Adhyaya 14

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कृपासिंधो महाभाग सर्वव्यापिन्सुरेश्वर । कदा ह्यत्र तपस्तप्तं विष्णुनामिततेजसा

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– ကရုဏာသမုဒ္ဒရာတော်၊ မဟာဘဂ္ဂတော်၊ အလုံးစုံတွင် ပျံ့နှံ့တော်မူသော ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ အတိုင်းမသိ တေဇောရှိသော ဗိဿဏုသည် ဤနေရာ၌ မည်သည့်အခါ တပသ္ယာ ပြုခဲ့ပါသနည်း။

Verse 2

स्कंदाय कथितं चैव शर्वेण च महात्मना । आनुपूर्व्येण सर्वं हि कथयस्व त्वमेव हि

ဤအကြောင်းကို မဟာတမား ရှရဝ (ရှီဝ) သည် စကန္ဒအား ပြောကြားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သင်ကိုယ်တိုင် အစဉ်လိုက် အကုန်လုံးကို ပြောပြပါ။

Verse 3

व्यास उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि धर्म्मारण्ये नृपोत्तम । एकदात्र तपस्तप्तं विष्णुनाऽमिततेजसा

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– နားထောင်ပါ၊ ချစ်သားရေ; အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီးရေ၊ ငါရှင်းပြမည်။ တစ်ခါက ဤဓမ္မာရဏျ၌ အလွန်မကန့်သတ်သော တေဇရှိသည့် ဗိဿဏုသည် တပသကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 4

स्कंद उवाच । कथं देवसरोनाम पंपा चंपा गया तथा । वाराणस्यधिका चैव कथमश्वमुखो हरिः

စကန္ဒ မေးတော်မူသည်– ‘ဒေဝသရ’ ဟု အမည်ရခြင်း မည်သို့နည်း။ ပမ္ပာ၊ ခမ္ပာ၊ ဂယာတို့ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ဗာရာဏသီထက်ပင် အထက်မြတ်သည်ဟု မည်သို့ ဆိုကြသနည်း။ ထို့ပြင် ဟရီသည် အဲဒီမှာ ‘အရှဝမုခ’ (မြင်းမျက်နှာ) မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 5

ईश्वर उवाच । अत्र नारायणो देवस्तपस्तेपे सुदुष्करम् । दिव्यवर्षशतं त्रीणि जातः सुष्ठ्वाननश्च सः

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– ဤနေရာ၌ နာရာယဏ ဒေဝသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပသကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ ဒိဗ္ဗနှစ် သုံးရာတိုင်အောင် ထိုဝတ္တရား၌ တည်မြဲကာ အလွန်မြတ်သော မျက်နှာဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 6

तपस्तेपे महाविष्णुः सुरूपार्थं च पुत्रक । वाजिमुखो हरिस्तत्र सिद्धस्थाने महाद्युते

ချစ်သားရေ၊ မဟာဗိဿဏုသည် လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိရန် ထိုနေရာ၌ တပသကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ အလွန်တောက်ပသော စိဒ္ဓသ္ထာန၌ ဟရီသည် ‘ဝါဇိမုခ’ ဟူသော မြင်းမျက်နှာရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းခဲ့၏။

Verse 7

स्कंद उवाच । कारणं ब्रूहि नोद्य त्वमश्वाननः कथं हरिः । महारिपोश्च हंता च देवदेवो जगत्पतिः

စကန္ဒာက မိန့်တော်မူသည်—ယနေ့ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ။ ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ လောကပတိ၊ မဟာရန်သူကို သတ်ဖြတ်သူ ဟရီသည် မည်သို့ မြင်းမျက်နှာဖြစ်လာသနည်း။

Verse 8

यस्य नाम्ना महाभाग पातकानि बहून्यपि । विलीयंते तु वेगेन तमः सूर्योदये यथा

အို မဟာဘဂါ! ထိုအရှင်၏ နာမတော်တစ်ခုပင်ဖြင့်ပင် အပြစ်များစွာသည် လျင်မြန်စွာ ပျော်လျော့ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ နေထွက်ရာတွင် အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 9

