Adhyaya 253

Verse 1

शूद्र उवाच । पार्वतीकुपिता देवी कथं देवेन शूलिना । प्रसादं च गता शप्त्वा यत्कोपात्क्षुभ्यते जगत्

ရှုဒြာက ပြောသည်—ဒေါသထွက်နေသော ပါရဝတီဒေဝီသည် သုံးခေါင်းလှံကိုင် အရှင်နှင့် မည်သို့ ပြန်လည်သင့်မြတ်သနည်း။ ထို့ပြင် ကျိန်စာဆိုပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော သူမသည် မည်သို့ ကရုဏာတော်သို့ ပြန်ရောက်သနည်း။

Verse 2

कथं स भगवान्रुद्रो भार्याशापमवाप ह । वैकृतं रूपमासाद्य पुनर्दिव्यं वपुः श्रितः

ထိုကောင်းမြတ်သော ရုဒြာဘုရားသည် မိမိဇနီး၏ ကျိန်စာကို မည်သို့ ခံယူရသနည်း။ ထို့ပြင် ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းသော ရုပ်ကို ခံယူပြီးနောက် မည်သို့ ထပ်မံ ဒေဝီယဝပုကို ဆည်းကပ်ရသနည်း။

Verse 3

गालव उवाच । देवा रूपाण्यदृश्यानि कृत्वा देव्या महाभयात् । मनुष्यलोके सकले प्रतिमासु च संस्थिताः

ဂါလဝက ပြောသည်။ ဒေဝီ၏ မဟာကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မမြင်ရအောင် ပြုလုပ်ကာ လူ့လောကတစ်လျှောက် ပရတိမာများအတွင်း၌ တည်နေရာယူကြသည်။

Verse 4

तेषामपि प्रसन्ना साऽनुग्रहं समुपाकरोत् । विष्णुस्तुता महाभागा विश्वमाताऽघनाशिनी

သူတို့အပေါ်၌ပင် ဒေဝီသည် ပျော်ရွှင်ကာ ကရုဏာအနုဂ्रहကို ပေးတော်မူ၏။ ဗိဿနုက ချီးမွမ်းသော မဟာကံကောင်းရှင်—ကမ္ဘာမိခင်—အပြစ်ကို ဖျက်သိမ်းသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 5

तेषां बलाच्च पार्वत्याः शापभारेण यन्त्रितः । तां नित्यमेवानुनयन्नृचे सोवाच शंकरम्

ထို့ပြင် သူတို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ပါရဝတီ၏ ကျိန်စာအလေးအနက်ကြောင့် ချုပ်နှောင်ခံရသဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူသည် အမြဲတမ်းပင် ဒေဝီကို သဘောပျော်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ဩဇာမန်တရား (ṛc) ဖြင့် ရှင်ကရကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 6

एते देवा विश्व पूज्या विश्वस्य च वरप्रदाः । मत्प्रसादाद्भविष्यंति भक्तितस्तोषिता नरैः

ဤဒေဝတားတို့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာက ပူဇော်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာအတွက် ကောင်းချီးများ ပေးတော်မူကြလိမ့်မည်။ ငါ၏ ကရုဏာကြောင့် လူသားတို့၏ ဘက္တိဖြင့် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာကြလိမ့်မည်။

Verse 7

त्वामृते मम कर्मेदं कृतं साधुविनिन्दितम् । वेद्यां विवाह काले च प्रत्यक्षं सर्वसाक्षिकम्

သင်မရှိလျှင် ငါ၏ ဤလုပ်ရပ်သည် သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကပင် ရှုတ်ချမည်။ ယဇ္ဉဝေဒိ၌လည်းကောင်း၊ မင်္ဂလာအချိန်၌လည်းကောင်း၊ သင်သည် အရာအားလုံး၏ သက်သေတော်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ရှိနေတော်မူ၏။

Verse 8

यत्सप्तमंडलानां च गमनं च करार्पणम् । वह्निश्च वरुणः कृष्णो देवताश्च सवल्लभाः

ဤသည်မှာ—စက်ဝိုင်းခုနစ်ဝိုင်းကို ပတ်လည်လှည့်ခြင်းနှင့် လက်အပ်ခြင်း (လက်ထပ်ပေးအပ်ခြင်း) ဖြစ်သည်။ အဂ္နိ၊ ဝရုဏ၊ ကృష్ణ နှင့် ချစ်မြတ်နိုးသော အခြားဒေဝတားတို့သည် ဤကర్మ၏ သက်သေများနှင့် အာနုဘော်တန်ခိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 9

