Adhyaya 209

Verse 1

आनर्त उवाच । सांप्रतं मुनिशार्दूल शंखतीर्थ समुद्भवम् । माहात्म्यं वद मे कृत्स्नं श्रद्धा मे महती स्थिता

အာနရတက ပြောသည်။ အို မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်၊ ယခု သံခတီရ္ထ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် မဟာဂုဏ်တော်ကို အပြည့်အစုံ ငါ့အား ဟောကြားပါလော့။ ငါ၌ ယုံကြည်ခြင်းကြီးမားစွာ တည်မြဲနေ၏။

Verse 2

अहो तीर्थमहो तीर्थं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । क्षेत्रं यच्च धरापृष्ठे सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

အဟော—တီရ္ထတော်၊ အဟော—တီရ္ထတော် အမှန်တကယ်ပင်၊ ဟာဋကေရှွရဟု ကျော်ကြား၏။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုက்ஷೇತ್ರသန့်ရှင်းရာသည် အံ့ဩဖွယ်အရာအားလုံးဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မင်္ဂလာတော်ဖြစ်၏။

Verse 3

नाहं तृप्तिं द्विजश्रेष्ठ प्रगच्छामि कथंचन । शृण्वानस्तु सुमाहात्म्यं क्षेत्रस्यास्य समुद्भवम्

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ဤကွက်ရှေတရ၏ အလွန်မြတ်သော မဟာဂုဏ်တော်နှင့် ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို နားထောင်နေရသော်လည်း ငါသည် မည်သို့မျှ မကျေနပ်နိုင်သေးပါ။

Verse 4

विश्वामित्र उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम् । शंखतीर्थस्य माहात्म्यं यथाजातं धरातले

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ ဤနေရာ၌ သင့်အား ရှေးကဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာတစ်ရပ်၊ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ အခြားကထာတစ်ပုဒ်ကို ငါ ဟောကြားမည်။ မြေပြင်ပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ သံခတီရ္ထ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ငါ ဖော်ပြမည်။

Verse 5

आनर्ताधिपतिः पूर्वमासीदन्यो महीपतिः । यथा त्वं सांप्रतं भूमौ सर्वलोकप्रपालकः

ယခင်က အာနရတနိုင်ငံ၏ အရှင်ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့၏။ ယခု သင်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ လူအပေါင်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 6

सोऽकस्मात्कुष्ठभाग्जातो विकलांगो बभूव ह । अपुत्रः शत्रुभिर्व्याप्तस्त्रस्तश्च नृपसत्तमः

ထိုဘုရင်သည် ရုတ်တရက် ကုဋ္ဌရောဂါကပ်၍ ကိုယ်အင်္ဂါများလည်း ချို့ယွင်းသွား၏။ သားမရှိ၊ ရန်သူများက ဝိုင်းရံနှိပ်စက်၍ ကြောက်ရွံ့နေသော အထူးမြတ်သော မင်းဖြစ်လာ၏။

Verse 7

स सर्वैर्भूमिपालैश्च सर्वतः परिपीडितः । राज्यभ्रंशसमोपेतः प्राप्तो रैवतकं गिरिम्

ထိုဘုရင်သည် အခြားမြေရှင်ဘုရင်များက အရပ်ရပ်မှ ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်၍ နန်းတော်မှလည်း လွဲချော်ကာ ရိုင်ဝတက တောင်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 8

तत्रापि पीड्यते नित्यं सर्वतस्तु मलिम्लुचैः

ထိုနေရာ၌ပင် မလိမ္လုစ (ဥပဒေမဲ့ လုယက်သူများ) တို့က အရပ်ရပ်မှ အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်ညှဉ်းပန်းနေ၏။

Verse 9

हस्त्यश्वरथहीनस्तु कोशहीनो यदाऽभवत् । स तदा चिंतयामास किं करोमि च सांप्रतम्

ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့ မရှိတော့ဘဲ ဘဏ္ဍာတိုက်လည်း ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ၊ ထိုအခါ သူသည် “ယခု ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း” ဟု စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 10

कलत्राण्यपि सर्वाणि ह्रियंते तस्करैर्बलात्

သူ၏ မယားများအားလုံးပင် သူခိုးတို့က အင်အားဖြင့် ဆွဲခေါ်ယူသွားကြ၏။

Verse 11

स एवं चिंतयानस्तु गतो वै नारदं विभुम् । द्रष्टुं पार्थिवशार्दूल वैष्णवे दिवसे स्थिते

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ်၊ မင်းတို့အတွင်း ကျားသဖွယ်သော ဘုရင်သည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ ပုဏ္ဏနေ့၌ အင်အားကြီး နာရဒ မဟာမုနိကို တွေ့ရန် သွားလေ၏။

Verse 12

तत्रापश्यत्स संप्राप्तं नारदं मुनिसत्तमम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन दामोदरदिदृक्षया

ထိုနေရာ၌ သူသည် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး နာရဒကို တွေ့မြင်၏။ သူသည် တီရ္ထယာတရာ အခွင့်အရေးကြောင့် ရောက်လာပြီး ဒာမောဒရကို ဖူးမြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် လာရောက်ခဲ့၏။

Verse 13

तं प्रणम्याथ शिरसा कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रोवाच वचनं दीन उपविश्य तदग्रतः

သူသည် ခေါင်းဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ လက်အုပ်ချီကာ ရပ်နေ၏။ ထိုဒုက္ခရောက်သူသည် သူ့ရှေ့၌ ထိုင်ပြီး ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 14