श्रूयंते यस्य कर्माणि अद्भुतान्यद्भुतानि वै । सर्वेषामेव जीवानां कारणं परमेश्वरः

ထိုအရှင်၏ ကర్మများသည် အံ့ဩဖွယ်—တကယ်အံ့ဩဖွယ်—ဟု ကြားရ၏။ ထိုပရမေශ්ဝရသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။

Verse 10

प्राणरूपेण यो देवो हयरूपः कधं भवेत् । सर्वेषामपि तंत्राणामेकरूपः प्रकीर्तितः

ပရాణ (အသက်ရှူသက်တမ်း) အဖြစ်တည်ရှိသော ဒေဝသည် မည်သို့ မြင်းရုပ်ဖြစ်နိုင်သနည်း။ တန္တရသင်္ခန်းအားလုံးတွင် တစ်ပါးတည်းသော အနှစ်သာရရုပ်အဖြစ် ချီးကျူးကြေညာထား၏။

Verse 11

भक्तिगम्यो धर्मभाजां सुखरूपः सदा शुचिः । गुणातीतोऽपि नित्योऽसौ सर्वगो निर्गुणस्तथा

ဓမ္မကိုလိုက်နာသူတို့အတွက် အရှင်သည် ဘက္တိဖြင့် ရောက်နိုင်သူ၊ အာနန္ဒရုပ်နှင့် အမြဲသန့်ရှင်းသူ ဖြစ်၏။ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်သော်လည်း နిత္ယ—အရာရာကို လွှမ်းမိုး၍ နိရ္ဂုဏလည်း ဖြစ်၏။

Verse 12

स्रष्टासौ पालको हंता अव्यक्तः सर्वदेहिनाम् । अनुकूलो महातेजाः कस्मादश्वमुखोऽभवत्

ထိုအရှင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်၊ ကာကွယ်ရှင်၊ ဖျက်ဆီးရှင်ဖြစ်၍—ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အဗျက္တ (မထင်ရှား) ဖြစ်တော်မူ၏။ ကရုဏာပြည့်ဝ၍ တေဇောမဟာရှိတော်မူသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် မြင်းမျက်နှာဖြစ်တော်မူသနည်း။

Verse 13

यस्य रोमोद्भवा देवा वृक्षाद्याः पन्नगा नगाः । कल्पेकल्पे जगत्सर्वं जायते यस्य देहतः

ပရမရှင်၏ ကိုယ်တော်ရောမမှ ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့ ဒေဝတော်များ ပေါ်ထွန်းလာကြပြီး—သစ်ပင်တို့နှင့် အခြားသတ္တဝါများ၊ နာဂများနှင့် တောင်တန်းများလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ကလ္ပတိုင်းတွင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ပရမရှင်၏ ကိုယ်တော်မှပင် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 14

स एव विश्वप्रभवः स एवात्यंतकारणम् । येनानीताः पुनर्विद्या यज्ञाश्च प्रलयं गताः

ပရမရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ စကြဝဠာ၏ ပေါ်ထွန်းရာမြစ်မြောင်းဖြစ်၍၊ ပရမအကြောင်းတရားလည်း တစ်ပါးတည်းဖြစ်တော်မူ၏။ ပရလယ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဗိဒ္ဓာ (သိပ္ပံဓမ္မ) နှင့် ယဇ္ဉကర్మများကိုလည်း ပရမရှင်က ပြန်လည်ယူဆောင်လာတော်မူ၏။

Verse 15

घातितो दुष्टदैत्योऽसौ वेदार्थं कृत उद्यमः । एवमासीन्महाविष्णुः कथमश्वमुखोऽभवत्

ပရမရှင်သည် မကောင်းသော ဒೈတျကို သတ်ဖြတ်တော်မူ၍၊ ဝေဒ၏ အဓိပ္ပါယ်အတွက် ကြိုးပမ်းတော်မူ၏။ ထိုသို့သော မဟာဝိෂ္ဏု—အဘယ်သို့ မြင်းမျက်နှာဖြစ်တော်မူသနည်း။

Verse 16

रत्नगर्भा धृता येन पृष्ठदेशे च लीलया । कृत्या व्यवस्थितं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

ရတနာများကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်သကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မြေကြီးကို ပရမရှင်သည် လီလာအဖြစ် ကျောပေါ်တွင် ထမ်းတော်မူ၏။ ပရမရှင်၏ အမိန့်တော်အာဏာကြောင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး—မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါတို့—သင့်တော်သည့် အစီအစဉ်အတိုင်း တည်ရှိနေသည်။

Verse 17

स देवो विश्वरूपो वै कथं वाजिमुखोऽभवत् । हिरण्याक्षस्य हंता यो रूपं कृत्वा वराहजम्

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ထိုဘုရားသည် မည်သို့ ဟယမုခ (မြင်းမျက်နှာ) အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ ဟိရဏျာක්ෂကို သတ်နှိမ်သူသည် ထိုသန့်ရှင်းသော ကိစ္စအတွက် ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူခဲ့သည်။

Verse 18

सुपवित्रं महातेजाः प्रविश्य जलसा गरे । उद्धृता च मही सर्वा ससागरमहीधरा

အလွန်သန့်ရှင်း၍ တေဇာကြီးသော ဘုရားသည် ရေ၏ အနက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူပြီး၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောင်တန်းများပါဝင်သည့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို မြှောက်တင်တော်မူ하였다။

Verse 19

उद्धृता च मही नूनं दंष्ट्राग्रे येन लीलया । कृत्वा रूपं वराहं च कपिलं शोकनाशनम्

အမှန်တကယ် ဘုရားသည် လီလာတော်ဖြင့် မိမိ၏ စွယ်အဖျားပေါ်တွင် မြေကြီးကို မြှောက်တင်တော်မူခဲ့သည်။ ဝရာဟ ရုပ်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ ဒုက္ခဝမ်းနည်းမှုကို ဖျက်ဆီးသူ ကပိလ အဖြစ်လည်း ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။

Verse 20

स देवः कथमीशानो हयग्रीवत्वमागतः । प्रह्लादार्थे स चेशानो रूपं कृत्वा भयावहम्

ထိုအရှင် အီရှာနာ၊ အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်သည် မည်သို့ ဟယဂရီဝ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သနည်း။ ပရဟ္လာဒ အကျိုးအတွက် ထိုအရှင်တော်မူသည်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ하였다။

Verse 21

नारसिंहं महादेवं सर्वदुष्टनिवारणम् । पर्वताग्निसमुद्रस्थं ररक्ष भक्तसत्तमम्

နာရသിംဟ မဟာဒေဝ—အဆိုးအယုတ်အားလုံးကို တားဆီးဖယ်ရှားသူ—အဖြစ် ဘုရားသည် အမြတ်ဆုံး ဘက္တကို ကာကွယ်တော်မူ하였다။ တောင်တန်း၊ မီးလောင်ရာနှင့် သမုဒ္ဒရာအလယ်၌ပင် ဖြစ်စေ။

Verse 22

हिरण्यकशिपुं दुष्टं जघान रजनीमुखे । इंद्रासने च संस्थाप्य प्रह्लादस्य सुखप्रदम्

ညချမ်းအချိန်၌ မကောင်းသော ဟိရဏ္ယကသိပု ကို သတ်တော်မူ၍၊ ပရဟ္လာဒ ကို အိန္ဒြာ၏ စင်္ဟာသနပေါ်၌ တင်မြှောက်ကာ ချမ်းသာသုခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 23

प्रह्लादार्थे च वै नूनं नृसिंहत्वमुपागतः । विरोचनसुतस्याग्रे याचकोऽसौ भवेत्तदा

ပရဟ္လာဒ အကျိုးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ပရမေသွားသည် နရသိင်္ဟ ရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဗိရောစန၏ သား ဘလိ ရှေ့တွင် ဝာမန ရုပ်ဖြင့် တောင်းခံသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 24

यज्ञे चैवाश्वमेधे वै बलिना यः समर्चितः । हृता वसुमती तस्य त्रिपदीकृतरोदसी

အશ્વမေဓ ယဇ္ဉ၌ ဘလိက ဓမ္မနည်းဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သော ထိုပရမေသွားသည်ပင်၊ ဘလိ၏ မြေပြင်အာဏာကို သိမ်းယူ၍ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နှစ်လောကကို သုံးခြေလှမ်းဖြင့် တိုင်းတာတော်မူ၏။

