Adhyaya 251

Verse 1

गालव उवाच । इत्युक्त्वाऽकाशजावाणी विरराम शुभप्रदा । तेऽपि देवास्तदाश्चर्यं महद्दृष्ट्वा महाव्रताः

ဂါလဝက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မင်္ဂလာပေးသော ကောင်းကင်မှ အသံသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ထိုအခါ မဟာဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသော ဒေဝတားတို့လည်း ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 2

चतुष्टयं च वृक्षाणां चातुर्मास्ये समागते । अपूजयंश्च विधिवदैक्यभावेन शूद्रज

ချာတုർമាស്യ ကာလ ရောက်လာသောအခါ သူတို့သည် သစ်ပင်လေးပင်ကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပူဇော်ကြပြီး၊ စိတ်တစ်လုံးတည်းဖြင့် တစ်ရပ်တည်းသော အာရုံ (အဲက్యဘာဝ) ဖြင့် ဆည်းကပ်ကြ၏—ဟေ့ ရှုဒ္ဒရ၏ သား။

Verse 3

चातुर्मास्येऽथ संपूर्णे देवो हरिहरात्मकः । प्रसन्नस्तानुवाचाथ भक्त्या प्रत्यक्षरूपधृक्

စတုർമಾಸျာ ပြည့်စုံသွားသောအခါ၊ ဟရီနှင့် ဟရ တစ်ရုပ်တည်းဖြစ်သော ဘုရားသခင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍၊ သူတို့၏ ဘက္တိကြောင့် မြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ ထိုသူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 4

यूयं गच्छत देवेश महा व्रतपरायणाः । भुंक्त स्वान्स्वांश्चाधिकारान्मया ते दानवा हताः

“ယခုသွားကြလော့၊ အို ဘုရားတို့၏ အရှင်များ၊ မဟာဝရတၱကို အားထားသူတို့။ မိမိတို့၏ သင့်တော်သော အခွင့်အာဏာနှင့် တာဝန်ရာထူးတို့ကို ပြန်လည်ခံစားကြလော့; သင်တို့၏ ဒာနဝ ရန်သူတို့ကို ငါ သတ်ဖြတ်ပြီးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 5

इत्युक्त्वा देवदेवेशावैक्यरूपधरौ यदा । गणानां देवतानां च बुद्धिं निर्भेदतां तदा

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဘုရားတို့၏ ဘုရားအရှင် နှစ်ပါးသည် တစ်တည်းတစ်ရုပ်သော အကွဲမရှိသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သောအခါ၊ ဂဏာများနှင့် ဒေဝတာတို့၏ ဉာဏ်သဘောသည် ထိုအခါမှစ၍ မခွဲမပြား ဖြစ်လာ၏။

Verse 6

नयन्तौ तौ तदा चेशा बभूवतुररिन्दमौ । तेऽपि देवा निराबाधा हृष्टचित्ता ह्यभेदतः

ထိုအခါ အရှင်နှစ်ပါးသည် လမ်းညွှန်သူများ၊ ရန်သူကို နှိမ်နင်းသူများ ဖြစ်လာကြ၏။ ထိုဒေဝတာတို့လည်း အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကြ၏—အမှန်တကယ် ထိုမခွဲမပြားမှုကြောင့်ပင်။

Verse 7

प्रययुः स्वांश्चाधिकारान्विमानगण कोटिभिः । गालव उवाच । तथा तत्रापि ते देवाः पार्वत्याः शापमोहिताः

သူတို့သည် ကောင်းကင်ယာဉ်အုပ်စု ကုဋိကုဋိများနှင့်အတူ မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အခွင့်အာဏာရာထူးများသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ဂာလဝက ပြော၏—“ထိုနေရာ၌ပင် ထိုဒေဝတာတို့သည် ပါర్వတီ၏ ကျိန်စာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ လှည့်စားခံနေရသေးသည်” ဟု။

Verse 8

स्तुत्वा तां बिल्वपत्रैश्च पूजयित्वा महेश्वरीम् । प्रसन्नवदनां स्तुत्वा प्रणिपत्य पुनःपुनः

သူမကို ချီးမွမ်းကာ ဘိလွာရွက်များဖြင့် မဟေရှွရီကို ပူဇော်ကြ၏။ မျက်နှာတော်သည် ကြည်နူးသိမ်မွေ့၍ သာယာငြိမ်းချမ်းသဖြင့် ထပ်မံချီးမွမ်းကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်ကြ၏။

Verse 9

सा प्रोवाच ततो देवान्विश्वमाता तु संस्तुता । मम शापो वृथा नैव भविष्यति सुरोत्तमाः