राजोवाच । शत्रुभिः परिभूतोऽहं समतान्मुनिसत्तम । ततो राज्यपरिभ्रंशात्संप्राप्तोऽत्र महागिरौ

ဘုရင်က ပြော၏—“မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ရန်သူတို့က အရပ်ရပ်မှ ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရပါ၏။ ထို့နောက် နိုင်ငံတော်မှ ကျဆုံး၍ ဤမဟာတောင်သို့ ရောက်လာပါ၏။”

Verse 15

विपिने तस्करैः पापैः प्रपीड्येऽहं समंततः । यत्किंचिदश्वनागाद्यं मया सह समागतम्

တောအတွင်း၌ အပြစ်ရှိသော သူခိုးများက အရပ်ရပ်မှ ငါ့ကို နှိပ်စက်ကြ၏။ ငါနှင့်အတူပါလာသမျှ—မြင်း၊ ဆင် စသည့်အရာများ—လည်း တိုက်ခိုက်ခံရ၏။

Verse 16

तत्सर्वं तस्करैर्नीतं कोशा दारास्तथा वसु । तस्माद्वद मुनिश्रेष्ठ वैराग्यं मे महत्स्थितम्

အရာအားလုံးကို သူခိုးများက ယူဆောင်သွားကြ၏—ငါ့ဘဏ္ဍာတိုက်၊ ဇနီးများနှင့် ဥစ္စာဓန။ ထို့ကြောင့် မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ ငါ့အား ဟောကြားပါ; ငါ့စိတ်၌ ကြီးမားသော ဝိရာဂျ (လောကကင်းခြင်း) ပေါ်ထွန်းလာပြီ။

Verse 17

अन्यजन्मोद्भवं किंचिन्मम पापं सुदारुणम् । येनेमां च दशां प्राप्तः सहसा मुनिसत्तम

အခြားဘဝမှ ပေါက်ဖွားလာသော ငါ့အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ ရှိနေမည်။ ထိုအပြစ်ကြောင့်ပင် မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ ငါသည် ရုတ်တရက် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာရ၏။

Verse 18

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । प्रोवाचाऽथ नृपं दीनं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မုနိအရှင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားသုံးသပ်၏။ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော မင်း၏အကြောင်းကို သိမြင်ကာ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 19

नारद उवाच । न त्वया कुत्सितं किंचित्पूर्व देहांतरे कृतम् । मया ज्ञातं महाराज सर्वं दिव्येन चक्षुषा

နာရဒ မုနိက ဆို၏—“ယခင်ကိုယ်ခန္ဓာအခြားဘဝ၌ သင်သည် အပြစ်တင်ထိုက်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာ မပြုခဲ့ပါ။ မဟာရာဇာရေ၊ ငါသည် ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် အားလုံးကို သိမြင်ပြီးပြီ။”

Verse 20

त्वमासीः पार्थिवः पूर्वं सिद्धपन्नगसंज्ञिते । पत्तने सोमवंशीयः सर्व शत्रुनिबर्हणः

ယခင်က သင်သည် “သိဒ္ဓပန္နဂ” ဟုခေါ်သော မြို့၌ မင်းဖြစ်ခဲ့၏။ စောမဝంశ (လဝင်္သ) မှ မွေးဖွား၍ ရန်သူအားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 21

त्वया चेष्टं महायज्ञैः सदा संपूर्णदक्षिणैः । महादानानि दत्तानि पूजिता ब्राह्मणोत्तमाः

သင်သည် မဟာယဇ္ဉများကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဒက္ခိဏာ (ပူဇာခ) ကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ပေးအပ်ခဲ့၏။ မဟာဒါနများကို ပေးလှူကာ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့ခဲ့၏။

Verse 22

तेन कर्म विपाकेन भूयः पार्थिवतां गतः

ထိုကမ္မ၏ အကျိုးပွင့်ရင့်ခြင်းကြောင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မင်းအဖြစ်ကို ထပ်မံရရှိခဲ့၏။

Verse 23

आनर्त उवाच । इह जन्मनि नो कृत्यं संस्मरामि विभो कृतम् । तत्किं राज्यपरि भ्रंशः सहसा मे समुत्थितः

အာနရတက ပြော၏— “ဤဘဝ၌ အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်ပြုခဲ့သော မကောင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မမှတ်မိပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံတော်ပျက်စီးခြင်းနှင့် အာဏာဆုံးရှုံးခြင်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း?”

Verse 24

लक्ष्म्या हीनस्य लोकस्य लोकेऽस्मिन्व्यर्थतां व्रजेत् । जीवितं मुनिशार्दूल विज्ञातं हि मयाऽधुना

ဤလောက၌ လက္ရှ္မီ (ကံကောင်းခြင်းနှင့် စည်းစိမ်) မရှိသူ၏ ဘဝသည် အကျိုးမဲ့သို့ လျှောကျသွား၏။ မုနိတို့အနက် ကျားတော်တည်းဟူသော အရှင်၊ ယခုမှ ကျွန်ုပ်သည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အမှန်တကယ် သိမြင်လာပြီ။

Verse 25

मृतो नरो गतश्रीको मृतं राष्ट्रमराजकम् । मृतमश्रोत्रिये दानं मृतो यज्ञस्त्वदक्षिणः

