Adhyaya 237

Verse 1

नारद उवाच । कदा विधिनिषेधौ च कर्तव्यौ विष्णुसन्निधौ । युष्मद्वाक्यामृतं पीत्वा तृप्तिर्मम न विद्यते

နာရဒက ပြောသည်။ «ဗိဿဏု၏ ရှေ့မှောက်၌ အမိန့်နှင့် တားမြစ်ချက်တို့ကို မည်သည့်အခါ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ သင်တို့၏ စကားအမృతကို သောက်ပြီးသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကျေနပ်မှု မပေါ်သေးပါ»။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । कर्कसंक्रांतिदिवसे विष्णुं संपूज्य भक्तितः । फलैरर्घ्यः प्रदातव्यः शस्तजंबूफलैः शुभैः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ «ကർക്ക-သင်္ကြာန္တိနေ့၌ (နေမင်း ကင်ဆာရာသီသို့ ဝင်သောနေ့) ဗိဿဏုကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ပါ။ ထို့နောက် အသီးအနှံများဖြင့် အရ္ဃျကို ဆက်ကပ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာရှိသော ဇမ္ဗူသီးကောင်းများဖြင့်»။

Verse 3

जंबूद्वीपस्य संज्ञेयं फलेन च विजायते । मन्त्रेणानेन विप्रेंद्र श्रद्धाधर्मसुसंयतैः

«ဤဇမ္ဗူသီးကြောင့် ‘ဇမ္ဗူဒွီပ’ ဟူသော အမည်ကို သိမြင်ရမည်၊ အကြောင်းမူ ဤအမည်သည် ဇမ္ဗူသီးမှ မွေးဖွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဗိပရဣန္ဒြ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဓမ္မ၌ စည်းကမ်းတကျရှိသူတို့သည် ဤမန္တရဖြင့် ဤကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ရမည်»။

Verse 4

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यत्र क्वापि भवेन्मम । तन्मया वासुदेवाय स्वयमात्मा निवेदितः

«နောက်လာမည့် ခြောက်လအတွင်း မည်သည့်နေရာ၌မဆို သေခြင်းသည် ကျွန်ုပ်ထံ ရောက်လာပါက၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဝါစုဒေဝထံ ဆက်ကပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်»။

Verse 5

इति मंत्रेणार्घ्यम् । ततो विधिनिषेधौ च ग्राह्यौ भक्त्या हरेः पुरः । चातुर्मास्ये समायाते सर्वलोकमहासुखे

«ဤသည်မှာ မန္တရဖြင့် အရ္ဃျ ဆက်ကပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် ဟရိ၏ ရှေ့မှောက်၌ အမိန့်နှင့် တားမြစ်ချက်တို့ကို လက်ခံကျင့်သုံးရမည်။ စကြဝဠာအားလုံးအတွက် မဟာသုခ မင်္ဂလာကို ဆောင်ကြဉ်းသော စာတုర్మာသျ ရောက်လာသောအခါ»။

Verse 6

विधिर्वेदविधिः कार्यो निषेधो नियमो मतः । विधिश्चैव निषेधश्च द्वावेतौ विष्णुरेव हि

ညွှန်ကြားချက်ကို ဝေဒဓမ္မစည်းမျဉ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ တားမြစ်ချက်ကို နိယမ—ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းသည့် စည်းကမ်းဟု ယူဆကြသည်။ အမှန်တကယ် ညွှန်ကြားခြင်းနှင့် တားမြစ်ခြင်း နှစ်ပါးသည်ပင် ဗိဿဏုဘုရားတော် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

Verse 7

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेव्य एव जनार्दनः । विष्णोः कथा विष्णुपूजा ध्यानं विष्णोर्नतिस्तथा

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဆည်းကပ်ရမည်—ဗိဿဏုအကြောင်း တရားစကားပြောခြင်း၊ ဗိဿဏုပူဇာပြုခြင်း၊ ဗိဿဏုကို သမาธိဖြင့် စိတ်တည်ခြင်း၊ ထို့အတူ ဗိဿဏုအား ဦးညွတ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့်။

Verse 8

सर्वमेव हरिप्रीत्या यः करोति स मुक्तिभाक् । वर्णाश्रमविधेर्मूर्तिः सत्यो विष्णुः सनातनः