Verse 25

विश्वरूपेण वै येन पाताले क्षपितो बलिः । त्रिःसप्तवारं येनैव क्षत्रियानवनीतले

ပရမေသွား၏ ဗိශ්ဝရူပဖြင့် ဘလိကို ပာတာလသို့ ချလိုက်တော်မူ၏။ ထို့အပြင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ က္ଷတ္တရိယ မျိုးကိုလည်း ၂၇ ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 26

हत्वाऽददाच्च विप्रेभ्यो महीमतिमहौजसा । घातितो हैहयो राजा येनैव जननी हता

သူတို့ကို သတ်ပြီးနောက် အလွန်တန်ခိုးကြီးသော ပရမေသွားသည် မြေကြီးကို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) များထံ လှူဒါန်းတော်မူ၏။ ထိုပရမေသွားသည်ပင် မိခင်ကို သတ်ခဲ့သော ဟိုင်းဟယ ရာဇာကိုလည်း သတ်တော်မူ၏။

Verse 27

येन वै शिशुनोर्व्यां हि घातिता दुष्टचारिणी । राक्षसी ताडका नाम्नी कौशिकस्य प्रसादतः

ကောသိက (ဝိශ්ဝာမိတ္တရ) ၏ ကရုဏာနှင့် အမိန့်တော်ကြောင့်၊ မကောင်းသောအကျင့်ရှိ ရက္ခသီ တာဍကာ ဟူသောသူမကို ထိုသူ၏အာနုဘော်ဖြင့် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

Verse 28

विश्वामित्रस्य यज्ञे तु येन लीलानृदेहिना । चतुर्दशसहस्राणि घातिता राक्षसा वलात्

ထို့ပြင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ ယဇ္ဉ၌၊ လီလာအဖြစ် လူ့ကိုယ်ကို ဆောင်ယူထားသူက အင်အားဖြင့် ရက္ခသ ၁၄,၀၀၀ ကို သတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

Verse 29

हता शूर्पणखा येन त्रिशिराश्च निपातितः । सुग्रीवं वालिनं हत्वा सुग्रीवेण सहायवान्

ရှူရ္ပဏခာကို ဒဏ်ခတ်၍ တြိသီရကိုလည်း လဲကျစေသူ၊ ထို့ပြင် ဝါလင်ကို သတ်ပြီးနောက် စုဂရీవ၏ မိတ်ဆွေကူညီသူ ဖြစ်လာသူမှာ ထိုသူပင်။

Verse 30

कृत्वा सेतुं समुद्रस्य रणे हत्वा दशाननम् । धर्म्मारण्यं समासाद्य ब्राह्मणानन्वपूजयत्

သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းရန် တံတား (စೇತು) တည်ဆောက်ပြီး စစ်မြေပြင်၌ ဒဿာနန (ရာဝဏ) ကို သတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဓမ္မာရဏ్యသို့ ရောက်ကာ ထိုနေရာရှိ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။

Verse 31

शासनं द्विजवर्येभ्यो दत्त्वा ग्रामान्बहूंस्तथा । स्नात्वा चैव धर्म्मवाप्यां सुदानान्यददाद्गवाम्

အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့အား အမိန့်စာ/အလှူစာတမ်း ပေးအပ်၍ ရွာများစွာကိုလည်း လှူဒါန်းကာ၊ ဓမ္မဝါပီ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး နွားအလှူအတန်း အကောင်းဆုံးတို့ကို ပေးလှူ하였다။

Verse 32

साधूनां पालनं कृत्वा निग्रहाय दुरात्मनाम् । एवमन्यानि कर्म्माणि श्रुतानि च धरातले

သူတော်ကောင်းတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ မကောင်းသူတို့ကို ထိန်းချုပ်နှိမ်နင်းပြီးနောက်၊ ထိုသို့သော အခြားကုသိုလ်ကောင်းမှုများစွာကိုလည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူ့အကြောင်း ကြားသိရသည်။

