Adhyaya 128

Verse 1

सूत उवाच । सत्यसन्धोपि हृष्टात्मा सतां दृष्ट्वा सुखान्विताम् । अभीष्टपतिना युक्तां कृतकृत्यो बभूव ह

Suta က မိန့်ဆိုသည်– ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှု၌ တည်ကြည်သော်လည်း သူသည် စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်းခဲ့၏။ မိမိအလိုရှိသော ခင်ပွန်းသည်နှင့် ပေါင်းဖက်ရ၍ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပြည့်စုံသော မြင့်မြတ်သည့် အမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ ရည်မှန်းချက် ပြီးမြောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

Verse 2

ततस्तस्यैव लिंगस्य दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । दृढं पद्मासनं कृत्वा सम्यग्ध्यानपरायणः

ထို့နောက် ထို လိင်္ဂ ၏ တောင်ဘက်မျက်နှာစာတွင် ခိုလှုံလျက် သူသည် ခိုင်မြဲသော ပဒုမ္မာကြာပန်းထိုင်နည်းဖြင့် ထိုင်ကာ မှန်ကန်သော တရားအားထုတ်ခြင်း၌ ဈာန်ဝင်စားလေသည်။

Verse 3

आत्मानमात्मनैवाथ ब्रह्मद्वारेण संस्थितः । ततो निःसारयामास पुलकेन समन्वितः

ထို့နောက် 'ဗြဟ္မာတံခါးပေါက်' ၌ တည်လျက် မိမိ၏ အတွင်းစွမ်းအားဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို ထွက်ခွာစေခဲ့ရာ ကြက်သီးမွေးညင်းထလျက် ပီတိအဟုန်ဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့လေသည်။

Verse 4

अथ ते ब्राह्मणास्तस्य चमत्कारपुरोद्भवाः । देवता दर्शनार्थाय प्राप्ता दृष्ट्वा कलेवरम्

ထိုအခါ အံ့သြဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အံ့သြမှင်သက်နေသော ဗြာహ్မဏတို့သည် ဘုရားဖူးရန် ရောက်ရှိလာကြပြီး ထိုရုပ်အလောင်းကို မြင်တွေ့ကြလေသည်။

Verse 5

अप्रियं तेजसा हीनं मृतमस्पृश्यतां गतम् । लिंगस्य नातिदूरस्थं दाह्यार्थं यत्नमास्थिताः

မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော၊ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သော၊ သေဆုံး၍ မထိကောင်းဟု ယူဆရသော ထိုအလောင်းကောင်ကို မြင်လျှင် လိင်္ဂ နှင့် မနီးမဝေး၌ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် ကြိုးပမ်းကြလေသည်။

Verse 6

यावद्गुर्वीं चितां कृत्वा तमन्वेष्टुं समुद्यताः । तावन्नष्टं शवं तच्च ज्ञायते नैव कुत्रचित्

သို့ရာတွင် သူတို့သည် ခိုင်မာကြီးမားသော မီးသဂြိုလ်တင်စင်ကို ဆောက်ပြီး သူ့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသည့်အခါ၊ အလောင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွား၍ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့နိုင်တော့သည်။

Verse 7

ततश्च विस्मयाविष्टास्तं प्रशंसासमन्वितैः । वचनैर्बहुशो भूयो विकथ्य च मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းကြီးစွာဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ သူတို့သည် စကားများစွာဖြင့် သူ့ကို ချီးမွမ်းကာ အကြိမ်ကြိမ် ထပ်မံပြောဆိုကြသည်။

Verse 8

ततस्तस्योत्थलिंगस्य सर्वं पूजादिकं च यत् । सर्वे निरूपयामासुः सप्तविंशतिमध्यतः

ထို့နောက် ပေါ်ထွန်းလာသော (ထမြောက်သော) လင်္ဂအတွက် ပူဇော်ပွဲနှင့် ဆက်စပ်သော အခမ်းအနားများ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အပြည့်အစုံကို သူတို့အားလုံး သေချာစွာ သတ်မှတ်၍ အစဉ်အလာအတိုင်း စီစဉ်တင်ပြကြသည်။