चतुर्दिक्ष्वंग संयुक्ता देवब्राह्मणसंयुताः । एतेषामग्रतो दिब्यं कृत्वा त्वं जनसंसदि

လေးမျက်နှာအရပ်တို့တွင် ပူဇော်ကర్మ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ပြည့်စုံစွာ စီစဉ်၍ ဒေဝတားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများနှင့်အတူ—သူတို့ရှေ့တွင် သင်သည် လူအစုအဝေး၏ စည်းဝေးရာ၌ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ကర్మကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 10

प्रमादात्सत्त्वमापन्नो व्यभिचारं कथं कृथाः । गुरुवोऽपि न सन्मार्गे प्रवर्त्तंते जनौघवत्

သင်သည် မြင့်မြတ်သော စိတ်သဘောကို ရရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း—မေ့လျော့ပေါ့ပျက်မှုကြောင့် အလွဲအမှားကို မည်သို့ ပြုနိုင်သနည်း။ ဆရာတော်တို့ပင် လူအစုအဝေး၏ ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံရ၍ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်း၌ မတည်နိုင်ကြ—ထို့ကြောင့် သတိရှိလော့။

Verse 11

निग्राह्याः सर्वलोकेषु प्रबुद्धैः श्रूयते श्रुतौ । पुत्रेणापि पिता शास्यः शिष्येणापि गुरुः स्वयम्

အသိဉာဏ်နိုးကြားသူတို့က ကြေညာကြသည်—သုတ္တိ (श्रुति) တွင် ကြားရသကဲ့သို့—အပြစ်ပြုသူတို့ကို လောကအားလုံး၌ ထိန်းချုပ်တားဆီးရမည်။ သားကပင် အဖကို ဆုံးမနိုင်သကဲ့သို့၊ တပည့်ကပင် မိမိဆရာကိုလည်း ပြုပြင်ဆုံးမနိုင်သည်။

Verse 12

क्षत्रियैर्ब्राह्मणः शास्यो भार्यया च पतिस्तथा । उन्मार्गगामिनं श्रेष्ठमपि वेदान्तपारगम्

လမ်းမှားသို့ လှည့်သွားသော ဗြာဟ္မဏကို က္ṣတ္တရိယတို့ကပင် ဆုံးမပြုပြင်ရမည်။ ထိုနည်းတူ လင်သည်လည်း မယားက ဆုံးမနိုင်သည်—သူသည် လမ်းမှားကို လိုက်လျှင်၊ ထူးချွန်မြင့်မြတ်၍ ဝေဒာန္တကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်စေကာမူ။

Verse 13

नीचैरपि प्रशास्येत श्रुतिराह सनातनी । सन्मार्ग एव सर्वत्र पूज्यते नापथः क्वचित्

ထာဝရသော သြတိက “အနိမ့်အဆင့်ရှိသူကတောင် ပြုပြင်သင်ကြားနိုင်သည်” ဟု ဆို၏။ နေရာတိုင်း၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်မှာ သဒ္ဓမ္မလမ်းသာ ဖြစ်ပြီး လမ်းမှားကို မည်သည့်အခါမျှ မဂုဏ်ပြုကြ။

Verse 14

येन स्वकुलजो धर्मस्त्यक्तः स पतितो भवेत् । मृतश्च नरकं प्राप्य दुःखभारेण युज्यते

မိမိမျိုးရိုး၏ ဓမ္မကို စွန့်ပစ်သူသည် ပျက်ကျသွားသူ ဖြစ်၏။ သေပြီးနောက် နရကသို့ ရောက်ကာ ဒုက္ခ၏ အလေးချိန်ကြီးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရ၏။

Verse 15

धर्मं त्यजति नास्तिक्याज्ज्ञातिभेदमुपागतः । स निग्राह्यः सर्वलोकैर्मनुधर्मपरायणैः

