Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 76
सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः शंखचक्रगदाधरः । विहस्याथ महालक्ष्मीं तामुवाच प्रहर्षितः । मुहुर्मुहुः समालिंग्य वक्षसश्चोपरि स्थिताम्
sūta uvāca | tacchrutvā vacanaṃ tasyāḥ śaṃkhacakragadādharaḥ | vihasyātha mahālakṣmīṃ tāmuvāca praharṣitaḥ | muhurmuhuḥ samāliṃgya vakṣasaścopari sthitām
စူတက ပြော၏—သူမ၏ စကားကို ကြားသော်၊ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဘုရားသည် ပြုံးရယ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လျက် မဟာလက္ခမီကို မိန့်ကြားတော်မူပြီး၊ ရင်ခွင်ပေါ်တွင် နားနေသော သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ဖက်လှုပ်တော်မူ၏။
Sūta
Scene: Sūta narrates: Viṣṇu (conch, discus, mace) smiles, embraces Mahālakṣmī repeatedly as she rests on his chest, then speaks in delight.
FAQs
The Purāṇa portrays divine intimacy and grace: sincere speech and devotion are met with the Lord’s affectionate approval.
The narrative sits within the Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya of the Nāgara Khaṇḍa.
No direct ritual is prescribed; it is a narrative transition highlighting the Lord’s response.