ထိုနောက် ချီးမွမ်းခံရသော ကမ္ဘာမိခင်သည် ဒေဝများအား မိန့်တော်မူ၏—“အို သုရတို့အထက်မြတ်သူတို့၊ ငါ၏ အပျက်သဘောကောင်းကင်မိန့် (ရှာပ) သည် အလဟသ မဖြစ်နိုင်” ဟု။

Verse 10

तथापि कृतपापानां करवाणि कृपां च वः । स्वर्गे दृषन्मया नैव भविष्यथ सुरोत्तमाः

“သို့သော်လည်း အပြစ်ပြုခဲ့သူတို့အပေါ် ငါသည် သင်တို့အား ကရုဏာပြုမည်။ သို့ရာတွင် အို သုရတို့အထက်မြတ်သူတို့၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ငါ့မျက်စိရှေ့ သင်တို့ မပေါ်ထင်နိုင်ကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

मर्त्यलोकं च संप्राप्य प्रतिमासु च सर्वशः । सर्वे देवाश्च वरदा लोकानां प्रभविष्यथ

“မရဏလောကသို့ ရောက်လာကာ ရုပ်တုများအတွင်း နေရာတိုင်း၌ တည်ရှိကြလျက်၊ ဒေဝအားလုံးသည် လူတို့အတွက် ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ဆုတော်ပေးသူများ ဖြစ်လာကြမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 12

पाणिग्रहेण विहिता ये कुमाराः कुमारिकाः । तेषांतेषां प्रजाश्चैव भविष्यथ न संशयः

“လက်ကိုင်မင်္ဂလာပွဲ (အိမ်ထောင်ရေး) ဖြင့် ပေါင်းစည်းထားသော လူငယ်နှင့် လူမယ်တို့အတွက်၊ တစ်ဦးချင်းစီ၌ သားသမီးအမျိုးအနွယ် ပေါ်ပေါက်လာမည်မှာ သံသယမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 13

इत्युक्त्वा सा भगवती देवतानां वरप्रदा । विष्णुं महेश्वरं चैव प्रोवाच कुपिता भृशम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဒေဝတားတို့အား ဝရပေးတော်မူသော မြတ်စွာသော ဒေဝီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ဗိဿဏုနှင့် မဟေရှွရတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 14

देवास्तस्या भयान्नष्टा मर्त्येषु प्रतिमां गताः । भक्तानां मानसं भावं पूरयन्तः सुसंस्थिताः

နာမတော်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွား၍ လူသားတို့အကြားရှိ ရုပ်ပွားတော်များအတွင်း ဝင်ရောက်တည်နေကြ၏။ ထိုနေရာ၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ကာ ဘက္တတို့၏ နှလုံးသားဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေကြ၏။

Verse 15

यस्माद्विष्णो महेशानस्त्वयाऽपि न निषेधितः । तस्मात्त्वमपि पाषाणो भविष्यसि न संशयः

“ဗိဿဏု—မဟေရှာနကို သင်တောင် မတားဆီးခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်လည်း ကျောက်တုံးဖြစ်ရမည်၊ သံသယမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 16

हरोऽप्यश्ममयं रूपं प्राप्य लोकविगर्हितम् । लिंगाकारं विप्रशापान्महद्दुःखमवाप्स्यति

“ဟရ (ရှီဝ) သည်လည်း လောကက မနာလိုမုန်းတီးသော ကျောက်ကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိပြီး၊ ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကြောင့် လိင်္ဂပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ကြီးမားသော ဒုက္ခကို ခံရလိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 17

तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः पार्वतीमनुकूलयन् । उवाच प्रणतो भूत्वा हरभार्यां महेश्वरीम्

ထိုစကားကို ကြားသော် မြတ်စွာသော ဗိဿဏုသည် ပါရဝတီကို သဘောတူညီစေလို၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဟရ၏ ဇနီး မဟေရှွရီအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 18

श्रीविष्णुरुवाच । महाव्रते महादेवि महादेवप्रिया सदा । त्वं हि सत्त्वरजःस्था च तामसी शक्तिरुत्तमा

သီရိဗိဿဏု မိန့်တော်မူသည်– «မဟာဝ്രတကို ထိန်းသိမ်းသူ မဟာဒေဝီ၊ မဟာဒေဝ၏ အမြဲချစ်မြတ်နိုးရာ၊ သင်သည် စတ္တဝနှင့် ရဇသ၌ တည်ရှိပြီး တမသ၏ အမြင့်မြတ်သော သက္တိလည်း ဖြစ်၏»။

Verse 19

मात्रात्रयसमोपेता गुणत्रयविभाविनी । मायादीनां जनित्री त्वं विश्वव्यापकरूपिणी

«သုံးမတ်တရားနှင့် ပြည့်စုံ၍ ဂုဏ်သုံးပါးကို ထင်ရှားစေသူ၊ မာယာနှင့် ထို့နောက်ဖြစ်ပေါ်သမျှ၏ မိခင်သည် သင်ပင် ဖြစ်ပြီး သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံး ပျံ့နှံ့နေ၏»။

