Adhyaya 276

Verse 1

सूत उवाच । तथान्येऽपि वसन्तीह रुद्रा एकादशैव तु । सञ्जाता ब्राह्मणश्रेष्ठा मुनीनां हितकाम्यया

သုတက ပြောသည်။ ဤနေရာ၌လည်း ရုဒြာအခြားတို့ နေထိုင်ကြ၏—အမှန်တကယ် တစ်ဆယ့်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ မုနိ(ရိရှီ)တို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို လိုလားသဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာကြ၏။

Verse 2

यैर्दृष्टैः पूजितै र्वापि स्तुतैर्वाथ नमस्कृतैः । विपाप्मा जायते मर्त्यः सर्वदोषविवर्जितः

သူတို့ကို မည်သူမဆို မြင်တွေ့ခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် နမස්ကာရပြုခြင်းဖြင့် လူသားသည် အပြစ်ကင်းစင်လာပြီး အပြစ်အနာအဆာအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သွားသည်။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । एक एव श्रुतो रुद्रो न द्वितीयः कथंचन । गौरी भार्याप्रिया यस्य स्कन्दः पुत्रः प्रकीर्तितः

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်။ “ရုဒြာသည် တစ်ပါးတည်းသာရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ကြားဖူး၏—မည်သို့မျှ ဒုတိယမရှိ။ သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးသည် ဂေါရီဖြစ်ပြီး၊ သားတော်သည် စကန္ဒဟု ကျော်ကြား၏။”

Verse 4

तेनैकं विद्महे रुद्रं नान्यमीशं कथंचन । तस्माद्ब्रूहि महाभाग सर्वानेतान्सुविस्तरात्

“ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရုဒြာကို တစ်ပါးတည်းဟု သိကြပြီး၊ မည်သို့မျှ အခြားအရှင်မရှိဟု ယုံကြည်၏။ ထို့ကြောင့် အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ဤအရာအားလုံးကို အလွန်အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 5

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्भवद्भिरुदाहृतम् । एक एव स्थितो रुद्रो न द्वितीयः कथंचन

သုတက ပြောသည်။ “အို မြတ်နိုးဖွယ်သူတို့၊ သင်တို့ပြောဆိုသမျှသည် အမှန်တရားပင်။ ရုဒြာသည် တစ်ပါးတည်းသာ တည်ရှိ၏—မည်သို့မျှ ဒုတိယမရှိ။”

Verse 6

परं यथा च सञ्जाता रुद्रा एकादशात्र भोः । तथाहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

ယခု ရုဒြာတစ်ဆယ့်တစ်ပါး မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်းကို ငါ ပြန်လည် ရွတ်ဆိုမည်။ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြလော့။

Verse 7

वाराणस्यां पुरा संस्था मुनयः शंसितव्रताः । हाटकेश्वरदेवस्य दर्शनार्थं समुत्सुकाः

အတိတ်ကာလ၌ ဝါရာဏသီမြို့တွင် ချီးမွမ်းထိုက်သော ဝရတများ၌ တည်ကြသော မုနိတို့သည် ဟာဋကေရှွရ သခင်၏ ဒർശနကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြလာကြ၏။

Verse 8

प्रस्थिताः समयं कृत्वा स्पर्धमानाः परस्परम् । अहंपूर्वमहं पूर्वं वीक्षयिष्यामि तं विभुम्

အချိန်ကို သတ်မှတ်ကာ ထွက်ခွာကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြိုင်ဆိုင်လျက်—“ငါအရင်! ငါအရင်! ထိုအရှင်ကို ငါပထမဆုံး မြင်မည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 9

सर्वेषामग्रतो भूत्वा पाताले हाटकेश्वरम् । यश्चादौ तत्र गत्वा च नेक्षयिष्यति तं हरम् । सर्वेषां श्रमजं पापं तस्यैकस्य भविष्यति

“အားလုံးထက်ရှေ့ကနေ ပာတාලတွင်ရှိသော ဟာဋကေရှွရထံ ရောက်ပြီး ပထမဆုံးရောက်သော်လည်း ထိုဟရ (ရှီဝ) ကို မမြင်သူရှိလျှင်—အားလုံး၏ ပင်ပန်းမှုမှ ဖြစ်သော အပြစ်သည် ထိုတစ်ဦးတည်းပေါ်သို့ ကျရောက်မည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 10

