Adhyaya 229

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे शम्भुर्गणैः सर्वैः समावृतः । इन्द्राद्यैश्च सुरैः सर्वेः क्रोधसंरक्तलोचनः । जगाम वृषमारुह्य पुरीं चैवामरावतीम्

စူတက ပြောသည်—ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သမ္ဘု (ရှီဝ) သည် ဂဏများအားလုံးဖြင့် ဝန်းရံခံရ၍ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့နှင့်အတူ၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက်၊ နွားဝೃಷဘကို စီးကာ အမရావတီ မြို့သို့ သွားလေ၏။

Verse 2

अंधकोऽपि समालोक्य संप्राप्तां देववाहिनीम् । सगणां च महादेवं परितोषं परं गतः

အန္ဓကလည်း ဒေဝတားတပ်ဖွဲ့ ရောက်လာသည်ကိုမြင်၍ ဂဏများနှင့်အတူ မဟာဒေဝကို တွေ့မြင်သော် အလွန်ပြင်းထန်သော ပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။

Verse 3

निश्चक्रामाथ युद्धाय बलेन चतुरंगिणा । वरं स्यंदनमारुह्य सुश्वेताश्ववहं शुभम्

ထို့နောက် သူသည် စစ်ပွဲသို့ ချီတက်၍ စတုရင်တပ်တော်နှင့်အတူ ထွက်ခွာကာ၊ မင်္ဂလာရှိသော ဖြူစင်တောက်ပသည့် မြင်းများ ဆွဲသော ရထားတော်အပေါ် တက်စီးလေ၏။

Verse 4

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । गणैश्च विकृताकारैर्मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ထို့နောက် ဒေဝတော်များနှင့် ဒါနဝများအကြား စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ပြားသည့် ဂဏများနှင့်လည်း တိုက်ခိုက်ရကာ၊ ထိုနေရာတွင် နောက်ဆုတ်ခြင်းသည် မရဏကို ခေါ်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 6

एकवर्षसहस्रांतं यावद्युद्धमवर्तत । दिनेदिने क्षयं यांति तत्र देवा न दानवाः । ततो वर्षसहस्रांते संक्रुद्धः शशिशेखरः । त्रिशूलेन समुद्यम्य स्वहस्तेन व्यभेदयत्

စစ်ပွဲသည် တစ်ထောင်နှစ်ပြည့်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားလေ၏။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုနေရာတွင် ဒေဝတော်များသာ ပင်ပန်းယုတ်လျော့သွားပြီး ဒါနဝများမဟုတ်။ ထို့နောက် တစ်ထောင်နှစ်အဆုံးတွင် လမ冠ဆောင်ရှင် (Śaśiśekhara) သည် ဒေါသထွက်ကာ တြိရှူလကို မြှောက်၍ မိမိလက်ဖြင့်ပင် ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 7

स विद्धोऽपि स्वयं तेन त्रिशूलेन महासुरः । ब्रह्मणो वरमाहात्म्यान्नैव प्राणैविर्युज्यते

ထိုတြိရှူလဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသော်လည်း မဟာအဆုရသည် အသက်ရှူသက်တမ်း မပျောက်ကွယ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဘြဟ္မာ၏ ပေးအပ်သော အာနုဘော်ကြီးမားသည့် အမင်္ဂလာမဟုတ်သော မဟာဝရ၏ အစွမ်းကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

Verse 8

ततो भूयोऽपि चोत्थाय चक्रे युद्धं महात्मना । जघान च स संक्रुद्धो विशेषेण बहून्गणान्

ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံထ၍ မဟာသခင်နှင့် စစ်ပွဲကို ပြန်လည်ဆင်နွှဲလေ၏။ ဒေါသထွက်လျက် အထူးသဖြင့် ဂဏများ အများအပြားကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 9

शंकरं ताडयामास गदाघातैर्मुहुर्मुहुः

သူသည် သံကရမြတ်စွာဘုရားအား ၎င်း၏ နှောင်ကြိုးတုတ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်လေသည်။

