Adhyaya 19

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । वाराहस्य हरेरिष्टं सदा वाससुखप्रदम्

ပုလတ္စျာက ဆို၏— ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော ထိုတီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာသည် ဝရာဟ အဝတားဖြစ်သော ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်၍ အမြဲတမ်း နေထိုင်ရာ၏ သက်သာချမ်းသာကို ပေးသနားတတ်၏။

Verse 2

वाराहेणावतारेण पृथ्वी तत्र समुद्धृता । हरिणोक्ता स्थिरा तिष्ठ न भेतव्यं कदाचन

ဝရာဟ အဝတားဖြင့် ထိုနေရာ၌ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ခဲ့သည်။ ဟရိက သူမအား— «တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်လော့၊ မည်သည့်အခါမျှ မကြောက်ရ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 3

अहं चेतो गमिष्यामि वैकुण्ठे च पुनः शुभे । वरं वरय कल्याणि यद्यदिष्टं सुदुर्लभम्

«ယခု ငါသည် မင်္ဂလာရှိသော ဝိုင်ကුණ္ဍသို့ ပြန်သွားမည်။ ကောင်းမြတ်သူမ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးလော့—သင်လိုချင်သမျှ၊ ရရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 4

पृथिव्युवाच । यदि देयो वरो मह्यं शंखचक्रगदाधर । अनेन वपुषा तिष्ठ ह्यस्मिंस्तीर्थे सदा हरे

မြေမိခင်က ဆို၏— «အကယ်၍ ကျွန်မအား ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဟရိဘုရား၊ ဤတီရ္ထ၌ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြင့် အစဉ်တည်နေပါ»။

Verse 5

हरिरुवाच । अनेन वपुषा देवि पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके । अहं स्थास्यामि ते वाक्यात्सदा लोक हिते रतः

ဟရိဘုရားက ဆို၏— «ဒေဝီရေ၊ အာဘုဒဟု ခေါ်သော တောင်ပေါ်၌ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြင့်ပင်၊ သင်၏စကားအတိုင်း ငါသည် အစဉ်တည်မည်၊ လောကအကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း အားထုတ်နေမည်»။

Verse 6

ममाग्रे यो ह्रदः पुण्यः सुनिर्मलजलान्वितः । माघमासे सिते पक्ष एकादश्यां समाहितः

ငါ့ရှေ့တွင် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ရေကန်တစ်ကန် ရှိ၏၊ အလွန်စင်ကြယ်သော ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်။ မာဃလ၌ လပြည့်ဘက် (သီတပက္ခ) ၏ ဧကာဒသီနေ့တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူမည်သူမဆို—

Verse 7

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या मुच्यते ब्रह्महत्यया । तत्र श्राद्धं करिष्यंति मनुष्याः श्रद्धयान्विताः

ထိုနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးသော လူသည် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်တောင်မှ လွတ်မြောက်၏။ ထိုနေရာ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသော လူတို့သည် ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။

Verse 8

पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

ထိုနေရာ၌ ဘိုးဘွားပ祖先တို့သည် ကာလစက်ဝန်းအဆုံး (ကောသမစ်ခေတ်အဆုံး) အထိ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်သင့်၏။

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्गोविंदो गरुडध्वजः । तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नात्वा व्रतं समाचरेत्

ပုလஸ္တျက ပြောသည်။ “ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဂရုဍတံခွန်တော်ရှိသော ဂိုဝိန္ဒ (ဗိဿနု) သည် အို မင်းကြီး၊ မျက်ကွယ်သို့ ဝင်သွား၏။ ထိုနေ့တည်းဟူ၍ အို မင်းမြတ်၊ ရေချိုးပြီးနောက် ဝရတကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်သင့်၏။”

Verse 10

तर्पणं पिंडदानं च यः कुर्याद्भक्तितत्परः । स याति विष्णुसालोक्यं पूर्वजैः सह पार्थिव

အို မင်းကြီး၊ ဘက္တိဖြင့် အလေးထား၍ တర్పဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) နှင့် ပိဏ္ဍဒါန (ပိဏ္ဍပူဇော်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်သူသည် မိမိ၏ ဘိုးဘွားများနှင့်အတူ ဗိဿနု၏ လောက၌ နေထိုင်ခွင့် (ဗိဿနုသာလိုက്യ) ကို ရောက်၏။

Verse 11

तत्र दानं प्रशंसंति गत्वा ब्राह्मणसत्तमे । अस्मिंस्तीर्थे नृपश्रेष्ठ गोदानं च करोति यः

အို ဗြာဟ္မဏမြတ်၊ ထိုနေရာ၌ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ကို အလွန်ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် အို မင်းမြတ်၊ ဤတီရ္ထ၌ နွားလှူဒါန်းခြင်း (ဂိုဒါန) ကို ပြုသူမည်သူမဆို—

Verse 12

रोमसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः । तस्मात्सर्वात्मना राजन्गोदानं च समाचरेत्

လူသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအရေအတွက်နှင့် တူညီသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏။ ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် နွားလှူဒါန်းခြင်း (ဂိုဒါန) ကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်သင့်၏။

Verse 13

एकादश्यां विशेषेण कर्त्तव्यं स्नानमुत्तमम् । दानं कुर्याद्यथाशक्त्या स याति परमां गतिम्

အထူးသဖြင့် ဧကာဒသီနေ့၌ အမြတ်ဆုံး ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်၏။ မိမိတတ်နိုင်သမျှ ဒါနကို ပေးလှူရမည်။ ထိုကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိ (ပရမဂတိ) ကို ရောက်၏။

Verse 19

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे वाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဝါရာဟ တီရ္ထ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၁၉ သည်၊ သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာရှီတိ-သာဟသ္ရီ သံဟိတာ (၈၁,၀၀၀ ပုဒ် စာမူ) အတွင်း၊ ပရဘာသ ခဏ္ဍ (အဓိကခဏ္ဍ ၇) ထဲရှိ အရ္ဗုဒ ခဏ္ဍ (ခွဲခဏ္ဍ ၃) တွင် အဆုံးသတ်၏။