Adhyaya 37

Verse 2

। सूत उवाच । अथापश्यत्स विप्राणां वृन्दं वृन्दारकोपमम् । संनिविष्टं धरापृष्ठे लीलाभाजि द्विजोत्तमाः । एके वेदविदस्तत्र वेदव्याख्यानतत्पराः । परस्परं सुसंक्रुद्धा विवदंति जिगीषवः

သုတက ပြော၏။ ထို့နောက် သူသည် နတ်တော်အစုကဲ့သို့သော ဗြာဟ္မဏများ၏ အစုအဝေးကို မြေပြင်ပေါ် လီလာနေရာ၌ ထိုင်နေသည်ကို မြင်၏။ အချို့သည် ဝေဒကို သိကျွမ်း၍ ဝေဒအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာ၌ အားထုတ်ကြသော်လည်း အပြန်အလှန် စိတ်ထကြွကာ အနိုင်ယူလိုစိတ်ဖြင့် အငြင်းပွားကြ၏။

Verse 3

यज्ञविद्याविदोऽन्येऽपि यज्ञाख्यानपरायणाः । तत्र विप्राः प्रदृश्यंते शतशो ब्रह्मवादिनः

အခြားသူများလည်း ယဇ္ဉဗိဒ္ယာကို သိကျွမ်းသူများဖြစ်၍ ယဇ္ဉအကြောင်းအရာနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း၌ အလွန်အမင်း အားထုတ်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏများ ရာချီ—ဗြဟ္မဝါဒင်၊ ဗြဟ္မတရားကို သင်ကြားသူများ—ကို မြင်ရ၏။

Verse 4

अन्ये ब्राह्मणशार्दूला वेदांगेषु विचक्षणाः । प्रवदंति च संदेहान्वृन्दानामग्रतः स्थिताः

အခြား ဗြာဟ္မဏကျားသဏ္ဍာန်များသည် ဝေဒာင်္ဂများ၌ ကျွမ်းကျင်၍ အစုအဝေးများ၏ ရှေ့တန်း၌ ရပ်ကာ မိမိတို့၏ သံသယနှင့် မေးခွန်းများကို ပွင့်လင်းစွာ ဆွေးနွေးပြောဆိုကြ၏။

Verse 5

वेदाभ्यासपराश्चान्ये तारनादेन सर्वशः । नादयंतो दिशां चक्रं तत्र सम्यग्द्विजोत्तमाः

အခြားသူများ—ဒွိဇအထူးမြတ်များ—သည် ဝေဒပညာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုလေ့ကျင့်ခြင်း၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်၍ ‘တာရ’ သံမြင့်သံတောက်ကို နေရာအနှံ့ ထွက်ပေါ်စေကာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာလုံး တုန်ဟပ်စေကြ၏။

Verse 6

अन्ये कौतूहलाविष्टाः संचरान्विषमान्मिथः । पप्रच्छुर्जहसुश्चान्ये ज्ञात्वा मार्गप्रवर्तिनम्

အခြားသူများသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားကာ မညီညာသော လမ်းကြောင်းများအတွင်း အပြန်အလှန် လှည့်လည်သွားလာကြ၏။ အချို့က မေးမြန်းကြပြီး အချို့ကတော့ လမ်းညွှန်သူကို သိမြင်သဖြင့် ရယ်မောကြ၏။

Verse 7

स्मृतिवादपराश्चान्ये तथान्ये श्रुतिपाठकाः । संदेहान्स्मृतिजानन्ये पृच्छंति च परस्परम्

အချို့သည် စမෘတိ (Smṛti) ကို အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြ၍ အားထုတ်ကြပြီး၊ အချို့သည် ရှရုတိ (Śruti) ကို ရွတ်ဖတ်ကြသည်။ စမෘတိကို သိကျွမ်းသူတို့သည် မိမိတို့၏ သံသယများကို အပြန်အလှန် မေးမြန်းကြ၏။

Verse 8

कीर्तयंति तथा चान्ये पुराणं ब्राह्मणोत्तमाः । वृद्धानां पुरतस्तत्र सभामध्ये व्यवस्थिताः

