Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । स कृत्वा स्वाश्रमं तत्र वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तत्र शंभोर्निवासाय तपस्तेपे सुदारुणम्

စူတက ပြောသည်။ ထိုနေရာ၌ ဘုရားသဘောရှိသော မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် မိမိ၏ အာရှရမ်ကို တည်ထောင်하였다။ ထိုအရပ်၌ သမ္ဘု (Śambhu) နေထိုင်စေရန် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 2

स बभूव मुनिः सम्यक्फलाहारसमन्वितः । शीर्ण पर्णाशनः पश्चाद्द्वे शते समपद्यत

ထိုမုနိသည် စည်းကမ်းတကျ သစ်သီးအာဟာရဖြင့် နေထိုင်하였다။ နောက်ပိုင်းတွင် ခြောက်သွေ့သော ရွက်များကိုသာ စားသုံးကာ ထိုသို့ နှစ်ရာတိုင်တိုင် ဆက်လက်နေထိုင်하였다။

Verse 3

जलाहारः पञ्चशतवर्षाणि संबभूव ह । वर्षाणां वायुभक्षोऽभूत्ततो दशशतानि च

သူသည် ရေတစ်မျိုးတည်းကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူကာ နှစ်ငါးရာ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် လေ (အသက်ရှူခြင်းသာ) ကိုသာ အာဟာရပြု၍ ထပ်မံ နှစ်တစ်ထောင် နေထိုင်하였다။

Verse 4

पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे हेमन्ते सलिलाशयः । वर्षास्वाकाशवासी च सहस्रं च ततोऽभवत्

နွေရာသီတွင် ပဉ္စအဂ္နိ တပဿာကို ကျင့်하였다။ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ နေ하였다။ မိုးရာသီတွင် ကောင်းကင်အောက် ပွင့်လင်းရာ၌ နေ하였다။ ထိုသို့ဖြင့် ထပ်မံ နှစ်တစ်ထောင် ဆက်လက်ပြုကျင့်하였다။

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्यर्षेः सुमहात्मनः । भित्त्वा तं पर्वतं सद्यस्तत्पुरो लिंगमुत्थितम् । तं दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुनिः स्तोत्रमुदैरयत्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် မဟာအတ္တရှိသော ရှင်ရသီကို နှစ်သက်တော်မူ၍ တောင်ကို ချက်ချင်း ခွဲဖောက်ကာ သူ၏ရှေ့တွင် လိင်္ဂတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုကိုမြင်သော် ရသီသည် အံ့ဩလွန်ကဲ၍ ချီးမွမ်းသီချင်းကို ရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 6

नमः शिवाय शुद्धाय सर्वगायाऽमृताय च । कपर्द्दिने नमस्तुभ्यं नमस्तस्मै त्रिमूर्त्तये

သန့်ရှင်းသော၊ အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့သော၊ မသေမပျက် အမృతတော်ဖြစ်သော ရှိဝတော်အား နမော။ ကပရ္ဒိန်တော်၊ သင့်အား နမော။ တြိမူရ္တိတော်ဖြစ်သော ထိုတစ်ပါးတည်းသောအရှင်အားလည်း နမော။

Verse 7

नमः स्थूलाय सूक्ष्माय व्यापकाय महात्मने । निषंगिणे नमस्तुभ्यं त्रिनेत्राय नमोनमः

ကြမ်းတမ်းသောအရာလည်း၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအရာလည်း ဖြစ်၍ အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့သော မဟာအတ္တတော်အား နမော။ လက်နက်ကိုင် အရှင်တော်အား နမော။ သုံးမျက်စိတော်ရှင်အား နမောနမော။