စည်းစိမ်ပျောက်သော လူသည် သေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မင်းမရှိသော နိုင်ငံသည်လည်း သေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ စရောထရိယ မဟုတ်သူထံ ပေးသော ဒါနသည် သေသော ဒါနဖြစ်၏။ ဒက္ခိဏာ မပါသော ယဇ္ဉသည်လည်း သေသော ယဇ္ဉဖြစ်၏။

Verse 26

लक्ष्म्या हीनस्य मर्त्यस्य बांधवोऽपि विजायते । प्रार्थयिष्यति मां नूनं दृष्ट्वा तं चान्यतो व्रजेत्

ကံကောင်းခြင်းမရှိသော လူသားအပေါ်တွင် ဆွေမျိုးတောင် ရန်သူဖြစ်လာတတ်၏။ သူသည် မုချ ငါ့ထံ လာတောင်းယံမည်။ သူကို မြင်လျှင် လူတို့သည် အခြားသို့ လှည့်သွားကြမည်။

Verse 27

यथा मां सांप्रतं दृष्ट्वा ये मयाऽपि प्रतर्पिताः । तेऽपि दूरतरं यांति एष मां प्रार्थयि ष्यति

ယခင်က ငါက စိတ်ကျေနပ်အောင် ပြုစုပေးခဲ့သူတို့သည် ယခု ငါ့ကို မြင်သော် ပို၍ ဝေးဝေးသို့ ထွက်ခွာကြသကဲ့သို့၊ ဤသူလည်း ငါ့ကို ကူညီမည်မဟုတ်ဘဲ ငါ့ထံ လာတောင်းယံမည်။

Verse 28

धनहीनं नरं त्यक्त्वा कुलीनमपि चोत्तमम् । गच्छति स्वजनोऽन्यत्र शुष्कं वृक्षमिवांडजाः

ငွေကြေးမရှိသော လူကို—သူသည် မျိုးရိုးမြင့်၍ ကောင်းမွန်သော်လည်း—သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူမျိုးတို့သည် အခြားသို့ ထွက်ခွာကြ၏။ ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်ကို ငှက်တို့ စွန့်ခွာသကဲ့သို့ပင်။

Verse 29

तत्कार्यकारणार्थाय दरिद्रोऽ भ्येति चेद्गृहम् । धनिनो भर्त्सयंत्येनं समागच्छंति नांतिकम्

အလုပ်ကိစ္စ သို့မဟုတ် အကူအညီတစ်စုံတစ်ရာအတွက် ဆင်းရဲသူက အိမ်တစ်အိမ်သို့ လာလျှင်၊ ချမ်းသာသူတို့က သူ့ကို ဆဲဆိုကြပြီး နီးကပ်လာခြင်း မပြုကြ။

Verse 30

कृपणोऽपि धनाढ्यश्चेदागच्छति हि याचितुम् । एष दास्यति मे किंचि दिति चित्ते नृणां भवेत्

ချမ်းသာပေမယ့် ကပ်စေးနည်းသူတောင် လာပြီး တောင်းဆိုလျှင် လူတို့၏စိတ်ထဲတွင် «သူက ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ရာတော့ ပေးမည်» ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

Verse 31

मम त्वं पूर्ववंशीयः पिता ते च पितुर्मम । सदा स्नेहपरश्चासीत्त्वं च स्नेहविवर्जितः

သင်သည် ငါ့၏ ရှေးဘိုးဘွားမျိုးရိုးမှ ဆက်နွယ်သူဖြစ်၏။ သင်၏အဖေသည် ငါ့အဖေနှင့်လည်း ဆွေမျိုးတော်စပ်၏။ သူသည် အမြဲမေတ္တာပြည့်ဝသော်လည်း သင်မူ မေတ္တာကင်းမဲ့နေ၏။

Verse 32

एवं ब्रुवंति लोकेऽत्र धनिनां पुरतः स्थिताः । कुलीना अपि पापानां दृश्यंते धनलिप्सया । दरिद्रस्य मनुष्यस्य क्षितौ राज्यं प्रकुर्वतः

ဤလောက၌ ချမ်းသာသူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူများသည် ဤသို့ ပြောဆိုကြ၏။ ငွေကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် မျိုးရိုးမြင့်သူတို့တောင် အပြစ်ပြုသကဲ့သို့ မြင်ရသည်—အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသူတစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်၌ အာဏာတည်ထောင်လိုသောအခါ။

Verse 33

प्रशोषः केवलं भावी हृदयस्य महामुने । द्वाविमौ कण्टकौ तीक्ष्णौ शरीरपरिशोषिणौ । यश्चाधनः कामयते यश्च कुप्यत्यनीश्वरः

အို မဟာမုနိ၊ နှလုံးသည် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးရန်သာ ကံသတ်မှတ်ထား၏။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေသော ချွန်ထက်သည့် ဆူးနှစ်ချောင်းရှိသည်—တစ်ချောင်းမှာ ဆင်းရဲသူက ပိုင်ဆိုင်မှုကို တောင့်တသူ၊ နောက်တစ်ချောင်းမှာ အာဏာမရှိသူက ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 34

श्मशानमपि सेवंते धनलुब्धा निशागमे । जनेतारमपि त्यक्त्वा नित्यं यांति सुदूरतः

ငွေကို လောဘကြီးသူတို့သည် ညအချိန်၌ သင်္ချိုင်းမြေတောင် သွားရောက်လေ့ရှိကြ၏။ မိမိတို့၏ ကျေးဇူးရှင်ကိုတောင် စွန့်ပစ်ကာ အမြဲတမ်း အဝေးသို့ သွားကြသည်—အကျိုးအမြတ်ကို လိုက်ရှာလျက်။

