Adhyaya 242

Verse 1

ऋषय ऊचुः । नारद उवाच । अष्टादश प्रकृतयः का वदस्व पितामह । वृत्तिस्तासां च को धर्मः सर्वं विस्तरतो मम

ရိရှီတို့က ဆိုကြ၏။ နာရဒက ဆို၏—«အို ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ)၊ သဘာဝ/အတန်းအစား ဆယ့်ရှစ်ပါးသည် အဘယ်နည်း၊ ထိုတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ဓမ္မသည် မည်သို့နည်း—အားလုံးကို အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ»။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । मज्जन्माभूद्भगवतो नाभिपंकजकोशतः । स्वकालपरिमाणेन प्रबुद्धस्य जगत्पतेः

ဗြဟ္မာက ဆို၏—«ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ဘဂဝန်၏ နာဘိရှိ ကြာပန်းအုံမှ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုအရှင်သည် မိမိ၏ ကာလအတိုင်းအတာအရ နိုးထလာသောအခါ ဖြစ်၏»။

Verse 3

ततो बहुतिथे काले केशवेन पुरा स्मृतः । स्रष्टुकामेन विविधाः प्रजा मनसि राजसीः

ကာလရှည်ကြာပြီးနောက်၊ ရှေးက ကေရှဝက ကျွန်ုပ်ကို ပြန်လည် သတိရခေါ်တော်မူ၏။ ဖန်ဆင်းလိုသော အလိုတော်ရှိသဖြင့် ရာဇသ (rajas) အားဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော သတ္တဝါမျိုးစုံတို့သည် ထိုအရှင်၏ စိတ်တွင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 4

अहं कमलजस्तत्र जातः पुत्रश्चतुर्मुखः । उदरं नाभिनालेन प्रविश्याथ व्यलोकयम्

ထိုနေရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် ကြာပန်းမှ ပေါက်ဖွားသူ (ကမလဇ) အဖြစ် မွေးဖွား၍ မျက်နှာလေးပါး သားတော် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် နာဘိကြာတံမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ကာ အတွင်းကို ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 5

तत्र ब्रह्मांडकोटीनां दर्शनं मेऽभवत्पुनः । विस्मयाच्चिंतयानस्य सृष्ट्यर्थमभिधावता

ထိုနေရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် ဗြဟ္မာဏ္ဍ ကုဋိကုဋိများ—ကမ္ဘာအုံများကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရ၏။ အံ့ဩသဖြင့် စဉ်းစားတော်မူကာ ဖန်ဆင်းရေးအတွက် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 6

निर्गम्य पुनरेवाहं पद्मनालेन यावता । बहिरागां विस्मृतं तत्सर्वं सृष्ट्यर्थकारणम्

ထို့နောက် ငါသည် ကြာပင်တံမှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ထွက်လာ၍ အပြင်သို့ရောက်သောအခါ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှင့် နည်းလမ်းဖြစ်သော အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွား하였다။

Verse 7

पुनरेव ततो गत्वा प्रजाः सृष्ट्वा चतुर्विधाः । नाभिनालेन निर्गत्य विस्मृतेनांतरात्मना

ထို့နောက် ငါသည် ထပ်မံထွက်သွား၍ သတ္တဝါတို့ကို လေးမျိုးခွဲ၍ ဖန်ဆင်း하였다။ နာဘိတံမှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ ငါ၏ အတွင်းအတ္တသည် မေ့လျော့ခြင်းသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 8

तदाहं जडवज्जातो वागुवाचाशरीरिणी । तपस्तप महाबुद्धे जडत्वं नोचितं तव

ထိုအခါ ငါသည် မသိမသာ တိတ်ဆိတ်၍ အလွန်အမင်း မလှုပ်မရှားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။ သို့သော် ကိုယ်မဲ့သော အသံတစ်ခုက “အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ တပဿာကို ဆောင်ရွက်လော့။ ဤကဲ့သို့ မိုက်မဲခြင်းသည် သင့်နှင့် မသင့်တော်” ဟု ပြော하였다။

