Adhyaya 145

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यत्त्वया कथितं सूत न मृता सा कुमारिका । हता रौद्रप्रहारैश्च कौतुकं तन्महत्तरम्

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—«အို စူတာ၊ သင်ပြောသကဲ့သို့ ထိုကညာသည် အမှန်တကယ် မသေခဲ့ပါ၊ ကြမ်းတမ်းသော ထိုးနှက်မှုများကြောင့် လဲကျခဲ့သော်လည်း။ ဤအရာသည် ပိုမိုအံ့ဩဖွယ်ဖြစ်သည်—ရှင်းပြပါ။»

Verse 2

यतो भूयः प्रसंजाता योगिनी हरतुष्टिदा । यत्त्वार्थं सर्वमाचक्ष्व कारणं च तदद्भुतम्

«အကြောင်းမှာ သူမသည် နောက်တစ်ဖန် မွေးဖွားလာ၍ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းသော ယောဂိနီ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းရင်းကို အပြည့်အစုံ ပြောပြပါ။»

Verse 3

सूत उवाच । सा प्रविष्टा समं तेन सुपुण्यममरेश्वरम् । माघकृष्णचतुर्दश्यां न मृत्युर्यत्र विद्यते

သုတက ပြော၏—သူမသည် သူနှင့်အတူ အလွန်ပုဏ္ဏမြင့်သော အမရေရှ္ဝရ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ မာဃလ၏ အမှောင်ပက္ခ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ထိုနေရာ၌ သေမင်းမအနိုင်ရ။

Verse 4

ततोऽष्टौ वसवस्तत्र द्वादशार्कास्तथैव च । एकादशापरे रुद्रा नासत्यौ द्वौ च सुन्दरौ

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ဝသုရှစ်ပါး၊ အာဒိတျာ (နေဘုရား) တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးလည်းကောင်း၊ အခြား ရုဒြ တစ်ဆယ့်တစ်ပါးလည်းကောင်း၊ လှပသော နာသတ္တျ နှစ်ပါး (အရှွင်) လည်း ရှိနေကြ၏။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अमरेश्वर इत्युक्तो यो देवो ह्यमरत्वदः । केन संस्थापितो ह्यत्र किंप्रभावश्च कीर्तय

ရသီတို့က မေးလေ၏—«ဤနေရာရှိ ဘုရားကို အမရေရှ္ဝရ ဟု ခေါ်ကြသည်၊ အမရတို့အား အမရత్వကို ပေးသနားသူဖြစ်၏။ အဘယ်သူက ဤအရပ်၌ တည်ထောင်ခဲ့သနည်း၊ ထိုဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော အာနုဘော်သည် အဘယ်နည်း။ ကြေညာပေးပါ»။

Verse 6

सूत उवाच । अदितिश्च दितिश्चैव प्रजापतिसुते शुभे । कृते पुरातिरूपाढ्ये कश्यपेन महात्मना

သုတက ပြော၏—«အဒိတိနှင့် ဒိတိတို့သည် ပရဇာပတိ၏ မင်္ဂလာရှိသော သမီးများဖြစ်၏။ အံ့ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်များစွာဖြင့် ပြည့်ဝသော ရှေးကာလ၌ မဟာအတ္တမ ကရှျပက သူတို့ကို မင်္ဂလာဆောင်ယူခဲ့၏»။

Verse 8

अदित्यां विबुधा जाता दितेश्चैव तु दैत्यपाः । तेषां सापत्न्यभावेन महद्वैरमुपस्थितम् । अथ दैत्यैः सुरा ध्वस्ताः कृताश्चान्ये पराङ्मुखाः । अन्ये तु भयसंत्रस्ता दिशो जग्मुः क्षतांगकाः

အဒိတိမှ နတ်တို့ မွေးဖွားလာကြပြီး၊ ဒိတိမှ ဒာနဝ (ဒೈတျ) တို့၏ အရှင်များ မွေးဖွားလာကြ၏။ မယားအချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် ကြီးမားသော ရန်ငြိုး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ဒೈတျတို့က နတ်တို့ကို ချေမှုန်းလေရာ၊ အချို့သည် ရှုံးနိမ့်၍ နောက်ဆုတ်ရပြီး၊ အချို့သည် ကြောက်လန့်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာဒဏ်ရာများဖြင့် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 9