Verse 35

सुमूर्खोपि भवेद्विद्वानकुलीनोऽपि सत्कुलः । यस्य वित्तं भवे द्धर्म्ये विपरीतमतोऽन्यथा

အလွန်မိုက်မဲသူပင် ပညာရှိဟု သတ်မှတ်ခံရနိုင်၏၊ မျိုးရိုးမရှိသူပင် မျိုးကောင်းဟု ခေါ်ခံရနိုင်၏—သူ၏ ဥစ္စာသည် ဓမ္မတရားနှင့် ကိုက်ညီသော နည်းလမ်းဖြင့် ရရှိလာသော်။ မဟုတ်လျှင် အပြန်အလှန်ဖြစ်၏။

Verse 36

निर्विण्णोऽहं मुनिश्रेष्ठ जीवितस्य च सांप्रतम् । तस्माद्ब्रूहि किमर्थं मे दारिद्र्यं समुपस्थितम्

အို မုနိအထွဋ်အမြတ်၊ ယခုအခါ ငါသည် အသက်ရှင်ခြင်းကိုပင် ငြီးငွေ့လာပြီ။ ထို့ကြောင့် ပြောပါ—ငါ့ထံသို့ ဆင်းရဲခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသနည်း။

Verse 37

कुष्ठश्चापि ममोपेतः शत्रुभिश्च पराभवम् । अन्यजन्मांतरं दृष्टं त्वया दिव्येन चक्षुषा

ငါ့ထံသို့ ကုဋ္ဌရောဂါလည်း ရောက်လာပြီး၊ ရန်သူတို့ကြောင့်လည်း အရှုံးခံရ၏။ သင်၏ ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် ငါ၏ အခြားဘဝများကိုလည်း သင်မြင်ပြီးသားဖြစ်၏။

Verse 38

कुकर्मणा न संस्पृष्टं स्वल्पेनापि ब्रवीषि माम् । एतज्जन्मातरं दृष्टं स्मरामि मुनिसत्तम

သင်က ငါသည် အပြစ်ကံဆိုးတို့နှင့် အနည်းငယ်တောင် မထိတွေ့ဟု ဆို၏။ သို့ရာတွင် မုနိအမြတ်၊ သင်သည် ငါ၏ အခြားဘဝတစ်ဘဝကို မြင်ခဲ့သည်ကို ငါမှတ်မိ၏။

Verse 39

न मया कुकृतं किंचित्कदाचित्समनुष्ठितम् । तत्किं राज्यपरिभ्रंशो जातोऽयं मम सन्मुने

ငါသည် အချိန်မရွေး မကောင်းသော အမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူး။ ထို့ကြောင့် အို သံဃာမုနိအမြတ်၊ ငါ့အပေါ် ဤနိုင်ငံတော်ပျက်စီးကျဆုံးမှုသည် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 40

अत्र मे कौतुकं जातं तस्माद्देहि विनिर्णयम् । भवेन्न वा भवेत्कर्म कृतं यच्च शुभाशुभम्

ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်၌ သံသယတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် အဆုံးအဖြတ်တိတိကျကျ ပေးပါ။ ကောင်းမကောင်း ပြုခဲ့သော ကမ္မသည် အမှန်တကယ် အကျိုးပေးမည်လော၊ မပေးနိုင်လော။

Verse 41

विश्वामित्र उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा तु नारदः । कृपया परयाविष्टस्ततः प्रोवाच सादरम्

ဗိဿဝာမိတ္တရ် မိန့်တော်မူသည်။ သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် နာရဒသည် အချိန်ကြာကြာ စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် မဟာကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝလျက် လေးစားသကာဖြင့် ပြောကြားတော်မူ၏။

Verse 42

शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यथा शुद्धिः प्रजायते । तव राज्यस्य संप्राप्तिर्यथा भूयोऽपि जायते

နားထောင်ပါ မင်းကြီး၊ သန့်စင်ခြင်း မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကိုလည်း၊ သင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ထပ်မံရရှိခြင်း မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကိုလည်း ငါရှင်းပြမည်။

Verse 43

तव भूमौ महापुण्यमस्ति क्षेत्रं जगत्त्रये । हाटकेश्वरसंज्ञं तु तीर्थं तत्रास्ति शोभनम् । शंखतीर्थमिति ख्यातं सर्वपातकनाशनम्

သင်၏မြေပြင်၌ သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားသော မဟာပုဏ္ဏကွင်းတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ဟာဋကေရှဝရ ဟု ခေါ်သော လှပသန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထတစ်ခု ရှိပြီး၊ «သင်္ခတီရ္ထ» ဟုလည်း ကျော်ကြားကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 44

यस्तत्र कुरुते स्नानं श्रद्धया परया युतः । अष्टम्यां शुक्लपक्षस्य संप्राप्ते मासि माधवे

ထိုနေရာ၌ အမြင့်ဆုံးသော ယုံကြည် श्रद्धာ ဖြင့် ပြည့်စုံလျက်၊ မာဓဝ လတွင် ရောက်လာသောအခါ၊ လဆန်းပိုင်း အဋ္ဌမီနေ့၌ ရေချိုးသူ မည်သူမဆို—

Verse 45

सूर्यवारे तु सम्प्राप्ते भास्करस्योदयं प्रति । सर्वकुष्ठविनिर्मुक्तो जायते सूर्यसंनिभः