Verse 9

लिंगानां तद्भवेन्नित्यं सत्यसंधस्य भूपतेः । कामदं भक्तजंतूनां सर्वपातकनाशनम्

ထိုလင်္ဂသည် သစ္စာကတိပြုသော မင်းကြီး၏ အမြဲတည်သော လင်္ဂဖြစ်လာသည်။ ဘက္တိရှိသော သတ္တဝါတို့အတွက် လိုအင်ဆန္ဒကို ပေးစွမ်းပြီး အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 10

ऋषय ऊचुः । चमत्कारनरेंद्रस्य वंशे क्षीणे महामते । आनर्त्ताधिपतिः कोऽन्यस्तत्र राजा बभूव ह

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—“အို ပညာရှိကြီး၊ စာမတ်ကာရ မင်းကြီး၏ မျိုးဆက် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ၊ ထိုနေရာ၌ အာနရ္တ၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် အခြားမည်သူက ဘုရင်ဖြစ်လာသနည်း?”

Verse 11

सूत उवाच । बृहद्बले हते भूपे संग्रामे द्विजसत्तमाः । पुत्रबंधुसमायुक्ताः सर्व लोकाः समाययुः

သုတက ပြော၏။ စစ်ပွဲတွင် ဘృဟဒ္ဗလ မင်းကြီး သေဆုံးသွားသောအခါ၊ အို ဗြာဟ္မဏ အမြတ်တော်တို့၊ လူအလွှာအမျိုးမျိုးတို့သည် သားသမီးနှင့် ဆွေမျိုးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ စုပေါင်းလာကြ၏။

Verse 12

यत्रस्थः स महीपालः सत्यसंधस्तपोन्वितः । शोकोद्विग्नास्ततः प्राहुस्तं भूपं रहसि स्थितम्

ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ကို ကာကွယ်သော မင်းကြီးသည် သစ္စာတည်ကြည်၍ တပဿာပြည့်ဝကာ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသူတို့သည် သီးသန့်ထိုင်နေသော မင်းကြီးထံသို့ ထိုအခါ လျှို့ဝှက်စွာ ပြောကြ၏။

Verse 13

क्षीणोऽयं तावको वंशो न कश्चिद्विद्यते यतः । दायादोऽपि कथं पृथ्वी संप्रतीयं भविष्यति

«သင်၏ မင်းဆက်သည် ယခု လျော့နည်းကုန်ပြီ၊ ကျန်ရှိသူ မရှိတော့ပါ။ အမွေဆက်ခံသူတောင် မရှိလျှင်၊ ယခုမှစ၍ ဤမြေပြင်နိုင်ငံကို မည်သို့ အုပ်ချုပ်နိုင်မည်နည်း»

Verse 14

अराजके नृपश्रेष्ठ मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते । राष्ट्रे चैव पुरे चैव ग्रामे चैव विशेषतः

«အို မင်းတို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ အုပ်ချုပ်သူမရှိသော် ‘ငါး၏ဥပဒေ’ သည် လည်ပတ်လာ၏—နိုင်ငံတော်တစ်ဝှမ်း၊ မြို့များတွင်လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် ရွာများတွင်လည်းကောင်း»။

Verse 15

परदाररता ये च ये च तस्करवृत्तयः । सर्वे राजभयाद्राजन्मर्यादां पालयंति वै

«သူတစ်ပါး၏ မယားကို လိုလားသူတို့နှင့် ခိုးယူမှုဖြင့် အသက်မွေးသူတို့အားလုံးသည်၊ အို မင်းကြီး၊ မင်း၏ဒဏ်ခတ်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်သာ စည်းကမ်းနယ်နိမိတ်ကို ထိန်းသိမ်းကြ၏»။

Verse 16

तस्मात्त्वं तप उत्सृज्य राज्यं पूर्वक्रमागतम् । कुरु राज्यं तथा दारान्पुत्रार्थं प्राप्य मा चिरम्

ထို့ကြောင့် သင်သည် တပဿာကို ချန်ထား၍ အစဉ်အဆက် ဆက်ခံလာသော ဘိုးဘွားရాజ్యကို လက်ခံပါ။ ရာဇာအဖြစ် အုပ်ချုပ်၍ အမွေဆက်ခံသူရရန် မယားကိုလည်း လက်ခံပါ—နှောင့်နှေးမနေပါနှင့်။