Verse 9

दशवर्षसहस्राणि ततोऽहं तप आस्थितः । पुनराकाशजा वाणी मामुवाचाविनश्वरा

ထို့ကြောင့် ငါသည် နှစ်တစ်သောင်းကြာ တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထပ်မံ၍ ကောင်းကင်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော မပျက်စီးနိုင်သည့် အသံက ငါ့အား ပြော하였다။

Verse 10

वेदरूपाश्रिता पूर्वमाविर्भूता तपोबलात् । ततो भगवताऽदिष्टः सृज त्वं बहुधा प्रजाः

ယခင်က ငါသည် ဝေဒတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အားထား၍ တပဿာ၏ အင်အားကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ဖြင့် “သတ္တဝါတို့ကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဖန်ဆင်းလော့” ဟု ငါ့အား ညွှန်ကြား하였다။

Verse 11

राजसं गुणमाश्रित्य भूतसर्गमकल्मषम् । मनसा मानसी सृष्टिः प्रथमं चिंतिता मया

ရာဇသဂုဏ်ကို အားထား၍ ငါသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်သန့်ရှင်းသော သတ္တဝါတို့၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို စိတ်ဖြင့် စီမံကာ ပထမဦးစွာ စိတ်မှပေါက်သော ဖန်ဆင်းခြင်းကို တွေးတောခဲ့သည်။

Verse 12

ततो वै ब्राह्मणा जाता मरीच्यादिमुनीश्वराः । तेषां कनीयांस्त्वं जातो ज्ञानवेदांतपारगः

ထို့နောက် မာရီချိမှ စ၍ မြင်တော်မူသူတို့၏ အရှင်များဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏ ရှင်မုနိများ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ ထိုသူတို့အနက် သင်သည် အငယ်ဆုံးအဖြစ် မွေးဖွားလာ၍ ဉာဏ်နှင့် ဝေဒാന്ത၏ အဆုံးတိုင်သို့ ရောက်မြောက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 13

कर्मनिष्ठाश्च ते नित्यं सृष्ट्यर्थं सततोद्यताः । निर्व्यापारो विष्णुभक्त एकांतब्रह्मसेवकः

ထိုရှင်မုနိတို့သည် အမြဲတမ်း ကမ္မ၌ တည်ကြည်၍ ဖန်ဆင်းရေးအတွက် မပြတ်မနား ကြိုးပမ်းကြ၏။ သို့သော် သင်သည် လောကရေးရာမှ ကင်းလွတ်သူ—ဗိဿဏုကို ဘက်တော်မူသော ဘက္တ၊ ဗြဟ္မန်ကိုသာ တစ်စိတ်တစ်သဘောဖြင့် ဆည်းကပ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 14

निर्ममो निरहंकारो मम त्वं मानसः सुतः । क्रमान्मया तु तेषां वै वेदरक्षार्थमेव च

“ငါ့ဟာ” ဟူသော စွဲလမ်းမှုမရှိ၊ အဟင်္ကာရမရှိသော သင်သည် ငါ၏ စိတ်မှပေါက်သော သားတော် ဖြစ်၏။ အစဉ်အလာအတိုင်း ငါသည် သင်ကို ထိုသူတို့အနက် ခန့်အပ်ခဲ့သည်မှာ ဝေဒတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 15

प्रथमा मानसी सृष्टिर्द्विजात्यादिर्विनिर्मिता । ततोहमांगिकीं सृष्टिं सृष्टवांस्तत्र नारद

ပထမဦးစွာ စိတ်မှပေါက်သော ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့မှ စတင်ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် အို နာရဒ၊ ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ (ရုပ်ပိုင်း) ဖန်ဆင်းခြင်းကို ထိုနေရာတွင် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။

Verse 16

मुखाच्च ब्राह्मणा जाता बाहुभ्यः क्षत्रिया मम । वैश्या ऊरुसमुद्भूताः पद्भ्यां शूद्रा बभूविरे

ငါ၏နှုတ်မှ ဗြာဟ္မဏတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ငါ၏လက်မောင်းမှ က္ṣတ္ရိယတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဝိုင်ရှျတို့သည် ပေါင်မှ ပေါ်လာ၍၊ ခြေမှ သုဒ္ဒရတို့ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 17