एवमुक्त्वा ततः सर्वे वाराणस्यां ततः परम् । प्रस्थिता धावमानाश्च वेगेन महता ततः

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ဝါရာဏသီမှ ထွက်ခွာကာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှား၍ ဆက်လက်သွားကြ၏။

Verse 11

एतस्मिन्नन्तरे देवो हाटकेश्वरसंज्ञितः । ज्ञात्वा तेषामभिप्रायं मिथः स्पर्द्धासमुद्भवम् । आत्मनो दर्शनार्थाय बहुभक्तिपुरस्कृतम्

ထိုအချိန်တွင် ဟာဋကေရှဝရဟု ခေါ်သော ဘုရားသည် အချင်းချင်းပြိုင်ဆိုင်မှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်၍ မိမိ၏ ဒർശန (darśana) ကို မြင်ခွင့်ရလိုသော ဆန္ဒဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်ကာ အလွန်အမင်း ဘက္တိဖြင့် ဦးဆောင်လျက် ကြွလာတော်မူ၏။

Verse 12

लघुना रक्ष्यमाणेन सर्वेषां च महात्मनाम् । नागरंध्रेण निष्क्रम्य पातालाच्चैव तत्क्षणात्

လျင်မြန်သော အစောင့်အရှောက်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့်၊ ထိုမဟာသတ္တဝါတို့ အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိစေရန်၊ နာဂရအပေါက် (Nāgara-opening) မှ ထွက်ပေါ်လာကာ ပာတာလာ (Pātāla) မှလည်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 13

एकादशप्रकारं स कृत्वा रूपं मनोहरम् । त्रिशूलभृत्त्रिनेत्रं च कपर्देन विभूषितम्

ထိုဘုရားသည် ဆယ့်တစ်မျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် အလွန်လှပစွာ ပြောင်းလဲယူ၍၊ တြိရှူလ (trident) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍၊ ကပရ္ဒ (kaparda) ဟုခေါ်သော ချည်ထုံးဆံပင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏—ရှီဝ (Śiva) ၏ မင်္ဂလာမြင်ကွင်းတည်း။

Verse 15

ततस्ते वै समालोक्य पुरस्थं वृषभध्वजम् । जानुभ्यां धरणीं गत्वा स्तुतिं चक्रुस्ततस्ततः

ထို့နောက် သူတို့သည် မြို့ရှေ့၌ ရပ်တည်နေသော နွားတံဆိပ်တော် (Vṛṣabhadhvaja) ကို မြင်လျှင်၊ ဒူးထောက်၍ မြေပြင်သို့ လဲကျကာ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆိုတော်မူကြ၏။

Verse 16

एको जानाति देवोऽयं मम संदर्शनं गतः । देवदेवो महादेवः प्रथमं भक्तवत्सलः

ဤဘုရားတော်တစ်ပါးတည်းသာ အမှန်တကယ် သိတော်မူသည်—အကျွန်ုပ်၏ မျက်စိရှေ့သို့ ကြွလာတော်မူပြီ။ ဘုရားတို့၏ ဘုရား မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် အရာရာ၌ အဦးဆုံးဖြစ်၍ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 17

अन्यो जानाति मे पूर्वं जातस्ते तापसोत्तमः । स्तुतिं चक्रुश्च विप्रेंद्रा जानुभ्यामवनिं गताः

အခြားသူတစ်ဦးက ငါ၏အတိတ်က ကုသိုလ်ကံများကို သိ၏—အို တပသီတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအထဲ အမြင့်မြတ်သူတို့သည် ဒူးထောက်၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းကာ ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 18

तापसा ऊचुः । नमो देवाधिदेवाय सर्वदेवमयाय च । नमः शांताय सूक्ष्माय नमश्चांधकभेदिने

တပသီတို့က ဆိုကြသည်– “ဒေဝတို့အပေါ် ဒေဝတော်၊ ဒေဝအားလုံးကို ကိုယ်တော်၌ စုစည်းထားသော အရှင်တော်အား နမော။ ငြိမ်းချမ်း၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှင်တော်အား နမော။ အန္ဓကကို ခွဲဖျက်သတ်သော အရှင်တော်အားလည်း နမော။”

Verse 19

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो ये दिवं संश्रिताः सदा । जीवापयंति जगतीं वायुभिश्च पृथग्विधैः

ကောင်းကင်၌ အစဉ်တည်နေသော ရုဒ္ဒရတို့အားလုံးအား နမောရှိပါစေ။ အမျိုးမျိုးသော ပရాణဝါယုများဖြင့် ကမ္ဘာလောကကို အသက်ရှင်စေ၍ ထိန်းသိမ်းကြ၏။

