Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 16
अदृश्यमव्यक्तमनादिमव्ययं यदक्षरं ब्रह्म वदंति सर्वगम् । निशाम्य यं मृत्युमुखात्प्रमुच्यते तमादिदेवं शरणं प्रपद्ये
adṛśyamavyaktamanādimavyayaṃ yadakṣaraṃ brahma vadaṃti sarvagam | niśāmya yaṃ mṛtyumukhātpramucyate tamādidevaṃ śaraṇaṃ prapadye
မမြင်နိုင်သော၊ မထင်ရှားသော၊ အစမရှိ၍ မပျက်စီးသော အာဒိဒေဝကို ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။ ပညာရှိတို့က အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မပြောင်းလဲသော အက္ခရာ ဘြဟ္မန်ဟု ကြေညာကြသည်။ ထိုအရှင်ကို မြင်မြော်ခြင်းဖြင့် သေမင်း၏ ပါးစပ်မှပင် လွတ်မြောက်ရ၏။
Ṛṣis/Brāhmaṇas (collective hymn of praise, per context)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (Somnātha)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣi-assembly
Scene: A meditative tableau: a sage/devotee taking refuge, eyes half-closed, while an unmanifest cosmic presence is suggested by a vast halo/void; the ‘mouth of Death’ motif appears as a subdued shadow receding before divine radiance.
FAQs
Surrender and darśana of the all-pervading Ādideva leads to fearlessness and liberation from death.
Prabhāsakṣetra (Prabhāsa), presented as a place where divine darśana grants exceptional merit and release.
No explicit rite is prescribed here; the emphasis is on śaraṇāgati (taking refuge) and darśana (beholding the deity).