अनुलोमविलोमाभ्य ांक्रमाच्च क्रमयोगतः । शूद्रादधोऽधो जाताश्च सर्वे पादतलोद्भवाः

အနုလိုမ၊ ဝိလိုမ ပေါင်းစည်းမှုတို့၏ အဆက်ဆက်ဖြစ်စဉ်နှင့် ထိုပေါင်းစည်းမှုအစဉ်အလာအတိုင်း၊ သုဒ္ဒရအောက်သို့ အဆင့်ဆင့် ကျဆင်းကာ အခြားသူတို့ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏—အားလုံးကို ခြေဖဝါးမှ ပေါ်လာသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 19

ताः सर्वास्तु प्रकृतयो मम देहांशसंभवाः । नारद त्वं विजानीहि तासां नामानि वच्मि ते

ထိုသဘာဝအလေ့အထများ အားလုံးသည် ငါ၏ကိုယ်တော်အစိတ်အပိုင်းများမှ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်၏။ အို နာရဒာ၊ သင်ကောင်းစွာ သိနားလည်လော့; ယခု ငါသည် ၎င်းတို့၏ အမည်များကို သင့်အား ပြောမည်။

Verse 20

वृत्तिरध्यापनाच्चैव तथा स्वल्पप्रतिग्रहात् । विप्रः समर्थस्तपसा यद्यपि स्यात्प्रतिग्रहे

ဗြာဟ္မဏ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းသည် သင်ကြားပေးခြင်းနှင့် အလှူငွေကို အနည်းငယ်သာ လက်ခံခြင်းဖြင့် ဖြစ်သင့်၏။ တပသဖြင့် ပိုမိုလက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 21

तथापि नैव गृह्णीयात्तपोरक्षा यतः सदा । वेदपाठो विष्णुपूजा ब्रह्मध्यानमलोभता

သို့သော်လည်း တပသကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရန် အမြဲလိုအပ်သဖြင့် များစွာ မလက်ခံသင့်။ ဝေဒပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ခြင်း၊ ဗိṣ္ဏုကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဗြဟ္မကို ဓ్యာနပြုခြင်းနှင့် လောဘကင်းခြင်းတို့ဖြင့် ထိုတပသကို ထိန်းစောင့်ရ၏။

Verse 22

अक्रोधता निर्मलत्वं क्षमासारत्वमार्यता । क्रियातत्परता दानक्रिया सत्यादिभिर्गुणैः

ဒေါသကင်းခြင်း၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း၊ ခံနိုင်ရည်ကို အနှစ်သာရအဖြစ်ထားခြင်း၊ အကျင့်သီလမြင့်မြတ်ခြင်း၊ ဓမ္မကိစ္စများတွင် အားထုတ်တက်ကြွခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် သစ္စာတရားစသည့် ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် (သူသည်) တန်ဆာဆင်ခံရ၏။

Verse 23

भूषितो यो भवेन्नित्यं स विप्र इति कथ्यते । क्षत्रियेण तपः कार्यं यजनं दानमेव च

ဤဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း တန်ဆာဆင်နေသူကို “ဗြာဟ္မဏ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ “ခတ္တရိယ” သည် တပဿ (အာသီတ) ကို ကျင့်ရမည်၊ ယဇ္ဉကို စီစဉ်ကျင်းပရမည်၊ ဒါနလည်း ပြုရမည်။

Verse 24

वेदपाठो विप्रभक्तिरेषां शस्त्रेण जीवनम् । स्त्रीबालगोब्राह्मणार्थे भूम्यर्थे स्वामिसंकटे

သူတို့ (ခတ္တရိယများ) အတွက် ဝေဒပဋ္ဌာန (ဝေဒဖတ်ရှုခြင်း) နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ် ဘက္တိ (ရိုသေကိုးကွယ်မှု) ကို အမိန့်ထား၏။ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် လက်နက်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး—မိန်းမ၊ ကလေး၊ နွား၊ ဗြာဟ္မဏတို့အကျိုးအတွက်၊ မြေပြင်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် မိမိသခင် အန္တရာယ်ကြုံချိန်တွင် ဖြစ်၏။