Verse 8

नमश्चन्द्रकलाधार नमो दिग्वसनाय च । पिनाकपाणये तुभ्यमष्टमूर्ते नमोनमः

လမင်းလက်ကွင်းကို ဆောင်ထားတော်မူသောအရှင်အား နမော။ အာကာသကို ဝတ်ရုံတော်အဖြစ် ဆောင်တော်မူသောအရှင်အား နမော။ ပိနာက ဓနုကို လက်တော်၌ ကိုင်ဆောင်သောအရှင်အား နမော။ အဋ္ဌမူရ္တိတော်အား နမောနမော။

Verse 9

नमस्ते ज्ञानरूपाय ज्ञानगम्याय ते नमः । नमस्ते ज्ञानदेहाय सर्वज्ञानमयाय च

ပညာတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သောအရှင်အား နမော၊ ပညာဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သောအရှင်အား နမော။ ပညာကိုယ်ခန္ဓာတော်ရှိသောအရှင်အား နမော၊ အလုံးစုံသောပညာဖြင့် ပြည့်ဝသောအရှင်အားလည်း နမော။

Verse 10

काशीपते नमस्तुभ्यं गिरिशाय नमोनमः । जगत्कारणरूपाय महादेवाय ते नमः

ကာသီ၏ အရှင်တော်၊ သင့်အား နမောနမဿကာရ။ တောင်အရှင် ဂိရိရှာတော်အား ထပ်ခါထပ်ခါ နမောနမဿကာရ။ စကြဝဠာ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော မဟာဒေဝတော်အား နမောနမဿကာရ။

Verse 11

गौरीकान्त नम स्तुभ्यं नमस्तुभ्यं शिवात्मने । ब्रह्मविष्णुस्वरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः

ဂေါရီ၏ ချစ်သူ ဂေါရီကန္တတော်၊ သင့်အား နမောနမဿကာရ။ ရှိဝ၏ အတ္တသတ္တဝါဖြစ်သော သင့်အား နမောနမဿကာရ။ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော သုံးမျက်စိရှင်တော်အား ထပ်ခါထပ်ခါ နမောနမဿကာရ။

Verse 12

विश्वरूपाय शुद्धाय नमस्तुभ्यं महात्मने । नमो विश्वस्वरूपाय सर्वदेवमयाय च

စကြဝဠာပုံသဏ္ဍာန်ရှိ၍ သန့်ရှင်းတော်မူသော မဟာအတ္တတော်၊ သင့်အား နမောနမဿကာရ။ ကမ္ဘာလောက၏ သဘာဝတော်ဖြစ်၍ နတ်တော်အားလုံးပါဝင်တော်မူသော သင့်အား နမောနမဿကာရ။

Verse 13

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रं वरं वरय सुव्रत

စူတက ပြောသည်—ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ကိုယ်ခန္ဓာမဲ့သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၍ “အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါသည် သင်ကို ကျေနပ်ပြီ။ ကောင်းမြတ်သော သစ္စာဝန်ရှိသူ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 14

इत्युक्त्वा पर्वतं भित्त्वा तत्पुरो लिंगमुत्थितम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် တောင်တန်းသည် ကွဲဖွာသွားကာ သူ၏ ရှေ့တော်တွင် လိင်္ဂတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 15

वसिष्ठ उवाच । लिंगेऽस्मिंस्तव सांनिध्यं सदा भवतु शंकर । मया पूर्वं प्रतिज्ञातं नगस्येह महात्मने । सत्यं कुरु वचो मे त्वं यदि तुष्टोऽसि शंकर

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်။ «အို ရှင်ကရ၊ ဤလိင်္ဂ၌ သင်၏ သာနိဋ္ဌိတော် အစဉ်တည်ပါစေ။ ဤနေရာ၌ မဟာတောင်တော်အား ငါ ယခင်က ကတိပြုခဲ့၏။ သင်နှစ်သက်ပါက အို ရှင်ကရ၊ ငါ၏ စကားကို အမှန်ဖြစ်စေပါ»။

Verse 16

श्रीभगवानुवाच । अद्यप्रभृति लिंगेऽस्मिन्सांनिध्यं मे भविष्यति । त्वद्वाक्याद्ब्राह्मणश्रेष्ठ सर्वं सत्यं भविष्यति

