Adhyaya 61

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । शर्मिष्ठातीर्थमित्युक्तं त्वया यच्च महामते । कथं जातं महाभाग किंप्रभावं तु तद्वद

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «အို မဟာမတိ၊ သင်က ‘ရှာမိဋ္ဌာ-တီရ္ထ’ ဟု ခေါ်သော တီရ္ထကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ အို မဟာဘဂ၊ ၎င်းသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ အာနုဘော်သည် အဘယ်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 2

सूत उवाच । आसीद्राजा वृकोनाम सोमवंश समुद्भवः । ब्रह्मण्यश्च शरण्यश्च सर्वलोकहिते रतः

စူတက ပြောသည်။ «လမင်းမျိုးဆက် (ဆိုမဝంశ) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဗြုက အမည်ရှိ ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဗြာဟ္မဏများကို ရိုသေမြတ်နိုးသူ၊ ကာကွယ်ရာကို ရှာသူတို့၏ အားကိုးရာ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အမြဲ လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်»။

Verse 3

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । सर्वलक्षणसंपन्ना पतिव्रतपरायणा

သူ၏ မိဖုရားသည် သာဓွီဖြစ်၍ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ကာ အသက်ထက်ပင် ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပြည့်စုံပြီး ပတိဝြတဓမ္မ—ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကြည်စွာ ဆည်းကပ်ခြင်း—၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 4

अथ तस्यां समुत्पन्ना प्राप्ते वयसि पश्चिमे । कन्यका दिवसे प्राप्ते सर्वशास्त्रविगर्हिते

ထို့နောက် သူမသည် အသက်အရွယ် နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားလာသည်။ ထိုသမီးသည် ရှာသ္တရများအားလုံးက မကောင်းဟု ရှုတ်ချသတ်မှတ်သော နေ့တစ်နေ့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။

Verse 5

तत आनीय विप्रान्स ज्योतिर्ज्ञानविचक्षणान् । पप्रच्छ कीदृशी कन्या ममेयं संभविष्यति

ထို့ကြောင့် ဘုရင်သည် ကြယ်ဗေဒနှင့် အလင်းရောင်ဗေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏများကို ခေါ်ယူပြီး မေးမြန်းသည်။ «ဤသမီးကလေးသည် အနာဂတ်တွင် မည်သို့သော သမီးဖြစ်လာမည်နည်း» ဟု။

Verse 6

ब्राह्मणा ऊचुः । या कन्या प्राप्नुयाज्जन्म चित्रासंस्थे दिवाकरे । चंद्रे वापि चतुर्दश्यां सा भवेद्विषकन्यका

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်— «နေသည် စိတ္ရာ နက္ခတ်၌ တည်သောအခါ၊ သို့မဟုတ် လသည် လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဆယ့်လေးရက် (စတုဒ္ဒသီ) တွင်ရှိသောအခါ မွေးဖွားသော မိန်းကလေးသည် “ဗိသကညာ” (အဆိပ်မိန်းကလေး) ဟု ခေါ်ကြသည်»။

Verse 7

यस्तस्याः प्रतिगृह्णाति पाणिं पार्थिवसत्तम । षण्मासाभ्यंतरे मृत्युं स प्राप्नोति नरो ध्रुवम्

«အို မင်းမြတ်တို့အထဲ အကောင်းဆုံးသော မဟာရာဇာ၊ သူမ၏ လက်ကို လက်ထပ်၍ လက်ခံသူ မည်သူမဆို၊ ခြောက်လအတွင်း မသွားမလွဲ သေဆုံးရမည်»။

Verse 8

यस्मिन्सा जायते हर्म्ये षण्मासाभ्यंतरे च तत् । करोति विभवैर्हीनं धनदस्याप्यसंशयम्