Verse 25

संप्रतिशरणं चैव पीडितानां च शब्दिते । आर्तत्राणपरा ये च क्षत्रिया ब्रह्मणा कृताः

ဒုက္ခရောက်သူတို့က အော်ဟစ်တောင်းဆိုသည့်အခါ ချက်ချင်း ခိုလှုံရာ ဖြစ်ရမည်။ ဗြဟ္မာက ဖန်ဆင်းထားသော ခတ္တရိယတို့သည် ဆင်းရဲသူကို ကယ်တင်ရန် အထူးအလေးထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 26

धनवृद्धिकरो वैश्यः पशुपालः कृषीवलः । रसादीनां च विक्रेता देवब्राह्मणपूजकः

ဝေဿ (vaiśya) သည် ငွေကြေးတိုးပွားစေသူဖြစ်၍—တိရစ္ဆာန်ထိန်းကျောင်းသူ၊ လယ်ယာလုပ်သူ၊ ရည်စသည့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချသူ၊ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ကာ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့သူ ဖြစ်၏။

Verse 27

अर्थवृद्धिकरो व्याजा यज्ञकर्मादिकारकः । दानमध्ययनं चेति वैश्यवृत्तिरुदाहृता

ကုန်သွယ်ရေးဖြင့် စည်းစိမ်တိုးပွားစေ၍ ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများကို ဆောင်ရွက်သည်။ ဒါနပြုခြင်းနှင့် သင်ယူလေ့လာခြင်းတို့—ဤသည်ကို ဝိုင်ရှျယ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 28

एतान्येव ह्यमंत्राणि शूद्रः कारयते सदा । नित्यं षड्दैवतं श्राद्धं हन्तकारोऽग्नि तर्पणम्

ဤအခမ်းအနားများကို မန္တရမပါဘဲ ရှူဒြာသည် အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်စေနိုင်သည်။ နေ့စဉ် ဆဋ္ဒေဝတ ဆရာဒ္ဓနှင့် မီး (အဂ္နိ) သို့ တರ್ಪဏ (စိတ်ကျေနပ်စေသော ပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

Verse 29

देवद्विजातिभक्तिश्च नमस्कारेण सिद्ध्यति । शूद्रोऽपि प्रातरुत्थाय कृत्वा पादाभिवंदनम्

ဒေဝတားတို့အပေါ် ဘက္တိနှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အပေါ် ရိုသေမှုသည် နမസ്കာရ (နှိမ့်ချသော ဦးညွှတ်ခြင်း) ဖြင့် ပြည့်စုံလာသည်။ ရှူဒြာတစ်ဦးပင် မနက်စောစောထ၍ ခြေတော်ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့လျှင် ဤကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 30

विष्णुभक्तिमयाञ्श्लोकान्पठन्विष्णुत्वमाप्नुयात् । वार्षिकव्रतकृन्नित्यं तिथिवाराधिदैवतः

ဗိဿနုဘက္တိပြည့်ဝသော ရှလိုကာများကို ဖတ်ရွတ်လျှင် ဗိဿနုနှင့် နီးစပ်သော အခြေအနေကို ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် နှစ်စဉ် ဝရတများကို ဆောင်ရွက်သူသည် တိထိနှင့် နေ့ရက်တို့၏ အဓိပတိ ဒေဝတားများကို အမြဲတမ်း ကိုးကွယ်သဖြင့် ကုသိုလ်မပြတ် ရရှိသည်။

Verse 31

अन्नदः सर्वजीवानां गृहस्थः शूद्र ईरितः । अमंत्राण्यपि कर्माणि कुर्वन्नेव हि मुच्यते

သတ္တဝါအားလုံးကို အစာပေးသူ အိမ်ထောင်ရှင်ကို စစ်မှန်သော “ရှူဒြာ” (ဝန်ဆောင်မှု၏ အဓိပ္ပါယ်ဖြင့်) ဟု ဆိုထားသည်။ မန္တရမလိုသော ကర్మများကို ပြုလုပ်နေရင်းပင် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 32

चातुर्मास्यव्रतकरः शूद्रोऽपि हरितां व्रजेत् । शिल्पी च नर्तकश्चैव काष्ठकारः प्रजापतिः

စတုမాసျ ဝရတကို ထမ်းဆောင်သော ရှူဒြာပင်လျှင် စိမ်းလန်းသုခဘုံသို့ ရောက်နိုင်၏။ ထို့ပြင် လက်မှုသမား၊ အကသမား၊ သစ်လုပ်သမားတို့ကိုလည်း ပရာဇာပတိ၏ အစီအစဉ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 33

