Adhyaya 236

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इष्टवस्तुप्रदो विष्णुर्लोकश्चेष्टरुचिः सदा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चातुमास्ये त्यजेच्च तत्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ဗိဿနုသည် ဆန္ဒတော်ရှိသော အရာတို့ကို ပေးတော်မူ၏၊ လောကသည်လည်း မိမိနှစ်သက်ရာသို့ အမြဲတမ်း လိုက်လျောတတ်၏။ ထို့ကြောင့် စာတုർമាសျာကာလ၌ မိမိနှစ်သက်သော အလေ့အထကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ စွန့်လွှတ်သင့်၏။

Verse 2

नारायणस्य प्रीत्यर्थं तदेवाक्षय्यमाप्यते । मर्त्यस्त्यजति श्रद्धावान्सोऽनंतफलभाग्भवेत्

နာရာယဏ၏ ပီတိတော်အတွက် ထိုစွန့်လွှတ်ခြင်း/ဝတ်ပြုခြင်း၏ အကျိုးသည် မပျက်မယွင်း ဖြစ်လာ၏။ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် စွန့်လွှတ်သော မနုဿသည် အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလကို ခံစားရသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 3

कांस्यभाजनसंत्यागाज्जायते भूपतिर्भुवि । पालाशपत्रे भुञ्जानो ब्रह्मभूयस्त्वमश्नुते

ကံစျဗာဇန (ခေါင်းလောင်းသတ္တု) ပန်းကန်ဖြင့် စားသောက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လျှင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဘုရင်အဖြစ် မွေးဖွားရ၏။ ပလာရှရွက်ပေါ်တွင် စားသောက်သူသည် ဗြဟ္မာဘူယတ္ဝ (ဗြဟ္မာ၏ အဆင့်) ကို ရရှိ၏။

Verse 4

ताम्रपात्रे न भुञ्जीत कदाचिद्वा गृही नरः । चातुर्मास्ये विशेषेण ताम्रपात्रं विवर्जयेत्

အိမ်ထောင်ရှင်သည် မည်သည့်အခါမျှ ကြေးပန်းကန်ဖြင့် မစားသင့်။ အထူးသဖြင့် စာတုർമាសျာကာလ၌ ကြေးပစ္စည်းများကို လုံးဝ ရှောင်ကြဉ်သင့်၏။

Verse 5

अर्कपत्रेषु भुञ्जानोऽनुपमं लभते फलम् । वटपत्रेषु भोक्तव्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

အာရ္ကရွက်ပေါ်တွင် စားသောက်သူသည် နှိုင်းယှဉ်မရသော အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။ အထူးသဖြင့် စာတုർമាសျာကာလ၌ ဝဋ (ဘန်ယန်) ရွက်ပေါ်တွင် စားသောက်သင့်၏။

Verse 6

अश्वत्थपत्रसंभोगः कार्यो बुधजनैः सदा । एकान्नभोजी राजा स्यात्सकलं भूमिमण्डले

ပညာရှိတို့သည် အမြဲတမ်း အရှွတ္ထ (ပိပယ်) ရွက်ပေါ်တွင် ထမင်းစားသင့်၏။ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသူသည် မြေကမ္ဘာဝိုင်းတစ်လျှောက် အရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာမည်။

Verse 7

तथा च लवणत्यागात्सुभगो जायते नरः । गोधूमान्नपरित्यागाज्जायते जनवलभः

ထို့အတူ ဆားကို စွန့်လွှတ်လျှင် လူသည် ကံကောင်း၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာ၏။ ဂျုံအခြေခံ အစားအစာကို စွန့်လွှတ်လျှင် လူအများချစ်ခင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 8

अशाकभोजी दीर्घायुश्चातुर्मास्येऽभिजायते । रसत्यागान्महाप्राणी मधुत्यागात्सुलोचनः

ချာတုർമាសျာ ဝတ်ပြုကာလတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မစားသူသည် အသက်ရှည်လာ၏။ အရသာလိုလားမှုကို စွန့်လွှတ်လျှင် ကြီးမားသော အသက်အား ရရှိပြီး၊ ပျားရည်ကို စွန့်လွှတ်လျှင် လှပသော မျက်လုံး၏ ကောင်းချီး ရရှိ၏။