ထိုနည်းတူပင် အခြားသော အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် အိုမင်းသူများ၏ ရှေ့တွင်၊ စည်းဝေးခန်းမအလယ်၌ ထိုင်လျက် ထိုနေရာတွင် ပုရာဏ (Purāṇa) ကို ရွတ်ဆိုကာ ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 9

अथ तान्स मुनिर्दृष्ट्वा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । अभिवाद्य ततः प्राह सादरं विनयान्वितः

ထို့နောက် မုနိသည် သစ္စာဝတ် (vrata) တွင် တည်ကြည်သော ဗြာဟ္မဏတို့ကို မြင်၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ လေးစားမှုနှင့် နှိမ့်ချမှုဖြင့် စကားဆို၏။

Verse 10

मम बुद्धिः समुत्पन्ना शम्भोरायतनं प्रति । कर्तुं ब्राह्मणशार्दूलास्तस्मात्स्थानं प्रदर्श्यताम्

ကျွန်ုပ်၏ စိတ်တွင် ရှမ္ဘု (Śambhu) ၏ အာယတန (ဘုရားသခင်အိမ်တော်) ကို တည်ဆောက်လိုသော ဆုံးဖြတ်ချက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏကျားတို့၊ သင့်လျော်သော နေရာကို ပြသပေးကြပါ။

Verse 11

तवाहं देवदेवस्य शम्भोः प्रासादमुत्तमम् । विधायाराधयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम्

သင့်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် နတ်တို့၏နတ် ရှမ္ဘု (Śambhu) ၏ အထူးမြတ်သော ပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) ကို တည်ဆောက်မည်။ ထို့နောက် နွားတံဆိပ်တော်ကို ဆောင်သော ထိုသခင်ကိုပင် ကျွန်ုပ် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုမည်။

Verse 12

स एवं जल्पमानोऽपि मुहुर्मुहुरतंद्रितः । न तेषामुत्तरं लेभे शुभं वा यदि वाशुभम्

သူသည် မပင်ပန်းဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုသို့ ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ သူတို့ထံမှ အဖြေတစ်စုံတစ်ရာ မရခဲ့—ကောင်းသောအဖြေမဟုတ်၊ မကောင်းသောအဖြေမဟုတ်။

Verse 13

ततः कोपपरीतात्मा समुनिस्तान्द्विजोत्तमान् । शशाप तारशब्देन यथा शृण्वंति कृत्स्नशः

ထို့နောက် ဒေါသလွှမ်းမိုးသည့် စိတ်ဖြင့် ရှင်ရသီသည် ထိုဒွိဇမြတ်တို့ကို ကျိန်စာချခဲ့သည်။ ထိုကျိန်စာကို ထိုးဖောက်သံ ‘တာရ’ ဖြင့် ထုတ်ဆိုသဖြင့် အားလုံးက ပြတ်သားစွာ ကြားနိုင်하였다။

Verse 14

दुर्वासा उवाच । विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनोद्भवः । एते मदावलिप्तानामेत एव सतां दमाः

ဒုర్వာသာ မိန့်တော်မူသည်—“ပညာမာန်၊ ငွေကြေးမာန်၊ တတိယမှာ မျိုးရိုးမြင့်မြတ်မှုမှ ပေါက်ဖွားသောမာန်—ဤတို့သည် မာန်တက်သူတို့ကို မူးယစ်ကာ မလှပစေသော မာန်မူးခြင်းများပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤအရာတို့ပင် သီလရှိသူတို့အတွက် ထိန်းချုပ်ခြင်း၏ ဝိနယ ဖြစ်လာသည်။”

Verse 15

तत्र येऽपि हि युष्माकं मदा एव व्यवस्थिताः । यतस्ततोऽन्वयेऽप्येवं भविष्यति मदान्विताः

“ထို့ပြင် သင်တို့အနက် မာန်များတွင်သာ တည်နေသူတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသော်လည်း၊ မိမိတို့ မျိုးဆက်အတွင်းတောင် ထိုအခြေအနေတူပင် ဖြစ်လာမည်—မာန်နှင့်အတူ အမှတ်အသားတင်နေကြမည်။”

