Adhyaya 228

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यच्च बिलद्वारि शयनार्थे व्यवस्थितम् । दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापी देवं च जलशायिनम्

သုတက ပြော၏။ ထို့အပြင် ဘိလဒွာရ၌ အနားယူရန် တည်ထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိ၏။ ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ထိုသခင်ကို မြင်လျှင် အပြစ်ရှိသူပင် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 2

स्नात्वा तस्मिन्बिलद्वारे पवित्रे लोकसंश्रये । यस्तं पूजयते भक्त्या शेषपर्यंकशायिनम् । आजन्ममरणात्पापात्स च मुक्तिमवाप्नुयात्

သန့်ရှင်း၍ လောကတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ထိုဘိလဒွာရ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ရှေရှာ၏ အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော သခင်ကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူသည် မွေးမှ သေတိုင်အောင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့မှ လွတ်ကင်း၍ မုတ်ခ္ခကို ရရှိ၏။

Verse 3

चतुरो वार्षिकान्मासान्सुप्रसुप्तं सुरेश्वरम् । संपूजयति यो भक्त्या न स भूयोऽत्र जायते

မိုးရာသီ လေးလအတွင်း ယောဂနိဒ္ဒရာဖြင့် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်စက်တော်မူသော နတ်တို့၏ သခင်ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူသည် ဤလောက၌ ထပ်မံ မမွေးဖွားတော့။

Verse 4

तत्र पूर्वं महाभागा मुनयः सेव्य तं प्रभुम् । मृत्तिकाग्रहणं कृत्वा तस्य चायतने शुभे

ထိုနေရာ၌ ရှေးကာလတွင် ကံကောင်းမြတ်သော မုနိတို့သည် ထိုသခင်ကို ဆည်းကပ်ခဲ့ကြ၏။ ထို့ပြင် ထိုသခင်၏ မင်္ဂလာရှိသော အာယတန၌ သန့်မြေကို ယူဆောင်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြ၏။

Verse 5

संप्राप्ताः परमं स्थानं तद्रिष्णोः परमं पदम् । यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । तत्फलं तस्य पूजायां चातुर्मास्यां प्रजायते

သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အာဝါသ—ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒကို ရောက်ရှိကြ၏။ သီရ္ထအားလုံး၌ ရသော အကျိုး၊ ယဇ్ఞအားလုံး၌ ရသော အကျိုး—ထိုအကျိုးတူညီသည်ပင် ချာတုർമាសျာကာလ၌ ထိုသခင်ကို ပူဇော်ရာမှ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 6

यत्फलं गोग्रहे मृत्युं संप्राप्ता यांति मानवाः । तत्फलं चतुरो मासान्पूजया जलशायिनः

ဂိုဂြဟာ၌ သေဆုံးခြင်းဖြင့် လူတို့ရရှိသော ကုသိုလ်အကျိုးသည် မည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုအကျိုးတူကိုပင် ရေ၌လဲလျောင်းတော်မူသော သခင် ဇလရှာယီကို လေးလကြာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်၏။

Verse 7

अपि पापसमाचारः परदाररतोऽपिच । ब्रह्मघ्नोऽपि सुरापोऽपि स्त्रीहन्ताऽपि विगर्हितः । पूजया चतुरो मासांस्तस्य देवस्य मुच्यते

အပြစ်အကျင့်ဖြင့်နေသူဖြစ်စေ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကို လိုလားစွဲလမ်းသူဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ မူးယစ်သောက်စားသူဖြစ်စေ၊ မိန်းမသတ်သူဟု ကဲ့ရဲ့ခံရသူဖြစ်စေ—ထိုဘုရားကို လေးလကြာ ပူဇော်လျှင် အပြစ်ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 8

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्रस्थं जलशायिनम् । बिलद्वारे कथं सूत तत्र नः संशयो महान्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်—“သင်ပြောကြားသည့်အတိုင်း ထိုနေရာ၌ ဂူဝင်ပေါက်တွင် နေထိုင်တော်မူသော ဇလရှာယီအကြောင်းသည် မည်သို့ဖြစ်နိုင်သနည်း၊ အို စူတာ။ ဤအချက်၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ သံသယသည် အလွန်ကြီးမား၏။”