Verse 9

मुद्गत्यागाद्रिपुमृती राजमाषाद्धनाढ्यता । अश्वाप्तिस्तंडुलत्यागाच्चातुर्मास्येऽभिजायते

မုဒ္ဂ (ပဲစိမ်း) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ရန်သူတို့ ပျက်စီးစေ၏။ ရာဇမားရှ (ပဲတစ်မျိုး) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ဥစ္စာဓန ကြွယ်ဝလာ၏။ ဆန်ကို စွန့်လွှတ်လျှင် မြင်းရရှိ၏—ဤသို့သော အကျိုးများသည် ချာတုർമាសျာ ဝတ်ပြုမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 10

फलत्यागाद्बहुसुतस्तैलत्यागात्सुरूपिता । ज्ञानी तुवरिसंत्यागाद्बलं वीर्यं सदैव हि

အသီးကို စွန့်လွှတ်လျှင် သားသမီးများစွာ၏ ကောင်းချီး ရရှိ၏။ ဆီကို စွန့်လွှတ်လျှင် ရုပ်ရည်လှပလာ၏။ တုဝရီ (tuvarī) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ပညာရှိဖြစ်လာပြီး၊ အားနှင့် သတ္တိဗီရိယသည် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေ၏။

Verse 11

मार्गमांसपरित्यागान्नरकं न च पश्यति । शौकरस्य पीरत्यागाद्ब्रह्मवासमवाप्नुयात्

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အသားကို ရှောင်ကြဉ်လျှင် နရကကို မမြင်ရ။ ဝက်တောအသားကို စွန့်လွှတ်လျှင် ဗြဟ္မာလောက၌ နေထိုင်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 12

ज्ञानं लावकसन्त्यागादाज्यत्यागे महत्सुखम् । आसवं सम्परित्यज्य मुक्तिस्तस्य न दुर्लभा

လāvaka ကို စွန့်လွှတ်လျှင် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ပညာ ရရှိသည်။ ဂျီ (ghee) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် မဟာသုခ ရသည်။ အရက်ဖျော်ရည် (fermented liquor) ကို လုံးဝပယ်ချလျှင် ထိုသူအတွက် မုတ်ခ (mokṣa) သည် မခက်ခဲ။

Verse 13

दधिदुग्धपरित्यागी गोलोके सुख भाग्भवेत्

ဒဓိ (curd) နှင့် နို့ကို စွန့်လွှတ်သူသည် ဂိုလိုက (Goloka) တွင် သုခကို မျှဝေခံစားသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 14

ब्रह्मा पायससंत्यागात्क्षिप्रात्यागान्महेश्वरः । कन्दर्पोऽपूपसंत्यागान्मोदकत्याजकः सुखी

ပာယာသ (pāyasa) ချိုနို့ထမင်းကို စွန့်လွှတ်လျှင် ဗြဟ္မာ၏ အဆင့်ကို ရောက်သည်။ ထိုသို့ အလျင်အမြန် စွန့်လွှတ်လျှင် မဟေရှ္ဝရ၏ အဆင့်ကို ရောက်သည်။ အပူပ (apūpa) မုန့်ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ကန္ဒර්ပ၏ တောက်ပမှုကို ရသည်။ မိုဒက (modaka) ကို စွန့်သူသည် သုခရှိသူ ဖြစ်၏။

Verse 15

गृहाश्रमपरित्यागी बाह्या श्रमनिषेवकः । चातुर्मास्यं हरिप्रीत्यै न मातुर्जठरे शिशुः

အိမ်ထောင်ရေး (gṛhāśrama) ကို စွန့်လွှတ်၍ ပြင်ပအခက်အခဲများကို ခံယူကျင့်သုံးသူသည်—ဟရီ (Hari) ကို ပျော်ရွှင်စေရန် စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကို စောင့်ထိန်းလျှင်—မိခင်ဝမ်း၌ ကလေးအဖြစ် ပြန်လည်မဖြစ်တော့။