Verse 20

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो ये स्थिता वारुणीं दिशम् । रक्षंति सर्वलोकांश्च पिशाचानां दुरात्मनाम्

ဝရုဏ၏ အရပ် (အနောက်ဘက်) တွင် တည်နေသော ရုဒ္ဒရတို့အားလုံးအား နမောရှိပါစေ။ သူတို့သည် မကောင်းသော ပိသာချာတို့၏ အန္တရာယ်မှ လောကအားလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြ၏။

Verse 21

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो दिशमूर्ध्वं समाश्रिताः । रक्षंति सकलांल्लोकान्भूतार्नां जंभकाद्भयात्

အထက်အရပ်၌ အာရုံစိုက်တည်နေသော ရုဒ္ဒရတို့အားလုံးအား နမောရှိပါစေ။ သူတို့သည် ဘူတအစုအဝေးတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အန္တရာယ်နှင့် ဂျမ္ဘကမှလည်း လောကအားလုံးကို ကာကွယ်ကြ၏။

Verse 22

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो येऽध ऊर्ध्वं समाश्रिताः । रक्षंति सकलांल्लोकान्कूष्मांडानां भयात्सदा

အောက်၌လည်း အပေါ်၌လည်း တည်ရှိနေသော ရုဒြာတို့အားလုံးကို နမಸ್ಕာရပါ၏။ သူတို့သည် ကုဿမာဏ္ဍတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ လောကအားလုံးကို အစဉ်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြ၏။

Verse 23

असंख्याताः सहस्राणि ये रुद्रा भूमिमाश्रिताः । नमस्तेभ्योऽपि सर्वेभ्यस्तेषां रक्षंति ये रुजः

မြေပြင်ပေါ်၌ နေထိုင်သော ရုဒြာတို့သည် ရေတွက်မရသော ထောင်ပေါင်းများစွာရှိ၏။ ထိုသူတို့အားလုံးကိုလည်း နမಸ್ಕာရပါ၏—သတ္တဝါတို့ကို နာကျင်မှုနှင့် ဝေဒနာတို့မှ ကာကွယ်ပေးသူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 24

एवं स्तुतास्तु ते रुद्रा एकादशतपस्विभिः । एकादशापि तान्प्रोचुर्भक्तिनम्रांस्तु तापसान्

ဤသို့ တပသီ ဆယ့်တစ်ပါးက ချီးမွမ်းသော်၊ ထို ရုဒြာ ဆယ့်တစ်ပါးသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်နေသော ရှင်ရသီတို့ကို မြင်၍ သူတို့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 25

रुद्रा ऊचुः । एकादशप्रकारोऽहं तुष्टो वस्तापसोत्तमाः । बहुभक्त्यतिरेकेण व्रियतां च यथेप्सितम्

ရုဒြာတို့ မိန့်တော်မူသည်—“ငါသည် ပုံသဏ္ဍာန် ဆယ့်တစ်မျိုးဖြင့် တည်ရှိ၏။ အို တပသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ သင်တို့အပေါ် ငါနှစ်သက်ပြီ။ သင်တို့၏ အလွန်အကျွံ ဘက္တိကြောင့် သင်တို့လိုချင်သမျှကို ရွေးယူကြလော့။”

Verse 26

तापसा ऊचुः । यदि तुष्टोसि नो देव यदि यच्छसि वांछितम् । एकादशप्रकारैस्तु सदा स्थेयमिहैव तु

တပသီတို့ ပြောကြသည်—“အို ဘုရားရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် သင်နှစ်သက်ပြီး လိုအင်ကို ပေးသနားမည်ဆိုလျှင်၊ ဆယ့်တစ်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေပါစေ။”

Verse 27

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वतीर्थमये शुभे । आराधनं प्रकुर्वाणा वसामो येन वै वयम्

မင်္ဂလာရှိသော ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းဒေသ၌—တီရ္ထအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သောနေရာ၌—ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြဲပူဇော်ဝတ်ပြုလျက် နေထိုင်နိုင်ပါစေ၊ ထိုပူဇော်မှုကြောင့် ထိုနေရာ၌ အစဉ်တည်နိုင်ပါစေ။

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एकादशप्रकारा या मूर्तयो निर्मिता मया । एताभिरेव सर्वाभिः स्थास्याम्यत्र सदैव हि

ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသည်—“ငါက တစ်ဆယ့်တစ်မျိုးအဖြစ် ထင်ရှားစေသော ရုပ်သဏ္ဍာန်တို့ကို ဖန်ဆင်းထား၏။ ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်အားလုံးဖြင့်ပင် ငါသည် ဤနေရာ၌ အစဉ်အမြဲ တည်နေမည်။”

Verse 29

आद्या तु मम या मूर्तिः सा कैलासं समाश्रिता । संतिष्ठति सदैवात्र कैलासे पर्वतोत्तमे

“သို့သော် ငါ၏ ပထမရုပ်သဏ္ဍာန်သည် ကိုင်လာသ पर्वတ၌ အားကိုးတည်ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ အစဉ်တည်နေသည်—တောင်တန်းတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကိုင်လာသ၌ပင်။”

Verse 30

एतास्तु मूर्तयोऽस्माकं स्थास्यंत्यत्रैव सर्वदा । सर्वेषामेव लोकानां हिताय द्विजसत्तमाः

“ဤရုပ်သဏ္ဍာန်တို့သည် ငါတို့၏ ရုပ်ပုံတော်များဖြစ်၍ ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေကြမည်။ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ လောကအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဖြစ်သည်။”

Verse 31

नामभिश्च क्रमेणैव युष्मदीयैः स्वयं द्विजाः । विश्वामित्रह्रदे स्नात्वा एता मूर्तीर्ममात्र वै । पूजयिष्यंति ये मर्त्यास्ते यास्यंति परां गतिम्

“ထို့ပြင် အို ဘြာဟ္မဏတို့၊ သင်တို့သည် အစဉ်လိုက်အတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်အမည်များကို ထိုရုပ်ပုံတော်တို့အား ပေးကြလိမ့်မည်။ ဗိශ්ဝာမိတ္တရ ဟ္ရဒ၌ ရေချိုးပြီး ဤနေရာ၌ ငါ၏ ရုပ်ပုံတော်တို့ကို ပူဇော်သော မရဏလူသားတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 32

किं वाचा बहुनोक्तेन भूयोभूयो द्विजोत्तमाः । या तासां क्रियते पूजा एकादशगुणा भवेत्

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ အကြိမ်ကြိမ် ရှည်လျားစွာ ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ ထိုရုပ်ပုံများကို ပူဇော်သမျှသည် ကုသိုလ်အကျိုး ဒသမတစ်ဆယ်တစ်ဆ တိုးပွား၏။

Verse 33

एवमुक्त्वा त्रिनेत्रस्तु तत्रैवादर्शनं गतः । तेऽपि तत्राश्रमं कृत्वा श्रद्धया परया युताः । मूर्तीश्च ताः समाराध्य संप्राप्ताः परमं पदम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မျက်စိသုံးပါးရှင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုတပသီတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အာရှရမ်တည်ထောင်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ထိုရုပ်ပုံများကို ပူဇော်၍ အမြင့်ဆုံးသော အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 34

अन्योऽपि यः पुमांस्ताश्च आराधयति श्रद्धया । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

အခြားမည်သူမဆို ထိုရုပ်ပုံများကို သဒ္ဓါဖြင့် အာရాధနာပြုလျှင် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) နေထိုင်ရာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အဘောဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 35

ततः प्रभृति ते जाता रुद्रा एकादशैव तु । संख्यया देवदेवस्य महेश्वरवपुर्धराः

ထိုအချိန်မှစ၍ ရုဒြာတို့သည် အရေအတွက်အားဖြင့် တစ်ဆယ်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ သူတို့သည် ဒေဝဒေဝ မဟေရှ္ဝရ၏ ကိုယ်ရုပ်ကို ဆောင်ထားသော အဝတားများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 36

तेजोत्तमास्ते संयुक्तास्त्रिनेत्राः शूलपाणयः । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः

သူတို့သည် တေဇောအထူးမြတ်၍ ရည်ရွယ်ချက်တူညီကာ မျက်စိသုံးပါးရှိ၍ သုံးခွားလှံ (သျူလ) ကိုင်ဆောင်ကြ၏။ အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ မေးမြန်းထားသမျှကို ငါ အကုန်အစင် ပြောပြီးပြီ။

Verse 37

एकादशप्रकारस्तु यथा जातो महेश्वरः । चैत्रे मासि सिते पक्षे चतुर्दश्यां दिने स्थिते

မဟေရှ్వరသည် ပုံစံတစ်ဆယ့်တစ်မျိုးဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာပုံ—ချိုင်တြလတွင်၊ လင်းပက္ခ၌၊ စတုဒဿီ (လဆန်း ၁၄ ရက်) နေ့၌ ဖြစ်၏။