वर्धकिश्चित्रकश्चैव सूत्रको रजकस्तथा । गच्छकस्तन्तुकारश्च चक्रिकश्चर्मकारकः

ထို့အပြင် လက်သမား၊ ပန်းချီဆရာ၊ အပ်ချုပ်သမား၊ အဝတ်လျှော်သမားတို့ကိုလည်း ရေတွက်ထား၏။ ထို့တူ ပစ္စည်းသယ်သမား၊ အထည်ယက်သမား၊ ဘီးလုပ်သမားနှင့် သားရေလုပ်သမားတို့လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 34

सूनिको ध्वनिकश्चैव कौल्हिको मत्स्यघातकः । औनामिकस्तु चंडालः प्रकृत्याष्टादशैव ते

သတ်သမား၊ တီးဝိုင်းသမား/တီးတန်ဆာသမား၊ ကောလ္ဟိက (အထူးလက်မှုအုပ်စု) နှင့် ငါးသတ်သမားတို့။ ထို့ပြင် အောနာမိကကို ချဏ္ဍာလဟု ဆိုကြပြီး၊ သဘာဝအမျိုးအစားအရ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်ရှစ် မျိုးဖြစ်သည်။

Verse 35

शिल्पिकः स्वर्णकारकश्च दारुकः कांस्यकारकः । काडुकः कुम्भकारश्च प्रकृत्या उत्तमाश्च षट्

လက်မှုသမား၊ ရွှေလုပ်သမား၊ သစ်လုပ်သမား၊ ကြေးဝါ/ကြေးနီလုပ်သမား၊ ကာဍုက (အမည်ရသောအလုပ်အမျိုး) နှင့် အိုးလုပ်သမားတို့—ဤခြောက်မျိုးကို သဘာဝအမျိုးအစားအရ «အထူးကောင်းမြတ်» ဟု ဆိုသည်။

Verse 36

खरवाह्युष्ट्रवाही हयवाही तथैव च । गोपाल इष्टिकाकारो अधमाधमपञ्चकम्

မြည်းမောင်းသူ၊ ကုလားအုတ်မောင်းသူ၊ မြင်းမောင်းသူတို့။ ထို့တူ နွားထိန်းသူနှင့် အုတ်လုပ်သမားတို့—ဤငါးမျိုးကို «အနိမ့်ထဲက အနိမ့်ဆုံး» ဟု ဖော်ပြထားသည်။

Verse 37

रजकश्चर्मकारश्च नटो बुरुड एव च । कैवर्त्तमेदभिल्लाश्च सप्तैते अन्त्यजाः स्मृताः

အဝတ်လျှော်သမား၊ အရေပြားလုပ်သမား၊ အကသမား/ဇာတ်သမား၊ နှင့် ဘုရုဍ; ထို့ပြင် ကైవတ္တ၊ မေဒ၊ ဘိလ္လ—ဤခုနစ်မျိုးကို «အန္တျဇ» (လူမှုအနားသတ်တွင်ထားသူများ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 38

यो यस्य हीनो वर्णेन स चाष्टादशमो नरः । सर्वासां प्रकृतीनां च उत्तमा मध्यमाः समाः

မည်သူမဆို အခြားသူထက် ဝဏ္ဏအရ နိမ့်ပါက ထိုသူကို စီမံချက်အရ ဆယ့်ရှစ်မြောက်လူဟု ရေတွက်ကြသည်။ သဘာဝအုပ်စုခွဲအားလုံးအတွင်း၌လည်း «အထွတ်အမြတ်» နှင့် «အလယ်အလတ်» ကို ဤခွဲခြားမှုတွင် တူညီသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 39

भेदास्त्रयः समाख्याता विज्ञेयाः स्मृतिनिर्णयात् । शिल्पिनः सप्त विज्ञेया उत्तमाः समुदाहृताः

သမൃတိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ အမျိုးအစား သုံးမျိုးကို သင်ကြားထားသည်။ ထိုအတွင်း၌ လက်မှုသမား ခုနစ်မျိုးကို သိမြင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူတို့ကို အထွတ်အမြတ်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 40