«ထို့ပြင် သူမ မွေးဖွားရာ အိမ်ကြီးနန်းကြီးသည်လည်း ခြောက်လအတွင်း စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပျက်စီးကင်းမဲ့သွားစေသည်—ကူဗေရ (ဓနရှင်) ၏ အိမ်ဖြစ်စေကာမူ မသံသယရှိ»။

Verse 9

सेयं तव सुता राजन्यथोक्ता विष कन्यका । पैतृकं श्वाशुरीयं च हनिष्यति गृहद्वयम्

«အို မဟာရာဇာ၊ သင်၏ သမီးဤသူသည် ငါတို့ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ “ဗိသကညာ” ဖြစ်၏။ သူမသည် ဖခင်ဘက်အိမ်နှင့် ယောက္ခမဘက်အိမ် ဟူသော အိမ်နှစ်အိမ်လုံးကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်»။

Verse 10

तस्मादिमां परित्यज्य सुखी भव नराधिप । श्रद्दधासि वचोऽस्माकं हित मुक्तं यदि प्रभो

«ထို့ကြောင့် အို လူတို့၏ အရှင်မင်းမြတ်၊ သူမကို စွန့်ပယ်၍ ချမ်းသာစွာ နေပါလော့—အရှင်ဘုရား၊ သင်၏ အကျိုးအတွက် ကောင်းမြတ်စွာ ပြောသော ငါတို့စကားကို ယုံကြည်ပါက»။

Verse 11

राजोवाच । त्यक्ष्यामि यदि नामैतां धारयिष्यामि वा गृहे । अन्यदेहोद्भवं कर्म फलिष्यति तथापि मे

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်။ «သူမကို စွန့်ပစ်မည်ဖြစ်စေ၊ အိမ်တော်၌ ထားမည်ဖြစ်စေ၊ အတိတ်ဘဝမှ ပေါ်ထွန်းသော ကံသည် ငါ့အပေါ် မလွဲမသွေ အကျိုးပေးမည်»။

Verse 12

शुभं वा यदि वा पापं न तु शक्यं प्ररक्षितुम् । तस्मात्कर्म पुरस्कृत्य नैव त्यक्ष्यामि कन्यकाम्

«ကောင်းကံဖြစ်စေ ဆိုးကံဖြစ်စေ အမှန်တကယ် တားဆီးကာကွယ်၍ မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် ကံကို ရှေ့တန်းထား၍ ဤသမီးငယ်ကို ငါ မစွန့်ပစ်»။

Verse 13

येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः । तेनतेनैव भूयः स प्राप्नोति सकलं फलम्

မည်သည့်ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် မည်သည့်ကံကို ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် နောက်တဖန် ထိုကံ၏ အကျိုးအပြည့်အစုံကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။

Verse 14

यस्यां यस्यामवस्थायां क्रियतेऽत्र शुभाशुभम् । तस्यां तस्यां ध्रुवं तस्य फलं तद्भुज्यते नरैः

ဘဝအခြေအနေ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ဤလောက၌ ကောင်းမှုဆိုးမှု ပြုလုပ်လျှင် ထိုအခြေအနေတစ်ခုတည်း၌ပင် ထို၏အကျိုးကို လူတို့ မလွဲမသွေ ခံစားရသည်။

Verse 15

न नश्यति पुराकर्म कृतं सर्वेंद्रियैरिह । अकृतं जायते नैव तस्मान्नास्ति भयं मम

အတိတ်ကံသည် မပျက်စီးပါ—ဤနေရာ၌ အင်္ဂါအာရုံအားလုံးဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော အလုပ်များ မပျောက်ကွယ်။ မပြုလုပ်သေးသောအရာသည် မဖြစ်ပေါ်လာနိုင်; ထို့ကြောင့် ငါ့တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ။

Verse 16

आयुः कर्म च वित्तं च विद्या निधनमेव च । पञ्चैतानि हि सृज्यन्ते गर्भस्थस्यैव देहिनः