ဟရီဘုရားတော်ကို ပျော်ရွှင်စေလိုသော စိတ်ဖြင့် အလုပ်အားလုံးကို ပြုလုပ်သူသည် မုတ်ခိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသူ ဖြစ်လာသည်။ အမြဲတမ်း အမှန်တရားဖြစ်သော အနန္တ ဗိဿဏုသည် ဝဏ္ဏ-အာရှရမ စည်းမျဉ်းများ၏ ကိုယ်ထည်ပုံရိပ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 10

नारद उवाच । किं व्रतं किं तपः प्रोक्तं ब्रह्मन्ब्रूहि सविस्तरम् । सुप्ते देवे मया कार्यं कृतं यच्च महाफलम्

နာရဒက ပြောသည်—“ဘယ်လို ဝရတ (သစ္စာကတိ) ကို၊ ဘယ်လို တပ (အာစတေရ) ကို ညွှန်ကြားထားသနည်း။ အို ဘြဟ္မန်၊ အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ ဘုရားသခင် ယောဂနိဒ္ဒရာ (ယောဂအိပ်စက်ခြင်း) တွင် ရှိစဉ်၊ ကျွန်ုပ် ဘာကို လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း—အကျိုးကြီးမားစေသော အကျင့်ကို?”

Verse 11

ब्रह्मोवाच । व्रतं विष्णुव्रतं विद्धि विष्णुभक्तिसमन्वितम् । तपश्च धर्मवर्तित्वं कृच्छ्रादिकमथापि वा

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—“ဝရတကို ဗိဿဏုဝရတဟု သိမှတ်ပါ၊ ဗိဿဏုဘက္တိ (ဗိဿဏုအပေါ် သဒ္ဓါ) နှင့် ပြည့်စုံသော ဝရတဖြစ်သည်။ တပသည် ဓမ္မ၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်—သို့မဟုတ် ကೃચ્છရ (Kṛcchra) စသည့် ပင်နန့်စည်းကမ်းများလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။”

Verse 12

शृणु व्रतस्य माहात्म्यं वक्ष्यामि प्रथमं तव । ब्रह्मचर्यव्रतं सारं व्रतानामुत्तमं व्रतम्

ဤဝတ်၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်လော့၊ အရင်ဆုံး သင့်အား ငါပြောမည်။ ဗြဟ္မစရိယဝတ် (သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းခြင်း) သည် ဝတ်များ၏ အနှစ်သာရ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝတ်တည်း။

Verse 13

ब्रह्मचर्यं तपः सारं ब्रह्मचर्यं महत्फलम् । क्रियासु सकलास्वेव ब्रह्मचर्यं विवर्द्धयेत्

ဗြဟ္မစရိယသည် တပဿ၏ အနှစ်သာရဖြစ်၏; ဗြဟ္မစရိယသည် မဟာအကျိုးကို ပေး၏။ သာသနာရေး လုပ်ငန်းနှင့် အခမ်းအနား အားလုံးတွင် ဗြဟ္မစရိယကို တိုးပွားစေ၍ ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 14

ब्रह्मचर्यप्रभावेण तप उग्रं प्रवर्त्तते । ब्रह्मचर्यात्परं नास्ति धर्मसाधन मुत्तमम्

ဗြဟ္မစရိယ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ပြင်းထန်သော တပဿသည် အကျိုးရှိစွာ လည်ပတ်၍ တိုးတက်လာ၏။ ဓမ္မကို ပြည့်စုံစေရာတွင် ဗြဟ္မစရိယထက် မြင့်မားသော နည်းလမ်း မရှိ။

Verse 15

चातुर्मास्ये विशेषेण सुप्ते देवे गुणोत्तरम् । महाव्रतमिदं लोके तन्निबोध सदा द्विज

အထူးသဖြင့် စာတုർമာသျ (Cāturmāsya) ကာလ၌—ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်း၌ ရှိနေချိန်—ဤဝတ်သည် အလွန်မြင့်မားသော ကုသိုလ်ဖြစ်၏။ အမြဲသိမှတ်လော့—ဤလောက၌ မဟာဝတ်ဟု ခေါ်ကြ၏၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ။