Verse 16

सदा सौहृदनिर्मुक्ताः पितरोऽपि सुतैः सह । भविष्यंति पुरे ह्यस्मिन्किं पुनर्बांधवादयः

“ဤမြို့၌ ဖခင်တို့သည် သားတို့နှင့်အတူပင် အမြဲတမ်း မေတ္တာသဟဇာတမှ ကင်းလွတ်နေကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အခြားဆွေမျိုးများနှင့် အခြားသူတို့ကို မဆိုလိုတော့ဘူးလား။”

Verse 17

एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो निवृत्तस्तदनन्तरम् । अपमानं परं प्राप्य ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုအမြင့်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွား၏။ ထို့နောက် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်သည် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အလွန်အမင်း အရှက်ခွဲမှုကို ခံရပြီး ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 18

अथ तन्मध्यगो विप्र आसीद्वृद्धतमः सुधीः । सुशील इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

ထို့နောက် သူတို့အလယ်တွင် အလွန်အိုမင်း၍ ပညာရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိ၏။ သူသည် “သုသီလ” ဟု ကျော်ကြားပြီး ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဆုံးသူ ဖြစ်၏။

Verse 19

स दृष्ट्वा तं मुनिं क्रुद्धं गच्छंतमपमानितम् । सत्वरं प्रययौ पृष्ठे तिष्ठ तिष्ठेति च ब्रुवन्

ထိုမုနိသည် အမျက်ထွက်၍ အရှက်ခွဲခံကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လျှင်၊ သူသည် အလျင်အမြန် နောက်မှလိုက်၍ “ရပ်ပါ၊ ရပ်ပါ” ဟု ခေါ်ဆို၏။

Verse 20

अथासाद्य गतं दूरं प्रणिपत्य मुनिं च सः । प्रोवाच क्षम्यतां विप्र विप्राणां वचनान्मम

ထို့နောက် အဝေးသို့ သွားပြီးသော မုနိထံ ရောက်သော်၊ သူသည် ဦးချ၍ ပန်ကြား၏— “အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဗြာဟ္မဏတို့၏ စကားကြောင့် ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု။

Verse 21

एतैः स्वाध्यायसंपन्नैर्न श्रुतं वचनं तव । नोत्तरं तेन संदत्तं सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

“ဤသူတို့သည် စာသင်ပညာ (သွာဓျာယ) ပြည့်စုံသော်လည်း သင်၏စကားကို မနားထောင်ကြ၊ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းလည်း မရှိခဲ့။ ဤသည်ကို ကျွန်ုပ် အမှန်တကယ်ဟု ဆိုပါသည်။”

Verse 22

तस्माद्भूमिर्मया दत्ता शंभुहर्म्यकृते तव । अस्मिन्स्थाने द्विजश्रेष्ठ प्रासादं कर्तुमर्हसि

ထို့ကြောင့် သင်အတွက် ရှမ္ဘု (Śambhu) ၏ ဘုရားကျောင်း-မဏ္ဍပ ဆောက်ရန် မြေယာကို ငါပေးအပ်ခဲ့သည်။ အို ဒွိဇအထူးမြတ်၊ ဤနေရာ၌ပင် ပရာသာဒ (prāsāda) ကို ဆောက်သင့်၏။

Verse 23

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुर्वासा हर्षसंयुतः । क्षितिदानोद्भवां चक्रे स्वस्ति ब्राह्मणसत्तमाः । प्रासादं निर्ममे पश्चात्तस्य वाक्ये व्यवस्थितः

ထိုစကားကို ကြားသော် ဒုရ္ဝာသာ (Durvāsā) သည် ဝမ်းမြောက်လျက် မြေဒါနမှ ပေါ်ထွန်းသော မင်္ဂလာကောင်းချီးကို ကြေညာ하였다။ ထို့နောက် မိမိစကားအတိုင်း တည်ကြည်လျက် ထိုဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သည် နောက်တစ်ခါ ပရာသာဒ (prāsāda) ကို ဆောက်လုပ်하였다။

