Adhyaya 6

Verse 1

। सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य त्रिशंकोर्मुनिपुंगवः । विश्वामित्रोऽब्रवीद्वाक्यं किंचिल्लज्जासमन्वितः

စူတာက ပြောသည်— တ్రိရှင်ကူ၏ စကားကို ကြားသော် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ဗిశ్వာမိတ္တရ်သည် အနည်းငယ် အရှက်ရောနှောလျက် ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 2

मा विषादं महीपाल विषयेऽत्र करिष्यसि । अनेनैव शरीरेण त्वां नयिष्याम्यहं दिवम्

“မင်းကြီးရေ၊ ဤကိစ္စ၌ မစိုးရိမ်မဝမ်းနည်းပါနှင့်။ ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူသော အတူတူဖြင့်ပင် သင့်ကို ကောင်းကင်သို့ ငါခေါ်ဆောင်မည်။”

Verse 3

तत्तत्कर्म करिष्यामि स्वर्गार्थे नृपसत्तम । तवाभीष्टं करिष्यामि किं वा यास्यामि संक्षयम्

“ကောင်းကင်ရောက်ရန်အတွက် မင်းတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ လိုအပ်သမျှ ကర్మတို့ကို ငါပြုမည်။ သင်အလိုကို ငါဖြည့်ဆည်းမည်—မဟုတ်လျှင် ကြိုးပမ်းရာ၌ပင် ငါပျက်စီးမည်။”

Verse 4

एवमुक्त्वा परं कोपं कृत्वोपरि दिवौकसाम् । उवाच च ततो रौद्रं प्रत्यक्षं तस्य भूपतेः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကောင်းကင်နေသူတို့အပေါ် အလွန်ပြင်းထန်သော ဒေါသကို ထူထောင်လျက်၊ ထို့နောက် မင်းကြီး၏ မျက်မှောက်၌ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် စကားကို ထင်ရှားစွာ ဆိုလေ၏။

Verse 5

यथा मया द्विजत्वं हि स्वयमेवार्जितं बलात् । तथा सृष्टिं करिष्यामि स्वकीयां नात्र संशयः

ငါသည် တပဿာ၏ အင်အားကြောင့် ကိုယ်တိုင်ပင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အဆင့်ကို ရရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ငါ၏ ကိုယ်ပိုင် စೃષ્ટိကို ဖန်ဆင်းမည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 6

ततस्तं स समालोक्य शंकरं शशिशेखरम् । प्रणम्य विधिवद्भक्त्या स्तुतिं चक्रे महामुनिः

ထို့နောက် မဟာမုနိသည် လမောက်တော်ဆောင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို မြင်၍၊ ဗိဓိအတိုင်း သဒ္ဓါဖြင့် ဦးချ၍ ချီးမွမ်းသီချင်းကို စီစဉ်တော်မူ၏။

Verse 7

विश्वामित्र उवाच । जय देव जयाचिंत्य जय पार्वतिवल्लभ । जय कृष्ण जगन्नाथ जय कृष्ण जगद्गुरो

ဗိශ්ဝာမိတ္တရက ဆိုသည်— «အောင်မြင်ပါစေ၊ အရှင်ဘုရား! အောင်မြင်ပါစေ၊ စိတ်မမှီနိုင်သော အရှင်! အောင်မြင်ပါစေ၊ ပါర్వတီ၏ ချစ်ခင်တော်မူသော သခင်! အောင်မြင်ပါစေ၊ ကృష్ణ၊ လောက၏ နာထ! အောင်မြင်ပါစေ၊ ကృష్ణ၊ လောက၏ ဂုရု!»

Verse 8

जयाचिंत्य जयामेय जयानंत जयाच्युत । जयामर जयाजेय जयाव्यय सुरेश्वर

«အောင်မြင်ပါစေ၊ စိတ်မမှီနိုင်သော အရှင်; အောင်မြင်ပါစေ၊ မတိုင်းတာနိုင်သော အရှင်; အောင်မြင်ပါစေ၊ အနန္တ အရှင်; အောင်မြင်ပါစေ၊ မကျဆုံးသော အရှင်။ အောင်မြင်ပါစေ၊ အမရ အရှင်; အောင်မြင်ပါစေ၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော အရှင်; အောင်မြင်ပါစေ၊ မပျက်စီးသော အရှင်—ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်!»

Verse 9

जय सर्वग सर्वेश जय सर्वसुराश्रय । जय सर्वजनध्येय जय सर्वाघनाशन

«အောင်မြင်ပါစေ၊ အရာရာသို့ ရောက်နိုင်သော အရှင်; အောင်မြင်ပါစေ၊ အားလုံး၏ အရှင်။ အောင်မြင်ပါစေ၊ ဒေဝအားလုံး၏ အားကိုးရာ; အောင်မြင်ပါစေ၊ လူအပေါင်းတို့ စိတ်တည်ရမည့် အရှင်။ အောင်မြင်ပါစေ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်!»

