Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 124
क्षणिकं मरणे दुःखमनंतं प्रार्थनाकृतम् । ज्ञातं मयैतदधुना मृतो भवति यद्गुरुः
kṣaṇikaṃ maraṇe duḥkhamanaṃtaṃ prārthanākṛtam | jñātaṃ mayaitadadhunā mṛto bhavati yadguruḥ
သေခြင်း၏ဒုက္ခသည် ခဏတာသာ ဖြစ်၏; သို့သော် တောင်းယမ်းခြင်းနှင့် တဏှာကြောင့် ဖြစ်သောဒုက္ခသည် အဆုံးမရှိ။ ယခု ငါသည် ထင်ရှားစွာ သိမြင်ပြီ—ငါ့ကို လမ်းညွှန်ခဲ့သော ဂုရုတော်ပင် သေဆုံးသွားသောကြောင့်။
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa frame)
Scene: A disciple sits beside the lifeless body of his guru, eyes filled with restrained grief; above, a symbolic wheel of Time turns, while a faint stream of thought-forms labeled ‘tṛṣṇā’ stretches endlessly, contrasting momentary death with endless craving.
FAQs
Death’s pain is brief, but the bondage of craving and constant petitioning creates unending misery; therefore cultivate detachment.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a general dharma-nīti teaching within the Kaumārikākhaṇḍa context.
No explicit ritual is prescribed here; the instruction is ethical and contemplative (vairāgya).