Verse 10

एवं वर्षसहस्रांतमभूत्सार्द्धं पिनाकिना । रौद्रं युद्धमन्धकस्य सर्वलोकभयावहम्

ဤသို့ဖြင့် အနှစ်တစ်ထောင်ပတ်လုံး လေးကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်မြတ်နှင့် အန္ဓက၏ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲသည် လောကအပေါင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။

Verse 11

त्रिशूलभिन्नो दैत्यः स यदा मृत्युं न गच्छति । उत्थायोत्थाय कुरुते प्रहारान्गदया बली

တြိသူလလှံဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသော်လည်း ထိုတန်ခိုးကြီးသော နတ်ဆိုးသည် မသေဆုံးခဲ့ပေ။ ထပ်ခါထပ်ခါ ထကာ နှောင်ကြိုးတုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။

Verse 12

तथा तं शंकरो ज्ञात्वा मृत्युना परिवर्जितम् । ब्रह्मणो वरदानेन सर्वेषां च दिवौकसाम्

ဗြဟ္မာ၏ ဆုလာဘ်ကြောင့် သေခြင်းတရား မထိတွေ့နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး နတ်ဘုရားအပေါင်းတို့ စိတ်ဆင်းရဲရသဖြင့် သံကရသည် သူ၏ မသေနိုင်သော အဖြစ်ကို သဘောပေါက်လေသည်။

Verse 13

ततो निर्भिद्य शूलाग्रैः प्रोत्क्षिप्य गगनांगणे । छत्रवद्धारयामास लंबमानमधोमुखम् । अक्षरद्रुधिरं भूमौ गात्रेभ्यो वर्ष्मसंभवम्

ထို့နောက် တြိသူလအဖျားဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ ရှီဝသည် သူ့ကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ထီးကဲ့သို့ မြှောက်ထားလိုက်ရာ ခေါင်းစိုက်ကျနေပြီး သွေးများ မြေကြီးပေါ်သို့ တောက်လျှောက် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

Verse 14

यावद्वर्षसहस्रांते चर्मास्थि स्नायुरेव च । धातुत्रयं स्थितं तस्य नष्टमन्यच्चतुष्टयम्

နှစ်တစ်ထောင်အဆုံးတွင် အရေပြား၊ အရိုးနှင့် ကြောသာ ကျန်ရစ်၍၊ ကိုယ်ဓာတ်သုံးပါးသာ တည်ရှိနေပြီး အခြားလေးပါးသည် ပျက်စီးသွား၏။

Verse 15

स ज्ञात्वा बल संहीनमात्मानं धातुसंक्षयात् । सामोपायं ततश्चके स्तुत्वा सार्धं पिनाकिना

ကိုယ်ဓာတ်များ ချို့ယွင်းပျက်စီးသဖြင့် မိမိအားအင် ကင်းမဲ့နေကြောင်း သိမြင်ကာ၊ ထို့နောက် သမောပာယ—ညှိနှိုင်းသဘောဖြင့် ပိနာကင် (ရှီဝ) ကို မျက်မှောက်တွင် ချီးမွမ်းပူဇော်လေ၏။

Verse 16

अन्धक उवाच । न त्वं देवो मया ज्ञातो वाग्दुष्टेन दुरात्मना । ईदृग्वीर्यसमोपेतस्तद्युक्तं भवता कृतम्

အန္ဓကက ပြော၏—“စကားမကောင်းသော မကောင်းစိတ်ရှိသူဖြစ်သော ငါသည် သင်ကို ဘုရားဟု မသိမမြင်ခဲ့။ ဤသို့သော အင်အားတန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံသူအတွက် သင်ပြုခဲ့သမျှသည် သင့်တော်လှ၏။”

