Adhyaya 209

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मार्कण्डेयेशमुत्तमम् । तस्मादुत्तरदिग्भागे मार्कण्डेन प्रतिष्ठितम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မာရ္ကဏ္ဍေယေရှ္ဝရ ထံသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာမှ မြောက်ဘက်အရပ်တွင် မာရ္ကဏ္ဍက တည်ထောင်ထား၏။

Verse 2

सावित्र्याः पूर्वभागे तु नातिदूरे व्यवस्थितम् । महर्षिरभवत्पूर्वं मार्कण्डेय इति श्रुतः

သာဝိတြီ၏ အရှေ့ဘက်၌ မဝေးလှသောနေရာတစ်ခုရှိ၏။ ရှေးကာလ၌ “မာရကဏ္ဍေယ” ဟုကျော်ကြားသော မဟာရိရှိတစ်ပါး ရှိခဲ့၏။

Verse 3

अजरश्चामरश्चैव प्रसादात्पद्मयोनिनः । स गत्वा तत्र विप्रेन्द्रो देवदेवस्य शूलिनः । लिंगं तु स्थापयामास ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူသည် အိုမင်းခြင်းကင်း၍ သေခြင်းကင်းသောသူ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူသည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ ထိုကေတ္တရကို အထူးမြတ်သော က္ෂೇತ್ರဟု သိမြင်ပြီး၊ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော သူလင် (သုံးခွံကိုင်ရှင်) ၏ လိင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 4

स तं पूज्य विधानेन स्थित्वा दक्षिणतो मुनिः । पद्मासनधरो भूत्वा ध्यानावस्थस्तदाऽभवत्

ထိုအရှင်ကို သင့်တော်သော ဝိဓာနအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက် မုနိသည် တောင်ဘက်၌ ရပ်တည်လေ၏။ ထို့နောက် ပဒ္မာသနကို ဆောင်ယူကာ အနက်ရှိုင်းသော ဓျာနသမာဓိအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 5

तस्य ध्यानरतस्यैव प्रयुतान्यर्बुदानि च । युगानां समतीतानि न जानाति मुनीश्वरः

ဓျာန၌သာ စိတ်တည်မြဲနေသော မုနိဣශ්ဝရအတွက် ယုဂများသည် သောင်းသောင်းချီ၊ ကုဋေကုဋေချီ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း အချိန်ကုန်လွန်မှုကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 6

अथ लोपं समापन्नः प्रासादः शांकरः स्थितः । कालेन महता देवि पांसुभिर्मारुतोद्भवैः

ထို့နောက်၊ ဒေဝီရေ၊ အချိန်အလွန်ရှည်ကြာသွားသဖြင့် ရှင်ကရ၏ ပရသာဒ (ရှိုင်ဝဘုရားကျောင်း) သည် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားကာ လေတိုက်၍ ထလာသော ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကျပ်တည်းလေ၏။

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य प्रबुद्धो मुनिसत्तमः । अपश्यत्पांसुभिर्व्याप्तं तत्सर्वं शिवमन्दिरम्

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မုနိအမြတ်ဆုံးသည် နိုးထလာ၍ သီဝဘုရားကျောင်းတစ်လုံးလုံးကို ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်၏။

Verse 8

ततः कृच्छ्रात्स निष्क्रान्तः खनित्वा मुनिपुंगवः । अकरोत्सुमहाद्वारं पूजार्थं तस्य भामिनि

ထို့နောက် အလွန်ပင်ပင်ပန်းပန်းဖြင့် မုနိတို့အထဲက နွားထီးတော်တူသူသည် ထွက်လာ၏။ တူးဖော်ရှင်းလင်းပြီးနောက်၊ အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမရေ၊ ပူဇော်ရန်အတွက် တံခါးကြီးမားစွာကို ပြုလုပ်၏။

Verse 9

प्रविश्य तत्र यो भक्त्या पूजयेद्वृषभध्वजम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်၍ ဘက္တိဖြင့် နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်ဆောင်သော သခင်ကို ပူဇော်သူသည် မဟေရှဝရ ဘုရားတော် တည်ရှိရာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 10

देव्युवाच । अमरत्वं कथं प्राप्तो मार्कंण्डो मुनिसत्तमः । अभवत्कौतुकं ह्येतत्तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि

ဒေဝီက မေးလေ၏— “မုနိအမြတ်ဆုံး မာကဏ္ဍေယသည် မည်သို့ အမရత్వကို ရရှိသနည်း။ ဤအရာက ငါ့စိတ်၌ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖြစ်စေသဖြင့် သင် ရှင်းပြသင့်၏။”

Verse 11

अमरत्वं यतो नास्ति प्राणिनां भुवि शंकर । देवानामपि कल्पांते स कथं न मृतो मुनिः

“မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါတို့အတွက် အမရత్వမရှိပါ၊ အို ရှင်ကရ။ ကလ္ပအဆုံးတွင် နတ်တို့တောင် ပျက်စီးကြသေးသည်။ ထိုမုနိသည် မည်သို့ မသေခဲ့သနည်း?”