Verse 20

वेदत्रयस्तुता त्वं च साध्यारूपेण रागिणी । अरूपा सर्वरूपा त्वं जनसन्तानदायिनी

«ဝေဒသုံးပါးက ချီးမွမ်းသောသူသည် သင်ပင် ဖြစ်၏; စာဓျာတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူကာ ချစ်မြတ်နိုးမှုဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။ ရုပ်မရှိသော်လည်း ရုပ်အားလုံးဖြစ်၍ မျိုးဆက်ဆက်တိုးပွားခြင်းကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏»။

Verse 21

फलवेला महाकाली महालक्ष्मीः सरस्वती । ओंकारश्च वषट्कारस्त्वमेव हि सुरेश्वरि

«သင်သည် ဖလဝေလာ ဖြစ်၏; သင်သည် မဟာကာလီ၊ မဟာလက္ခမီ၊ စရஸဝတီလည်း ဖြစ်၏။ အို နတ်တို့၏ မိဖုရား၊ အိုံကာရနှင့် ဝသတ်ကာရဟူသော ယဇ္ဉာခေါ်သံလည်း သင်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏»။

Verse 22

भूतधात्रि नमस्तेऽस्तु शिवायै च नमोऽस्तु ते । रागिण्यै च विरागिण्यै विकराले नमः शुभे

«အို သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ သင့်အား နမസ്കာရ ဖြစ်ပါစေ; သီဝါအဖြစ် သင့်အားလည်း နမို ဖြစ်ပါစေ။ ရာဂရှိသူနှင့် ဝီရာဂရှိသူအဖြစ် သင့်အား နမို; အို ကြောက်မက်ဖွယ်တော်မူသူ၊ နမို—အို မင်္ဂလာရှင်»။

Verse 23

एवं स्तुता प्रसन्नाक्षी प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच परमोदारं मिथ्यारोषयुतं वचः

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော် မျက်စိတော်က ကြင်နာသဘောဖြင့် တောက်ပ၍ အတွင်းစိတ်တော်လည်း သာယာငြိမ်းချမ်းသဖြင့်၊ အလွန်ရက်ရောသော စကားကို မိမိက မုန်းတီးသကဲ့သို့ အမျက်ကလေး ရောနှောကာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 24

मच्छापो नाऽन्यथा भावी जनार्दन तवाप्ययम् । तत्राऽपि संस्थितस्त्वं हि योगीश्वरविमुक्तिदः

«ငါ၏ကျိန်စာသည် မပြောင်းလဲဘဲ ဖြစ်မြဲဖြစ်လိမ့်မည်၊ ဂျနာရ္ဒနာ၊ ဤအရာသည် သင်ပေါ်၌လည်း သက်ရောက်၏။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ပင် ထိုအခြေအနေဖြင့် တည်ရှိနေသော်လည်း သင်သည် ယောဂီရှွရတို့အား မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးအပ်လိမ့်မည်»။

Verse 25

कामप्रदश्च भक्तानां चातुर्मास्ये विशेषतः । निम्नगा गंडकीनाम ब्रह्मणो दयिता सुता

အထူးသဖြင့် သန့်ရှင်းသော ချာတုർമាសျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ နာမည်ကြီးသော ဆုတောင်းအလိုဆန္ဒများကို ဘက္တားတို့အား ပေးသနားတတ်၏။ ထိုမြစ်သည် ဂဏ္ဍကီ (Gaṇḍakī) ဟု ခေါ်ကြပြီး ဘြဟ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ သမီးတော် ဖြစ်၏။

Verse 26

पाषाणसारसंभूता पुण्यदात्री महाजला । तस्याः सुविमले नीरे तव वासो भविष्यति

ကျောက်၏ အနှစ်သာရမှ ပေါက်ဖွားလာသော နာမည်ကြီး မြစ်ကြီးသည် ကုသိုလ်ပေးအပ်သူ ဖြစ်၏။ ထိုမြစ်၏ အလွန်သန့်ရှင်းသော ရေထဲ၌ သင်၏ နေထိုင်ရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Verse 27

चतुर्विंशतिभेदेन पुराणज्ञैर्निरीक्षितः । मुखे जांबूनदं चैव शालग्रामः प्रकीर्तितः

ပုရာဏကို သိမြင်သူ ပညာရှင်တို့က ၎င်းကို အမျိုးအစား ၂၄ မျိုးဖြင့် ခွဲခြားစိစစ်ထားကြ၏။ ထို့ပြင် ရှာလဂြာမ (Śālagrāma) သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ‘ဂျာမ်ဘူနဒ’ (ရွှေရောင်) အမှတ်အသားများ ရှိသည်ဟု ကြေညာထား၏။