Verse 33

स देवो लीलया कृत्वा कथं चाश्वमुखोऽभवत् । यो जातो यादवे वंशे पूतनाशकटादिकम्

အရာအားလုံးကို လီလာတော်အဖြစ်သာ ဆောင်ရွက်တော်မူသော ထိုဘုရားသည်—အဘယ်ကြောင့် မြင်းမျက်နှာ (ဟယာနန) ဖြစ်လာသနည်း? ယာဒဝ မျိုးနွယ်၌ မွေးဖွား၍ ပူတနာ၊ ရှကဋ နှင့် အခြားတို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 34

अरिष्टदैत्यः केशी च वृकासुरबकासुरौ । शकटासुरो महासुर स्तृणावर्तश्च धेनुकः

အရိဋ္ဌ ဒೈတ်ယ၊ ကေရှီ၊ ဝೃကာဆုရနှင့် ဘကာဆုရ၊ ရှကဋာဆုရ မဟာအဆုရ၊ ထို့ပြင် တೃဏာဝර්တ နှင့် ဓೇနုက—

Verse 35

मल्लश्चैव तथा कंसो जरासंधस्तथैव च । कालयवनस्य हंता च कथं वै स हयाननः । तारकासुरं रणे जित्वा अयुतषट्पुरं तथा

မလ္လ (လက်ဝှေ့သမား) တို့လည်းကောင်း၊ ကံဆနှင့် ဇရာဆန္ဓလည်းကောင်း၊ ကာလယဝနကို သတ်ဖြတ်သူလည်းကောင်း—ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သူသည် မည်သို့ ဟယာနန ဖြစ်နိုင်သနည်း? စစ်မြေ၌ တာရကာဆုရကို အနိုင်ယူ၍၊ ထို့အတူ အယုတဿဋ္ပုရကိုလည်း (ရရှိ) ခဲ့ပြီး—

Verse 36

कन्याश्चोद्वाहिता येन सहस्राणि च षड् दश । अमानुषाणि कृत्वेत्थं कथं सोऽश्वमुखोऽभवत्

ကညာတော်များ ဆယ့်ခြောက်ထောင်ကို လက်ထပ်တော်မူသူပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လူသားထက်လွန်သော ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ အဘယ်ကြောင့် မြင်းမျက်နှာ (အရှဝမုခ) ဖြစ်လာသနည်း?

Verse 37

त्राता यः सर्वभक्तानां हंता सर्वदुरात्मनाम् । धर्मस्थापनकृत्सोऽपि कल्किर्विष्णुपदे स्थितः

ဘက္တားအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင်၊ မကောင်းသောစိတ်ဝိညာဉ်တို့၏ ဖျက်ဆီးရှင်—ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ထောင်သူ—ထိုကလ္ကီသည် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒ၌ တည်ရှိ၏။

Verse 38

एतद्वै महदाश्चर्य्यं भवता यत्प्रकाशितम् । एतदाचक्ष्व मे सर्वं कारणं त्रिपुरांतक

သင်က ဖော်ပြပေးသောအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကြီးပါသည်။ အို တြိပုရာန္တက၊ ဤအကြောင်း၏ အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။

Verse 39

श्रीरुद्र उवाच । साधुपृष्टं महाबाहो कारणं तस्य वच्म्यहम् । हयग्रीवस्य कृष्णस्य शृणुष्वे काग्रमानसः

သီရိ ရုဒ္ဒရ မိန့်တော်မူသည်– အို လက်မောင်းကြီးသူ၊ မေးမြန်းမှုက ကောင်းလှ၏။ ထိုအကြောင်းရင်းကို ငါပြောမည်။ ဟယဂ္ရီဝ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ ကృష్ణအကြောင်းကို စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 40

व्यास उवाच । पुरा देवैः समारब्धो यज्ञो नूनं धरातले । वेदमंत्रैराह्वयितुं सर्वे रुद्रपुरोगमाः

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ၌ ဒေဝတားတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ယဇ္ဉကို အမှန်တကယ် စတင်ခဲ့ကြသည်။ ဝေဒမန္တရများဖြင့် အာဟွာန်ပြုရန် အားလုံးသည် ရုဒ္ဒရကို ဦးဆောင်အဖြစ်ထား၍ ချီတက်ကြ၏။