Verse 38

यस्तान्पूजयते भक्त्या स याति परमां गतिम् । अधनो धनमाप्नोति ह्यपुत्रः पुत्रवान्भवेत्

ထိုတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်၏။ ဆင်းရဲသူသည် ငွေကြေးရပြီး၊ သားမရှိသူသည် သားရရှိကာ ကောင်းချီးခံရ၏။

Verse 39

सरोगो रोगमुक्तस्तु पराभूतो रिपुक्षयम् । तत्समाराधनादेव कामानंत्यमवाप्नुयात्

ရောဂါရှိသူသည် ရောဂါကင်းလွတ်၏။ အရှုံးခံရသူသည် ရန်သူပျက်စီးခြင်းကို တွေ့၏။ ထိုသို့ စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆမရာဓနာပြုခြင်းကြောင့် လိုအင်ဆန္ဒတို့၏ မဆုံးနိုင်သော ပြည့်စုံမှုကို ရ၏။

Verse 40

यः पुनः शिवदीक्षाढ्यो भस्मस्नानपरायणः । तत्समाराधनं कुर्याच्छृणु तस्यापि यत्फलम्

ထို့ပြင်—ရှီဝဒိက္ခာကို ခံယူထား၍ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ရေချိုးခြင်းကို အထူးအလေးထားသူက ထိုဆမရာဓနာကို ပြုလျှင်၊ သူ့ထံသို့ ရောက်လာမည့် အကျိုးကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 41

यदन्यः प्राप्नुयान्मर्त्यस्तत्पूजासंभवं फलम् । षडक्षरेण मंत्रेण पुष्पेणैकेन तत्फलम्

အခြားသော လူသားတစ်ဦးက ထိုပူဇာမှ ရနိုင်သော အကျိုးကို—ဒိက္ခာခံယူထားသော ဘက္တိရှင်သည် ခြောက်အက္ခရာ မန္တရနှင့် ပန်းတစ်ပွင့်တည်း ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ထိုအကျိုးတူကို ရ၏။

Verse 42

शिवदीक्षाधरो यस्तु शतघ्नं लभते फलम् । तस्माच्छतघ्नमाप्नोति शैवात्पाशुपतश्च यः । तस्मात्कालमुखो यश्च महाव्रतधरश्च यः

ရှီဝဒိက္ခာ (Śiva-dīkṣā) ကို ခံယူထားသူသည် အကျိုးကို ရာဆတိုး ရရှိ၏။ ထို့ထက်မြင့်၍ ပာရှုပတ (Pāśupata) ဘက္တသည် ရှೈဝ (Śaiva) ထက် ရာဆတိုး ပိုမိုရ၏။ ထို့ထက်လည်း မြင့်သည်မှာ ကာလမုခ (Kālamukha) နှင့် မဟာဝရတ (Mahāvrata) ကို ကိုင်ဆောင်သူတို့ ဖြစ်၏။

Verse 43

मूर्तीर्यास्ताश्च ये भक्त्या विनताः पूजयंति च । सर्वेषामेव तेषां तु फलं शतगुणं भवेत्

ထိုသန့်ရှင်းသော မూర్తီများကို ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ပူဇော်သူတို့အတွက်၊ သူတို့အားလုံး၏ အကျိုးသည် ရာဆတိုး ဖြစ်လာမည်။

Verse 183

शशिखंडधरं चैव रुण्डमालाप्रधारकम् । समं चैव स्थितस्तेषां दर्शने शंकरः प्रभुः

ရုဒြရုပ်များကို မြင်သော်—တစ်ပါးသည် လကွေးတံဆိပ်ကို ဆောင်၍၊ တစ်ပါးသည် ခေါင်းဖြတ်များ၏ မာလာကို ဝတ်ဆင်၏—အရှင် သင်္ကရ (Śaṅkara) သည် သူတို့ရှေ့၌ တူညီစွာ၊ မလှုပ်မယှက်သော ဒർശနဖြင့် ရပ်တည်တော်မူ၏။

Verse 276

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रोत्पत्ति वर्णनं नाम षट्सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ (Skanda Mahāpurāṇa) အတွင်း၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ပုဒ်ပါသော သံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ (Nāgara Khaṇḍa) အတွင်း၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ (Hāṭakeśvara) သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မယ၌ «ရုဒြ ၁၁ ပါး ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၇၆ သည် ပြီးဆုံး၏။