Verse 9

स किल श्रूयते देवः क्षीराब्धौ मधुसूदनः । सदैव भगवाञ्छेते योगनिद्रां समाश्रितः

အကြောင်းမူကား မဓုဆူဒန ဘုရားသည် နို့ပင်လယ်၌ လဲလျောင်းတော်မူကြောင်း ကြားရပြီး၊ ဘဂဝန်သခင်သည် ယောဂနိဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်ကာ အစဉ်အမြဲ အနားယူတော်မူသည်ဟုလည်း ကြားရ၏။

Verse 10

कथं स भगवाञ्छेते बिलद्वारे व्यवस्थितः । एतत्कीर्तय कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုဘဂဝန်သည် ဂူဝင်ပေါက်၌ တည်နေ၍ မည်သို့ လဲလျောင်းတော်မူနိုင်သနည်း။ အိုက်တာကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြပါ၊ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန်ကြီးမား၏။

Verse 11

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागाः क्षीराब्धौ मधुसूदनः । योगनिद्रां गतः शेते शेषपर्यंकशा यकः

သုတက ပြော၏ — «အို မဟာဂုဏ်ရှိသူတို့၊ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်၏။ မဓုသူဒန (ဗိဿနု) သည် နို့ပင်လယ်ပေါ်၌ ယောဂနိဒ္ဒရာသို့ ဝင်ကာ ရှေရှ (Śeṣa) ကို အိပ်ရာအဖြစ်ထား၍ လဲလျောင်းနေ၏»။

Verse 12

स यथा तत्र क्षेत्रे तु संश्रितो भगवान्स्वयम् । जलशायिस्वरूपेण तच्छृशुध्वं समाहिताः

ယခု စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ နားထောင်ကြလော့။ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင် အားကိုးတည်ရှိလာပုံကို၊ ရေ၌ လဲလျောင်းသော “Jalaśāyī” အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာပုံကို ကြားကြလော့။

Verse 13

यथा च चतुरो मासान्पूजितस्तत्र संस्थितः । मुक्तिं ददाति पुंसां स तथा संकीर्तयाम्यहम्

ထိုဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေစဉ် လေးလကြာ ပူဇော်ခံရသော် လူတို့အား မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုအတိုင်းပင် ငါသည် ထိုမဟာဂုဏ်ကို ကြေညာသီဆိုမည်။

Verse 14

चत्वारोऽपि यथा मासा गर्हणीया धरातले । सर्वकर्मसु मुख्येषु यज्ञोद्वा हादिषु द्विजाः

အို ဒွိဇတို့၊ ဤလေးလသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အဓိက ကర్మများအားလုံးတွင်—ယဇ္ဉနှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားတို့ကဲ့သို့—အထူးအရေးကြီးသကဲ့သို့၊ ထိုကာလ၏ စောင့်ထိန်းမှုလည်း အလွန်လေးနက်ကြောင်း သိကြလော့။

Verse 15

तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य द्विजोतमाः । तस्मै देवाधिदेवाय निर्गुणाय गुणात्मने

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ငါသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် သင်တို့အား ထိုအကြောင်းကို ပြောကြားမည်။ ဒေဝတို့၏ အထက်တော် ဒေဝတော်၊ ဂုဏ်မဲ့ (နိရ္ဂုဏ) ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းပါ၏။

Verse 16

अव्यक्तायाऽप्रमेयाय सर्वदेवमयाय च । सर्वज्ञाय कवीशाय सर्वभूतात्मने तथा

ထင်ရှားမလာသော အဝျက်တ၊ တိုင်းတာမရသော အပရမေယ၊ နတ်ဘုရားအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံသို့—အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော သဗ္ဗညု၊ ရှင်ရသေ့ကဗိတို့၏ အရှင်၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တမဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံသို့—နမောနမ။

Verse 17

पुरासीद्दानवो रौद्रो हिरण्यकशिपुर्महान् । नारसिंहं वपुः कृत्वा विष्णुना यो निपातितः

ရှေးကာလ၌ ကြမ်းတမ်းကြီးမားသော ဒာနဝ ဟိရဏ္ယကသိပု ဟူသောသူ ရှိခဲ့၏။ ဗိဿဏုသည် နာရသിംဟ ရုပ်ကာယကို ခံယူ၍ ထိုသူကို ချေမှုန်းသတ်ပစ်တော်မူ၏။

