည်။ နေ့ခင်းတောင် မေထုန်ကို လိုက်စားမည်။ ထို့ပြင် နိမ့်ကျသော အလုပ်အကိုင်များ၌လည်း စွဲလမ်းသွားမည်။”

Verse 55

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषलीपतिः । अस्तु वार्द्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ဇမဒဂ္နိ မိန့်တော်မူသည်— «ဘိသသ္တိုင်နျ» ကို ကျူးလွန်သူသည် မိန်းကလေးကို အိုမင်းသူနှင့် လက်ထပ်ပေးရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်။ ထိုသူသည် အကျင့်ပျက် မိန်းမ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်၍ အမြဲတမ်း အတိုးစား (ဥသုရိယ) ဖြင့် အသက်မွေးမည်။

Verse 56

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरोतु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

ဂေါတမ မိန့်တော်မူသည်— «ဘိသသ္တိုင်နျ» ကို ကျူးလွန်သူသည် မယူသင့်သောအရာကို ယူတတ်လာပြီး မြင်းရောင်းဝယ်မှုကို လုပ်ကာ၊ မိမိ၏ ဆရာကိုပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကဲ့ရဲ့သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 57

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

အတြိ မိန့်တော်မူသည်— «ဘိသသ္တိုင်နျ» ကို ကျူးလွန်သူသည် စိတ်မကောင်းသောသူ ဖြစ်လာ၍ မိခင်ဖခင်ကို အမြဲ မလေးစားဘဲ အပြစ်တင်မည်။ ထို့ပြင် မသင့်လျော်သူထံမှ ဓမ္မအကြောင်းကို မေးမြန်းရှာဖွေမည်။

Verse 58

अरुन्धत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

အရုန္ဓတီ မိန့်တော်မူသည်— «ဘိသသ္တိုင်နျ» ကို ကျူးလွန်သော မိန်းမသည် အကျင့်ပျက်သွား၍ မိမိခင်ပွန်းမတိုင်မီ အစာစားခြင်း၊ အိပ်ရာဝင်ခြင်းတို့ကို ပြုကာ သင့်တော်မှုကို မလေးစားတော့ပေ။

Verse 59

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

ချဏ္ဍ မိန့်တော်မူသည်— «ဘိသသ္တိုင်နျ» ကို ကျူးလွန်သော မိန်းမသည် မိမိ၏ အရှင်/ခင်ပွန်းကို ဆန့်ကျင်လာပြီး ဓမ္မကို မုန်းတီးစိတ် ပေါက်ဖွားစေသည်။ ထို့ပြင် သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို အထူးသဖြင့် မုန်းတီးသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 60

पशुमुख उवाच । परस्य प्रेष्यतां यातु सदा जन्मनिजन्मनि । सर्वधर्म क्रियाहीनो बिसस्तैन्यं करोति यः

ပသုမုခက ပြောသည်။ “ကြာတံခိုးယူခြင်း (bisastainya) ကို ပြုသူသည် မွေးဖွားတိုင်း မွေးဖွားတိုင်း အခြားသူတို့၏ ကျွန်ဖြစ်သွားပြီး၊ ဓမ္မကျင့်စဉ်နှင့် ဘာသာရေးတာဝန် အလုံးစုံမှ ကင်းလွတ်ပျက်စီးနေ၏။”

Verse 61

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

ရှုနိုမုခက ပြောသည်။ “ကြာတံခိုးယူခြင်း (bisastainya) ကို ပြုသူသည် (အံ့ဖွယ်) စည်းကမ်းနှင့်အညီ ဝေဒများကို ဖတ်ရွတ်သော ဂೃಹಸ್ಥ ဖြစ်လာပြီး၊ ဧည့်သည်တို့ ချစ်ခင်ရသော အိမ်ရှင်ဖြစ်ကာ၊ အမြဲတမ်း သစ္စာကို ပြောဆို၏။”

Verse 62

ऋषय ऊचुः । इष्टमेतद्द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । त्वया कृतं बिसस्तैन्यं सर्वेषां नः शुनोमुख

ရသီတို့က ပြောကြသည်။ “နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့အတွက် ဤအရာသည် အမှန်တကယ် လိုလားအပ်သောအရာပင်—သင်ပြုခဲ့သော ကတိသစ္စာကြောင့်။ သို့သော် အို ရှုနိုမုခ၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ ကြာတံများကို ခိုးယူခဲ့သူမှာ သင်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 63

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वै द्विजाः । धर्मं वै श्रोतुकामेन जानीध्वं मां पुरंदरम्

ရှုနိုမုခက ပြောသည်။ “အမှန်ပင်၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့၊ သင်တို့အားလုံး၏ ကြာတံများကို ငါယူခဲ့သည်။ ဓမ္မအကြောင်းကို ကြားနာလိုသော စိတ်ဖြင့် လာသော ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ဟူ၍ ငါ့ကို သိမှတ်ကြလော့။”

Verse 64

अलोभादक्षया लोका जिता वै मुनिसत्तमाः । प्रार्थयध्वं वरं शुभ्रं सर्वमेव ह्यसंशयम्

“လောဘကင်းခြင်းကြောင့်၊ အို မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ မပျက်မယွင်းသော လောကများကို အနိုင်ရ၏။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို တောင်းကြလော့—ပေးအပ်သင့်သမျှ အားလုံးကို သင်တို့ရမည်၊ သံသယမရှိ။”

Verse 65

ऋषय ऊचुः । इहागत्य नरो यस्तु त्रिरात्रोपोषितः शुचिः । कृत्वा स्नानं पितॄंस्तर्प्य श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

ရသေ့တို့ မိန့်ကြားသည်– «ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ သန့်ရှင်းစွာ တိရတ္တရ (သုံးည) ဥပဝါသ ထိန်းသိမ်းသူသည်၊ ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များအား တර්ပဏ (ရေသွန်းပူဇော်) ပြုကာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သြာဒ္ဓ (śrāddha) ကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်»။

Verse 66

सर्वतीर्थोद्भवं तस्य पुण्यं भूयात्पुरंदर । नाधोगतिमवाप्नोति विबुधैस्सह मोदताम् । तथेत्युक्त्वा ततः शक्रस्त त्रैवान्तर्हितोऽभवत्

«အို ပုရန္ဒရ၊ သူရရှိသော ကုသိုလ်သည် တီရ္ထ (tīrtha) အားလုံးမှ ပေါ်ထွန်းသကဲ့သို့ တူညီပါစေ။ သူသည် အောက်တန်းအခြေအနေသို့ မကျရောက်ပါစေ; ဒေဝတို့နှင့်အတူ ပျော်မြူးပါစေ» ဟုဆိုပြီး၊ «ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ» ဟု သက္ကရ (အိန္ဒြ) က မိန့်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 255

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितीर्थमाहात्म्य वर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ရှလိုက ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာတွင်၊ ခုနှစ်မြောက် ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသက္ရှေတ్రమာဟာတ္မယ အတွင်းရှိ «ရသိတီရ္ထ မဟာတ္မယ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၂၅၅ သည် ပြီးဆုံး၏။