Verse 12

ईश्वर उवाच । अथातस्त्वां प्रव क्ष्यामि यथासावमरोऽभवत् । आसीन्मुनिः पुराकल्पे मृकण्ड इति विश्रुतः

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— «ယခုမှစ၍ သူသည် မသေမပျက် (အမရ) ဖြစ်လာပုံကို သင်အား ရှင်းပြမည်။ ရှေးကပ်ပကာလတစ်ခါတွင် မೃကဏ္ဍ (Mṛkaṇḍa) ဟု ကျော်ကြားသော မုနိတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်»။

Verse 13

भृगोः पुत्रो महाभागः सभार्यस्तपसि स्थितः । तस्य पुत्रस्तदा जातो वसतस्तु वनांतरे

သူသည် ဘೃဂု (Bhṛgu) ၏ သားတော် အလွန်ကံကောင်းမြတ်သူ ဖြစ်၍ ဇနီးနှင့်အတူ တပသ် (တပဿ) တွင် တည်နေ၏။ တောအတွင်း အာရှရမ်၌ နေထိုင်စဉ် ထိုအခါ သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလာသည်။

Verse 14

स पाञ्चवार्षिको भूत्वा बाल एव गुणान्वितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य ज्ञानी तत्र समागतः

ကလေးသည် အသက်ငါးနှစ်သာရှိသော်လည်း ကောင်းမြတ်သောဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံနေ၏။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူ (jñānī) တစ်ပါး ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်။

Verse 15

तेन दृष्टस्तदा बालः प्रांगणे विचरन्प्रिये । स्मृत्वाऽहसच्चिरं कालं भाव्यर्थं प्रति नोदितः

ချစ်မြတ်နိုးသူရေ၊ ဉာဏ်ရှိသူသည် အိမ်ဝင်းအတွင်း လှည့်လည်နေသော ကလေးကို မြင်သဖြင့် အချိန်ရှည်ကြာမှုကို သတိရကာ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့်အရာအပေါ် စိတ်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားသွားသည်။

Verse 16

तस्य पित्रा स दृष्टस्तु सामुद्रज्ञो विदुत्तमः । हास्यस्य कारणं पृष्टो विस्मयान्वितचेतसा

ထိုကလေး၏ဖခင်သည် နိမိတ်လက္ခဏာများကို ဖတ်ရှုတတ်သော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ဉာဏ်ရှိသူကို မြင်ပြီး အံ့ဩသည့်စိတ်ဖြင့် သူ၏ပြုံးရယ်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို မေးမြန်း하였다။

Verse 17

कस्मान्मे सुतमालोक्य स्मितं विप्र कृतं त्वया । तत्र मे कारणं ब्रह्मन्यथावद्वक्तुमर्हसि

«အဘယ့်ကြောင့် ဗြာဟ္မဏာရေ၊ ငါ့သားကို မြင်လျှင် ပြုံးရသနည်း။ အို သန့်ရှင်းသူ၊ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို အတိုင်းအတာမလွဲ ပြောကြားပါ။»

Verse 18

इति तस्य वचः श्रुत्वा ज्ञानी विप्रो वचोऽब्रवीत्

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏာက ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 19

अयं पुत्रस्तव मुने सर्वलक्षणसंयुतः । अद्यप्रभृति षण्मासमध्ये मृत्युमवाप्स्यति

«အို မုနိ၊ သင်၏ဤသားသည် မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်ရှိ၏။ သို့သော် ယနေ့မှစ၍ ခြောက်လအတွင်း သေခြင်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်။»

Verse 20

यदि जीवेत्पुनरयं चिरायुर्वै भविष्यति । अतो मया कृतं हास्यं विचित्रा कर्मणो गतिः

«သို့ရာတွင် သူက အသက်ရှင်လျှင် အမှန်တကယ် အသက်ရှည်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ငါ ပြုံးခဲ့သည်—ကံ၏လမ်းကြောင်းသည် အံ့ဩဖွယ်နှင့် မခန့်မှန်းနိုင်။»