တနင်္ဂနွေနေ့ ရောက်လာ၍ နေမင်း၏ နေထွက်ကို မျက်နှာမူလျှင် ကုဋ္ဌရောဂါ အမျိုးမျိုးမှ လုံးဝကင်းလွတ်ကာ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။

Verse 46

यंयं काममभिध्यायेत्तंतं सर्वेषु दुर्लभम् । स तदाऽप्नोत्यसंदिग्धं दृष्ट्वा शंखेश्वरं शुभम्

မည်သည့်ဆန္ဒကိုမဆို စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် အာရုံပြုစဉ်းစားလျှင်—အလွန်ရှားပါးသည့် ဆန္ဒတောင်—မင်္ဂလာရှိသော သံခေဿဝရ ဘုရားကို မြင်မြောက်သည့်အခါ သံသယမရှိဘဲ ထိုဆန္ဒကို ရရှိသည်။

Verse 47

किं त्वया न श्रुतं तत्र स्वदेशे वसता नृप । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं यत्त्वमत्र समागतः

အို မင်းကြီး၊ မိမိနိုင်ငံ၌ နေထိုင်စဉ်က ထိုတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို မကြားဖူးသလော၊ ထို့ကြောင့်ပင် သင်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းလော။

Verse 48

सिद्धसेन उवाच । कथं शंखेश्वरो देवः संजातो वद सन्मुने

စိဒ္ဓသေနက ပြောသည်—“အို သန့်ရှင်းသော မုနိ၊ သံခေဿဝရ ဘုရားသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း၊ ပြောပြပါ။”

Verse 49

नारद उवाच । अहं ते कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । यथा शंखेश्वरो जातः शंखतीर्थं तु पार्थिव

နာရဒက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ ဤရှေးဟောင်းပုံပြင်ကို သင်အား ငါပြောပြမည်။ သံခေဿဝရ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ သံခတီရ္ထ မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်းကိုပင်။”

Verse 50

आसतुर्ब्राह्मणौ पूर्वं लिखितः शंख एव च । भ्रातरौ वेदविदुषौ तपस्युग्रे व्यवस्थितौ

ရှေးကာလ၌ ဗြာဟ္မဏညီအစ်ကိုနှစ်ဦး—လိခိတနှင့် သင်္ခ—ရှိကြ၍ ဝေဒကျမ်းများကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်ကာ ပြင်းထန်သော တပဿာ၌ တည်ကြည်စွာ တည်နေကြသည်။

Verse 51

कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याश्रमं प्रति । भ्रातुर्ज्येष्ठस्य संप्राप्तो नमस्कारकृते नृप

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခဏကြာသော် သင်္ခသည် အစ်ကိုကြီး လိခိတ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ၍၊ အို မင်းကြီး၊ နမസ്കာရပြုရန် လာခဲ့သည်။

Verse 52

सोऽपश्यदाश्रमं शून्यं लिखितेन विवर्जितम्

သူသည် အာရှရမ်ကို ကြည့်ရာတွင် လွတ်လပ်တိတ်ဆိတ်၍ လိခိတမရှိဘဲ စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ တွေ့မြင်하였다။

Verse 53

अथापश्यद्वने तस्मि न्परिपक्वफलानि सः । प्रणयात्प्रतिजग्राह मत्वा भ्रातुर्नृपाऽश्रमम्

ထို့နောက် ထိုတောအတွင်း၌ သီးနှံမှည့်များကို တွေ့သဖြင့်၊ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် ယူဆောင်ကာ “ဤသည်မှာ ငါ့အစ်ကို၏ အာရှရမ်ပင်” ဟု ထင်မြင်하였다။

Verse 54

एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तो लिखितस्तत्र चाश्रमे । यावत्पश्यति शंखं स प्रगृही तबृहत्फलम्

ထိုအချိန်တွင်ပင် လိခိတသည် အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ하였다။ သူသည် သင်္ခကို မြင်သည့်ခဏမှာပင် သင်္ခသည် သီးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားနေသည်။

Verse 55

किमिदं विहितं पाप पापं साधुविगर्हितम् । चौर्यकर्म त्वया निंद्यं यद्धृतानि फलानि च

«အို အပြစ်သား၊ ဤအရာကို မင်းဘာကြောင့်လုပ်သနည်း—သဒ္ဓါရှင်တို့က ရှုတ်ချသည့် မကောင်းမှုတစ်ရပ်ပင်။ မင်း၏ ခိုးယူမှုသည် အပြစ်တင်ခံရသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ မင်းသည် အသီးများကို ယူသွားသောကြောင့်»။

Verse 56

अनेन कर्मणा तुभ्यं तपो यास्य ति संक्षयम् । चौर्यकर्मप्रवृत्तस्य ब्राह्मणैर्गर्हितस्य च

«ဤကဲ့သို့သော အလုပ်ကြောင့် မင်း၏ တပသ (အကျင့်တရား) သည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ခိုးယူမှု၌ ပါဝင်သူကို ဗြာဟ္မဏတို့က ရှုတ်ချကြသည်»။

Verse 57

शंख उवाच । एकोदरसमुत्पन्नो ज्येष्ठभ्राता यथा पिता । भूयादिति श्रुतिर्लोके प्रसिद्धा सर्वतः स्थिता