Verse 17

राजोवाच । संन्यस्तोऽहं द्विजश्रेष्ठा न राज्यं कर्तुमुत्सहे । न सुतानां न दाराणां संग्रहं च कथंचन

ဘုရင်က ပြောသည်— «အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ကျွန်ုပ်သည် လောကကို စွန့်လွှတ်ပြီးသား ဖြစ်၍ ရာဇ్యကို အုပ်ချုပ်ရန် စိတ်မရှိပါ။ သားသမီးနှင့် မယားတို့၏ တာဝန်ကိုလည်း မည်သို့မျှ မယူလိုပါ»။

Verse 18

तत्पुत्रार्थं प्रवक्ष्यामि युष्माकं स्वामिनः कृते । उपायं येन राजा स्यादानर्त्तो लोकपालकः

သင်တို့၏ သခင်အတွက် သားရရန်အကျိုးကြောင့်၊ ယခုကာလတွင် ကာကွယ်သူမရှိသော်လည်း ဘုရင်သည် ပြန်လည်၍ ပြည်သူ့ကာကွယ်သူ ဖြစ်လာစေမည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ကျွန်ုပ် ရှင်းပြမည်။

Verse 19

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्रं निपातितम् । गर्भस्थमपि कार्त्स्न्येन कोपोपहतचेतसा

ရာမ ဇာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) သည် ဒေါသကြောင့် စိတ်ထိခိုက်လျက် က္ଷတ္တရိယအမျိုးအစားကို အပြည့်အစုံ ချေမှုန်းခဲ့သည့်အခါ—မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိသူတို့ကိုတောင်—

Verse 20

ततः क्षत्रियभार्याः प्रागृतुस्नानात्समाययुः । ब्राह्मणान्पुत्रजन्मार्थं न कामार्थं कथंचन

ထို့နောက် က္ෂတ္တရိယမယားတို့သည် ရာသီအလိုက် သတ်မှတ်ထားသော ရေချိုးသန့်စင်မှုကို အရင်ပြုလုပ်ပြီး၊ သားဖွားမွေးရန်အတွက် ဗြာဟ္မဏတို့ထံ ချဉ်းကပ်ကြသည်—ကာမလိုအင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မည်သို့မျှ မဟုတ်။

Verse 21

ततः पुत्राः समुत्पन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । क्षेत्रजा भूमिपालानां संजाताश्च महीक्षितः

ထို့နောက် တေဇောနှင့် သတ္တိဗလ ပြည့်စုံသော သားတော်များ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မြေကိုကာကွယ်သော မင်းတို့၏ က္ṣetraja (လယ်ကွင်းမှ မွေး) သားများဖြစ်၍ နောက်တစ်ဖန် မင်းအဖြစ် တက်ရောက်ကြ၏။

Verse 22

तस्माद्बृहद्बलस्यैता भार्यास्तिष्ठंति या जनाः । ब्राह्मणांस्ता उपागम्य ऋतुस्नाता यथोचितान्

ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ နေထိုင်သော ဘృဟဒ္ဗလ (Bṛhadbala) ၏ မိဖုရားတို့သည် သင့်တော်သော ရာသီ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ထုံးတမ်းအတိုင်း ဗြာဟ္မဏတို့ထံ သေချာစွာ ချဉ်းကပ်ရမည်။

Verse 23

लभिष्यंति च पुत्रांस्तास्तेभ्यः क्षत्रियपुंगवान् । ये भूमिं पालयिष्यंति पालयिष्यंति च प्रजाः

ထို့ပြင် သူတို့ထံမှ သားတော်များကို ရရှိကြမည်—ခတ္တိယတို့အနက် အထက်မြတ်သော နွားထီးကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းများ—သူတို့သည် မြေကိုလည်း ကာကွယ်မည်၊ ပြည်သူကိုလည်း စောင့်ရှောက်မည်။

Verse 24

तथाऽत्रास्ति शुभं कुण्डं वासिष्ठं पुत्रजन्मदम् । यत्र स्नाता ऋतौ नारी सद्यो गर्भवती भवेत् । अमोघरेताः कांता च स्नानादत्र प्रजायते

ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ သားဖွားပေးသော မင်္ဂလာကန်တစ်ကန် ရှိ၏—ဝါသိဋ္ဌ ကုဏ္ဍ (Vāsiṣṭha Kuṇḍa) ဟူ၏။ မိန်းမတစ်ဦးသည် သင့်တော်သော ရာသီ၌ ဤကန်၌ ရေချိုးလျှင် ချက်ချင်း ကိုယ်ဝန်ရှိလာမည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းကြောင့် မဖျက်မလွဲ သားစေ့တည်သော ချစ်ခင်ရသော ခင်ပွန်းကိုလည်း ရရှိမည်။

Verse 25

ये पूर्वं क्षत्रिया जाता ब्राह्मणैः क्षत्रिणीषु च । ते सर्वे तत्प्रभावेन संजाता नात्र संशयः

ယခင်က ဗြာဟ္မဏတို့မှ ခတ္တိယမိန်းမတို့၌ မွေးဖွားလာသော ခတ္တိယတို့အားလုံးသည် ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့်ပင် ပေါ်ထွန်းလာကြသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 26

ययायया द्विजो यश्च क्षत्रिण्याऽभूद्वृतः पुरा । तया सह समागत्य स्नातं मन्त्रपुरस्कृतम्

ယခင်က က္ෂတ္တရိယ မိန်းမတစ်ဦးက ရွေးချယ်ထားသော ဗြာဟ္မဏ မည်သူမဆို—သူမနှင့်အတူ လာရောက်ပေါင်းစည်းကာ မန္တရများကို ရှေ့တန်းထား၍ (မန္တရရွတ်ဖတ်ကာ) ထိုနေရာ၌ ရေချိုး하였다။

Verse 27

सकृन्मैधुनसंसर्गात्ततस्तीर्थप्रभावतः । सर्वासां यत्सुता जाता दुहिता न कथंचन

ထို့နောက် ထိုတီရ္ထ၏ အာနုభာဝကြောင့် လင်မယားအဖြစ် တစ်ကြိမ်တည်း ပေါင်းသင်းခြင်းမှပင် သူတို့အားလုံးတွင် သားများ မွေးဖွားလာပြီး—မည်သို့မျှ သမီးမမွေးခဲ့ကြ။

Verse 28

ये केचित्पुत्रदा मंत्राश्चातुश्चरणासंभवाः । ते सर्वेऽत्र वसिष्ठेन प्रयुक्ताः क्षत्त्रमिच्छता

သားပေးသော မန္တရများ—လေးမျိုးသော သာသနာ့သန့်ရှင်းသည့် အစဉ်အလာမှ ပေါ်ပေါက်လာသမျှ—ထိုအားလုံးကို က္ෂတ္တရ အာဏာတည်မြဲစေလိုသော ဝသိဋ္ဌက ဤနေရာ၌ အသုံးချ하였다။

Verse 29

दंपत्योः स्नानमात्रेण जातेऽत्र स्यात्सुपुत्रकः । तस्मात्सुपुत्रदंनाम कुण्डमेतन्निगद्यते

ဤနေရာ၌ လင်မယားအဖြစ် ရေချိုးခြင်းသာဖြင့်ပင် ကောင်းသောသား မွေးဖွားမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကန်ကို «သုပုတ္ရဒါ» (ကောင်းမြတ်သောသားပေးသူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 30

तस्माद्भार्याः समस्तास्ता बृहद्बलसमुद्भवाः । अत्र स्नानं प्रकुर्वंतु यथोक्तविधिना जनाः

ထို့ကြောင့် အင်အားကြီးမား၍ အသက်ဓာတ်ပြည့်ဝသော မယားတို့အားလုံးသည်—အို လူတို့၊ ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဤနေရာ၌ ရေချိုးကာ ပူဇော်ကြပါစေ။

Verse 31

नैव किंचिदसत्यं स्यान्न च निंदाकरं तथा । श्रूयते च यतः श्लोकः पूर्वाचार्यैरुदाहृतः