Verse 19

तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सर्वलक्षणलक्षितम् । प्रह्लादश्चांधकश्चैव वीर्येणाप्रतिमौ युधि

ထိုသူ၌ လက္ခဏာကောင်းအလုံးစုံဖြင့် ထင်ရှားသော သားနှစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၏။ ပရဟ္လာဒနှင့် အန္ဓက တို့ဖြစ်ပြီး စစ်မြေပြင်၌ သတ္တိဗလ မယှဉ်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 20

स नैच्छत तदा राज्यं पितृपैतामहं महत् । समागतमपि प्राज्ञो यस्मात्तद्वो वदाम्यहम्

အဖနှင့် အဘိုးဘွားတို့၏ ကြီးမားသော နိုင်ငံတော်သည် သူထံသို့ ရောက်လာသော်လည်း ထိုပညာရှိသည် မလိုလားခဲ့။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအကြောင်းကို သင်တို့အား ငါပြောသည်။

Verse 21

दानवानां सदा द्वेषो देवेन सह चक्रिणा । न करोति पुनर्द्वेषं तं समुद्दिश्य सर्वदा

ဒာနဝတို့သည် စက်ရကိုင်တော်မူသော သာသနာရှင်ဘုရားနှင့် အမြဲတမ်း မုန်းတီးကြ၏။ သို့သော် သူသည် ထိုအရှင်ကို အမြဲနှလုံးသွင်း၍ မုန်းတီးမှုကို ပြန်မလုပ်တော့။

Verse 22

एतस्मात्कारणात्सर्वे तेन त्यक्ता दितेः सुताः । स्वराज्यमपि संत्यज्य विष्णुस्तेन समाश्रितः

ဤအကြောင်းကြောင့် ဒိတိ၏သားအပေါင်းတို့ကို သူတို့က စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် မိမိ၏နိုင်ငံတော်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ သူသည် ဗိဿဏုထံ၌ ခိုလှုံ하였다။

Verse 23

ततस्तैर्दानवैः क्षुद्रैर्विष्णुद्वेषपरायणैः । अन्धकः स्थापितो राज्ये पितृपैतामहे तदा

ထို့နောက် ဗိဿဏုကို မုန်းတီးခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသော အနိမ့်တန်း ဒာနဝတို့က ထိုအခါ အန္ဓကကို ဘိုးဘွားအမွေဆက်ခံ နန်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော်ပေါ်၌ တင်မြှောက်하였다။

Verse 24

अन्धकोऽपि समाराध्य देवदेवं चतुर्मुखम् । अमरत्वं ततो लेभे यावच्चन्द्रार्कतारकम्

အန္ဓကသည်လည်း နတ်တို့၏နတ်တော်၊ မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ၊ လ၊ နေ၊ ကြယ်တို့ တည်ရှိသမျှကာလတိုင်အောင် တည်မြဲသော အမရత్వကို ရရှိ하였다။

Verse 25

वरपुष्टस्ततः सोऽपि चक्रे शक्रेण विग्रहम्

ထို့နောက် ထိုကောင်းချီးကြောင့် အားတက်သန်လာသော သူသည်လည်း သက္ကရ (အိန္ဒြ) နှင့် စစ်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

Verse 26

जित्वा शक्रं महासंख्ये यज्ञांशाञ्जगृहे स्वयम् । गत्वाऽमरावतीं दैत्यो निःसार्य च शतक्रतुम् । स्ववर्गेण समोपेतः स्वर्गं समहरत्तदा

မဟာစစ်ပွဲကြီးတွင် သက္ကရကို အနိုင်ယူပြီး၊ ယဇ္ဉာ၏ အပိုင်းအခွဲများကို သူကိုယ်တိုင် သိမ်းယူ하였다။ ထို့နောက် ဒာနဝသည် အမရာဝတီသို့ သွားကာ ရာတစ်ရာယဇ္ဉာပြုသူ (အိန္ဒြ) ကို ထုတ်ပယ်ပြီး၊ မိမိအဖွဲ့အစည်းတို့ ဝန်းရံလျက် ထိုအခါ ကောင်းကင်ဘုံကို သိမ်းပိုက်하였다။

Verse 27

शक्रोऽपि च समाराध्य शंकरं लोकशंकरम् । सर्वदेवसमोपेतो भृत्यवत्परिवर्तते

သက္ကရာလည်း လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် သင်္ကရကို ပူဇော်နှစ်သက်စေပြီးနောက်၊ နတ်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ကျွန်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အနီးကပ်စောင့်ရှောက်နေ하였다။