မယုံကြည်မှုကြောင့် ဓမ္မကို စွန့်ပစ်၍ ဆွေမျိုးအတွင်း အဖွဲ့ကွဲကွာမှုသို့ ကျရောက်သူကို မနုဓမ္မကို အားထားသူ လူအပေါင်းတို့က ထိန်းချုပ်တားဆီးသင့်၏။

Verse 16

कुलधर्माञ्ज्ञातिधर्मान्देशधर्मान्महेश्वर । ये त्यजंति च तेऽवश्यं कुलाच्च पतिता जनाः

အို မဟေရှ్వర၊ မျိုးရိုးဓမ္မ၊ ဆွေမျိုးဓမ္မ၊ ဒေသဓမ္မတို့ကို စွန့်ပစ်သူတို့သည် မလွဲမသွေ ပျက်ကျသူများ ဖြစ်ကြပြီး မိမိအဖွဲ့အစည်းမှတောင် ကျဆုံးကြ၏။

Verse 17

अग्नित्यागो व्रतत्यागो वचनत्याग एव च । धर्मत्यागो नैव कार्यः कुर्वन्पतित एव हि

အဂ္နိကို စွန့်ခြင်း၊ ဝရတကို စွန့်ခြင်း၊ ကတိစကားကို စွန့်ခြင်းတို့ရှိသော်လည်း ဓမ္မကိုတော့ မစွန့်သင့်။ ဓမ္မကို စွန့်သူသည် အမှန်တကယ် ပျက်ကျသူ ဖြစ်၏။

Verse 18

न पिता न च ते माता न भ्राता स्वजनोऽपि च । पश्यते तव वार्तां च अस्पृश्यस्त्वमदन्विषम्

သင်၏အဖေမဟုတ်၊ အမေမဟုတ်၊ အစ်ကိုမဟုတ်၊ ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးတောင် မင်းအကြောင်းကို မကြည့် မမေးကြတော့ဘူး။ မင်းသည် မထိမခံ အညစ်အကြေးကဲ့သို့၊ မည်သူမျှ မယူလိုသော အဆိပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 19

अस्थिमालाचिताभस्म जटाधारी कुचैलवान् । चपलो मुक्तमर्यादस्तस्थुं नार्हसि मेऽग्रतः

အရိုးပန်းကုံးဆင်၍ မီးသင်္ချိုင်းပြာလိမ်းထားကာ ဆံပင်ညှပ်မကွဲ ဂျဋာဆံနှင့် အဝတ်အစားချွတ်ချော်ပျက်စီး; စိတ်လှုပ်ရှားမငြိမ်၊ အကျင့်စည်းကမ်းကို ပယ်ဖျက်သူ—ငါ့ရှေ့တွင် ရပ်ရန် မသင့်တော်။

Verse 20

अब्रह्मण्योऽव्रती भिक्षुर्दुष्टात्मा कपटी सदा । नार्हसि त्वं मम पुरः संभाषयितुमीश्वर

မင်းသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မလေးစားသူ၊ ဝရတကို မထိန်းသူ; အမည်သာ ဘိက္ခု၊ နှလုံးအတွင်း မကောင်းသောသူ၊ အမြဲ လှည့်စားတတ်သူ။ အရှင်ဘုရား၊ ငါ့ရှေ့တွင် စကားပြောရန် မသင့်တော်။

Verse 21

एवं सा रुदती देवी बाष्पव्याकुललोचना । महादुःखयुतैवासीद्देवेशेऽनुनयत्यपि

ထိုသို့ ဒေဝီသည် ငိုကြွေးလျက် မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဖြင့် မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေ하였다။ နတ်တို့၏ အရှင်ကို သနားယောင်တောင်းပန်၍ ပြေလျော့စေလိုသော်လည်း ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုက မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ ဖုံးလွှမ်းနေ하였다။

Verse 22

पुनरेव प्रकुपिता हरं प्रोवाच भामिनी । तवार्जवं न हृदये काठिन्यं वेद्मि नित्यदा

ထို့နောက် ထပ်မံ ဒေါသထွက်လာသော စိတ်ပြင်းထန်သည့် မိန်းမသည် ဟရကို ပြော하였다—“သင်၏နှလုံးတွင် ဖြောင့်မတ်မှု မတွေ့ရ; သင်၌ အမြဲတမ်း တင်းမာခက်ခဲမှုသာ ရှိသည်ဟု ငါသိ၏။”