အသက်တာ၊ ကံ၊ ဥစ္စာဓန၊ ပညာနှင့် သေခြင်းတိုင်အောင်—ဤငါးပါးသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိစဉ်ကတည်းကပင် သတ်မှတ်ဖန်တီးထားပြီးဖြစ်သည်။

Verse 17

यथा वृक्षेषु वल्लीषु कुसुमानि फलानि च । स्वकालं नातिवर्तंते तद्वत्कर्म पुराकृतम्

သစ်ပင်နှင့် လှိုင်းပင်တို့ပေါ်ရှိ ပန်းနှင့် အသီးတို့သည် မိမိတို့၏ကာလကို မကျော်လွန်သကဲ့သို့၊ အတိတ်က ပြုခဲ့သောကံလည်း မိမိကာလရောက်မှသာ ရင့်ကျက်လာသည်။

Verse 18

येनैव यद्यथा पूर्वं कृतं कर्म शुभाशुभम् । स एव तत्तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मनः

ယခင်က ကောင်းကံ မကောင်းကံကို မည်သို့ပြုခဲ့သနည်း၊ ထိုသူတည်းဟူသောသူကပင် ထိုနည်းတူ ထိုအကျိုးကို အမြဲတမ်း မိမိအတွက် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

Verse 19

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् । तथैवं कोटिमध्यस्थं कर्तारं कर्म विन्दति

နွားထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း၌ နွားကလေးသည် မိမိမိခင်ကို ရှာတွေ့သကဲ့သို့၊ ကံသည်လည်း သန်းပေါင်းများစွာအလယ်၌ ရပ်နေသူဖြစ်စေကာမူ မိမိ၏ပြုသူကို ရှာတွေ့တတ်သည်။

Verse 20

अन्यदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषो भुवि । बलेन प्रज्ञया वापि समर्थः कर्तुमन्यथा

ဤလောက၌ မည်သူမျှ အခြားကိုယ်ခန္ဓာ (အခြားဘဝ) တွင် ပြုခဲ့သောကံကို အင်အားဖြင့်ဖြစ်စေ ပညာဖြင့်ဖြစ်စေ အခြားသို့ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိပါ။

Verse 21

अन्यथा शास्त्रगर्भिण्या धिया धीरो महीयते । स्वामिवत्प्राक्कृतं कर्म विदधाति तदन्यथा

သို့သော် သာස්တရအခြေပြု ဉာဏ်ဖြင့် တည်ငြိမ်သော ပညာရှိသည် ချီးမွမ်းခံရ၏။ မိမိအရှင်ကဲ့သို့ ယခင်က ပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ လည်ပတ်မှုကို ပြောင်းလဲကာ အခြားလမ်းသို့ ဦးတည်စေနိုင်၏။

Verse 22

स्वकृतान्युपतिष्ठंति सुखदुःखानि देहिनाम् । हेतुभूतो हि यस्तेषां सोऽहंकारेण बध्यते

ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါတို့၏ သုခဒုက္ခသည် မိမိပြုလုပ်သော ကမ္မမှပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအရာတို့၏ “အကြောင်း” ဟု မိမိကိုယ်ကို ထင်မြင်ကာ “ငါလုပ်သည်” ဟူသော အဟင်္ကာရဖြင့် ချည်နှောင်ခံရ၏။

Verse 23

सुशीघ्रमभिधावन्तं निजं कर्मानुधावति । शेते सह शयानेन तिष्ठन्तमनुतिष्ठति

လူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္မသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ သူ့နောက်ကို ကပ်လိုက်လာ၏။ သူအိပ်လျှင် ကမ္မလည်း အတူအိပ်၏; သူရပ်လျှင် ကမ္မလည်း အနားတွင် အတူရပ်၏။

Verse 25

येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा । नरः स बद्धो रज्ज्वेव बलात्तत्रैव नीयते