ततो दुःखसमायुक्ता देवमातात्र संस्थिता । तपश्चक्रे दिवानक्तं शिवध्यानपरायणा

ထို့နောက် ဒေဝမိခင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုနေရာ၌ တည်နေပြီး နေ့ညမပြတ် တပဿာကျင့်၍ ရှိဝကို သမาธိဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေ하였다။

Verse 10

एवं तस्यास्तपःस्थाया गते युगचतुष्टये । निर्भिद्य धरणीपृष्ठं शिवलिंगं समुत्थितम्

ဤသို့ သူမသည် တပဿာ၌ မတုန်မလှုပ် တည်ကြည်နေစဉ် ယုဂလေးခေတ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ မြေမျက်နှာပြင်ကို ခွဲဖောက်ကာ ရှိဝလင်္ဂ ပေါ်ထွက်လာ하였다။

Verse 11

ततस्तस्मै कृतानन्दा स्तुत्वा स्तोत्रैः पृथग्विधैः । अष्टांगप्रणिपातेन नमश्चक्रे समाहिता

ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကာ မျိုးစုံသော စတုတ္တရများဖြင့် ထိုဘုရားကို ချီးမွမ်းပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အဋ္ဌာင်္ဂပဏိပါတဖြင့် လဲကျကန်တော့၍ နမස්ကာရ ပြု하였다။

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे वाणी संजाता गगनांगणे । शरीररहिता दिव्या मेघगम्भीरनिःस्वना

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်အဝန်းအဝိုင်း၌ အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်—ကိုယ်ခန္ဓာမရှိသော၊ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော၊ မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြစ်သည်။

Verse 13

वरं प्रार्थय कल्याणि यस्ते हृदि व्यवस्थितः । प्रसन्नोऽहं प्रदास्यामि तवाद्य शशिशेखरः

«ကလျာဏီရေ၊ ဆုတောင်းလိုသော အပေးအယူကို တောင်းလော့။ သင်၏နှလုံး၌ တည်ရှိသော အရှင်—ငါ၊ လမုဒ္ဓါရ် (Śaśiśekhara) ရှိဝသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ယနေ့ သင့်အား ဆုတောင်းကို ပေးမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 14

अदितिरुवाच । मम पुत्राः सुरश्रेष्ठ हन्यन्ते युधि दानवैः । तत्कुरुष्व गतायासानवध्यान्रणमूर्धनि

အဒိတိက မိန့်တော်မူသည်။ «အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါ၏သားတို့သည် စစ်မြေတွင် ဒာနဝတို့၏လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကင်းစေ၍ စစ်တန်းရှေ့တွင် မသေမနာ (မအနိုင်မခံ) ဖြစ်စေပါ»။

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । एतल्लिंगं मदीयं ये स्पृष्ट्वा यास्यंति संयुगे । अवध्यास्ते भविष्यन्ति यावत्संवत्सरं शुभे

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်။ «ငါ၏ လိင်္ဂတော်ကို ထိတွေ့ပြီး စစ်ပွဲသို့ သွားကြသူတို့သည်၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မသေမနာ (မအနိုင်မခံ) ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 16

अन्योऽपि मानवो योऽत्र चतुर्दश्यां समाहितः । माघमासस्य कृष्णायां प्रकरिष्यति जागरम्

အခြားသူလည်း ဤနေရာ၌ လပြည့်မတိုင်မီ ဆယ့်လေးရက်နေ့ (စတုဒ္ဒသီ) တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ မာဃလ၏ ကృష్ణပက္ခ၌ တစ်ညလုံး ဂျာဂရ (ညလုံးနိုးကြား) ကို ဆောင်ရွက်မည်ဆိုလျှင်—