Verse 23

ब्राह्मणैस्त्वासुरैरुक्तं तन्मृषा प्रतिभाति मे । यस्मान्मयि महादुष्टभाव एव कृतस्त्वया

အာသုရကဲ့သို့ ပြုမူသော ဘြာဟ္မဏတို့ ပြောသောစကားသည် ငါ့အတွက် မမှန်ဟု ထင်ရသည်။ အကြောင်းမှာ သင်သည် ငါ့ပေါ်တွင်သာ ရက်စက်သော သံသယကို တင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 24

ब्राह्मणा वंचिता यस्माद्ब्राह्मणैस्त्वं हनिष्यसे । एवमुक्त्वा भगवती पुनराह न किञ्चन

ဘြာဟ္မဏတို့ လှည့်ဖြားခံရသောကြောင့် သင်သည် ဘြာဟ္မဏတို့၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရလိမ့်မည်။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဘဂဝတီ မဟာဒေဝီသည် ထပ်မံ မည်သည့်စကားမျှ မပြောတော့။

Verse 25

ईशः प्रसन्नवदनामुपचारैरथाकरोत् । शनैर्नीतिमयैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिर्महेश्वरः

ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရ အရှင်သည် နူးညံ့သော အလေးအနက်ပြုစောင့်ရှောက်မှုများဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို သက်သာငြိမ်သက်စေလို၍ ကြိုးပမ်း하였다။ ထို့ပြင် တဖြည်းဖြည်း ဓမ္မနှင့် ပြည့်စုံသော အကြောင်းပြချက်ပါ စကားများဖြင့် သူမအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 26

प्रसन्नलोचनां ज्ञात्वा किंचित्प्राह हरस्ततः । कोपेन कलुषं वक्त्रं पूर्णचन्द्र समप्रभम्

သူမ၏ မျက်လုံးများ နူးညံ့လာသည်ကို သိမြင်ပြီးနောက် ဟရ အရှင်သည် အနည်းငယ် မိန့်ဆို하였다။ သို့သော် လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

Verse 27

कस्मात्त्वं कुरुषे भद्रे युक्तमेव वचो न ते । सर्वभूतदया कार्या प्राणिनां हि हितेच्छया

“အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောသနည်း၊ အပျိုသိမ်မွေ့သူရေ။ သင်၏စကားသည် မသင့်လျော်ပါ။ သက်ရှိအပေါင်းတို့၏ အကျိုးကို လိုလားသောကြောင့် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာကို ကျင့်သုံးရမည်။”

Verse 28

यद्यपीष्टो हि यस्यार्थो न कार्यं परपीडनम् । जगत्सर्वं सुतप्रायं तवास्ति वरवर्णिनि

မိမိလိုအင်ဆန္ဒရှိသော်လည်း အခြားသူကို မနာကျင်စေသင့်။ အင်္ဂါရပ်လှပသော မိဖုရားရေ၊ ဤလောကတစ်လောကလုံးသည် သင်အတွက် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 29

जगत्पूज्या त्वमेवैका सर्वरूपधरानघे । मया यदि कृतं कर्मावद्यं देव हिताय वै

လောကတစ်လောကလုံးက ပူဇော်ကန်တော့သောသူမှာ သင်တစ်ဦးတည်းပင်၊ အပြစ်ကင်းစင်၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးကို ဆောင်ယူနိုင်သော မိဖုရားရေ။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်က အပြစ်တင်စရာ အလုပ်တစ်စုံတစ်ရာ ပြုခဲ့လျှင်လည်း၊ ထိုသည် တကယ်တမ်း နတ်တို့၏ အကျိုးအတွက်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 30

तथाप्येवं तव सुतो भविष्यति न संशयः । अथवा मम सर्वेभ्यः प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

သို့ရာတွင် သင့်ထံ၌ သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာမည်မှာ မသံသယရှိ။ အမှန်တကယ် သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ အသက်ရှူသက်တမ်းအားလုံးထက်ပင် ပိုမိုချစ်ခင်တန်ဖိုးရှိ၏။