Verse 21

एतच्छ्रुत्वा वचो रौद्रं ज्ञानिना समुदाहृतम् । व्रतोपनयनं चक्रे बालकस्य पिता तदा

ပညာရှိက ထုတ်ဖော်ပြောသော ကြမ်းတမ်းသည့်စကားကို ကြားပြီးနောက် ကလေး၏အဖေသည် ထိုအခါပင် ကလေးအတွက် ဝရတနှင့် ဥပနယန (upanayana) အစပြုအခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 22

आह चैनमृषिः पुत्रं दृष्ट्वा ब्राह्मणमागतम् । अभिवाद्यास्त्रयो वर्णास्ततः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

ရသီက သားကို ပြောသည်— «ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ဂါရဝပြု၍ နမസ്കာရလုပ်လော့။ ဝဏ္ဏသုံးပါးကို ဂုဏ်ပြုလျှင် မင်္ဂလာကောင်းကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိမည်»။

Verse 23

एवमुक्तः स वै विप्रः करोत्येवाभिवादनम् । न वर्णावरजं वेत्ति बालभावाद्वरानने

ထိုသို့ သင်ကြားခံရသဖြင့် ကလေးသည် အမှန်တကယ် နမസ്കာရပြု하였다။ သို့ရာတွင် ကလေးသဘောကြောင့် ဝဏ္ဏများအကြား အထက်အောက်အစဉ်ကို မသိနားမလည်ခဲ့ပါ၊ မျက်နှာလှသူမ။

Verse 24

पंचमासा ह्यतिक्रान्ता दिवसाः पञ्चविंशतिः । एतस्मिन्नेव काले तु प्राप्ताः सप्तर्षयोऽमलाः

လငါးလနှင့် ရက်နှစ်ဆယ့်ငါး ရှိပြီးနောက်၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အညစ်အကြေးကင်းသော စပ္တရ္ဩိ (သတ္တရသီ) များ ရောက်လာကြသည်။

Verse 25

तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण भामिनि । कालेन तेन सर्वेऽथ यथावदभिवादनैः । आयुष्मान्भव तैरुक्तः स बालो दण्डवल्कली

မျက်နှာလှသူမ၊ သူတို့သည် တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားလာကြရာ၊ အချိန်တန်သော် အားလုံးက သင့်တော်သကဲ့သို့ နမസ്കာရများကို လက်ခံရရှိကြသည်။ ထိုကလေးသည် တောင်တံကိုင်၍ သစ်ခေါက်ဝတ်လျက်၊ သူတို့က «အသက်ရှည်ပါစေ» ဟု ကောင်းချီးပေးကြ၏။

Verse 26

उक्त्वा ते तु पुनर्बालं वीक्ष्य वै क्षीणजीवितम् । दिनानि पंच ते ह्यायुर्ज्ञात्वा भीतास्ततोऽनृतात्

သို့ပြောပြီးနောက် သူတို့သည် အသက်တမ်းလျော့နည်းနေသော ကလေးကို ထပ်မံကြည့်ရှုကြသည်။ အသက်ကျန်ရက် ငါးရက်သာရှိသည်ကို သိသဖြင့်၊ မိမိတို့ကောင်းချီးသည် မမှန်ကန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြ၏။

Verse 27

ब्रह्मचारिणमादाय गतास्ते ब्रह्मणोऽन्तिके । प्रतिमुच्याग्रतो बालं प्रणेमुस्ते पितामहम्

သူတို့သည် ဗြဟ္မစရိယ ကလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဗြဟ္မာ၏ ရှေ့တော်သို့ သွားကြသည်။ ကလေးကို ရှေ့တွင် ထားပြီး ပိတာမဟာ (အဘိုးကြီး) ကို ဦးချကြသည်။

Verse 28

ततस्तेनापि बालेन ब्रह्मा चैवाभिवादितः । चिरायुर्ब्रह्मणा बालः प्रोक्तोऽसावृषिसन्निधौ

ထို့နောက် ကလေးကလည်း ဗြဟ္မာကို သင့်တော်စွာ ဦးညွှတ်ကန်တော့하였다။ ရှင်တော်မုနိများ၏ ရှေ့တွင် ဗြဟ္မာက “ဤကလေးသည် အသက်ရှည်မည်” ဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 29