သင်္ခက ပြောသည်– «ဝမ်းတစ်ဝမ်းတည်းမှ မွေးဖွားသူတို့တွင် အစ်ကိုကြီးသည် ဖခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏ဟူသော သင်္ကြန်သဘော (အစဉ်အလာသင်ကြားချက်) သည် လောကတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိနေသည်»။

Verse 58

तत्किं पुत्रस्य विप्रेन्द्र नाधिकारः पितुर्धने । यथैवं निष्ठुरैर्वाक्यैर्निर्भर्त्सयसि मां विभो

«ဒါဆိုလျှင် အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အမြတ်ဆုံး၊ သားတစ်ယောက်သည် ဖခင်၏ ဥစ္စာပစ္စည်း၌ အခွင့်အရေး မရှိသလော? အို အရှင်မြတ်၊ အဘယ်ကြောင့် မင်းသည် ငါ့ကို ဤမျှ ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် ဆူပူတားမြစ်သနည်း»။

Verse 59

लिखित उवाच । न दोषो जायते हर्तुः पुत्रस्यात्र कथंचन । एकत्र संस्थितस्यात्र पितुर्वित्तमसंशयम्

လိခိတက ပြောသည်– «ဤနေရာ၌ သားက ယူသော်လည်း အပြစ်မဖြစ်နိုင်။ အားလုံး တစ်အိမ်တည်း အတူနေထိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ဖခင်၏ ဥစ္စာသည် မခွဲမဝေဘဲ တည်ရှိနေသည်မှာ မသံသယပင်»။

Verse 60

विभक्तस्तु यदा पुत्रो भ्राता वाऽपहरेद्धनम् । तदा दोषमवाप्नोति चौर्योत्थं मतमेव मे

သား သို့မဟုတ် အစ်ကိုသည် အမွေခွဲပြီးနောက် ငွေကြေးကို ယူသွားလျှင် အပြစ်ကို ခံရမည်။ ထိုအပြစ်သည် ခိုးယူမှုမှ ပေါက်ဖွားသောအပြစ်ဟု ငါ၏ တည်ငြိမ်သော အမြင်ဖြစ်သည်။

Verse 61

पुत्रस्य तु पुनर्वित्तं पिता हरति सर्वदा । न तस्य विद्यते दोषो विभक्त स्यापि कर्हिचित्

သို့ရာတွင် အဖေသည် သား၏ ငွေကြေးကို အမြဲတမ်း ပြန်ယူနိုင်သည်။ အဖေအတွက် အပြစ်မရှိ—မည်သည့်အချိန်မဆို၊ သားက ခွဲနေသော်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना स्मृतिकारिणा । तं तेऽहं संप्रवक्ष्यामि धर्मशास्त्रोद्भवं वचः

ဤနေရာတွင် မနုဟူသော စမృతိရေးသားသူက အတိတ်က သီဆိုခဲ့သော ရှလိုကာတစ်ပုဒ်ရှိသည်။ ဓမ္မရှာစတြမှ ပေါက်ဖွားသော ထိုစကားကို ယခု ငါသည် သင်တို့အား ကြေညာမည်။

Verse 63

त्रय एवाधप्रोक्ता भार्या दासस्तथा सुतः । यत्ते समधिगच्छंति यस्य ते तस्य तद्धनम्

မှီခိုသူဟု ကြေညာထားသူ သုံးပါးရှိသည်—ဇနီး၊ ကျွန်၊ ထို့အတူ သား။ သူတို့ရရှိသမျှသည် သူတို့ပိုင်ဆိုင်ရာ မိမိအရှင်၏ ဥစ္စာဖြစ်၏—ထိုသည်ပင် သူ၏ ဥစ္စာတည်း။

Verse 64

शंख उवाच । यद्येवं चौर्यदोषोऽस्ति मम तात महत्तरः । निग्रहं कुरु मे शीघ्रं येन न स्यात्तपःक्षयः

သင်္ခက ပြောသည်—အဖေကြီး၊ ငါ၌ ခိုးယူမှု၏ အပြစ်ရှိပြီး အလွန်ကြီးမားလျှင်၊ ငါ၏ တပဿာ မပျက်စီးစေရန် ငါ့ကို မြန်မြန် ထိန်းချုပ်၍ အပြစ်ပေးပါ။

Verse 65

विश्वामित्र उवाच । तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा शस्त्रमादाय निर्मलम् । चकर्ताथ भुजौ तस्य भ्राता भ्रातुश्च निर्घृणः । सोपि च्छिन्नकरो विप्रो व्यथयापि समन्वितः

Viśvāmitra က ဆိုသည်။ သူ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိရှိပြီးနောက် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူသည် မိမိညီရင်းအပေါ်၌ပင် သနားကြင်နာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်သော လက်နက်ကို ယူ၍ လက်မောင်းများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထိုဗြာဟ္မဏသည်လည်း လက်များ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် နာကျင်မှု ဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရသည်။

Verse 66

मन्यमानः प्रसादं तं भ्रातुर्ज्येष्ठस्य पार्थिव

အို မင်းကြီး၊ ထိုလုပ်ရပ်ကို မိမိ၏ အစ်ကိုကြီးမှ ပေးသနားသော ကျေးဇူးတော်ဟု မှတ်ယူလျက်၊

Verse 67

ततस्तु कामदं क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । मत्वा प्राप्य तपस्तेपे कंचित्प्राप्य जलाशयम्