Verse 16

नृपो मरीचसंत्यागाच्छुण्ठीत्यागेन सत्कविः । शर्करायाः परित्यागाज्जायते राजपूजितः

မရီစ (ငရုတ်ကောင်းအမည်း) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် မင်းဖြစ်၏။ ရှုဏ္ဍီ (ဂျင်းခြောက်) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ကဗျာဆရာမြတ် ဖြစ်၏။ သကြားကို စွန့်လွှတ်လျှင် မင်းတို့က ချီးမြှောက်သောသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 17

गुडत्यागान्महाभूतिस्तथा दाडिमवर्जनात् । रक्तवस्त्रपरित्यागाज्जायते जनवल्लभः

ဂုဍ (ထန်းလျက်/ဂျက်ဂရီ) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် မဟာစည်းစိမ်ရ၏။ ထို့အတူ ဒာဍိမ (သလဲသီး) ကို ရှောင်ကြဉ်လျှင်လည်း ထိုသို့ပင်။ အနီရောင်အဝတ်ကို စွန့်လွှတ်လျှင် လူထုချစ်ခင်သောသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 18

पट्टकूलपरित्यागादक्षय्यं स्वर्ग माप्नुयात् । माषान्नचणकान्नस्य त्यागान्नैव पुनर्भवः

ပတ်တကူလ (အဝတ်အထည်နူးညံ့ကောင်းမွန်) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်၏။ မာဿ (ပဲနက်) နှင့် စဏက (ချစ်ပီပဲ) ဖြင့် ပြုသော အစာကို စွန့်လွှတ်လျှင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 19

कृष्णवस्त्रं सदा त्याज्यं चातुर्मास्ये विशेषतः । सूर्यसंदर्शनाच्छुद्धिर्नीलवस्त्रस्य दर्शनात्

အမည်းရောင်အဝတ်ကို အမြဲတမ်း စွန့်ပယ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် စာတုမ္မာသျ (Cāturmāsya) ကာလတွင်။ နေကို မြင်ခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းမှု ရ၏။ ထို့အတူ အပြာရောင်အဝတ်ကို မြင်ခြင်းနှင့်လည်း (သန့်ရှင်းမှုဆိုင်ရာ) သတ်မှတ်ချက် ရှိ၏။

Verse 20

चंदनस्य परित्यागाद्गांधर्वं लोकमश्नुते । कर्पूरस्य परित्यागाद्यावज्जीवं महाधनी

စန္ဒန (နံ့သာပင်/စန္ဒကူး) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ဂန္ဓဗ္ဗလောက (Gandharva-loka) ကို ရောက်၏။ ကರ್ಪူရ (ကမ္ဖာ) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် အသက်တစ်လျှောက် မဟာဓနရှင် ဖြစ်၏။

Verse 21

कुसुम्भस्य परित्यागान्नैव पश्येद्यमाल यम् । केशरस्य परित्यागान्मनुष्यो राजवल्लभः

ကူစုမ္ဘ (safflower/အရောင်ဆေး) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် ယမမင်း၏ နေရာကို မမြင်ရ။ ကေသရ (saffron) ကို စွန့်လွှတ်လျှင် လူသည် မင်းတို့၏ ချစ်ခင်နှစ်သက်ရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 22

यक्षकर्दमसंत्यागाद्ब्रह्मलोके महीयते । ज्ञानी पुष्पपरित्यागाच्छय्यात्यागे महत्सु खम्

ယက္ခကර්ဒမ (အလှဆင်အနံ့ဆီ/လိမ်းဆေး) ကို မစွန့်လွှတ်လျှင် ဘြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။ ပညာရှိသည် ပန်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ ထို့ပြင် အိပ်ရာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် မဟာပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိသည်။

Verse 23

भार्यावियोगं नाप्नोति चातुर्मास्ये न संशयः । अलीकवादसंत्यागान्मोक्षद्वारमपावृतम्

ချာတုർമាសျ၌ မိမိဇနီးနှင့် ခွဲခွာရသောဒုက္ခ မရောက်—သံသယမရှိ။ မုသာစကားကို မစွန့်လွှတ်လျှင် မောက္ခတံခါး ပိတ်နေသည်။

