Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် ထိုရှဗရတို့သည် ဟိုင်ဟယ မျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားသော သွေးကို သေချာစွာ ယူဆောင်၍ ပိတೃတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော အပေါက်(ဂর্ত) ရှိရာနေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားကြ၏။

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

ဘားဂဝ (ပရရှုရာမ) လည်း ထိုသူကို သတ်ပြီးနောက် သွေးအားလုံးကို အပြည့်အစုံ စုယူကာ၊ ထို့နောက် ဘိုးဘွားဆိုင်ရာ ပိတೃဂর্ত ရှိရာနေရာသို့ ပို့ဆောင်လိုက်၏။

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

ဘားဂဝသည် ကလေးကိုလည်း မလွတ်၊ အိုမင်းသူကိုလည်း မလွတ်ပဲ၊ အထူးသဖြင့် လူငယ်အရွယ်ရှိ က္ṣတ္ရိယကိုလည်းကောင်း၊ မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိသူကိုပင်လည်းကောင်း မချန်ထားခဲ့။

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

သူသည် ဘုရင်တို့ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ဘေးနား၌ ရပ်နေသော အခြားသူများကိုလည်း ထိုနည်းတူ သတ်ခဲ့၏။ ဒေါသထန်စွာဖြင့် စစ်သည်များက ဝိုင်းရံလျက် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့၏။

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

ထိုနည်းတူပင် သွေးကို စုဆောင်း၍ ဂရုတစိုက် စုဆောင်းစေ하였다; ထို့နောက် အနီးအနားရှိသူတို့က လျင်မြန်စွာ ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်စေ하였다။

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

ဤသို့ က္ෂတ္တရိယတို့မရှိအောင် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဘೃဂု၏မျိုးဆက် ပါရရှုရာမသည် ထို့နောက် ဟာဋကေရှဝရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

ထို့နောက် ထိုသွေးဖြင့် ရေချိုးပြီး နှမ်းစေ့များစွာကို ယူဆောင်ကာ ယဇ္ဉောပဝီတကို အပသဗျ အနေအထားဖြင့် စီမံထားပြီး ပိတೃတို့အား တర్పဏ ပူဇာကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

ဗြာဟ္မဏအားလုံးနှင့် အခြားတပသ္ဝီများ၏ မျက်မှောက်တော်၌ပင် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်ကို ပြည့်စုံစေပြီးနောက် သူသည် အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းမှုကင်းစင်သွား하였다။

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

ထို့နောက် က္ෂတ္တရိယမရှိသော လောက၌ သူသည် ဟယမခ (အશ્વမေဓ) ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ပြီး မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကိုလည်းကောင်း ဒက္ခိဏာ အလှူတော်များကိုလည်းကောင်း ဗြာဟ္မဏတို့အား ပေးအပ်하였다။

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

ထို့နောက် ဆုလာဘ်များကို ရရှိပြီးသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဘြိဂုမျိုးနွယ်တွင် အမြတ်ဆုံးသောသူအား "အသင်သည် ငါတို့၏မြေပေါ်တွင် မနေသင့်ပေ၊ အကြောင်းမူကား ဘုရင်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိရမည်ဟု အဆိုရှိသောကြောင့်တည်း" ဟု ပြောဆိုကြကုန်၏။

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

ထို့ကြောင့် ငါ့အား နေရာတစ်နေရာ ပေးသနား၍ မိမိကိုယ်တိုင် ဆုတ်ခွာလော့။ အကြောင်းမူကား ဗြာဟ္မဏတို့အား မြေကို ပေးလှူပြီးဖြစ်၍ ငါသည် ထိုမြေကို ပြန်လည်ယူမည် မဟုတ်ပေ။

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

"အို မြစ်တို့၏အရှင်၊ အကယ်၍ သင်သည် ယနေ့ ငါ၏အမိန့်ကို မလိုက်နာပါက၊ သင့်အား မီးလက်နက်ဖြင့် ခြောက်သွေ့စေပြီး ကုန်းမြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်မည်။"

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

သူတက ဆို၏ - ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သမုဒ္ဒရာသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် သူအလိုရှိသလောက် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားလေ၏။