Verse 17

अनुरूपं मदांधस्याविवेकस्य सुरोत्तम । स्ववीर्यमदयुक्तस्य विवेक रहितस्य च

“အို နတ်တို့၏ အမြတ်ဆုံးဘုရား၊ ဤသည်မှာ မူးယစ်မောဟကြောင့် မျက်ကန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ခွဲခြားသိမြင်မှု မရှိသူ—မိမိအင်အားကို မူးယစ်ကာ ဉာဏ်ပညာကင်းသူအတွက်သာ သင့်တော်၏။”

Verse 18

दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेवच । न तिष्ठति चिरं कालं यथाऽहं मदगर्वितः

“စည်းကမ်းမရှိသူသည် စည်းစိမ်၊ ပညာနှင့် အာဏာကို ရရှိသော်လည်း ကြာရှည်မတည်နိုင်—မာနမူး၍ ဂုဏ်ကြီးဝါကြီးဖြစ်သော ငါကဲ့သို့ပင် မတည်မြဲနိုင်။”

Verse 19

पापोऽहं पापकर्माऽहं पापात्मा पापसंभवः । त्राहि मां देव ईशान सर्वपापहरो भव

ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ရှိသူ၊ အပြစ်လုပ်ရပ်များပြုသူ၊ ကိုယ်တိုင်အပြစ်စိမ့်ဝင်၍ အပြစ်မှပေါက်ဖွားသူ ဖြစ်ပါ၏။ အို အီရှာနာ ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ—ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 20

दुःखितोऽहं वराकोऽहं दीनोऽहं शक्तिवर्जितः । त्रातुमर्हसि मां देव प्रपन्नं शरणं विभो

ကျွန်ုပ်သည် ဒုက္ခရောက်သူ၊ အလွန်ဆင်းရဲသူ၊ အားမရှိ အင်အားကင်းသူ ဖြစ်ပါ၏။ အို ဘုရားသခင်၊ လက်အောက်ခံ၍ ခိုလှုံလာသူ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်သင့်ပါ၏၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်ဗိဘို။

Verse 21

दुष्टोऽहं पापयुक्तोऽहं सांप्रतं परमेश्वर । तेन बुद्धिरियं जाता तवोपरि ममानघ

ကျွန်ုပ်သည် မကောင်းသူ၊ ယခုတိုင် အပြစ်နှင့်ပတ်သက်နေသူ ဖြစ်ပါ၏၊ အို ပရမေရှ္ဝရ။ ထို့ကြောင့် ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကျွန်ုပ်အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်—အပြစ်ကင်းသော အရှင်၊ သင့်ထံသို့ပင် ဖြစ်ပါ၏။

Verse 22

सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना

အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ရှိဝသို့ ဗဟုသတိနှင့် တည်ငြိမ်သော အာရုံစိုက်မှု (ဘဝနာ) ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 23

नाममात्रमपि त्र्यक्ष यस्ते कीर्तयति प्रभो । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति किं पुनः पूजने रतः

အို သုံးမျက်စိရှင်၊ အရှင်ပရဘို၊ သင်၏ နာမတော်ကို အမည်သာမက ပြောကြားကာ ချီးမွမ်းသူတစ်ဦးတည်းပင် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိသည်။ ထို့ထက်မက၊ သင့်ကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်အားထက်သန်သူသည် မည်မျှပို၍ ရရှိမည်နည်း။

Verse 24

तव पूजा विहीनानां दिनान्यायांति यांति च । यानि देव मृतानां च तानि यांति न जीवताम्

သင်၏ပူဇော်မှုမရှိသူတို့၏နေ့ရက်များသည် လာပြီးသွားရုံသာ—အို ဒေဝ၊ သေသူတို့၏နေ့ရက်များကဲ့သို့ပင်; ထိုနေ့ရက်တို့သည် အသက်ရှင်သူတို့၏အမှန်တကယ်နေ့ရက်မဟုတ်။

Verse 25

कुष्ठी वा रोगयुक्तो वा पंगुर्वा बधिरोऽपि वा । मा भूत्तस्य कुले जन्म शंभुर्यत्र न देवता