Verse 16

नारायणमिदं कर्म यः करोति न लिप्यते । शतत्रयं षष्टियुतं दिनमाहुश्च वत्सरे

ဤကမ္မသည် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) အား အပ်နှံထားသော အကျင့်ဖြစ်၏; ထိုအကျင့်ကို ကျင့်သူသည် အပြစ်ဖြင့် မလိမ်းမကျန်။ ထို့ပြင် တစ်နှစ်ကို သုံးရာခြောက်ဆယ်ရက်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 17

तत्र नारायणो देवः पूज्यते व्रतकारिभिः । सत्क्रियाममुकीं देव कारयिष्यामि निश्चयः

ထိုနေရာ၌ နာရာယဏ မဟာဘုရားကို ဝရတကျင့်သူတို့က ပူဇော်ကြသည်။ (အတွင်းစိတ်က ဆုံးဖြတ်သည်) «အရှင်ဘုရား၊ ဤသန့်ရှင်းမြတ်သော ကုသိုလ်ကရိယာကို မလွဲမသွေ ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်စေမည်»။

Verse 18

कुरुते तद्व्रतं प्राहुः सुप्ते देवे गुणोत्तरम् । वह्निहोमो विप्रभक्तिः श्रद्धा धर्मे मतिः शुभा

ထိုဝရတကို ပြုလုပ်သင့်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ ဘုရားရှင်သည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်း၌ ရှိစဉ်၌ ထိုဝရတ၏ ကုသိုလ်သည် ပိုမိုမြင့်မားသည်။ မီးဟောမ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေသဒ္ဓါ၊ ဓမ္မ၌ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်၏ မင်္ဂလာသော ဦးတည်ချက်—ဤတို့သည် ထောက်ကူသော ဂုဏ်များဖြစ်သည်။

Verse 19

सत्संगो विष्णुपूजा च सत्यवादो दया हृदि । आर्जवं मधुरा वाणी सच्चरित्रे सदा रतिः

သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း (သတ္စင်္ဂ), ဗိဿဏုကို ပူဇော်ခြင်း, အမှန်စကားပြောခြင်းနှင့် နှလုံးထဲက ကရုဏာ; ဖြောင့်မတ်မှု, ချိုမြိန်သော စကားနှင့် သီလကောင်း၌ အမြဲပျော်ရွှင်ခြင်း—ဤတို့သည် သန့်ရှင်းသော စည်းကမ်း၏ လက္ခဏာများဖြစ်သည်။

Verse 20

वेदपाठस्तथाऽस्तेयमहिंसा ह्रीः क्षमा दमः । निर्लोभताऽक्रोधता च निर्मोहोऽममताऽर तिः

ဝေဒပဋ္ဌာန, မခိုးယူခြင်း, အဟിംသာ, ရှက်ကြောက်သိက္ခာ, ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ခြင်း; လောဘကင်းခြင်း၊ ဒေါသကင်းခြင်း၊ မောဟကင်းခြင်း၊ မပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းနှင့် အာသကတိကင်းခြင်း—ဤတို့ကို သန့်ရှင်းသော ဝရတကို ထောက်တည်သော ဂုဏ်များဟု ကြေညာသည်။

Verse 21

श्रुतिक्रियापरं ज्ञानं कृष्णार्पितमनोगतिः । एतानि यस्य तिष्ठंति व्रतानि ब्रह्मवित्तम

ရှုတိကရိယာတို့အပေါ် အခြေခံသော ဉာဏ်နှင့် စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ကృష్ణထံ အပ်နှံထားသော စိတ်ထား—ဤအကျင့်များသည် မိမိ၌ တည်မြဲနေသူကို «ဗြဟ္မကို သိသူ» ဟု ကြေညာကြသည်၊ ဗြဟ္မသိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 22

जीवन्मुक्तो नरः प्रोक्तो नैव लिप्य ति पातकैः । व्रतं कृतं सकृदपि सदैव हि महाफलम्

ထိုသူကို «အသက်ရှိစဉ် လွတ်မြောက်သူ» (jīvanmukta) ဟု ခေါ်ကြပြီး အပြစ်က မကပ်မလိမ်းနိုင်။ တစ်ကြိမ်တည်း ပြုလုပ်သော ဝရတပင်လျှင် အမြဲတမ်း မဟာအကျိုးကို ပေးတတ်၏။

Verse 23

चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मचर्यादिसेवनम् । अव्रतेन गतं येषां चातुर्मास्यं सदा नृणाम्