Verse 41

वैकुण्ठे च गताः सर्वे क्षीराब्धौ च निजालये । पातालेऽपि पुनर्गत्वा न विदुः कृष्णदर्शनम्

သူတို့အားလုံးသည် ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌသို့လည်းကောင်း၊ နို့သမုဒ္ဒရာရှိ မိမိ၏ နေရာတော်သို့လည်းကောင်း သွားကြ၏။ ထို့နောက် ပာတာလာသို့ ထပ်မံသွားသော်လည်း ကృష్ణ၏ ဒർശနကို မရရှိကြသေး။

Verse 42

मोहाविष्टास्ततः सर्वे इतश्चेतश्च धाविताः । नैव दृष्टस्तदा तैस्तु ब्रह्मरूपो जनार्दनः

မောဟာလွှမ်းမိုးသဖြင့် သူတို့အားလုံး ဟိုဒီသို့ ပြေးလွှားကြ၏။ သို့သော် ထိုအခါ ဗြဟ္မန်ရূপဖြင့်ရှိသော ဇနာရ္ဒနကို သူတို့ လုံးဝ မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 43

विचारयंति ते सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः । क्व गतोऽसौ महाविष्णुः केनोपायेन दृश्यते

အင်္ဒြာကို ဦးဆောင်အဖြစ်ထား၍ ဒေဝတော်အားလုံး စဉ်းစားကြသည်— “မဟာဝိෂ္ဏုသည် ဘယ်သို့သွားသနည်း၊ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်မည်နည်း?”

Verse 44

प्रणम्य शिरसा देवं वागीशं प्रोचुरादरात् । देवदेव महाविष्णुं कथयस्व प्रसादतः

ခေါင်းငုံ့၍ ဒေဝတော်ကို ပဏာမပြုကာ၊ သူတို့သည် လေးစားစွာဖြင့် ဝါဂီရှကို ပြောကြသည်— “ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်၊ သင်၏ကရုဏာဖြင့် မဟာဝိෂ္ဏုအကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ။”

Verse 45

बृहस्पतिरुवाच । न जाने केन कार्येण योगारूढो महात्मवान् । योगरूपोऽभवद्विष्णुर्योगीशो हरिरच्युतः

ဗြဟ္စပတိက မိန့်သည်— “ထိုမဟာတမန်သည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ယောဂ၌ တက်ရောက်သနည်းကို ငါမသိ။ ဝိෂ္ဏုသည် ယောဂ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်တင် ဖြစ်လာပြီ— ယောဂီတို့၏အရှင် ဟရိ အချျုတ။”

Verse 46

क्षणं ध्यात्वा स्वमात्मानं धिषणेन ख्यापितो हरिः । तत्र सर्वे गता देवा यत्र देवो जगत्पतिः

ခဏတစ်ခါ မိမိအတွင်းအတ္တကို သမาธိဖြင့် စူးစမ်းပြီးနောက်၊ ဓိဿဏာ (အတွင်းဉာဏ်မြင်) ဖြင့် ဟရိကို ထင်ရှားစေ하였다။ ထို့နောက် ဒေဝတော်အားလုံးသည် လောကတို့၏အရှင်၊ ဇဂတ်ပတိ ဒေဝတော်ရှိရာ အရပ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 47

तदा दृष्टो महाविष्णुर्ध्यानस्थोऽसौ जनार्दनः । ध्यात्वा कृत्यसमाकारं सशरं दैत्यसूदनम्

ထိုအခါ သူတို့သည် မဟာဝိෂ္ဏု—ဇနာရ္ဒန—ကို နက်ရှိုင်းသော ဓ്യာန၌ ထိုင်နေသည်ကို မြင်ကြ၏။ အတွင်းစိတ်၌ တာဝန်နှင့် ကိုက်ညီသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စူးစိုက်ကာ၊ မြားလက်နက်ဆောင် အသူရသတ်သူအဖြစ် ဖြစ်၏။

Verse 48

समास्थानं ततो दृष्ट्वा बोधोपायं प्रचक्रमे । आह तांश्च तदा वम्र्यो धनुर्गुणं प्रयत्नतः । छेत्स्यंति चेत्तच्छब्देन प्रबुध्येत हरिः स्वयम्