Verse 17

सोऽपि संवत्सरं यावद्भविष्यति निरामयः । अपि मृत्युदिने प्राप्ते योऽस्मिन्नायतने शुभे

ထိုသူလည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရောဂါကင်းစင်၍ ကျန်းမာနေမည်။ သေမည့်နေ့ ရောက်လာသော်လည်း ဤမင်္ဂလာရှိသော အာယတန (သန့်ရှင်းရာဌာန) အတွင်းရှိသူအတွက်—

Verse 18

आगमिष्यति तं मृत्युर्दूरात्परिहरिष्यति । एवमुक्त्वाथ सा वाणी विरराम ततः परम्

မရဏသည် လာမည်ဆိုသော်လည်း အဝေးမှပင် လှည့်ကာ ရှောင်ကြဉ်သွားလိမ့်မည်။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ထိုဒေဝဝါဏီ (ကောင်းကင်သံ) သည် ထို့နောက် ဆိတ်ငြိမ်သွားလေသည်။

Verse 19

अदितिश्चापि सन्तुष्टा हतशेषान्सुतांस्ततः । समानीयाथ तल्लिंगं तेषामेव न्यदर्शयत् । कथयामास तत्सर्वं माहात्म्यं यद्वरोदितम्

အဒိတိလည်း စိတ်ကျေနပ်၍ ထို့နောက် သတ်ဖြတ်မှုမှ ကျန်ရစ်သော သားတော်များကို စုဝေးစေ하였다။ သူတို့ကို အတူတကွ ခေါ်ယူကာ ထိုလင်္ဂကို ပြသပြီး၊ ပေးကမ်းသံတော်မှ မိန့်ကြားခဲ့သော မဟာတန်ခိုးကို အပြည့်အစုံ ပြောကြား하였다။

Verse 20

ततस्ते विबुधाः सर्वे तल्लिंगं प्रणिपत्य च । प्रतिजग्मुस्तुष्टियुक्ताः शस्त्राण्यादाय तान्प्रति

ထို့နောက် ထိုဒေဝတားအားလုံးသည် ထိုလင်္ဂကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ စိတ်ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာကာ ရန်သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်하였다။

Verse 21

यत्र ते दानवा हृष्टाः स्थिताः शक्रपदे शुभे । स्वर्गभोगसमायुक्ता नन्दनांतर्व्यवस्थिताः

ထိုနေရာ၌ ဒာနဝတို့သည် ပျော်ရွှင်လျက် ရှကရ၏ အာဏာပိုင်ရာ မင်္ဂလာမြေ၌ တည်နေကြပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပျော်အပါးများကို ခံစားကာ နန္ဒနဥယျာဉ်အတွင်း နေရာယူထားကြသည်။

Verse 22

अथ ते दानवा दृष्ट्वा संप्राप्तांस्त्रिदिवौकसः । सहसा संगरार्थाय नानाशस्त्रधरान्बहून्

ထို့နောက် ဒာနဝတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံနေထိုင်သူများ ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင်၊ ချက်ချင်း စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကာ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အများအပြားဖြင့် စုရုံး하였다။

Verse 23

रथवर्यान्समारुह्य धृतशस्त्रास्त्रवर्मणः । युद्धार्थं सम्मुखा जग्मुर्गर्जमाना घना इव

သူတို့သည် အကောင်းဆုံး ရထားများကို တက်စီး၍ လက်နက်၊ ပစ်ကိရိယာနှင့် ကာကွယ်ရေးအဝတ်အစားများကို ဆောင်ထားကာ၊ စစ်ပွဲအတွက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ချီတက်သွားကြပြီး မိုးတိမ်ကြီးများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြသည်။

Verse 24

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । रोषप्रेरितचित्तानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဒေါသကြောင့် စိတ်များ လှုံ့ဆော်ခံရ၍ သေမင်းကို ပေးအပြီးမှသာ ပြန်လှည့်ကြ၏။

Verse 25

ततस्ते विबुधाः सर्वे हरलब्धवरास्तदा । जघ्नुर्दैत्यानसंख्याताच्छितैः शस्त्रैरनेकधा

ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) ထံမှ ကောင်းချီးရရှိထားသော နတ်တို့အားလုံးသည် ထက်မြက်သော လက်နက်များဖြင့် ဒೈတျယတို့ကို မရေတွက်နိုင်အောင် နည်းမျိုးစုံဖြင့် သတ်ဖြတ်ကြ၏။

Verse 26

हतशेषाश्च ये तेषां ते त्यक्त्वा त्रिदशालयम् । पलायनकृतोत्साहाः प्रविष्टा मकरालयम्

ထို့အပြင် ကျန်ရစ်သူတို့သည် သုံးဆယ်သုံးနတ်တို့၏ နေရာကို စွန့်ခွာကာ ထွက်ပြေးရန် အားထုတ်လျက် မကရ၏ အိမ်ရာဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 27

ततः शक्रः समापेदे स्वराज्यं दानवैर्हृतम् । यदासीत्पूर्वकाले तत्समग्रं हतकण्टकम्

ထို့နောက် သက္ကရ (Śakra) သည် ဒာနဝတို့က လုယူထားသော မိမိ၏ အာဏာအုပ်စိုးမှုကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။ ယခင်ကာလကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်တည်မြဲကာ အတားအဆီးတို့၏ ဆူးမြှားကင်းစင်လေ၏။

Verse 28

ततस्ते दानवाः शेषा ज्ञात्वा तल्लिंगसंभवम् । माहात्म्यं वृषनाथस्य क्षेत्रस्यास्योद्भवस्य च

ထို့နောက် ကျန်ရှိသော ဒာနဝတို့သည် ထိုလိင်္ဂ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို သိရှိကာ၊ ဝೃಷနာထ (Vṛṣanātha) ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ဤပုဏ္ဏကေတ္တရ (kṣetra) ၏ သန့်ရှင်းသော ပေါ်ထွန်းမှုကိုလည်း သိမြင်လာကြ၏။

Verse 29

शुक्रेण कथितं सर्वं माघकृष्णे निशागमे । चतुर्दश्यां शुचिर्भूत्वा यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । कालाघ्रातोऽपि न प्राणैः स पुमांस्त्यज्यते क्वचित्

ဤအရာအားလုံးကို မာဃလ၏ အမှောင်ပက္ခ၏ အဆုံးရက်ညတွင် သုက္ကရာက ကြေညာခဲ့သည်။ လပြည့်မတိုင်မီ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ကိုယ်စင်ကြယ်စေ၍ ထိုလင်္ဂကို အလွန်ရိုသေစွာ ပူဇော်သူသည်—အချိန် (သေခြင်း) ထိတွေ့လာသော်လည်း—အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) က မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်။

Verse 30

तस्माद्यूयं समासाद्य तल्लिंगं तद्दिने निशि । पूजयध्वं महाभागा येन स्युर्मृत्युवर्जिताः

ထို့ကြောင့် ကံကောင်းသူတို့ရေ၊ ထိုနေ့ညတွင်ပင် ထိုလင်္ဂသို့ ချဉ်းကပ်၍ ပူဇော်ကြလော့။ ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် သေခြင်း၏ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်နိုင်ကြမည်။

Verse 31

यावत्संवत्सरस्यातं सत्यमेतन्मयोदितम् । यथा ते देवसंघाश्च तत्प्रभावादसंशयम्

ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်ဟု ငါဆိုခဲ့၏၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အစဉ်မပြတ် ထိုသို့ပင်။ ထို (လင်္ဂနှင့် က్షೇತ್ರ) ၏ အာနုဘော်ကြောင့် နတ်အစုအဝေးတို့သည် သံသယမရှိဘဲ လုံခြုံ၍ အောင်မြင်ကြသည်။

Verse 32

अथ तं दानवेन्द्राणां मंत्रं ज्ञात्वा सुरेश्वरः । नारदाद्ब्राह्मणः पुत्राद्भयत्रस्तमनास्ततः