အထူးသဖြင့် ချာတုർമားသျာ (Cāturmāsya) ကာလတွင် ဗြဟ္မစရိယ (brahmacarya) နှင့် ဆက်စပ်သည့် သီလကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်သင့်၏။ သို့ရာတွင် ဝရတမရှိဘဲ ချာတုർമားသျာကို အမြဲတမ်း ဖြတ်သန်းသွားသော လူတို့မှာ—

Verse 24

धर्मस्तेषां वृथा सद्भिस्तत्त्वज्ञैः परिकीर्तितः । सर्वेषामेव वर्णानां व्रतचर्या महाफलम्

ထိုသူတို့အတွက် သဒ္ဓါရှိသောသူများနှင့် သစ္စာကို သိမြင်သူများက ဓမ္မကို «အလဟသ» ဟု ကြေညာကြ၏။ ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက် ဝရတကျင့်စဉ်သည် မဟာအကျိုးကို ပေးတတ်၏။

Verse 25

स्वल्पापि विहिता वत्स चातुर्मा स्ये सुखप्रदा । सर्वत्र दृश्यते विष्णुर्व्रतसेवापरैर्नृभिः

ချစ်သားရေ၊ ချာတုർമားသျာကာလတွင် သတ်မှတ်ထားသည့် အနည်းငယ်သော ကျင့်စဉ်ပင်လျှင် ချမ်းသာသုခကို ပေးတတ်၏။ ဝရတကို စေတနာဖြင့် ဆောင်ရွက်သူများအတွက် ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကို နေရာတိုင်းတွင် မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 26

चातुर्मास्ये समायाते पालयेत्तत्प्रयत्नतः

ချာတုർമားသျာ ရောက်လာသောအခါ ထိုဝရတကို ကြိုးစား၍ သေချာစွာ စောင့်ထိန်းသင့်၏။

Verse 27

भजस्व विष्णुं द्विजवह्नितीर्थवेदप्रभेदमयमूर्तिमजं विराजम् । यत्प्रसादाद्भवति मोक्षमहातरुस्थस्तापं न यास्यति भवार्कसमुद्भवं तम्

ဗိဿနုကို ပူဇော်လော့—မမွေးဖွားသေးသော၊ တောက်ပမြင့်မြတ်သော အရှင်—သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ), ယဇ္ဈာမီးများ, တီရ္ထများနှင့် ဝေဒ၏ ခွဲခြားမှုအမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ သူ၏ကရုဏာကြောင့် မောက္ခသစ်ပင်ကြီးပေါ်၌ အနားယူနိုင်ပြီး သံသရာ၏ နေမင်းမှ ထွက်ပေါ်သော အပူဒဏ်ကို မခံရတော့။

Verse 29

चातुर्मास्ये विशेषेण जन्मकष्टादिनाशनम् । हरिरेव व्रताद्ग्राह्यो व्रतं देहेन कारयेत् । देहोऽयं तपसा शोध्यः सुप्ते देवे तपोनिधौ

ချာတုർമాసျာကာလတွင် အထူးသဖြင့် ဤအကျင့်သည် မွေးဖွားခြင်း၏ ဒုက္ခစသည့် အခက်အခဲများကို ဖျက်ဆီးသည်။ ဝရတ၏ ရည်မှန်းချက်အဖြစ် ဟရီ (ဗိဿနု) တစ်ပါးတည်းကိုသာ ယူရမည်; ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤကိုယ်ခန္ဓာကို တပဿ (တပ) ဖြင့် သန့်စင်ရမည်၊ အရှင်—တပဿ၏ خزန်—သည် ယောဂနိဒ္ရာ၌ အိပ်စက်နေစဉ်။

Verse 237

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये व्रतमहिमवर्णनंनाम सप्तत्रिं शदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပဒ်ပါသော သံဟိတာအတွင်း—ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರ၏ တီရ္ထမဟာတ္မ്യ၌၊ ရှေရှရှာယီ ဥပాఖ్యာန၌၊ ဗြဟ္မာနှင့် နာရဒ သံဝါဒ၌၊ ချာတုർമాసျာ အကျင့်၏ မဟာတ္မ्यကို ဆိုသော «ဝရတ၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ၂၃၇ မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။