ထိုသို့ တည်ငြိမ်စွာ သမాధိ၌ ထိုင်နေသည်ကို မြင်၍ ဝမ်ရျာတို့သည် နိုးထစေမည့် နည်းလမ်းကို စီစဉ်ကြ၏။ ထို့နောက် အခြားသူတို့အား “ကြိုးစား၍ လေးကြိုးကို ဖြတ်ကြလော့; ထိုအသံ ထွက်လာလျှင် ဟရိသည် ကိုယ်တိုင် နိုးလာနိုင်သည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 49

देवा ऊचुः । गुणभक्षं कुरुध्वं वै येनासौ बुध्यते हरिः । क्रत्वर्थिनो वयं वम्र्यः प्रभुं विज्ञापयामहे

ဒေဝတို့က “ဟရိ နိုးလာစေရန် လေးကြိုးကို ကိုက်စား၍ ဖြတ်ကြလော့။ ငါတို့သည် ယဇ္ဉ၏ အောင်မြင်မှုကို လိုလားသည်; အို ဝမ်ရျာတို့၊ ငါတို့သည် प्रभုထံ တင်ပြမည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 50

वम्र्यः ऊचुः । निद्राभंगं कथाच्छेदं दम्पत्योर्मैत्रभेदनम् । शिशुमातृविभेदं वा कुर्वाणो नरकं व्रजेत्

ဝမ်ရျာတို့က “သူတစ်ပါး၏ အိပ်စက်မှုကို ဖျက်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသော စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ လင်မယား၏ မေတ္တာမိတ်ကို ခွဲခွာစေခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကလေးကို မိခင်မှ ခွဲခြားခြင်း—ဤသို့ပြုသူသည် နရကသို့ သွားရမည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 51

योगारूढो जगन्नाथः समाधिस्थो महाबलः । तस्य श्रीजगदीशस्य विघ्नं नैव तु कुर्महे

ဇဂန္နာထသည် မဟာဗလရှိ၍ ယောဂ၌ မြင့်တင်တည်မြဲကာ သမాధိ၌ စံနေ၏။ ထို သရီ ဇဂဒီရှ—လောကအရှင်—အပေါ် ငါတို့သည် အနှောင့်အယှက် မပြုကြမည်။

Verse 52

ब्रह्मोवाच । भवतां सर्वभक्षत्वं देवकार्यं क्रियेत चेत् । कर्त्तव्यं च ततो वम्र्यो यज्ञसिद्धिर्यथा भवेत् । वम्रीशा सा तदा वत्स पुनरेवमुवाच ह

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— “သင်တို့၏ အရာအားလုံးကို စားနိုင်သော အင်အားကို ဒေဝတို့၏ ကိစ္စအတွက် အသုံးချမည်ဆိုလျှင်၊ အို ဝမ္ရျာတို့၊ ယဇ္ဉာတော် ပြီးမြောက်စေရန် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရမည်” ဟု။ ထို့နောက် ဝမ္ရျာတို့၏ မိဖုရားသည်၊ ချစ်သားရေ၊ ထပ်မံ၍ ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 53

वम्र्युवाच । दुःखसाध्यो जगन्नाथो मलयानिलसंनिभः । कथं वा बोध्यतां बह्मन्नस्माभिः सुरपूजितः

ဝမ္ရျာက ပြောသည်— “ဇဂန္နာထကို နိုးထစေခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲ၏၊ မလယလေညင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တော်မူ၏။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတို့က ပူဇော်ကြသော ထိုအရှင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ နိုးထစေမည်နည်း” ဟု။

Verse 54

नैव यज्ञेन मे कार्यं सुरैश्चैव तथैव च । सर्वेषु यज्ञकार्येषु भागं ददतु मे सुराः

“ကျွန်ုပ်အတွက် ယဇ္ဉာတော်ကို ကိုယ်ပိုင်လိုအပ်ချက်အဖြစ် မရှိ၊ ဒေဝတို့ကိုလည်း ထိုသဘောဖြင့် မလို။ သို့သော် ယဇ္ဉာကိစ္စ အားလုံးတွင် ဒေဝတို့က ကျွန်ုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ပေးကြပါစေ” ဟု။

