Adhyaya 7

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यमचलेश्वरम् । यं दृष्ट्वा सिद्धिमाप्नोति नरः श्रद्धासमन्वितः

ပုလတ္စျက ပြော၏။ ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော အစလေရှွရ (Acaleśvara) သို့ သွားရမည်။ ယုံကြည်ခြင်း (śraddhā) ဖြင့် မြင်သူသည် စိဒ္ဓိ (siddhi) ကို ရရှိ၏။

Verse 2

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । आश्विने फाल्गुने वापि स याति परमां गतिम्

ထိုနေရာ၌ ကృష్ణပက္ခ စတုဒ္ဒသီ (အမှောင်လ) နေ့တွင် Śrāddha ကို ပြုလုပ်သူသည်—အာရှွိန (Āśvina) သို့မဟုတ် ဖာလ္ဂုန (Phālguna) လတွင်ဖြစ်စေ—အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။

Verse 3

यस्तु पूजयते भक्त्या दक्षिणां दिशमास्थितः । पुष्पैः पत्रैः फलैश्चैव सोऽश्वमेधफलं लभेत्

သို့သော် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ရပ်ကာ ပန်း၊ ရွက်၊ သီးတို့ဖြင့် ဘက္တိ (bhakti) ဖြင့် ပူဇော်သူသည် အရှွမေဓ (Aśvamedha) ယဇ్ఞ၏ အကျိုးပုဏ္ဏကို ရရှိမည်။

Verse 4

पंचामृतेन यस्तत्र तर्पणं कुरु ते नरः । सोऽपि देवस्य सांनिध्यं शिवलोकमवाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ ပဉ္စာမృత (pañcāmṛta) ဖြင့် တර්ပဏ (tarpaṇa) ကို ပြုလုပ်သူသည်လည်း ဘုရား၏ နီးကပ်မှုကို ရရှိကာ သီဝလောက (Śivaloka) သို့ ရောက်မည်။

Verse 5

प्रदक्षिणांते यस्तस्य प्रणामं कुरुते नरः । नश्यंति सर्वपापानि प्रदक्षिणपदेपदे

ပရဒက္ခိဏာ (pradakṣiṇā) ကို ပြီးဆုံးချိန်၌ ဘုရားအား ပရဏာမ (pranāma) ပြုသူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးကုန်၏။ ပရဒက္ခိဏာ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင်ပင် အပြစ်တို့ ပျောက်ကွယ်၏။

Verse 6

तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं तत्त्वं शृणु महामते । मया पूर्वं श्रुतं स्वर्गे नारदाच्छक्रसन्निधौ

အဲဒီနေရာမှာ ရှေးကာလတုန်းက အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့၏—အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို ကြားနာလော့၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ။ ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နာရဒမုနိထံမှ၊ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ရှေ့မှောက်တွင် ယခင်က ကြားခဲ့၏။

Verse 7

तत्र पूर्वं शुको नीडं वृक्षे चैवाकरोद्द्विजः । गतागतेन नीडस्य कुरुते तं प्रदक्षिणाम्

အဲဒီမှာ ရှေးကာလတုန်းက ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်က သစ်ပင်ပေါ်တွင် အုံတည်ခဲ့၏။ အုံသို့ သွားလာပြန်လာခြင်းကြောင့်၊ အုံကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ပူဇော်ခြင်း) ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 8

न च भक्त्या महाराज पक्षियोनिसमुद्भवः । अथासौ मृत्युमापन्नः कालेन महता शुकः

မဟာရာဇာရေ၊ ငှက်မျိုးရင်းမှ မွေးဖွားလာသော အဲဒီကြက်တူရွေးသည် ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) ကြောင့် အကျိုးကို မရသေး။ အချိန်အတော်ကြာလွန်သွားပြီးနောက် ထိုရှုကသည် သေဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့၏။

Verse 9

संजातः पार्थिवे वंशे राजा वेणुरिति स्मृतः । जातिस्मरो महाराज सर्वशत्रुनिकृन्तनः

ထို့နောက် သူသည် မင်းမျိုးဆက်၌ မွေးဖွားလာ၍ ဝေဏုမင်းဟု ခေါ်ကြ၏။ မဟာရာဇာရေ၊ ယခင်ဘဝကို မှတ်မိသူဖြစ်၍ ရန်သူအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နှိမ်နင်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 10