ထို့နောက် Hāṭakeśvara ဟုခေါ်သော မြင့်မြတ်သော ဒေသကို ဆုတောင်းပြည့်ဝစေသော နေရာဟု မှတ်ယူကာ သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာရှိ ရေကန်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ခြိုးခြံသော အကျင့်ကို ကျင့်ကြံလေသည်။

Verse 68

वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते सलिलाश्रयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे षष्ठकालकृताशनः

မိုးရာသီတွင် သူသည် လဟာပြင်၌ အမိုးအကာမရှိဘဲ နေထိုင်ခဲ့၏။ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ နေခဲ့၏။ နွေရာသီတွင် မီးငါးပါး အကျင့်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဆဌမမြောက် အချိန်ပိုင်း၌သာ အစာစားခဲ့သည်။

Verse 69

संस्नाप्य भास्करं स्थाणुं तत्पुरः शतरुद्रियम् । जपन्सामोक्तरुद्रांश्च भव रुद्रांस्तथा जपन् । प्राणरुद्रांस्तथा नीलान्स्कन्दसूक्तसमन्वितान्

Bhāskara နှင့် Sthāṇu တို့ကို ရေချိုးပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် Śatarudrīya ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ Sāman တွင် သင်ကြားထားသော Rudra ဓမ္မတေးများကိုလည်း ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ Bhava-Rudras၊ Prāṇa-Rudras နှင့် Nīla ပုံသဏ္ဍာန်များကို Skanda-sūkta နှင့်အတူ ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။

Verse 70

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा सह सूर्य वृषेश्वरैः

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်ဆုံးသောအခါ၊ သူ့အပေါ် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်သော မဟေရှဝရသည် မြင်တွေ့ခွင့်ပေး၍ ပေါ်ထွန်းလာကာ၊ စူရိယနှင့် ဝೃṣေရှဝရတို့နှင့်အတူ စကားတော် မိန့်ကြား하였다။

Verse 71

महेश्वर उवाच । शंख तुष्टोऽस्मि ते वत्स तपसानेन सुव्रत । तस्मात्कथय मे क्षिप्रं यद्ददामि तवाऽधुना

မဟေရှဝရ မိန့်တော်မူသည်– «ရှင်ခ၊ ချစ်သားရေ၊ သီလကောင်းသောသူရေ၊ ဤတပသ္စရိယာကြောင့် ငါသည် သင့်အပေါ် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်၏။ ထို့ကြောင့် ယခု ငါပေးအပ်ရမည့် အကျိုးတော်ကို မြန်မြန် ပြောလော့»။

Verse 72

शंख उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जायेतां तादृशौ हस्तौ यादृशो मे पुरा स्थितौ

ရှင်ခ မိန့်သည်– «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အတွက် အကျိုးတော်ပေးမည်ဆိုပါက၊ ကျွန်ုပ်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ယခင်ကရှိခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 73

त्वयाऽत्रैव सदा वासः कार्यः सुरवरेश्वर । लिंगे कृत्वा दयां देव ममोपरि महत्तराम्

«ထို့ပြင် နတ်တို့အထက်မြတ်သော အရှင်တော်၊ ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေပါစေ။ ဤလိင်္ဂ၌ ကရုဏာတော်ကို တည်စေ၍၊ အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မေတ္တာကရုဏာကို ပြပါ»။

Verse 74

एतज्जलाशयं नाथ मम नाम्ना धरातले । प्रसिद्धिं यातु लोकस्य यावच्चन्द्रार्कतारकाः

«အရှင်နာထ၊ ဤရေကန်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ကျွန်ုပ်၏ အမည်ဖြင့် လူလောကတွင် ထင်ရှားပါစေ။ လ၊ နေ၊ ကြယ်တို့ တည်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 75

अत्र यः कुरुते स्नानं धृत्वा मनसि दुर्लभम् । किंचिद्वस्तु समग्रं तु तस्य संपत्स्यते विभो

ဤနေရာ၌ ရေချိုးသူသည် ရခဲလှသော ဆန္ဒတစ်ရပ်ကို စိတ်၌ ထိန်းသိမ်းထားလျှင်၊ ထိုအရာကို အပြည့်အဝ မလွဲမသွေ ရရှိလိမ့်မည်၊ အရှင်ဘုရား။

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । अद्याहं दर्शनं प्राप्तस्तव चैवाष्टमीदिने । माधवस्य सिते पक्षे यस्माद्ब्राह्मणसत्तम

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်— «ယနေ့ ငါသည် သင်အား ငါ၏ ဒർശနကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီ၊ မာဓဝ (ဝိုင်ရှာခ) လ၏ အလင်းဖက် အဋ္ဌမီနေ့၌၊ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ»။

Verse 77

तस्मात्संक्रमणं लिंगे तावकेऽस्मिन्द्विजोत्तम । करिष्यामि न सन्देहो दिनमेकमसंशयम्

ထို့ကြောင့် ဒွိဇိုတ္တမ၊ သင်၏ ဤလိင်္ဂ၌ ငါသည် မသံသယဘဲ တစ်နေ့လုံး ဝင်ရောက်တည်နေမည်။

Verse 78

यश्चात्र दिवसे प्राप्ते तीर्थेऽत्रैव भवोद्भवे । स्नानं कृत्वा रवेर्वार उदयं समुपस्थिते

ထိုနေ့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဘဝ (ရှီဝ) မှ ပေါ်ပေါက်သော ဤတီရ္ထ၌၊ တနင်္ဂနွေနေ့ နေထွက်ချိန်၌ ဤနေရာတွင် ရေချိုးသူ မည်သူမဆို…