ဤနေရာ၌ မမှန်ကန်သောအရာ မရှိ၊ အပြစ်တင်စရာလည်း မဟုတ်; အကြောင်းမူကား ရှေးအာචာရျများက ကြေညာခဲ့သော ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ကြားရသည်။

Verse 32

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्त्रमश्मनो लोहमुच्छ्रितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

ရေမှ မီး ပေါ်ထွန်းလာသည်; ဘြဟ္မန်မှ က္ṣတ္တရိယ အာဏာ ပေါ်ထွန်းလာသည်; ကျောက်မှ သံကို ထုတ်ယူနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သော တေဇောဓာတ်သည် မိမိ၏ သင့်လျော်သော မူလအရင်းမြစ်၌ပင် ငြိမ်းချမ်းစွာ တည်နေသည်။

Verse 33

तच्छ्रुत्वा जनाः सर्वे सचिवानां वचोखिलम् । तदाचख्युर्द्रुतं गत्वा सत्यसंधस्य भूपतेः

ဝန်ကြီးများ၏ စကားအားလုံးကို ကြားပြီးနောက် လူအပေါင်းတို့သည် အလျင်အမြန် သွားကာ သစ္စာတည်ကြည်သော ဘုရင်ထံသို့ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 34

ततस्ताः सर्वशो दारा ब्राह्मणानतिसुन्दरान् । ऋतुस्नाताः समाजग्मुर्नृपपत्न्यः सुहर्षिताः

ထို့နောက် မိဖုရားများသည် အလှအပ အစုံအလင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ ရာသီသွေးပြီးနောက် သန့်စင်ရေချိုးသော (ṛtu-snātāḥ) အဖြစ်ဖြင့်၊ ဝမ်းမြောက်စွာ အလွန်လှပသော ဘြာဟ္မဏများထံ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

Verse 35

यत्र तत्पुत्रदं तीर्थं वसिष्ठेन विनिर्मितम् । तत्र स्नात्वा सकृत्संगं समासाद्य द्विजोद्भवम्

ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) က တည်ဆောက်ထားသော သားပေးတီရ္ထ (tīrtha) ရှိရာ အရပ်သို့ သွား၍၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ၊ ဒွိဇ (twice-born) ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိလျက်—

Verse 36

सर्वास्ताः पुत्रवत्यश्च संजाता द्विजसत्तमाः । आसीत्तस्य नरेंद्रस्य शतं पंचभिरन्वितम्

ထိုမိန်းမတို့အားလုံးသည် သားယောက်ျားများ၏ မိခင်များဖြစ်လာကြ၏၊ အို ဒွိဇသတ္တမ။ ထိုဘုရင်သည် သားတော် တစ်ရာနှင့် ထပ်မံ ငါးပါး ရရှိ၏။

Verse 37

तासां समभवद्विप्राः शतं पंचाधिकं तथा

ထိုသူတို့ထံမှ၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုနည်းတူ သားတော် တစ်ရာနှင့် ငါးပါး (၁၀၅) ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 38

प्रत्येकं वरपुत्राणां वंशवृद्धिकरं परम् । आनंदजननं सम्यक्सर्वेषां राष्ट्रवासिनाम्

ထိုကောင်းမြတ်သော သားတော်တို့သည် တစ်ပါးစီ မင်းဆက်တိုးပွားစေသော အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၍၊ နိုင်ငံနေပြည်သူအားလုံးအတွက် အမှန်တကယ် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို မွေးဖွားစေ၏။

Verse 39

तत्र श्रेष्ठोऽभवत्पुत्रो य आनर्तपतिर्भुवि । अटोनाम सुविख्यातः सर्वशत्रुनिबर्हणः

ထိုသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးသော သားတော်တစ်ပါးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အာနရ္တ၏ အရှင်ဖြစ်လာ၍၊ “အဋ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားကာ ရန်သူအားလုံးကို ချေမှုန်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 40

अटेश्वरैति ख्यातो येन देवोऽत्र निर्मितः । सुभक्त्या येन दृष्टेन वंशोच्छित्तिर्न जायते