स तं स्मृत्वा प्रभावं हि प्रदक्षिणासमुद्भवम् । अचलेश्वरमासाद्य प्रदक्षिणामथाकरोत्

ထိုမင်းသည် ပရဒက္ခိဏာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အာနုဘော်ကို သတိရ၍၊ အချလေရှွရ (Acaleśvara) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးနောက် ပရဒက္ခိဏာ (ဝန်းလှည့်ပူဇော်ခြင်း) ကို ပြုလေ၏။

Verse 11

नक्तं दिनं महाराज नान्यत्किंचित्करोति सः । न तथा तपसे यत्नो न नैवेद्ये कथंचन

အို မဟာရာဇာ၊ ညနေ့မရွေး သူသည် အခြားအရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မလုပ်ခဲ့။ တပသ (အကျင့်တရားခက်ခဲမှု) အတွက်လည်း မကြိုးစား၊ နైవေဒျ (အစားအစာပူဇော်) ကိုလည်း မည်သို့မျှ မပြုခဲ့။

Verse 12

न पुष्पे धूपदाने च प्रदक्षिणापरः सदा । केनचित्त्वथ कालेन मुनयोऽत्र समागताः

ပန်းပူဇော်ခြင်း၊ သောက်ပူဇော်ခြင်းတို့ကို မပြုဘဲ၊ သူသည် အမြဲတမ်း ပရဒက္ရှိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ကန်တော့ခြင်း) တစ်ခုတည်းကိုသာ အလေးထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် မုနိများ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 13

नारदः शौनकश्चैव हारीतो देवलस्तथा । गालवः कपिलो नंदः सुहोत्रः कश्यपो नृपः

နာရဒ၊ ရှောနက၊ ဟာရီတ၊ ဒေဝလ၊ ဂာလဝ၊ ကပိလ၊ နန္ဒ၊ သုဟောတရ၊ ကရှျယပ—အို မင်းကြီး၊ ဤမုနိတို့သည် လာရောက်ကြ၏။

Verse 14

एते चान्ये च बहवो देवव्रतपरायणाः । केचित्स्नानं कारयंति तस्य लिंगस्य भक्तितः

ဤသူတို့နှင့် အခြားသူများစွာသည် ဒေဝဝရတ (ဘုရားသခင်၏ သစ္စာကတိ) ကို အလေးထားသော ဘက္တများဖြစ်ကြသည်။ အချို့က ဘက္တိကြောင့် ထို လင်္ဂ၏ အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ကို စီစဉ်ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 15

अन्ये च विविधां पूजां जपमन्ये समाहिताः । एके नृत्यंति राजेंद्र गायंति च तथा परे

အချို့က ပူဇော်ပွဲအမျိုးမျိုးကို ပြုကြ၏။ အချို့က စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဂျပ (မန္တရရွတ်) ကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ အချို့က ကပြကြပြီး၊ အို ရာဇိန္ဒြာ၊ အခြားသူများကလည်း သီချင်းဆိုကြ၏။

Verse 16

बलिमन्ये प्रयच्छंति स्तुतिं कुर्वंति चापरे । अथाश्चर्यं परं दृष्ट्वा प्रदक्षिणापरं नृपम्

အချို့က ဘလိ (ပူဇာအလှူ) ကို ဆက်ကပ်ကြ၍ အချို့က စတုတိ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် အံ့ဖွယ်ကြီးတစ်ရပ်ကို မြင်လျှင်—ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ကန်တော့ခြင်း) ကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသော မင်းကြီးကို တွေ့၍ အံ့အားသင့်ကြသည်။

Verse 17

परं कौतुकमापन्ना वाक्यमेतदथाब्रुवन् । प्रदक्षिणासमुद्भूतं कारणं ज्ञातुमिच्छवः

သူတို့သည် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်လာကာ ထို့နောက် ဤစကားများကို ပြောကြသည်။ ပရဒက္ခိဏာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အကြောင်းရင်းကို သိလိုကြခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कस्मात्त्वं पार्थिवश्रेष्ठ प्रदक्षिणापरः सदा । देवस्यास्य विशेषेण सत्यं नो वक्तुमर्हसि

