Adhyaya 10

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु राजन्यथावृत्तं धर्म्मारण्ये शुभं मतम् । यदिदं कथयिष्यामि अशेषाघौघनाशनम्

ဗျာသမုနိက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ ဓမ္မာရဏ္ယ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှ မင်္ဂလာရှိသော အကြောင်းအရာကို နားထောင်ပါ။ ငါပြောမည့်အရာသည် အပြစ်တို့၏ လှိုင်းလုံးကြီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။”

Verse 2

अजेशेन तदा राजन्प्रेरितेन स्वयंभुवा । कामधेनुः समाहूता कथयामास तां प्रति

ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော စွဝယံဘူ (ဘြဟ္မာ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အဇေရှက ကာမဓေနုကို ခေါ်ယူခဲ့ပြီး၊ သူမကလည်း ထိုသူအား ပြန်လည် မိန့်ကြား하였다။

Verse 3

विप्रेभ्योऽनुचरान्देहि एकैकस्मै द्विजातये । द्वौ द्वौ शुद्धात्मकौ चैवं देहि मातः प्रसीद मे

“ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် အနုချာ (အကူအညီပေးသူ) များကို ပေးပါ—ဒွိဇ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် နှစ်ဦးစီ၊ စိတ်သန့်ရှင်းသူများဖြစ်စေ၍။ အို မိခင်တော်၊ ဤသို့ပင် ချီးမြှင့်ပါ; ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာထားပါ။”

Verse 4

तथेत्युक्त्वा महाधेनुः क्षीरेणोल्लेखयद्धराम् । हुंकारात्तस्य निष्क्रांताः शिखासूत्रधरा नराः

“ထိုသို့ဖြစ်စေ” ဟုဆိုပြီး မဟာနွားမသည် နို့ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားများကို ရေးဆွဲ하였다။ ၎င်း၏ ဟုန်ကာသံမှ ရှိခါ (ဆံထုံး) နှင့် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆောင်ထားသော ယောကျာ်းများ ပေါ်ထွက်လာ하였다။

Verse 5

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वणिजश्च महाबलाः । सोपवीता महादक्षाः सर्वशास्त्रविशारदाः

သူတို့၏အရေအတွက်မှာ သုံးသောင်းခြောက်ထောင်—အားကောင်းသော ကုန်သည်များ ဖြစ်ကြပြီး ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ဆောင်ထားကာ အလွန်ကျွမ်းကျင်၍ ရှာස්တရ (śāstra) အားလုံးတွင် ပညာပြည့်ဝသူများ ဖြစ်သည်။

Verse 6

द्विजभक्तिसमायुक्ता ब्रह्मण्यास्ते तपोन्विताः । पुराणज्ञाः सदाचारा धार्मिका बह्मभोजकाः

သူတို့သည် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအပေါ် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ဗြာဟ္မဏဓမ္မကို သစ္စာတည်ကာ တပ (တပဿ) ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ပုရာဏကို သိကျွမ်း၍ စဒာစာရရှိ၊ ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းကာ ဗြာဟ္မဏများအား အာဟာရပူဇော်ကျွေးမွေးသူများ ဖြစ်သည်။

Verse 7

स्वर्गे देवाः प्रशंसंति धर्मारण्यनिवासिनः । तपोऽध्ययनदानेषु सर्वकालेप्यतींद्रियाः

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဒေဝတားတို့သည် ဓမ္မာရဏ్య၌ နေထိုင်သူများကို ချီးမွမ်းကြသည်။ အကြောင်းမှာ တပ၊ အධ්ယယန (လေ့လာခြင်း) နှင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) တို့တွင် သူတို့သည် အချိန်တိုင်း သာမန်အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်၍ ထူးကဲမြင့်မြတ်ကြသည်။

Verse 8

एकैकस्मै द्विजायैव दत्तं जातु चरद्वयम् । वाडवस्य च यद्गोत्रं पुरा प्रोक्तं महीपते