ဤနေရာ၌ သူသည် “အဋေရှ္ဝရ” ဟု ကျော်ကြားသော ဒေဝတော်ကို တည်ထောင်ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထိုကို စင်ကြယ်သော ဘက္တိဖြင့် ဖူးမြင်သူအတွက် မျိုးဆက်ပြတ်တောက်ခြင်း မဖြစ်ပေါ်။

Verse 41

ऋषय ऊचुः । कस्मात्तस्य कृतं नाम एतच्चाऽट इति स्मृतम् । अन्वयेन परित्यक्तं तस्मात्कीर्तय सूतज

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «အဘယ်ကြောင့် ထိုနာမကို ပေးခဲ့သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ‘အဋ’ (Aṭa) ဟု မှတ်မိကြသနည်း။ မျိုးရိုးအလိုက် အမည်ပေးသည့် ထုံးစံမှ ကွာသဖြင့်၊ စူတ၏သားရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းပြပါ»။

Verse 42

सचिवैर्ब्राह्मणैर्वापि तस्यैतन्नाम निर्मितम् । मात्रा वा तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

«ထိုနာမကို အမတ်များကပဲ ဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏများကပဲ ဖြစ်စေ ဖန်တီးခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် မိခင်ကပေးခဲ့သလား။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှု ကြီးမားလှသဖြင့် ရှင်းပြပါ»။

Verse 43

सूत उवाच । न मात्रा तत्कृतं नाम न विप्रैः सचिवैर्नृप । तत्कृतं देवदूतेन व्योमस्थेन द्विजोत्तमाः

စူတက ဆိုသည်။ «အို မင်းကြီး၊ ထိုနာမကို မိခင်က မပေးခဲ့၊ ဗြာဟ္မဏများကလည်း မဟုတ်၊ အမတ်များကလည်း မဟုတ်။ ကောင်းကင်၌ တည်နေသော ဒေဝတမန်တော်က ပေးအပ်ခဲ့သည်၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့»။

Verse 45

सा रूपयौवनोपेता रूपाढ्यं प्राप्य सद्द्विजम् । प्रस्थिता स्नातुकामाथ पुत्रतीर्थे मृगेक्षणा

သူမသည် အလှနှင့် ယောဝနတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍၊ ရုပ်ရည်တင့်တယ်သော သဒ္ဓါရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို ရရှိပြီးနောက်၊ မျက်လုံးက မုဆိုးမကဲ့သို့ နူးညံ့သော မိန်းမသည် ပုတ္တရတီရ္ထ (Putra-tīrtha) တွင် ရေချိုးလိုသဖြင့် ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 46

सहिता तेन विप्रेण कंदर्पप्रतिमेन च । अथ ताभ्यां महान्रामो मिथः संदर्शनात्स्थितः

သူမသည် ကန္ဒရ္ပ (Kandarpa) ကဲ့သို့ လှပသော ဗြာဟ္မဏနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရာ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်တွေ့ရုံသာဖြင့်ပင် နှစ်ဦးအကြား အလွန်ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှု ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 47

तादृङ्मात्रं सुकृच्छ्रेण प्राप्तं तीर्थं सुतप्रदम् । ततः स्नात्वा जले तस्मिन्निष्क्रांतौ तौ सुकामुकौ

သားပေးသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထကို အလွန်ခက်ခဲစွာ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ ထိုရေ၌ ရေချိုးကာ၊ ကာမဆန္ဒပြည့်ဝသော သူနှစ်ဦးသည် ရေထဲမှ ထွက်လာကြ၏။

Verse 48

व्रजमानौ च मार्गेऽपि कामधर्ममुपागतौ । अत्यौत्सुक्यात्सुसंहृष्टौ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

လမ်းခရီးသွားနေစဉ်တောင် သူနှစ်ဦးသည် ကာမနှင့် သာသနာဓမ္မ၏ လမ်းစဉ်သို့ ကျရောက်သွားကြ၏။ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်တက်ကြွကာ အရှက်အကြောက်ကို အဝေးသို့ ပစ်ချလိုက်ကြ၏။

Verse 49

यथा तथा प्रवक्ष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः । यया स भूपतिर्जातो दशार्णाधिपतेः सुता

“ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငါပြောမည်—စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်ကြလော့—ဒဿာဏအုပ်စိုးရှင်၏ သမီးမှ ထိုဘုရင် မည်သို့ မွေးဖွားလာသည်ကို” ဟု ဆို၏။

Verse 50

तावदाकाशगा वाणी सहसा देवनिर्मिता । अटताराजमार्गेण विप्रेणानेन वै यतः

“ထိုအခါ နတ်တို့က ချက်ချင်း ဖန်ဆင်းသော ကောင်းကင်လှည့်သံတော်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်း၍ ပြောကြား၏။ ဤဗြာဟ္မဏသည် မင်းလမ်းကြီးတလျှောက် လှည့်လည်နေသောကြောင့်ပင်” ဟု ဆို၏။

Verse 51

उत्पादितस्तु पुत्रोऽयमौत्सुक्याद्ब्राह्मणेन तु । अटाख्यो भूपतिस्तस्माल्लोके ख्यातो भविष्यति

“ဤသားကို ဗြာဟ္မဏ၏ အလွန်အမင်း အလိုတရားကြောင့် မွေးဖွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဘုရင်သည် ‘အဋ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် လောက၌ ကျော်ကြားလာမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 52

दीर्घायुर्बहुपुत्रश्च शत्रुंपक्षक्षयावहः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा अटाख्यः स बभूव ह

အသက်ရှည်၍ သားများစွာရရှိကာ ရန်သူဘက်တပ်ဖွဲ့များကို ပျက်စီးစေသူဖြစ်သဖြင့်—အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုကြောင့်ပင် သူကို «အဋာ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 53

स्ववंशोद्धरचंद्रोऽत्र वांछितार्थप्रदोऽर्थिनाम् । तेनैतत्क्षेत्रमासाद्य स्थापितं लिंगमुत्तमम् । स्वनाम्ना ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वदेष्टप्रदं नृणाम्

ဤနေရာ၌ သူသည် မိမိမျိုးရိုးကို မြှောက်တင်သော လကဲ့သို့ ဖြစ်၍ တောင်းဆိုသူတို့၏ ဆန္ဒအလိုကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုသန့်ရှင်းသော က္ṣetra သို့ ရောက်လာပြီးနောက် အထူးမြတ်သော ရှိဝလိင်္ဂကို တည်ထောင်ကာ မိမိနာမဖြင့် အမည်ပေးခဲ့သည်—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ လူတို့အလိုရှိသမျှကို အစဉ်ပေးသော လိင်္ဂတော်ဖြစ်၏။

Verse 54

यस्तन्माघचतुर्दश्यां पूजयेच्छ्रद्धयान्वितः । न तस्य जायते किंचिद्दुःखं संतानसंभवम्

မాఘလ၏ စတုဒ္ဒသီနေ့ (၁၄ ရက်နေ့) တွင် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်သူ မည်သူမဆို—သားသမီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဒုက္ခတစ်စုံတစ်ရာ မပေါ်ပေါက်လာပါ။

Verse 55

अपि वर्षशतानारी स्नात्वा कुण्डे सुतप्रदे । अटेश्वरं ततः पश्येच्छिवभक्तिपरायणा

နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် သားမရှိသော မိန်းမတစ်ဦးပင်—သားပေးသော ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးပြီးနောက်—ရှိဝဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ «အဋေရှ္ဝရ» ကို ထို့နောက် ဖူးမြင်သင့်၏။

Verse 56

सद्यः पुत्रमवाप्नोति वंशवृद्धिकरं परम् तत्प्रसादान्न संदेहः कार्तिकेय वचो यथा

သူမသည် ချက်ချင်းပင် သားတစ်ဦးကို ရရှိမည်—မျိုးရိုးတိုးပွားစေသော အထူးမြတ်သော အကြောင်းတရားဖြစ်၏။ ထိုသူ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သံသယမရှိ—ကာရ္တိကေယ၏ ဝचनတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စ္လောက စံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ အပိုင်း «နာဂရခဏ္ဍ» တွင်၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ က္ෂೇತ್ರ မာဟာတ္မ្យ၌ «အဋေရှ္ဝရ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၁၂၈ ပြီးဆုံး၏။