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “အို မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော မဟာဘုရင်၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် အမြဲတမ်း ပရဒက္ခိဏာကိုသာ အလွန်အမင်း အလေးထားသနည်း။ ဤဒေဝတားအကြောင်းကို အထူးသဖြင့် အမှန်တရားအတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားသင့်သည်။”

Verse 19

न ददासि जलं लिंगे प्रभूतं सुमनोहरम् । पुष्पधूपादिकं वाथ स्तोत्राणि विविधानि च

“သင်သည် လိင်္ဂပေါ်သို့ အလွန်များ၍ သာယာလှပသော ရေကို မလောင်းကပ်ပါ။ ပန်း၊ နံ့သာ၊ မီးခိုးနှင့် အခြားပူဇာပစ္စည်းများကိုလည်း မဆက်ကပ်၊ မျိုးစုံသော စတောတရ (ဟိမ်း) များကိုလည်း မရွတ်ဆိုပါ။”

Verse 20

समर्थोऽसि तथान्येषां दानानां त्वं महीपते । एतन्नः कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

“အို မြေကြီး၏ အရှင် မဟာဘုရင်၊ သင်သည် အခြားအလှူဒါန မျိုးစုံကိုလည်း ပြုလုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုအားလုံးကို ဖြစ်စေသော ဤအကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို သင့်လျော်စွာ ရှင်းပြသင့်သည်။”

Verse 21

वेणुरुवाच । यदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । पूर्वदेहांतरे वृत्तं सर्वं सत्यं विशेषतः

ဝေဏုက ပြော၏ — «ငါ ယခု ပြောမည့်အရာကို နားထောင်ကြလော့၊ ဒွိဇတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးတို့။ ယခင်ဘဝတစ်ဘဝ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အထူးသဖြင့် အမှန်တကယ်အတိုင်း ပြောမည်»။

Verse 22

प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्

«ယခင်က ဤပရသာဒ၌ပင် ငါသည် ငှက်—ရှုက (ကြက်တူရွေး)—အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့၏။ ထိုအခါ ဤဒေဝတားကို နေ့ည မပြတ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပူဇော်ခဲ့၏»။

Verse 23

कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्

«ဤဒေဝ၏ ကရုဏာနှင့် အာနုဘော်ကြောင့် ငါသည် ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိသူ (ဇာတိသ္မရ) ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ယခုလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပရဒက္ခိဏာ ပြုလုပ်နေ၏»။

Verse 24

न जाने किं फलं मेऽद्य देवस्यास्य प्रसादतः । एतस्मात्कारणाच्चाहं नान्यत्किंचित्करोमि भोः

«ယနေ့ ငါ့အတွက် ဘာသော အကျိုးဖလ ရှိမည်ကို ဤဒေဝ၏ အနုဂ्रहကြောင့် ငါ မသိ။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အို အလေးအမြတ်ပြုရသူတို့၊ ငါသည် အခြားအရာ မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်တော့»။

Verse 25

पुलस्त्य उवाच । वेणुवाक्यं ततः श्रुत्वा मुनयः शंसितव्रताः । विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ပုလஸ္တျက ပြော၏ — ဝေဏု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ချီးမွမ်းထိုက်သော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော မုနိတို့သည် အံ့ဩ၍ မျက်စိကျယ်ပြန့်ကာ «သာဓု! သာဓု!» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 26

ततः प्रदक्षिण पराः सर्वे तत्र महर्षयः । बभूवुर्मुनयः सर्वे श्रद्धया परया युताः

ထို့နောက် ထိုနေရာရှိ မဟာရိရှီတို့အားလုံးသည် ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်ခြင်း) ကို အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြ၍ မုနိတို့အားလုံးသည် အမြင့်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝကြ၏။

Verse 27

सोऽपि राजा महाभागो वेणुः शंभोः प्रसादतः । शाश्वतं स्थानमापन्नो दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

ထိုကံကောင်းသော မဟာဘုရင် ဝေဏုသည်လည်း သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ထာဝရသော အဘိုဒ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုအဘိုဒ်သည် တရိဒသ (ဒေဝ) များအတွက်တောင် ရခက်ခဲသော အရာဖြစ်၏။