Verse 24

अथ ते ब्राह्मणा ज्ञात्वा सुशीलेन वसुन्धरा । देवतायतनार्थाय दत्ता तस्मै तपस्विने

ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏတို့သည် သုရှီလ (Suśīla) က ထိုတပသီအား နတ်ဘုရားအာယတန ဆောက်ရန်အတွက် မြေယာကို ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း သိသော် စိတ်တွင်း၌ လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 25

सर्वे कोपसमायुक्ताः सुशीलं प्रति ते द्विजाः

ထိုဒွိဇဗြာဟ္မဏတို့ အားလုံးသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သုရှီလ (Suśīla) ကို ဆန့်ကျင်၍ မျက်နှာမူကြ၏။

Verse 26

ततः प्रोचुः समासाद्य येन शप्ता दुरात्मना । वयं तस्मै त्वया दत्ता प्रासादार्थं वसुन्धरा

ထို့နောက် သူတို့သည် အနီးကပ်လာ၍ ပြောကြသည်– «အဲဒီ မကောင်းသောသူက ငါတို့ကို ကျိန်စာချထားသည်။ ထို့ပြင် သင်ကလည်း ပရာသာဒ ဆောက်ရန်အတွက် ဤမြေယာကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်» ဟု။

Verse 27

तस्मात्त्वमपि चास्माकं बाह्य एव भविष्यसि । सुशीलोऽपि हि दुःशीलो नाम्ना संकीर्त्यसे बुधैः

ထို့ကြောင့် သင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏အသိုင်းအဝိုင်းမှ အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်ခံရမည်။ နာမည်မှာ «သုသီလ» ဟုရှိသော်လည်း ပညာရှိတို့က «ဒုသီလ» ဟု ခေါ်ကြမည်။

Verse 28

एषोऽपि तापसो दुष्टो यः करोति शिवालयम् । नैव तस्य भवेत्सिद्धिश्चापि वर्षशतैरपि

ဤတပသီလည်း ဆိုးယုတ်သူပင်—ရှီဝဘုရားကျောင်းကို ဆောက်သူဖြစ်၏။ သူအတွက် အောင်မြင်မှုမရှိ၊ ရာနှစ်များစွာကြာသော်လည်း မစိဒ္ဓိမရ။

Verse 29

तथा कीर्तिकृतां लोके कीर्तनं क्रियते नरैः । ततः संपश्यतां चास्य कीर्तिर्नास्य तु दुर्मतेः

ထို့အတူ လောက၌ လူတို့သည် စစ်မှန်သောဂုဏ်သတင်းကို ဖန်တီးသူတို့ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ သို့သော် လူအများမြင်ကြသော်လည်း ဤမကောင်းစိတ်ရှိသူ၌ တည်မြဲသောဂုဏ်မရှိ။

Verse 30

एष दुःशीलसंज्ञो वै तव नाम्ना भविष्यति । प्रासादो नाममात्रेण न संपूर्णः कदाचन

သင်၏နာမည်ကြောင့်ပင် ဤအရာသည် အမှန်တကယ် «ဒုသီလ» ဟု ခေါ်ခံရမည်။ ထိုပရသာဒ်သည် နာမည်သာရှိ၍ မည်သည့်အခါမျှ ပြည့်စုံစွာ မပြီးစီးနိုင်။

Verse 31

यस्मात्सौहृदनिर्मुक्ताः कृतास्तेन वयं द्विजाः । मदैस्त्रिभिः समायुक्ताः सर्वान्वयसमन्विताः

သူကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ ဗြာဟ္မဏတို့သည် မေတ္တာမိတ်သဟာယမှ ကင်းလွတ်သွားအောင် ပြုလုပ်ခံရ၏။ မျိုးရိုးမြင့်မြတ်၍ မာနသုံးပါးနှင့် ပြည့်စုံနေသော်လည်း—ထို့ကြောင့် ဤအကျိုးဆက် ဖြစ်လာမည်။