Verse 55

देवा ऊचुः । प्रदास्यामो वयं वम्र्यै भागं यज्ञेषु सर्वदा । यज्ञाय दत्तमस्माभिः कुरुष्वैवं वचो हि नः

ဒေဝတို့က ပြောကြသည်— “ယဇ္ဉာတိုင်းတွင် ဝမ္ရျာအား အစိတ်အပိုင်းကို အမြဲပေးမည်။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ပါ; ကျွန်ုပ်တို့ ပေးအပ်သမျှသည် ယဇ္ဉာအတွက်ပင် ဖြစ်သည်” ဟု။

Verse 56

तथेति विधिनाप्युक्तं वम्री चोद्यममाश्रिता । गुणभक्षादिकं कर्म तया सर्वं कृतं नृप

ထိုသို့ စည်းကမ်းတကျ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ္ရီသည် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ခံယူလေ၏။ ထို့နောက် မြားတံကြိုးကို ကိုက်ဖြတ်ခြင်းမှ စ၍ လုပ်ဆောင်ရသော ကိစ္စအားလုံးကို သူမက ပြီးစီးစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်၊ အို မင်းကြီး။

Verse 57

युधिष्ठिर उवाच । अस्य वा बोधने देवा गुणभंगे समाधिषु । एतदाश्चर्यं विप्रर्षे सत्यं सत्यवतीसुत

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်— “အို ရှင်မြတ်သော ရှင်ရသီတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ စတျဝတီ၏ သားတော် ဗျာသမုနိရေ၊ ဤအံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ရပ်သည် အမှန်တကယ် ထိုသို့ပင်လော—သူကို နိုးထစေရာ၌လည်းကောင်း၊ သမာဓိသဘောအခြေအနေ၌ မြားတံကြိုး (ဓနုကြိုး) ပျက်ကွဲရာ၌လည်းကောင်း၊ ဒေဝတို့ ပါဝင်ခဲ့ကြသလော?”

Verse 58

व्यास उवाच । व्यग्रचित्ताः सुराः सर्वे आकृष्टं हरिकार्मु कम् । न जाने केन कार्येण विष्णुमायाविमोहिताः

ဗျာသမုနိက ပြောသည်— “ဒေဝတို့အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှား၍ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ ဟရိ၏ ဓနုကို ဆွဲယူထားကြသည်။ မည်သည့်အလုပ်အတွက်ကြောင့် ဗိဿဏု၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သွားကြသည်ကို ငါ မသိပါ။”

Verse 59

मुदितास्ताः प्रमुञ्चंति वल्मीकं चाग्रतो हरेः । कोटिपार्श्वे ततो नीतं वल्मीकं पर्वतोपमम्

ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သူတို့သည် ဟရိ၏ ရှေ့တော်၌ ပုရွက်ဆိတ်တောင် (ဝလ္မီက) ကို လွှတ်ချလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဓနု၏ အဖျားဘက်အနားသို့ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ထိုပုရွက်ဆိတ်တောင်ကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

Verse 60

गुणे च भक्षिते तस्मिंस्तक्षणादेव दूषिते । ज्याघातकोटिभिः सार्द्धं शीर्षं छित्त्वा दिवं गतम्

ထိုဓနုကြိုးကို စားသွား၍ ခဏချင်းပင် ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ ဓနုကြိုး၏ ပြင်းထန်သော တုန်ခါချက် မရေမတွက်နှင့်အတူ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ထိုခေါင်းသည် ကောင်းကင်သို့၊ သုဝဏ္ဏဘုံသို့ တက်သွားလေ၏။

Verse 61

गते शीर्षे च ते देवा भृशमु द्विग्नमानसाः । धावंति सर्वतः सर्वे शिरआलोकनाय ते

ခေါင်းသည် ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ထိုဒေဝတို့သည် စိတ်အလွန်တုန်လှုပ်၍ ခေါင်းကို မြင်တွေ့ရှာဖွေရန် အရပ်ရပ်သို့ အားလုံး ပြေးလွှားကြသည်။