ततस्ते मुनयः प्रीताः श्रुत्वा वाक्यं पितामहात् । पितामहस्तु तान्दृष्ट्वा ऋषीन्प्रोवाच विस्मितान् । केन कार्येण वाऽयाताः केन बालो निवेदितः

ပိတာမဟာ၏ စကားကို ကြားသဖြင့် မုနိများ ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ပိတာမဟာသည် အံ့ဩနေသော ရှင်တော်များကို မြင်၍ မေးမြန်းမိန့်ကြားသည်– “မည်သည့်ကိစ္စကြောင့် လာကြသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤကလေးကို ငါ့ရှေ့သို့ တင်ပြလာသနည်း?”

Verse 30

ऋषय ऊचुः । भृगोः पुत्रो मृकण्डस्तु क्षीणायुस्तस्य बालकः । अकालेन पिता ज्ञात्वा बबंधास्य च मेखलाम्

ရဟန်းတော်များက ပြောကြသည်– “ဘೃဂု၏ သား မೃကဏ္ဍ၌ အသက်တိုသော သားငယ်တစ်ယောက် ရှိသည်။ သေချိန်မရောက်မီကပင် ဖခင်သည် သိရှိ၍ ဗြဟ္မစရိယ၏ မေခလာ ခါးပတ်ကို သူ့အပေါ် ချည်ပတ်ပေး하였다။”

Verse 31

यज्ञोपवीतं च ततस्तेन विप्रेण बोधितः । यं कञ्चिद्द्रक्ष्यसे लोके भ्रमन्तं भूतले द्विजम्

ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏ၏ သင်ကြားမှုဖြင့် သူ့အား ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကို ဆင်မြန်းပေး하였다။ “ဤလောက၌ မြေပြင်ပေါ် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဒွိဇကို မည်သူမဆို သင်မြင်လျှင်…”

Verse 32

तस्याभिवादनं कार्यं नित्यमेव च पुत्रक । ततो वयमनेनैव दृष्टा बालेन सत्तम

«သားရေ၊ အမြဲတမ်း ထိုသူအား ရိုသေဝတ်ပြု၍ နမസ്കာရ ပြုရမည်» ဟုဆို၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုကလေးက ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်၊ အကောင်းဆုံးသောသူရေ။

Verse 33

तीर्थयात्राप्रसंगेन दैवयोगात्पितामह । चिरायुरेष वै प्रोक्तो ह्यमीभिश्चाभिवादितैः

အို ပိတာမဟာ၊ တီर्थယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းအရာအတွင်း၌ ကံတော်ညီညွတ်မှုကြောင့် ဤကလေးကို ဤမုနိတို့က နမസ്കာရခံပြီးနောက် «အသက်ရှည်မည်» ဟု အမှန်တကယ် ကြေညာခဲ့ကြသည်။

Verse 34

त्वत्सकाशं समानीतस्त्वया चैवमुदाहृतः । कथं वागनृता देव ह्यस्माकं भवता सह

«သင်၏အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သင်က ဤသို့ မိန့်ကြားသဖြင့်—အို ဒေဝ၊ သင်က ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ပြောသော စကားတစ်ခွန်းတစ်လုံး မည်သို့ မမှန်နိုင်ပါမည်နည်း»

Verse 35

उवाच बालमुद्दिश्य प्रहसन्पद्मसंभवः । मत्समानायुषो बालो मार्कण्डेयो भविष्यति

ပဒ္မသံဘဝ (ဗြဟ္မာ) သည် ပြုံးရယ်လျက် ကလေးကို ညွှန်ပြပြီး မိန့်တော်မူသည်—«ဤကလေး မာရ္ကဏ္ဍေယ သည် ငါနှင့်တူသော အသက်တမ်း ရရှိလိမ့်မည်»။

Verse 36

कल्पस्यादौ तथा चान्ते सहायो मे भविष्यति । ततस्तु मुनयः प्रीता गृहीत्वा मुनिदारकम् । तस्मिन्नेव प्रदेशे तु मुमुचुश्चेष्टितं यतः

«ကလ္ပ၏အစ၌လည်း အဆုံး၌လည်း သူသည် ငါ၏အဖော်ဖြစ်လိမ့်မည်»။ ထို့နောက် မုနိတို့သည် ဝမ်းမြောက်၍ မုနိကလေးကို ခေါ်ယူကာ ထိုဒေသတည်း၌ပင် အားထုတ်မှုကို ရပ်နား၍ ပင်ပန်းမှုမှ အနားယူကြသည်။