ထို့နောက် နတ်တို့၏ အရှင်သည် ဒာနဝအကြီးအကဲတို့၏ လျှို့ဝှက်အကြံကို နာရဒ၏ သားဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏမှ သိရှိသဖြင့် စိတ်နှလုံး၌ ကြောက်ရွံ့လာ၏။

Verse 33

मंत्रं चक्रे समं देवैस्तत्र देवस्य रक्षणे । यथा स्यादुद्यमः सम्यक्तस्मिन्नहनि सर्वदा

ထို့နောက် ထိုဒေဝ၏ ကာကွယ်ရေးအတွက် နတ်တို့နှင့်အတူ အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို စီမံခဲ့သည်။ ထိုနေ့၌ အားထုတ်မှုသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်စွာ မလွဲမသွေ စတင်လှုပ်ရှားနိုင်စေရန် ဖြစ်၏။

Verse 34

कोटयस्तु त्रयस्त्रिंशद्देवानां सायुधास्ततः । रक्षार्थं तस्य लिंगस्य तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । माघकृष्णचतुर्दश्यां सुसंनद्धाः प्रहारिणः

ထို့နောက် လက်နက်စုံဆင်ထားသော ဒေဝတာ သုံးဆယ့်သုံးကုဋေတို့သည် ထိုက்ஷೇತ್ರ၌ နေရာယူကာ ထိုလိင်္ဂကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် တည်ကြသည်။ မာဃလ၏ ကృష్ణပက္ခ စတုဒသီနေ့၌ အပြည့်အဝ စစ်ဝတ်စုံတပ်ဆင်၍ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်နေကြသည်။

Verse 35

अथ ते दानवा दृष्ट्वा तान्देवांस्तत्र संस्थितान् । भयसंत्रस्तमनसो दुद्रुवुः सर्वतो दिशम्

ထို့နောက် ဒာနဝတို့သည် ထိုနေရာ၌ တည်နေသော ဒေဝတော်တို့ကို မြင်လျှင် ကြောက်ရွံ့စိတ်လှုပ်ရှားကာ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားထွက်ပြေးကြသည်။

Verse 36

अथ प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूय एव सुराः सर्वे मंत्रं चक्रुः परस्परम्

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ နေရောင်ဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဒေဝတော်အားလုံးသည် ထပ်မံ၍ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြသည်။

Verse 37

यद्येतत्क्षेत्रमुत्सृज्य गमिष्यामः सुरालयम् । लिंगमेतत्समभ्येत्य पूजयिष्यंति दानवाः

သူတို့ကဆိုကြသည်—“ဤက்ஷેત્રကို စွန့်၍ စုရလောကသို့ သွားလျှင် ဒာနဝတို့သည် ဤနေရာသို့ လာကာ ဤလိင်္ဂကို ပူဇော်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 38

ततोऽवध्या भविष्यंति तेऽपि सर्वे यथा वयम् । तस्मादत्रैव तिष्ठामस्त्रयस्त्रिंशत्प्रनायकाः

“ထို့ကြောင့် သူတို့လည်း ငါတို့ကဲ့သို့ မသတ်နိုင် မအနိုင်ယူနိုင်သူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတော် သုံးဆယ့်သုံးပါး၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော ငါတို့သည် ဤနေရာ၌ပင် နေကြစို့။”

Verse 39

कोटीनामेव सर्वेषां शेषा गच्छन्तु तत्र च । सहस्राक्षेण संयुक्ताः स्वर्गे स्वपररक्षकाः

ဤကုဋိများအားလုံးထဲမှ ကျန်သူတို့သည် ထိုနေရာ (သုဂ္ဂတိ) သို့ သွားကြစေ၊ ထောင်မျက်စိရှိသော အရှင်နှင့် ပေါင်းစည်းလျက်; စွဝဂ္ဂ၌ မိမိတို့၏ နယ်မြေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြစေ။

Verse 41

एते तल्लिंगरक्षार्थं तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । शेषाः शक्रसमायुक्ताः प्रजग्मुस्त्रिदशालयम्