Verse 31

यदिच्छसि तथा कुर्यां तथा तव मनोरथान् । प्रसन्नवदना भूत्वा कथयस्व वरानने

သင်အလိုရှိသမျှအတိုင်း ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်မည်၊ သင်၏ စိတ်ကူးဆန္ဒများလည်း ထိုအတိုင်း ပြည့်စုံမည်။ မျက်နှာပွင့်လင်းဝမ်းမြောက်၍ ပြောပါလော့၊ မျက်နှာလှသော မိဖုရားရေ—သင်တောင်းသော ကောင်းချီးများကို။

Verse 32

इत्युक्ता सा भगवती पुनराह महेश्वरम् । चातुर्मास्ये च संप्राप्ते महाव्रत धरो यदि

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် မြတ်စွာသော ဒေဝီသည် မဟေရှ్వరထံသို့ ထပ်မံ မိန့်ကြား၏—“သန့်ရှင်းသော စာတုർമာသျာ ကာလ ရောက်လာသောအခါ၊ မဟာဝ్రတကို ဆောင်သူဖြစ်သော သင်က …”

Verse 33

देवतानां च प्रत्यक्षं तांडवं नर्तसे यदि । पारयित्वा व्रतं सम्यग्ब्रह्मचर्यं महेश्वर

«နတ်တို့၏ မျက်မှောက်တော်၌ တာဏ္ဍဝ ကပြမည်ဆိုလျှင်၊ ထို့ပြင် ဝရတကို မှန်ကန်စွာ ပြီးမြောက်စေ၍ ပရဟ္မစရိယကို ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းပါက၊ အို မဟေရှွရ…»

Verse 34

मत्प्रीत्यै यदि देहार्थं वैष्णवं च प्रयच्छसि । शापस्यानुग्रहं कुर्यां प्रसववदना सती

«ငါ၏ ပီတိအတွက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာအကျိုးကို ဖြစ်စေပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဘောရှိသော အပေးအယူကို ပေးအပ်မည်ဆိုလျှင်၊ မိခင်ကလေးမွေးမည့်အခါကဲ့သို့ မျက်နှာရှိသော စတီဖြစ်သည့် ငါသည် ကျိန်စာကို ကရုဏာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမည်»

Verse 35

नान्यथा मम चित्तं त्वां विश्वासमनुगच्छति । तच्छ्रुत्वा भगवांस्तुष्टस्तथेति प्रत्युवाच ताम्

«ဤသို့မဟုတ်လျှင် ငါ၏စိတ်သည် သင့်ကို ယုံကြည်ခြင်းသို့ မသွားနိုင်။» ထိုစကားကို ကြားသော် ဘုရားသခင်သည် ပီတိဖြစ်၍ သူမအား «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ပြန်ကြားတော်မူ၏

Verse 36

सापि हृष्टा भगवती शापस्यानुग्रहे वृता

ထိုဘုရားမိခင်တော်လည်း ဝမ်းမြောက်၍ ကျိန်စာကို ကရုဏာအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် အတည်ပြုဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 37

इदं पुराणं मनुजः शृणोति श्रद्धायुक्तो भेदबुद्ध्या दृढत्वम् । तस्या वश्यं जीवितं सर्वसिद्धं मर्त्याः सत्यात्तच्छ्रयत्वं प्रयांति

ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခွဲခြားသိမြင်မှုကို ခိုင်မာစွာထား၍ ဤပုရာဏကို နားထောင်သူသည် အသက်တာကို အုပ်စိုးနိုင်ခြင်းနှင့် စိဒ္ဓိအားလုံး ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိ၏။ သစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လူသားတို့သည် ထိုအမြင့်ဆုံး အားကိုးရာသို့ ခိုလှုံလာကြ၏။

Verse 253

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये शंकरकृतपार्वत्यनुनयो नाम त्रिपंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» (၈၁,၀၀၀ စ္လိုက စုစည်းမှု) ၏ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌ ဟာဋကေဿဝရ က္ෂೇತ್ರမဟာတ္မ្យ၊ သေဿရှာယီ ဥပాఖ్యာန၊ ဘြဟ္မာ–နာရဒ သံဝါဒ အတွင်းရှိ စာတုర్మာသျ မဟာတ္မ្យ၌ «ရှင်ကရ၏ ပါရဝတီအား လျော့ပျော့သိမ့်သိမ့် ပြုခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၅၃ သည် ပြီးဆုံး၏။