ကူဋ္ဌရောဂါရှိသူဖြစ်စေ၊ အခြားရောဂါဒဏ်ခံရသူဖြစ်စေ၊ ခြေမသန်သူဖြစ်စေ၊ နားမကြားသူဖြစ်စေ—ရှမ္ဘု (Śambhu) ကို ဒေဝတအဖြစ် မကိုးကွယ်သော မျိုးရိုးထဲ၌ ကျွန်ုပ် မမွေးဖွားပါစေ။

Verse 26

तस्मान्मोचय मां देव स्वागतं कुरु सांप्रतम् । गतो मे दानवो भावस्त्यक्तं राज्यं तथा विभो

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်ကို လွတ်မြောက်စေ၍ ယခုချိန်တွင် ကြိုဆိုလက်ခံပါ။ ကျွန်ုပ်အတွင်းရှိ ဒါနဝသဘောသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ အို အရှင်၊ နိုင်ငံတော်ကိုလည်း စွန့်လွှတ်ပြီးပြီ။

Verse 27

त्यक्ताः पुत्राश्च पौत्राश्च पत्न्यश्च विभवैः सह । त्रिः सत्येन सुरश्रेष्ठ तव पादौ स्पृशाम्यहम्

သားများနှင့် မြေးများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီ—ဇနီးများကိုလည်း စည်းစိမ်နှင့်အတူ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီ။ အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ အမှန်တရားဖြင့် သင်၏ခြေတော်ကို သုံးကြိမ် ထိပါ၏။

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा तं गतकल्मषम् । उत्तार्य शनकैः शूलाद्विनयावनतं स्थितम्

သူ၏စကားကို ကြားပြီး သူသည် အပြစ်ကင်းစင်သွားသည်ကို သိမြင်ကာ (အရှင်) သုံးချွန်လှံမှ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်၍ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။

Verse 29

ततो नाम स्वयं चक्रे भृंगिरीटिरिति प्रभुः । अब्रवीच्च सदा मे त्वं वल्लभः संभविष्यसि

ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် ကိုယ်တိုင်ပင် «ဘ္ရင်္ဂိရီဋိ» ဟူသော နာမကို ပေးတော်မူ၍ «သင်သည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 30

नन्दिनोऽपि गजास्यस्य महाकालस्य पुत्रक । तिष्ठ सौम्य मया सौख्यं न स्मरिष्यसि बांधवान्

အို မဟာကာလ၏ ချစ်လှစွာသော သားငယ်ရေ—နန္ဒိန်၏လည်းကောင်း၊ ဆင်မျက်နှာရှိ ဂဏေရှ၏လည်းကောင်း သားဖြစ်သူ—အို သဘောနူးညံ့သူ၊ ဒီမှာနေပါ။ ငါနှင့်အတူ သုခ၌ တည်နေသော် လောကီ ဆွေမျိုးများကို မမှတ်မိတော့လိမ့်မည်။

Verse 31

स तथेति प्रतिज्ञाय प्रणम्य शशिशेखरम् । तस्थौ सर्वगणैर्युक्तः प्रभुसंश्रयसंयुतः

သူက «အဲဒီအတိုင်းပါ» ဟု ကတိပြု၍၊ လမောက်တော်ဆောင်ရှင် (ရှီဝ) ကို ဦးချ၍ နမസ്കာရပြုလျက်၊ ဂဏများအားလုံးနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ တည်နေ၏—အမြင့်မြတ်သခင်၏ အကာအကွယ်နှင့် အားကိုးရာအောက်၌ တည်မြဲလျက်။

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये भृंगीरिट्युत्पत्तिवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ အရှစ်ဆယ်တစ်ထောင် ဆံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌ရှိသော ဟာဋကေရှွရ က္ရှೇತ್ರမဟာတ္မ្យ၌ «ဘ္ရင်္ဂိရီဋိ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၂၉ ပြီးဆုံး၏။