Verse 10

त्वं धाता च विधाता च त्वं कर्ता त्वं च रक्षकः । चतुर्विधस्य देवेश भूतग्रामस्य शंकर

အရှင်သည် ထောက်ပံ့သူလည်းဖြစ်၊ စီမံခန့်ခွဲသူလည်းဖြစ်၏။ အရှင်သည် ပြုလုပ်သူ၊ ကာကွယ်သူလည်းဖြစ်၏။ ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အရှင်သည် သတ္တဝါအစုအဝေးကို လေးမျိုးခွဲခြားထားသမျှ အားလုံးကို အုပ်စိုးကာ စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။

Verse 11

यथा तिलस्थितं तैलं यथा दधिगतं घृतम् । तथैवाधिष्ठितं कृत्स्नं त्वया गुप्तेन वै जगत्

နှမ်းစေ့အတွင်း၌ ဆီသည် လျှို့ဝှက်တည်ရှိသကဲ့သို့၊ ဒဟိ (နို့ချဉ်) အတွင်း၌ ဂျီ (ghee) ရှိသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဤလောကတစ်လောကလုံးကို အရှင်သည် အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်တည်ရှိလျက် ပျံ့နှံ့ကာ ထောက်ပံ့တော်မူ၏။

Verse 12

त्वं ब्रह्मा त्वं हृषीकेशस्त्वं शक्रस्त्वं हुताशनः । त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमिन्दुस्त्वं दिवाकरः

အရှင်သည် ဘြဟ္မာလည်းဖြစ်၊ ဟೃṣīkēśa လည်းဖြစ်၊ သက္ကရာ (Śakra) လည်းဖြစ်၊ မီး၏ဒေဝ (ဟုတಾಶန) လည်းဖြစ်၏။ အရှင်သည် ယဇ္ဉလည်းဖြစ်၊ «ဝஷတ်» ဟူသော မန္တရသံလည်းဖြစ်၊ လလည်းဖြစ်၊ နေလည်းဖြစ်၏။

Verse 13

अथवा बहुनोक्तेन किं स्तवेन तव प्रभो । समासादेव वक्ष्यामि विभूतिं श्रुतिनोदिताम्

သို့မဟုတ်—အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ကို ရှည်လျားစွာ ချီးမွမ်းခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။ ဝေဒတို့က ကြေညာထားသည့် အရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ဆိုမည်။

Verse 14

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु स्थावरं जंगमं विभो । तत्सर्वं भवता व्याप्तं काष्ठं हव्यभुजा यथा

လောကသုံးပါးအတွင်းရှိသမျှ—မရွေ့မလျားသောအရာနှင့် ရွေ့လျားသောအရာတို့အားလုံးကို၊ အို အင်အားအလုံးစုံရှိတော်မူသောအရှင်၊ အရှင်သည် အကုန်လုံးကို ပျံ့နှံ့လွှမ်းမိုးတော်မူ၏။ ထိုသည်မှာ မီးသည် သစ်သားအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်စွာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते वरं प्रार्थय सन्मुने । यत्ते हृदि स्थितं नित्यं सर्वं दास्याम्यसंशयम्

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူ၏— «သင်အပေါ် ငါအလွန်နှစ်သက်ပြီ၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ။ အို သာသနာတော်မြတ် မုနိ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါး တောင်းလော့။ သင်၏နှလုံး၌ အမြဲတည်နေသမျှ အရာအားလုံးကို သံသယမရှိဘဲ ငါပေးမည်»။

Verse 16

विश्वामित्र उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तन्मे स्यात्सृष्टिमाहात्म्यं त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မိန့်၏— «အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ ငါ့အား ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အို မဟေရှဝရ၊ သင်၏ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြသော သာသနာတော်ကထာကို ငါရပါစေ»။

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा भगवान्वृषभध्वजः । सर्वैर्गणैः समायुक्तस्ततश्चादर्शनं गतः

«အဲဒီလို ဖြစ်စေ» ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ နွားတံခွန်တော်ကို ထမ်းဆောင်သော ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ဂဏများအားလုံးနှင့်အတူ မျက်စိမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 18

विश्वामित्रोऽपि तत्रैव स्थितो ध्यानपरायणः । चक्रे चतुर्विधां सृष्टिं स्पर्द्धया हंसगामिनः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရလည်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၍ သမာဓိကို အလွန်အမင်း အားထုတ်လျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် ဟံသာကဲ့သို့ သွားလာသောသူ (ဗြဟ္မာ) နှင့် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်း လေးမျိုးကို ပြုလုပ်ဖန်တီးခဲ့၏။