Verse 28

वर्त्तुलस्तेजसः पिंडः श्रिया युक्तो भविष्यसि । सर्वसामर्थ्यसंयुक्तो योगिनामपि मोक्षदः

သင်သည် တေဇောတောက်ပသော ဝိုင်းဝန်းသန့်ရှင်းရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ရပ် ဖြစ်လာမည်၊ သရီ (ကံကောင်းခြင်းနှင့် သာယာဝပြောမှု) ဖြင့် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။ အင်အားအပေါင်းတို့နှင့် ပြည့်ဝကာ ယောဂီတို့အထိ မောက္ခကိုပင် ပေးတော်မူလိမ့်မည်။

Verse 29

ये त्वां शिलागतं विष्णुं पूजयिष्यंति मानवाः । तेषां सुचिन्तितां सिद्धिं भक्तानां संप्रयच्छसि

ကျောက်တုံးအတွင်း၌ တည်ရှိသော ဗိဿနုကို သင်ဟုသဘောထား၍ လူတို့က ပူဇော်ကြမည်ဆိုလျှင်၊ သင်သည် ဘက္တိရှိသူတို့အား အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူသကဲ့သို့၊ သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒများလည်း ပြည့်စုံစေမည်။

Verse 30

शिलागतं च देवेशं तुलस्या भक्ति तत्पराः । पूजयिष्यंति मनुजास्तेषां मुक्तिर्न दूरतः

ဘက္တိ၌ အလွန်တက်ကြွသော လူမိန်းမတို့သည် ကျောက်တုံးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းသော ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို တုလစီနှင့်အတူ ပူဇော်ကြမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့အတွက် မောက္ခသည် မဝေးတော့။

Verse 31

शिलास्थितं च यः पश्येत्त्वां विष्णुं प्रतिमागतम् । सुचक्रांकितसर्वांगं न स गच्छेद्यमालयम्

ကျောက်တုံး၌ တည်ရှိ၍ ပုံတော်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသော ဗိဿနုကို မည်သူမဆို မြင်တွေ့လျှင်၊ ကိုယ်အင်္ဂါအပေါင်းတို့တွင် သုစက္ကရအမှတ်တံဆိပ်များ ပါရှိသော ထိုသူသည် ယမ၏ နေရာသို့ မသွားရ။

Verse 32

गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामस्य कारणम् । यथा स भगवान्विष्णुः पाषाणत्वमुपा गतः

ဂါလဝက ပြောသည်—ဤသို့ဖြင့် သာလဂြာမနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းရင်းအားလုံးကို သင့်အား ပြောပြီးပြီ၊ ထိုဘဂဝန် ဗိဿနုသည် မည်သို့ ကျောက်အဖြစ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်ကိုလည်း ဆိုပြပြီးပြီ။

Verse 33

गोविन्दोऽपि महाशापं लब्ध्वा स्वभवनं गतः । पार्वती च महेशानं कुपिता प्रणमय्य च

ဂోవိန္ဒလည်း မဟာကျိန်စာကို ခံယူပြီး မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်သွား၏။ ထို့နောက် ပါರ್ವတီသည် ဒေါသထွက်လျက် မဟေရှာန (ရှီဝ) ကိုလည်း ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့၏။

Verse 34

एवं स एव भगवान्भवभूत भव्यभूतादिकृत्सकलसंस्थितिनाशनांकः । सोऽपि श्रिया सह भवोऽपि गिरीशपुत्र्या सार्द्धं चतुर्षु च द्रुमेषु निवासमाप

ထို့ကြောင့် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်တို့ကို ဖန်ဆင်းသူ၊ စုပေါင်းဖြစ်တည်မှုအားလုံးကို ပျက်စီးစေသော အမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်ထားသည့် ထိုဘုရားမြတ်တော်သည် နေထိုင်ရာကို ခံယူ၏။ ထို့ပြင် ဘဝ (ရှီဝ) သည်လည်း သရီ (လက္ရှမီ) နှင့်အတူ၊ ဂိရိရှ၏ သမီး (ပါర్వတီ) နှင့်အတူ၊ သစ်ပင်လေးပင်အကြား၌ နေထိုင်လာ၏။

Verse 251

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैज वनोपाख्याने विष्णुशापोनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ဧကာရှီတိ-သာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌ နာဂရခဏ္ဍ၌—ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ్యంలో၊ ရှေရှရှာယီ အပိုဒ္ဓာန၌၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ သံဝါဒ၌၊ ခါတုರ್ಮာသျ မာဟာတ္မ్యంలో၊ ပိုင်ဇ ဝန အပိုဒ္ဓာန၌—«ဗိෂ္ဏု၏ ကျိန်စာ (ဗိෂ္ဏုရှာပ)» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၅၁ သည် ပြီးဆုံး၏။