Verse 24

परमर्मप्रकाशश्च सद्यःपापसमा गमः । चातुर्मास्ये हरौ सुप्ते परनिन्दां विवर्जयेत्

သူတစ်ပါး၏ အလွန်နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခြင်းသည် ချက်ချင်း အပြစ်ကို စုပေါင်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် ချာတုർമាសျ၌—ဟရီသည် အိပ်နေသည်ဟု ဆိုကြသည့်ကာလ—သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 25

परनिन्दा महापापं परनिन्दा महाभयम् । परनिन्दा महद्दुःखं न तस्यां पातकं परम्

သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းသည် မဟာအပြစ်၊ သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းသည် မဟာကြောက်ရွံ့ခြင်း။ သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းသည် မဟာဒုက္ခ—ထိုထက်ကြီးသော ပတ်ကမရှိ။

Verse 26

केवलं निन्दने चैव तत्पापं लभते गुरु । यथा शृण्वान एव स्यात्पातकी न ततः परः

သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ရရှိ၏။ ထိုသို့ပင် နားထောင်သူတစ်ယောက်တည်းပင် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာ၏—ထိုထက်ဆိုးသောသူ မရှိ။

Verse 27

केशसंस्कारसंत्यागात्तापत्रयविवर्जितः । नखरोमधरो यस्तु हरौ सुप्ते विशेषतः

ဆံပင်ပြုပြင်သန့်ရှင်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်လျှင် ဒုက္ခသုံးပါးမှ ကင်းလွတ်၏။ ထို့ပြင် လက်သည်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအမွှေးကို မဖြတ်မတောက်ထားသူသည်—အထူးသဖြင့် ဟရီဘုရား အိပ်စက်သည့် (Cāturmāsya) ကာလ၌—ဤကုသိုလ်ကို ရ၏။

Verse 29

सर्वोपायैर्विष्णुरेव प्रसाद्यो योगिध्येयः प्रवरैः सर्ववर्णेः । विष्णोर्नाम्ना मुच्यते घोरबन्धाच्चातुर्मास्ये स्मर्यतेऽसौ विशेषात्

နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့်ပင် ဗိဿဏုဘုရားတစ်ပါးတည်းကို ပူဇော်ပန်ကြား၍ ပရသာဒကို ရယူသင့်၏။ အထက်မြတ်သော ယောဂီတို့နှင့် လူမှုအလွှာအမျိုးမျိုးတို့အတွက်လည်း ဗိဿဏုသည် စိတ်ဓာတ်တည်ငြိမ်စွာ သတိပြုရမည့် အမြင့်ဆုံး အာရုံဖြစ်၏။ ဗိဿဏု၏ နာမတော်တစ်ပါးတည်းဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏; ထို့ပြင် ချာတုർമားသျာ ကာလ၌ အထူးသဖြင့် သတိရရမည်။

Verse 69

सबलः कनकत्यागाद्रूप्यत्यागेन मानुषः

ရွှေကို စွန့်လွှတ်လျှင် လူသည် အင်အားပြည့်ဝလာ၏။ ငွေကို စွန့်လွှတ်လျှင်လည်း လူသားသည် ထိုနည်းတူ အားမာန်နှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ရရှိ၏။

Verse 236

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिता यां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यमाहात्म्ये ब्रह्मनारदसंवाद इष्टवस्तुपरित्यागमहिमवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरद्वि शततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်းရှိ «ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» တွင်၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း «နာဂရခဏ္ဍ» ၏ «ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ်မ்ய» အတွင်း၊ «ရှေသရှာယီ» အပုဒ်တွင်၊ «ချာတုർമားသျာ မာဟာတ်မ்ய» အတွင်း၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ၌ «ချစ်မြတ်နိုးရာ ပစ္စည်းများကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ ဂုဏ်တော်ကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း၊ အခန်းအမှတ် ၂၃၆ သည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံး၏။