Verse 32

तस्मादेषोऽपि पापात्मा भविष्यति स कोपभाक् । तप्तं तप्तं तपो येन संप्रयास्यति संक्षयम्

ထို့ကြောင့် ဤအပြစ်ရှိသူလည်း အမျက်ဒဏ်ကို ခံယူရမည်; ထပ်ခါထပ်ခါ ကျင့်သုံးခဲ့သော တပဿာတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီး၍ အဆုံးသတ်သွားမည်။

Verse 33

एवमुक्त्वाथ ते विप्राः कोपसंरक्तलोचनाः । दुःशीलं संपरित्यज्य प्रविष्टाः स्वपुरे ततः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အမျက်ကြောင့် မျက်လုံးနီရဲနေသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဒုဿီလကို စွန့်ပစ်ကာ ထို့နောက် မိမိတို့၏ မြို့သို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

Verse 34

दुःशीलोऽपि बहिश्चक्रे गृहं तस्य पुरस्य च । देवशर्मा यथापूर्वं संत्यक्तः पुरवासिभिः

ဒုဿီလက အခြားသဘောဖြင့် ပြုမူသော်လည်း ဒေဝရှರ್ಮာ၏ အိမ်ကို ထိုမြို့၏ အပြင်ဘက်တွင်ပင် ထားခဲ့ကြသည်; ယခင်ကကဲ့သို့ ဒေဝရှರ್ಮာသည် မြို့သူမြို့သားတို့က စွန့်ပစ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

Verse 35

तस्यान्वयेऽपि ये जातास्ते बाह्याः संप्रकीर्तिताः । बाह्याः क्रियासु सर्वासु सर्वेषां पुरवासिनाम्

သူ၏ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူတို့ပင် ‘အပြင်လူ’ ဟု ကြေညာခံရသည်; မြို့သူမြို့သား အားလုံး၏ အခမ်းအနားနှင့် ထုံးတမ်းလုပ်ရပ် အားလုံးတွင် သူတို့ကို အပြင်ဘက်ကဲ့သို့သာ ဆက်ဆံကြသည်။

Verse 36

सूत उवाच । एवं तेषु द्विजेंद्रेषु शापं दत्त्वा गतेषु च । दुर्वासाः प्राह दुःशीलं कोपसंरक्तलो चनः

စူတက ပြောသည်— ထိုအထွတ်အမြတ် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဤသို့ ကျိန်စာပေးကာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အမျက်ကြောင့် မျက်လုံးနီရဲနေသော ဒုရ္ဝာသာသည် ဒုဿီလကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 37

मम सिद्धिं गता मंत्राः समर्थाः शत्रुसंक्षये । आथर्वणास्तथा चान्ये वेदत्रयसमुद्भवाः

မန္တန်တို့သည် ငါ့အားဖြင့် အောင်မြင်မှုကို ရရှိကြပြီ။ ၎င်းတို့သည် ရန်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိကြသည် - အာထဗ္ဗနမန္တန်များနှင့် Vedas သုံးကျမ်းမှ ပေါ်ထွက်လာသော အခြားမန္တန်များလည်း ပါဝင်သည်။

Verse 38

तस्मादेतत्पुरं कृत्स्नं पशुपक्षि समन्वितम् । नाशमद्य नयिष्यामि यथा शत्रोर्हि दुष्टकः

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် ဤမြို့တစ်မြို့လုံးကို တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များပါမကျန် ငါဖျက်ဆီးမည်။ ယုတ်မာသော ရန်သူကို ဖျက်ဆီးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေမည်။

Verse 39

दुःशील उवाच । नैतद्युक्तं नरश्रेष्ठ तव कर्तुं कथंचन । ब्राह्मणानां कृते कर्म ब्राह्मणस्य विशेषतः

ဒုဿီလက ဆိုသည် - 'အို လူတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ ဤအမှုကို သင်ပြုရန် မည်သို့မျှ မသင့်လျော်ပါ။ ဤသည်မှာ ဗြာహ్မဏတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဗြာహ్မဏတစ်ဦးကို ထိခိုက်စေသော အမှုဖြစ်သည်။'