မိမိကမ္မကြောင့် သုခဖြစ်စေ ဒုက္ခဖြစ်စေ ခံစားရမည့် နေရာသို့ လူသည် ကြိုးဖြင့်ချည်ထားသကဲ့သို့ ချည်နှောင်ခံရကာ ထိုနေရာသို့ အင်အားဖြင့် ဆွဲခေါ်ခံရ၏။

Verse 26

प्रमाणं कर्मभूतानां सुखदुःखोपपादने । सावधानतया यच्च जाग्रतां स्वपतामपि

သုခဒုက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေရာတွင် ကမ္မတရားပင် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော စံနှုန်းဖြစ်၏။ လူတို့အတွက် မလွဲမသွေ တိကျစွာ လုပ်ဆောင်သည်—နိုးနေသူဖြစ်စေ အိပ်နေသူဖြစ်စေ။

Verse 27

तैलक्षये यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति । कर्मक्षये तथा जंतुर्निर्वाणमधिगच्छति

ဆီကုန်သွားလျှင် မီးအိမ်ငြိမ်းသကဲ့သို့၊ ကမ္မကုန်သွားလျှင် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါသည် နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်၏။

Verse 28

न मन्त्रा न तपो दानं न तीर्थं न च संयमः । समर्था रक्षितुं जंतुं पीडितं पूर्वकर्मभिः

မန္တရားလည်းမဟုတ်၊ တပဿလည်းမဟုတ်၊ ဒါနလည်းမဟုတ်၊ တီရ္ထလည်းမဟုတ်၊ သံယမလည်းမဟုတ်—အတိတ်ကမ္မကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော သတ္တဝါကို ကာကွယ်နိုင်သူ မရှိ။

Verse 29

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम् । तथा कर्म च कर्ता च नात्र कार्या विचारणा

အရိပ်နှင့် နေရောင်သည် အမြဲတမ်း အပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေသကဲ့သို့၊ ကမ္မနှင့် ကမ္မပြုသူလည်း ထိုနည်းတူ—ဤအရာ၌ ထပ်မံဆင်ခြင်ရန် မလို။

Verse 30

अन्नपानानि जीर्यंति यत्र भक्ष्यं च भक्षितम् । तस्मिन्नेवोदरे गर्भः कथं नाम न जीर्यति

အစာအဟာရနှင့် သောက်ရေ၊ စားသောက်သမျှ အရာတို့ ပျက်စီးကြေညက်ရာ ထိုဝမ်းဗိုက်တည်းမှာပင်—ထိုဝမ်းဗိုက်တည်းရှိ သန္ဓေကလေးသည် မည်သို့ မကြေညက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 31

तस्मात्कर्मकृतं सर्वं देहिनामत्र जायते । शुभं वा यदि वा पापमिति मे निश्चयः सदा

ထို့ကြောင့် ဤလောက၌ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ဖြစ်ပေါ်သမျှ အရာအားလုံးသည် ကမ္မကြောင့် ဖြစ်သည်—ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ ဤသည်မှာ ငါ၏ အမြဲတမ်း သေချာချက်ဖြစ်၏။

Verse 32

अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति । जीवत्यनाथोऽपि वने विसर्जितः कृतप्रयत्नोऽपि गृहे न जीवति

မကာကွယ်ထားသော်လည်း ကံတရားက ကာကွယ်လျှင် တည်တံ့နိုင်၏။ ကာကွယ်ထားသော်လည်း ကံတရားက ထိခိုက်လျှင် ပျက်စီး၏။ တောထဲတွင် စွန့်ပစ်ခံရသော မိဘမဲ့တောင် အသက်ရှင်နိုင်သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်သူသည် အိမ်၌ပင် မရှင်နိုင်တတ်။

Verse 61

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းဒေသ မာဟာတ္မ്യ၌ «အဆိပ်ကညာ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) ၆၁ သည် စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ နာဂရခဏ္ဍ အပိုင်း ၆၊ ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်း၌ ပြီးဆုံး၏။