Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 64
ततो हासो महाञ्जज्ञे सिद्धाप्सरः सुपर्वणाम् । विचिंत्य बहुधा पृथ्वीं साधु साधुकृता द्विजाः
tato hāso mahāñjajñe siddhāpsaraḥ suparvaṇām | viciṃtya bahudhā pṛthvīṃ sādhu sādhukṛtā dvijāḥ
ထို့နောက် မဟာရယ်မောသံသည် ပွဲတော်မြတ်တို့နှင့် ဆက်နွယ်သော စိဒ္ဓများနှင့် အပ္စရာများအကြား ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မြေကြီးကို နည်းမျိုးစုံ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ဒွိဇများက «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။
Unspecified (narrative voice within Māheśvarakhaṇḍa, likely Sūta)
Scene: Siddhas and apsarases burst into laughter; some point gently toward Hārīta’s stance; Brahmins, contemplative, look toward the earth/horizon and utter ‘sādhu sādhu’ in approval.
FAQs
In Purāṇic storytelling, dharma is witnessed and affirmed by higher beings; righteous conduct earns public praise in sacred assemblies.
No specific tīrtha is named; the verse depicts a celestial/sacred gathering responding to events.
No direct prescription; it narrates the reaction of Siddhas, Apsarases, and dvijas to the unfolding ritual etiquette.