Verse 40

निघ्नंतो वा शपंतो वा वदंतो वापि निष्ठुरम् । पूजनीयाः सदा विप्रा दिव्यांल्लोकानभीप्सुभिः

ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ကျိန်ဆဲခြင်း သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုခြင်း ပြုသော်လည်း၊ နတ်ပြည်ကို အလိုရှိသူတို့သည် ဗြာహ్မဏတို့ကို အစဉ်အမြဲ ရိုသေလေးစားသင့်သည်။

Verse 41

ब्राह्मणैर्निर्जितैर्मेने य आत्मानं जयान्वितम् । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

ဗြာహ్မဏတို့၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို အောင်နိုင်သူဟု ထင်မှတ်နေသူသည် တာမိသြ (Tāmisra) ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ငရဲတို့၌ ကျက်စေခြင်း ခံရလတ္တံ့။

Verse 42

आत्मनश्च पराभूतिं तस्माद्विप्रात्सहेत वै । य इच्छेद्वसतिं स्वर्गे शाश्वतीं द्विजसत्तम

ထို့ကြောင့် ပုဏ္ဏားတို့တွင် အမြတ်ဆုံးသော အို ပုဏ္ဏား၊ နတ်ပြည်၌ ထာဝရ နေထိုင်လိုလျှင် ပုဏ္ဏားတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမှုကိုပင် သည်းခံသင့်သည်။

Verse 43

एतेषां ब्राह्मणेंद्राणां क्षेत्रे सिद्धिं समागताः । मंत्रास्ते तत्कथं नाशं त्वमेतेषां करिष्यसि

ဤမြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့၏ မြင့်မြတ်သော နယ်ပယ်၌ ထိုမန္တန်တို့သည် တန်ခိုးအာနိသင် ပြည့်စုံကြကုန်၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ဤအရာတို့ကို သင် မည်သို့ ဖျက်ဆီးမည်နည်း။

Verse 44

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

ပုဏ္ဏားကို သတ်သောသူ၊ အရက်သေစာ သောက်စားသောသူ၊ ခိုးသူနှင့် သစ္စာဖောက်သောသူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေရာ နည်းလမ်းများကို သူတော်ကောင်းတို့ ပြဋ္ဌာန်းထားသော်လည်း ကျေးဇူးကန်းသောသူအတွက် အပြစ်ဖြေရာ မရှိပေ။

Verse 45

तस्मात्कोपो न कर्तव्यः क्षेत्रे चात्र व्यवस्थितैः । क्षमां कुरु मुनिश्रेष्ठ कृपां कृत्वा ममोपरि

ထို့ကြောင့် ဤမြတ်သော နယ်ပယ်၌ နေထိုင်သူတို့သည် အမျက်ဒေါသ မထွက်ကြပါစေနှင့်။ အို ಋရှေ့တို့တွင် အမြတ်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်၊ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာထားပါ။

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय तत्र कृत्वावसत्तपः । प्राप्तश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

သုတက ဆိုသည်မှာ - 'သူက "ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ" ဟု သဘောတူပြီး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ ခြိုးခြံချွေတာသော အကျင့်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားများပင် ရရှိရန် ခဲယဉ်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။'

Verse 47

दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः । यस्य संदर्शनादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

မြေပြင်ပေါ်ရှိ «ဒုဿီလ» ဟုခေါ်သော ဘုရားကျောင်းသည်လည်း နာမည်ကျော်ကြားလာ၏—ထိုကို မြင်ရုံသာဖြင့် လူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 48

तस्य मध्यगतं लिंगं शुक्लाष्टम्यां सदा नरः । यः पश्यति क्षणं ध्यात्वा नरकं स न पश्यति

အလယ်၌ တည်ထားသော လိင်္ဂကို—လပြည့်ဘက် အဋ္ဌမနေ့ (Śuklāṣṭamī) တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ခဏမျှ မြင်သူသည် နరకကို မမြင်ရ။