Verse 37

तीर्थयात्रां गता विप्रा मार्कण्डेयो गृहं ययौ । गत्वा गृहमथोवाच मृकण्डं मुनिसत्तमम्

တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီးထွက်သွားသော ဗြာဟ္မဏ မုနိတို့နောက်၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ သည် အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ အိမ်ရောက်လျှင် မုနိအထွဋ် မೃကဏ္ဍု ထံသို့ စကားဆို၏။

Verse 38

ब्रह्मलोकमहं नीतो मुनिभिस्तात सप्तभिः । उक्तोऽयं ब्रह्मणा कल्पस्यादौ चान्ते च मे सखा

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆို၏— «အဖေ၊ မုနိ ခုနစ်ပါးက ကျွန်ုပ်ကို ဗြဟ္မာလောကသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ဗြဟ္မာက ‘ဤသူသည် ကလ္ပ၏ အစ၌လည်း အဆုံး၌လည်း ငါ၏ မိတ်ဆွေ ဖြစ်လိမ့်မည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏»။

Verse 39

भविष्यति न संदेहो मत्समायुश्च बालकः । ततस्तैः पुनरानीतो मुक्तश्चैवाश्रमं प्रति

«ဤအရာသည် အမှန်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သံသယမရှိ—ဤကလေး၏ အသက်တာသည် ငါနှင့် တူညီလိမ့်မည်» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သူတို့က ထပ်မံ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာပြီး အာရှရမ်သို့ ပြန်သွားရန် လွှတ်လိုက်ကြ၏။

Verse 40

मत्कृते हि द्विजश्रेष्ठ यातु ते मनसो ज्वरः । मार्कण्डेयवचः श्रुत्वा मृकण्डो मुनिसत्तमः । जगाम परमं हर्षं क्षणमेकं सुदुःसहम्

«ကျွန်ုပ်ကြောင့်ပင်၊ ဒွိဇအထွဋ်ရေ၊ သင်၏ စိတ်အပူအနာ (မနောဇွရ) သက်သာပါစေ» ဟုဆို၏။ မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ စကားကို ကြားသော် မုနိအထွဋ် မೃကဏ္ဍု သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ တစ်ခဏမျှပင် ခံရခက်လောက်အောင် ဖြစ်၏။

Verse 41

ततौ धैर्यं समास्थाय वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် သူသည် သတ္တိကို ပြန်လည်တည်မြဲစေ၍ စိတ်ကို ထိန်းကာ ဤစကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 42

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्त्वया मे सुपुत्रेण दृष्टो लोकपितामहः

မೃကဏ္ဍုက ဆိုသည်– «ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၍ ငါ၏ အသက်တာလည်း အမှန်တကယ် ကောင်းစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ။ အကြောင်းမှာ သားကောင်းရေ၊ သင်က လောက၏ အဘိုးအို (ဗြဟ္မာ) ကို မြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့်»။

Verse 43

वाजपेयसहस्रेण राजसूयशतेन च । यं न पश्यन्ति विद्वांसः स त्वया लीलया सुत

«ဝါဇပေယ ယဇ္ဍတစ်ထောင်နှင့် ရာဇသူယ တစ်ရာကို ပြုလုပ်သော်လည်း ပညာရှိတို့ မမြင်နိုင်သော ထိုဘုရားကို သားရေ၊ သင်က လွယ်ကူစွာ ကစားသကဲ့သို့ မြင်တွေ့ခဲ့သည်»။

Verse 44

दृष्टश्चिरायुरप्येवं कृतस्तेनाब्जयोनिना । दिवारात्रमहं तात तव दुःखेन दुखितः । न निद्रामनुगच्छामि तन्मेदुःखं गतं महत्

«ထိုကြောင့် ပန်းကြာမှ မွေးဖွားသော ဗြဟ္မာက သင့်အား အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် သားရေ၊ နေ့ညမပြတ် သင့်ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ငါလည်း ဝမ်းနည်းနေ၏။ အိပ်မပျော်နိုင်—ငါ့အပေါ် ကျရောက်သော ဒုက္ခသည် အလွန်ကြီးမားလှ၏»။

Verse 209

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စ္လိုကာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ်ရ မာဟာတ္မယ၌၊ «မာရကဏ္ဍေယေရှ္ဝရ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၂၀၉ သည် ပြီးဆုံး၏။