Verse 79

पूजयिष्यति मे मूर्तिं त्वया संस्थापितां द्विज । कुष्ठव्याधिविनिर्मुक्तो मम लोकं स यास्यति

…ပြီးလျှင် ဗြာဟ္မဏရေ၊ သင်တည်ထောင်ထားသော ငါ၏ မူရ္တိကို ပူဇော်လျှင်၊ ကုဋ္ဌရောဂါမှ လွတ်ကင်းကာ ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်လိမ့်မည်။

Verse 80

शेषकालेऽपि विप्रेन्द्र अज्ञानविहितादघात् । मुक्तिं प्राप्स्यत्यसंदिग्धं मम वाक्याद्द्विजोत्तम

အဆုံးကာလ (သေချိန်) တွင်ပင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏အရှင် ဗိပရိန္ဒြာ၊ မသိမှုကြောင့် ပြုမိသော အပြစ်ရှိသော်လည်း၊ ငါ၏ဗာစကာအရ သံသယမရှိဘဲ မောက္ခကို ရရှိမည်၊ ဒွိဇောတ္တမ။

Verse 81

तथा तवापि यौ हस्तौ छिन्नावेतावुभावपि । तस्मिन्योगेऽभिषेकात्तौः स्यातां भूयोऽपि तादृशौ

ထိုနည်းတူပင်၊ သင်၏လက်နှစ်ဖက်သည် နှစ်ဖက်လုံး ဖြတ်တောက်ခံထားရသော်လည်း၊ ထိုမင်္ဂလာယောဂ၌ အဘိသေက (သန့်ရှင်းရေဖြင့် သွန်းလောင်းခြင်း) ကြောင့် ထိုလက်တို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာမည်။

Verse 82

एष मे प्रत्ययो विप्र भविष्यति तवाऽधुना । भूयः स्नानं विधाय त्वं ततो मूर्तिं ममार्चय

ဗြာဟ္မဏာ၊ ယခုမှစ၍ ငါသည် သင်အပေါ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိမည်။ ထပ်မံ၍ သန့်ရှင်းသော ရေချိုး (စ్నာန) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ငါ၏ မူရတိ (ရုပ်တော်) ကို အာရ္ချနာဖြင့် ပူဇော်လော့။

Verse 83

अन्येऽपि व्यंगतां प्राप्ताः संयोगेऽत्र तव स्थिते । स्नात्वा मां पूजयिष्यंति मुक्तिं यास्यंति ते द्विज

ဒွိဇာ၊ အခြားသူတို့လည်း ဒုက္ခဝေဒနာရောက်နေသူများသည် သင်ကြောင့် ဤနေရာ၌ မင်္ဂလာယောဂ ဖြစ်ပေါ်နေချိန်တွင် ရေချိုး၍ ငါ့ကို ပူဇော်ကြမည်၊ ထိုသူတို့သည် မောက္ခသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 84

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । शंखोऽपि तत्क्षणात्स्नात्वा पूजयित्वा दिवाकरम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ သဟသ္ရာံရှု (နေမင်း) သည် ထင်ရှားမှုမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် သင်္ခာသည် ထိုခဏချင်းပင် ရေချိုးကာ ဒိဝါကရ (နေမင်း) ကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 85

यावत्पश्यति चात्मानं तावद्धस्तसमन्वितम् । आत्मानं पश्यमानस्तु विस्मयं परमं गतः

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည့်ခဏ၌ပင် လက်သည် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ပြည့်စုံနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုသို့ မိမိကိုယ်ကို မြင်သဖြင့် အလွန်အံ့ဩခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 86

ततःप्रभृति तत्रैव कृत्वाऽश्रमपदं नृप । तपस्तेपे द्विज श्रेष्ठो गतश्च परमां गतिम्

ထိုအချိန်မှစ၍ အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် အာရှရမ်တည်ထောင်하였다။ ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူသည် တပသ်ကျင့်ကာ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 87

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र संयोगं प्राप्य तत्त्वतः । तेनैव विधिना स्नात्वा त्वं पूजय दिवाकरम्

ထို့ကြောင့် မင်းတို့၏အရှင်၊ ဤမင်္ဂလာအခွင့်အရေးကို အမှန်တကယ် ရရှိပြီးနောက်၊ ထိုနည်းတူသော ဝိဓိအတိုင်း ရေချိုးကာ ဒိဝါကရ (နေမင်း) ကို ပူဇော်လော့။

Verse 88

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं पठेद्वा पुरतो रवेः । तस्यान्वयेऽपि नो कुष्ठी कदाचित्सम्प्रजायते

ဤဝတ္ထုကို နေ့စဉ် နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ရဝိ (နေမင်း) ရှေ့၌ ရွတ်ဖတ်သူ၏ မျိုးနွယ်အတွင်း၌ပင် ကုဋ္ဌရောဂါရှိသူ မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 209

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शंखादित्यशंखतीर्थोत्पत्तिवृत्तांतवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၈၁,၀၀၀ စ္လောကပါ သံဟိတာ၏ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌ရှိသော «ဟာဋကေရှ္ဝရ က္ෂೇತ್ರ မာဟာတ္မျ» အတွင်း၊ «သင်္ခာဒိတျနှင့် သင်္ခတီရ္ထ ပေါ်ပေါက်လာပုံ အကြောင်းအရာ» ဟု အမည်ရသော ၂၀၉ မြောက် အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး၏။