Verse 28

ततः कालेन महता तस्य तुष्टः पिनाकधृक् । तं प्राह वरदोऽस्मीति वद शक्र करोमि किम्

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပိနာကဓရ (ရှီဝ) သည် သူ့အပေါ် စိတ်ကျေနပ်၍ “ငါသည် အပေးအလှူရှင်ဖြစ်၏။ ပြောလော့ သက္ကရာ၊ မင်းအတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 29

इन्द्र उवाच । अंधकेन हृतं राज्यं मम वीर्यात्सुरेश्वर । यज्ञभागैः समोपेतं हत्वाऽशु तत्प्रयच्छ मे

အိန္ဒြာက ပြောသည်—“နတ်တို့၏ အရှင်ကြီးရေ၊ အန္ဓကသည် အင်အားဖြင့် ငါ့နိုင်ငံကို လုယူသွား၏။ ယဇ္ဉာအပိုင်းများကို သိမ်းယူထားသူကို အမြန်သတ်ပစ်ပြီး ထိုအာဏာကို ငါ့ထံ ပြန်ပေးပါ” ဟု။

Verse 30

तच्छ्रुत्वा तस्य दीनस्य भगवाञ्छशिशेखरः । प्रोवाच तव दास्यामि राज्यं त्रैलोक्यसंभवम्

ဒုက္ခရောက်နေသူ၏ တောင်းပန်သံကို ကြားသော် လမင်းကို မ冠ထားသော ဘဂဝန် ရှီဝသည် “သုံးလောကနှင့် ဆက်စပ်သော အာဏာရကို မင်းအား ငါ ပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 31

ततः संप्रेषयामास दूतं तस्य विचक्षणम् । गणेशं वीरभद्राख्यं गत्वा तं ब्रूहि चांधकम्

ထို့နောက် သူ၏ ပညာရှိသော တမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်하였다—ဂဏေရှ (ဗီရဘဒြဟု အမည်ရ) ကို—“သွား၍ အန္ဓကကို ပြောကြားလော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 32

ममादेशात्परित्यज्य स्वर्गं गच्छ धरातलम् । पितृपैतामहं स्थानं राज्यं तत्र समाचर

«ငါ၏အမိန့်အတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံကို စွန့်၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းသွားလော့။ ထိုနေရာ၌ မိဘဘိုးဘွားတို့၏ ဘိုးဘွားနယ်မြေတွင် မင်းအာဏာကို အုပ်ချုပ်လော့»။

Verse 33

परित्यजस्व यज्ञांशान्नो चेद्धंतास्मि सत्वरम् । स गत्वा चांधकं प्राह यथोक्तं शंभुना स्फुटम्

«ယဇ်ပူဇော်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းများကို စွန့်လော့; မဟုတ်လျှင် ငါသည် ချက်ချင်း သတ်မည်»။ ထို့နောက် သူသွား၍ သမ္ဘူ (ရှီဝ) ပြောခဲ့သကဲ့သို့ အန်ဓကအား ထင်ရှားစွာ ပြောကြား하였다။

Verse 34

सविशेषमहाबुद्धिः स्वामिकार्यप्रसिद्धये । अथ तं चाधकः प्राह प्रविहस्य महाबलः

ထူးခြားသော မဟာဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော သံတမန်သည် မိမိသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် လုပ်ဆောင်하였다။ ထို့နောက် အင်အားကြီးသော အဓကသည် အော်ဟစ်ရယ်မောကာ သူ့အား ပြော하였다။

Verse 35

अवध्यो हि यथा दूतस्तेन त्वां न निहन्म्यहम् । क स्याद्वै शंकरोनाम यो मामेवं प्रभाषते

«သံတမန်ကို သတ်မရပါ; ထို့ကြောင့် ငါသည် မင်းကို မသတ်။ သို့သော် ‘ရှင်ကရ’ ဟု ခေါ်သောသူက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့ကို ဒီလို ပြောရဲသနည်း»။

Verse 36

न मां वेत्ति स किं मूढः किं वा मृत्यु मभीप्सते

«အဲဒီ မိုက်မဲသူက ငါ ဘယ်သူဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေခြင်းကို တကယ်လိုချင်နေတာလား»။