ဤသူတို့သည် ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ လိင်္ဂကို ကာကွယ်ရန် တည်နေရာယူ၍ နေကြ၏။ ကျန်သူတို့သည် ရှက္ကရ (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ တြိဒသတို့၏ နေအိမ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 42

सूत उवाच । एवं प्रभावं लिंगं तु देवदेवस्य शूलिनः । भवद्भिः परिपृष्टं यददित्या स्थापितं पुरा

စူတက ပြော၏— «ဤသို့ပင် သုံးမြှားကိုင်သော ဒေဝဒေဝ၏ လိင်္ဂ၏ အလွန်ကြီးမားသော အာနုဘော်ဖြစ်သည်။ သင်တို့ မေးမြန်းခဲ့သည့်အရာ၊ အဒိတိက ရှေးက တည်ထောင်ခဲ့သော လိင်္ဂပင် ဖြစ်၏»။

Verse 43

यस्मान्न विद्यते मृत्युस्तेन दृष्टेन देहिनाम् । अमराख्यं ततो लिंगं विख्यातं भुवनत्रये

ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါတို့အတွက် ထိုအရာကို မြင်လျှင် သေခြင်းမရှိသဖြင့်၊ ထိုလိင်္ဂသည် “အမရ” (မသေ) ဟူသော နာမဖြင့် လောကသုံးပါး၌ ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 44

यस्मिन्देशेऽपि सा कन्या हता तेन द्विजन्मना । जाबालिना सुक्रुद्धेन तस्य देवस्य मंदिरे

ထိုဒေသတည်းဟူသော နေရာ၌၊ ထိုဘုရား၏ ဗိမာန်အတွင်း၌၊ အလွန်ဒေါသထွက်နေသော နှစ်ကြိမ်မွေးသူ ယာဘါလီက မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။

Verse 45

आसीत्तत्र दिने कृष्णा माघमास चतुर्दशी । तेन नो निधनं प्राप्ता सुहताऽपि तपस्विनी

ထိုနေ့သည် မာဃလ၏ ကృష్ణပက္ခ စတုဒ္ဒသီ (၁၄ ရက်) ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ သတ်ဖြတ်ခံရသော်လည်း တပသ္စရိဏီ မိန်းမသည် သေခြင်းသို့ မရောက်ခဲ့။

Verse 46

एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्य लिंगस्य सम्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုလိင်္ဂ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် မဟာတန်ခိုးကို ငါသည် အပြည့်အစုံ ပြောပြီးပြီ။ ထိုမဟာတန်ခိုးသည် အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီး၏။

Verse 47

यश्चैतत्पठते भक्त्या तस्य लिंगस्य संनिधौ । अपमृत्युभयं तस्य कथंचिन्नैव जायते

ထိုရှီဝလိင်္ဂ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဤကို ဘက္တိဖြင့် ဖတ်ရွတ်သူအတွက် အပမృတ்யု (အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်း) ကို ကြောက်ရွံ့မှုသည် မည်သို့မျှ မပေါ်ပေါက်။

Verse 48

तस्याग्रेऽस्ति शुभं कुण्डं पूरितं स्वच्छवारिणा । अदित्या निर्मितं देव्या स्नानार्थं चात्मनः कृते

ထို၏ ရှေ့တွင် သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေဖြင့် ပြည့်နှက်သည့် မင်္ဂလာကွန်ဍတစ်ခု ရှိ၏။ ဒေဝီ အဒိတီက မိမိရေချိုးရန်အတွက် တည်ဆောက်ထားသည်။

Verse 49

स्नानं कृत्वा नरस्तस्मिन्यस्तल्लिंगं प्रपश्यति । करोति जागरं रात्रौ तस्मिन्नेव दिनेदिने । सोऽद्यापि वत्सरं यावन्नापमृत्युमवाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ထိုလိင်္ဂကို ဖူးမြင်ကာ ထိုနေရာ၌ပင် နေ့စဉ်ညစောင့် (ဇာဂရ) ပြုသူသည် တစ်နှစ်ပြည့်တိုင်အောင်ပင် အပမృတ்யု (အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်း) ကို မတွေ့ရ။