स्वर्णकृत्कंबुकश्चैव तन्दुलीपुष्पलावकः । तांबूली नापितश्चैव मणिकारश्च सप्तधा

၎င်းတို့သည် ခုနစ်မျိုးဖြစ်သည်—ရွှေလုပ်သမား၊ ခရုခွံလုပ်သမား၊ ဆန်နှင့်ပန်း ပြင်ဆင်သူ၊ ကင်ထားသော စပါး/နှံ ပေးသူ၊ ကွမ်းရွက်ရောင်းသူ၊ ဆံပင်ညှပ်သမား၊ နှင့် ရတနာလုပ်သမား။

Verse 41

न स्नानं देवताहोमस्तपोनियम एव च । न स्वाध्यायवषट्कारौ न च शुद्धिर्विवाहिता

ဤအုပ်စုများအတွက် ရိုးရာရေချိုးပူဇော်မှု မဖြစ်မနေမရှိ၊ ဒေဝတာဟောမ မဖြစ်မနေမရှိ၊ တပေါ်နှင့် နိယမ စည်းကမ်းများလည်း မတင်းကျပ်စွာ မချမှတ်။ ဝေဒသင်ကြားစာကို ဗသတ်ခေါ်သံနှင့်အတူ ရွတ်ဆိုခြင်းလည်း မဖြစ်မနေမရှိ၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနားဆိုင်ရာ သန့်စင်ပူဇော်မှုများလည်း မတင်းကျပ်စွာ မညွှန်ကြား။

Verse 42

एतासां प्रकृतीनां च गुरुपूजा सदोदिता । विप्राणां प्राकृतो नित्यं दानमेव परो विधिः

ဤသဘောသဘာဝများနှင့် အစုအဖွဲ့များအတွက် ဆရာကို ရိုသေကန်တော့ခြင်းကို အမြဲချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုသူတို့အတွက် ဗြာဟ္မဏများအား အမြဲတမ်း ဒါနပြုခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး စည်းကမ်းဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 43

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां महामुने । सर्वासां प्रकृतीनां च विष्णुभक्तिः सदा शुभा

အို မဟာမုနိ၊ ဝဏ္ဏအားလုံးနှင့် အာရှရမ်အားလုံးအတွက်—ထို့ပြင် သဘောသဘာဝအားလုံးအတွက်လည်း—ဗိဿနုကို ဘက်တိဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်းသည် အမြဲမင်္ဂလာဖြစ်သည်။

Verse 44

इति ते कथितं सर्वं यथाप्रकृतिसंभवम् । कथां शृणु महापुण्यां शूद्रः शुद्धिमगाद्यथा

ဤသို့ သင်၏ သဘောသဘာဝအလိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသမျှကို အားလုံး ပြောကြားပြီးပြီ။ ယခု မဟာပုဏ္ဏာသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို နားထောင်လော့—ရှုဒ္ဒရတစ်ဦး မည်သို့ သန့်ရှင်းမှုကို ရောက်ခဲ့သနည်း။

Verse 45

इदं पुराणं परमं पवित्रं विशुद्धधीर्यस्तु शृणोति वा पठेत् । विधूय पापानि पुरार्जितानि स याति विष्णोर्भवनं क्रियापरः

ဤပုရာဏသည် အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းမြတ်သောတရားဖြစ်သည်။ သန့်စင်သော ဉာဏ်ဖြင့် နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ဖတ်ရွတ်သူသည် အတိတ်က စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များကို ဖယ်ရှားကာ ကုသိုလ်ကံကို လုပ်ဆောင်မြဲဖြင့် ဗိဿနု၏ နေရာတော်သို့ ရောက်သွားသည်။

Verse 242

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्येऽष्टादशप्रकृतिकथनंनाम द्विचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သဘောသဘာဝ ဆယ့်ရှစ်ပါးကို ဟောကြားခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၄၂ သည် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းရာဒေသ မာဟာတ္မယ၌၊ ရှေဿရှာယီ အုပ်ခယာန၌၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ၌၊ စာတုရ္မာသျ မာဟာတ္မယ၌ အဆုံးသတ်လေသည်။