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်။ «ယနေ့မှစ၍ ဤလိင်္ဂ၌ ငါ၏ သာနိဋ္ဌိတော် ရှိလိမ့်မည်။ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ သင်၏ စကားကြောင့် အရာအားလုံး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်»။

Verse 17

स्तोत्रेणानेन यो मर्त्यो मां स्तविष्यति भक्तितः । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामाश्विने मुनिसत्तम

အို မုနိအမြတ်၊ မည်သူမဆို လူသားသည် ဤစတုတ္ထရဖြင့် ငါ့ကို ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းလျှင်၊ အာရှွိနလ၌ ကృష్ణပက္ခ စတုဒ္ဒသီနေ့၌—ကြီးမားသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 18

मत्प्रियार्थं तु शक्रेण प्रेषिता मुनिसत्तम । मन्दाकिनीति विख्याता नदी त्रैलोक्यपाविनी

အို မုနိအမြတ်၊ ငါနှစ်သက်သော အရာအတွက် ရှကရ (အိန္ဒြ) က မြစ်တစ်စင်းကို ပို့လွှတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မန္ဒာကိနီ ဟု ကျော်ကြားပြီး သုံးလောကကို သန့်စင်ပေးသော မြစ်ဖြစ်သည်။

Verse 19

देवस्योत्तरदिग्भागे कुंडं तिष्ठति नित्यशः । तस्यां स्नात्वा मुनिश्रेष्ठ लिंगं मे पश्यते तु यः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

အို မုနိအမြတ်၊ ဒေဝတော်၏ အရှေ့မြောက်မဟုတ်၊ မြောက်ဘက်၌ ကုဏ္ဍ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) တစ်ခု အစဉ်တည်ရှိသည်။ အို မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ငါ၏ လိင်္ဂကို မြင်သူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 20

अचलं भेदयित्वा तु यस्मान्मे लिंगमुद्गतम् । अचलेश्वरनाम्नैव लोके ख्यातिं गमिष्यति

အချလတောင်ကို ခွဲဖောက်၍ ငါ၏ လင်္ဂ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့်၊ လောက၌ «အချလေရှွရ» ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 21

अस्य लिंगस्य माहात्म्यान्न कदाचिच्चलिष्यति । सर्वथा म इदं लिंगं प्रलयान्ते न चाल्यते

ဤလင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ မယိမ်းယိုင်လိမ့်မည်။ အရာအားလုံး၌ ငါ၏ ဤလင်္ဂသည် ပရလယအဆုံးတိုင်အောင်ပင် မရွှေ့မလှုပ်နိုင်။

Verse 22

सूत उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं विरराम महेश्वरः । वसिष्ठोऽपि सुहृष्टात्मा गौतमाद्या मुनीश्वराः

စူတက ပြော၏—ဤသို့ စကားဆိုပြီးနောက် မဟေရှွရသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ဝသိဋ္ဌလည်း စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍၊ ဂေါတမတို့အစရှိသော မုနိဣရှီအရှင်များလည်း ရွှင်လန်းကြ၏။

Verse 23

शक्रादयस्ततो देवास्तीर्थान्यायतनानि च । आनयामास ब्रह्मर्षिस्तपसा पर्वतोत्तमे

ထို့နောက် သက္ကရာ (ဣန္ဒြ) နှင့် အခြားသော ဒေဝတားတို့သည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများနှင့် ပူဇော်ရာ အာယတနများကို ထိုနေရာသို့ ယူဆောင်လာကြ၏။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မရ္ဋိသည် တပဿာအားဖြင့် ထိုအရာတို့ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးတောင်သို့ ဆွဲခေါ်တင်လာ၏။

Verse 24

ततस्तुष्टः सुरश्रेष्ठस्तत्र वासमथाकरोत्

ထို့နောက် ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်တော်မူ၏။