Verse 37

अथवा सत्यमेवैतान्निर्विण्णो जीविताच्च सः । दरिद्रोपहतो नित्यं सर्वभोगविवर्जितः

သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ပင် ဤသို့ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်ခြင်းကို ငြီးငွေ့လာပြီ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက အမြဲတမ်း ထိုးနှက်နေ၍ ပျော်ရွှင်မှုအလုံးစုံမှ ကင်းလွတ်သဖြင့် ငါ့အား ဤသို့ ပြောလာသည်။

Verse 38

स्मशाने क्रीडनं यस्य भस्म गात्रविलेपनम् । भूषणं चाहयो वस्त्रं दिशो यस्य जटालका

သူ၏ကစားရာသည် သင်္ချိုင်းမြေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြာဖြင့်လိမ်းထားသူ။ မြွေများကို အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်၍ အဝတ်အစားသည် အရပ်ဒిశများပင် ဖြစ်ကာ ဆံပင်သည် ဂျဋာဖြစ်၍ ရှုပ်ထွေးနေသူ—

Verse 39

कस्तस्य जीवितेनार्थस्तेनेदं मां ब्रवीति सः । तस्माद्गत्वा द्रुतं ब्रूहि मद्वाक्यं दूत सस्फुटम्

သူက ဤသို့ ငါ့အား ပြောလာသည့်အခါ၊ သူ့အတွက် အသက်ရှင်ခြင်းမှာ အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ထို့ကြောင့် သံတမန်ရေ၊ မြန်မြန်သွား၍ ငါ့စကားကို ရှင်းလင်းတိတိကျကျ ပြန်ကြားလော့။

Verse 40

त्यक्त्वा कैलासमेनं त्वं वाराणस्यां तपः कुरु । मया स्थानमिदं दत्तं कैलासं स्वसुतस्य च

ဤကైలాసကို စွန့်၍ ဗာရာဏသီ၌ တပသ်ကို ပြုလော့။ ဤအာဝါသ—ကైలాస—ကို ငါသည် ငါ့သားတော်အတွက်လည်း ပေးအပ်ထားသည်။

Verse 41

वृकस्यापि न सन्देहो विभवेन समन्वितम् । नो चेत्प्राणान्हरिष्यामि सेंद्रस्य तव शंकर

ဝೃကအတွက်တောင် သံသယမရှိ—(ငါသည်) သင်အခိုင်အမာဆိုသော ဂုဏ်ရောင်နှင့် အာဏာကို ယူမည်။ မဟုတ်လျှင်၊ ရှင်ကရရေ၊ ဣန္ဒြနှင့်တကွ သင်၏အသက်ကို ငါယူသွားမည်။

Verse 42

तच्छ्रुत्वा वीरभद्रस्तु निर्भर्त्स्य च मुहुर्मुहुः । क्रोधेन महताविष्टः कैलासं समुपाविशत्

ထိုစကားကိုကြားသော် ဝီရဘဒ္ဒရသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြစ်တင်ဆုံးမလေ၏။ အလွန်ကြီးမားသော ဒေါသကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရကာ ကైలាសတောင်သို့ ဝင်ရောက်ချဉ်းကပ်လေ၏။

Verse 43

ततः स कथयामास तद्वाक्यं च पिनाकिनः । अतिक्रूरं विशेषेण तत क्रुद्धः पिनाकधृक्

ထို့နောက် သူသည် ပင်နာကင် (ရှီဝ) ထံသို့ ထိုစကားများကို သွားရောက်တင်ပြလေ၏။ အထူးသဖြင့် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စကားများကိုကြားသော် ပင်နာကာကိုင်ရှင်သည် ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 228

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने ब्रह्मदत्तवरप्रदानोद्धतान्धकासुरकृतशंकराज्ञाव माननवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်မြင့် စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—ခြောက်မြောက်ခွဲဖြစ်သည့် နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರ၏ တီရ္ထမဟာတ္မ്യ၌၊ «ဇလရှာယီ» အုပ်ပါချာနတွင်၊ «ဗြဟ္မဒတ္တအား ဝရပေးခြင်းနှင့် မာန်ကြီးသော အန္ဓက အဆုရက သင်္ကရ၏ အမိန့်ကို ဂုဏ်ပြုလိုက်နာခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၂၂၈ မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။