Adhyaya 172

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महा देवि लिंगं तद्भरतेश्वरम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं नातिदूरं व्यवस्थितम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် မဟာဒေဝီ၊ ‘ဘာရတေရှ္ဝရ’ ဟုခေါ်သော လင်္ဂကို သွားရမည်။ ထိုနေရာမှ မြောက်ဘက်တွင် မဝေးလှစွာ တည်ရှိ၏»။

Verse 2

भरतोनाम राजाऽभूदाग्नीध्रः प्रथितः क्षितौ । यस्येदं भारतं वर्षं नाम्ना लोकेषु गीयते

‘ဘာရတ’ ဟူသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့၏။ သူသည် အာဂ္နီဓြ မျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်၍ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြား၏။ သူ့နာမကြောင့် ဤမြေဒေသကို လောကတို့တွင် ‘ဘာရတဝရ္ෂ’ ဟု ချီးကျူးခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

Verse 3

स च चक्रे तपो घोरं क्षेत्रेऽस्मिन्पार्वति प्रिये । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्

ထိုဘုရင်သည် ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌၊ ချစ်မြတ်နိုးရသော ပါရဝတီ၊ ကြမ်းတမ်းသော တပသကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့ပြင် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို ဤနေရာ၌ သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဒေဝနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ထိုသီလတပသကို ဆက်လက်ကျင့်သုံး하였다။

Verse 4

पुत्रकामो नरश्रेष्ठः पूजयामास शंकरम् । ततस्तुष्टः स भगवान्वरं दातुं समुत्सुकः

သားတော်များကို လိုလားသော လူအထူးမြတ်သည် ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ကို ပူဇော်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် နှစ်သက်တော်မူ၍ ကောင်းချီးပေးရန် စိတ်အားထက်သန်လာ၏။

Verse 5

अष्टौ पुत्रान्ददौ तस्मै कन्यां चैकां यशस्विनीम् । स तु प्राप्याभिलषितं कृतकृत्यो नराधिपः

ထိုသူအား သားတော်ရှစ်ပါးနှင့် ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားသော သမီးတော်တစ်ပါးကို ပေးတော်မူ၏။ မိမိလိုအင်ကို ရရှိသဖြင့် ထိုမင်းသည် ကိစ္စပြီးမြောက်သကဲ့သို့ စိတ်ပြည့်စုံသွား၏။

Verse 6

भारतं नवधा कृत्वा पुत्रेभ्यः प्रददौ पृथक् । तेषां नामांकितान्येव ततो द्वीपानि जज्ञिरे

သူသည် ဘာရတကို ကိုးပိုင်းခွဲ၍ သားတော်တို့အား သီးသန့်ခွဲဝေပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် သူတို့၏အမည်များကိုပင် ခံယူထားသော ဒွီပများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 7

इन्द्रद्वीपः कसेरुश्च ताम्रवर्णो गभस्तिमान् । नागद्वीपस्तथा सौम्यो गान्धर्वस्त्वथ चारुणः

ထိုဒွီပများမှာ— အိန္ဒြဒွီပ၊ ကဆေရု; တာမ္ရဝဏ္ဏ၊ ဂဘස්တိမာန်; နာဂဒွီပ၊ သောမ်ယ; ထို့နောက် ဂန္ဓರ್ವ နှင့် ချာရုဏ တို့ဖြစ်၏။

Verse 8

अयं तु नवमो द्वीपः कुमार्या संज्ञितः प्रिये । अष्टौ द्वीपाः समुद्रेण प्लाविताश्च तथापरे

သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ ကိုးမြောက်သော ဒွီပဖြစ်၍ “ကုမာရျာ” ဟု ခေါ်ကြ၏၊ ချစ်သူရေ။ အခြား ဒွီပရှစ်ခုမူ သမုဒ္ဒရာက ရေလွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 9

ग्रामादिदेशसंयुक्ताः स्थिताः सागरमध्यगाः । एक एव स्थितस्तेषां कुमार्याख्यस्तु सांप्रतम्

ထိုဒွီပများသည် ရွာများနှင့် အခြားအခြေချနေရာများဖြင့် ပြည့်စုံကာ သမုဒ္ဒရာအလယ်၌ တည်ရှိကြ၏။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုတို့ထဲမှ “ကုမာရျာ” ဟု ခေါ်သော တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိ၏။

Verse 10

बिंदुसरः प्रभृत्येव सागराद्दक्षिणोत्तरम् । योजनानां सहस्रं तु एकं विस्तीर्ण एव तु

ဗိန္ဒု-သရသ်မှ စ၍ သမုဒ္ဒရာမှ တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်သို့ ဆန့်ကျင်လျက် ရှိသည်။ ၎င်း၏ အကျယ်ကို ယောဇန တစ်ထောင်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 11

योजनानां सहस्राणि नव दैर्घ्यं प्रकीर्तितम् । तस्यैतज्जृम्भितं देवि भरतस्य महात्मनः

အလျားကို ယောဇနာ ကိုးထောင်ဟု ကြေညာထား၏။ အို ဒေဝီ၊ ဤသည်မှာ မဟာအတ္တမန် ဘရတ၏ အလွန်ကြီးမားသော အကျယ်အဝန်း ဖြစ်၏။

Verse 12

षट्पञ्चाशदश्वमेधान्गंगामनु चकार यः । यस्त्रिंशद्यमुनाप्रान्ते भरतो लोकपूजितः

လောကက ပူဇော်လေးစားသော ဘရတသည် ဂင်္ဂါမြစ်တလျှောက် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ ၅၆ ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ယမုနာကမ်းပါးတွင် ၃၀ ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 13

स चेश्वरप्रसादेन मोदते दिवि देववत्

ထို့နောက် ဣရှ္ဝရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဒေဝတကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။

Verse 14

यस्तत्प्रतिष्ठितं लिंगं भारतं पूजयिष्यति । स सर्वयज्ञदानानां फलं प्रापयिता धुवम्

တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂ—ဘရတေရှ္ဝရကို ပူဇော်မည့်သူသည် ယဇ్ఞအားလုံးနှင့် ဒါနအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို မလွဲမသွေ ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 15

कार्त्तिक्यां कृत्तिका योगे यस्तं पश्यति मानवः । न स पश्यति स्वप्नेपि नरकं घोरदारुणम्

ကာရ္တ္တိကလတွင် ကృတ္တိကာ ယောဂ ဖြစ်သောအခါ ထိုလိင်္ဂကို မြင်ရသော လူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဆိုးရွားသော နရကကို အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် မမြင်ရ။

Verse 172

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भरतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဘာရတေရှွရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၁၇၂ သည် ပြီးဆုံး၏။ ၎င်းသည် သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ အတွင်းရှိ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ်မယ၏ ပထမပိုင်းတွင်၊ «သရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» အတွင်း ပါဝင်သည်။