ဒွိဇ တစ်ဦးချင်းစီအား အမှန်တကယ် အကူအညီပေးသူ နှစ်ဦးတစ်စုံကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထို ဝာဍဝ (Vāḍava) ၏ ဂိုထရ (gotra) ကိုလည်း ယခင်ကတည်းက ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်၊ အို မြေရှင်မင်း။

Verse 9

परस्परं च तद्गोत्रं तस्य चानुचरस्य च । इति कृत्वा व्यवस्थां च न्यवसंस्तत्र भूमिषु

ထို့နောက် အချင်းချင်းဆက်နွယ်မှုအရ ထိုသူ၏ ဂိုထရ (gotra) နှင့် သူ၏ အနုချရ၏ ဂိုထရကိုလည်း သတ်မှတ်ကာ သင့်လျော်သော စီမံခန့်ခွဲမှုကို တည်ဆောက်ပြီး ထိုမြေပြင်များပေါ်၌ နေထိုင်အခြေချကြ၏။

Verse 10

ततश्च शिष्यता देवैर्दत्ता चानुचरान्भुवि । ब्रह्मणा कथितं सर्वं तेषामनुहिताय वै

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် သင်တန်းသားအဖြစ် (ရှစ်ယတာ) ကို ပေးအပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အနုချရများကို ခန့်အပ်ကြ၏။ ဤအရာအားလုံးကို ဘြဟ္မာသည် သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် မှန်ကန်သော လမ်းညွှန်မှုအတွက် အမှန်တကယ် ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 11

कुरुध्वं वचनं चैषां ददध्वं च यदिच्छितम् । समित्पुष्पकुशादीनि आनयध्वं दिनेदिने

သူတို့၏ မိန့်ခွန်းအတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်၍ သူတို့လိုအပ်သမျှကို ပူဇော်ပေးကြလော့။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ယဇ္ဉာအတွက် သမိဓာ (မီးဖိုသစ်), ပန်းများ၊ ကုရှာမြက် စသည့်အရာများကို ယူဆောင်လာကြလော့။

Verse 12

अनुज्ञयैषां वर्तध्वं मावज्ञां कुरुत क्वचित् । जातकं नामकरणं तथान्नप्राशनं शुभम्

သူတို့၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ နေထိုင်ပြုမူကြလော့; မည်သည့်အခါမျှ မလေးစားမမှု မပြုကြနှင့်။ မွေးဖွားဆိုင်ရာ သံစကာရ၊ အမည်ပေးပွဲနှင့် မင်္ဂလာ အန္နပရာရှန (အစာပထမဆုံးကျွေးပွဲ) ကိုလည်း ထိုခွင့်ပြုချက်အောက်တွင် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 13

क्षौरं चैवोपनयनं महानाम्न्यादिकं तथा । क्रियाकर्मादिकं यच्च व्रतं दानोपवासकम्

ထို့အတူ ဆံပင်ဖြတ်ပွဲ (ချော်ရ/ချူဍာကရဏ), ဥပနယန (သန့်ရှင်းသော အစပြုဝင်ပွဲ), မဟာနာမနီ စသည့် အကျင့်အထုံးများနှင့် အခြားသော ကရိယာကမ္မများ—ဝရတ (သစ္စာကတိ), ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း), ဥပဝါသ (အစာရှောင်ခြင်း) အားလုံးကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 14

अनुज्ञयैषां कर्तव्यं काजेशा इदमबुवन् । अनुज्ञया विनैषां यः कार्यमारभते यदि

“သူတို့၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ရမည်” ဟု နတ်တို့၏ အရှင်များက ကြေညာ하였다။ အကယ်၍ မည်သူမဆို သူတို့၏ သဘောတူညီချက်မရှိဘဲ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို စတင်လျှင်၊

Verse 15

दर्शं वा श्राद्धकार्यं वा शुभं वा यदि वाऽशुभम् । दारिद्र्यं पुत्रशोकं च कीर्तिनाशं तथैव च

လကွယ်နေ့ ဒർശ-ကర్మဖြစ်စေ၊ သြရာဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်ပွဲဖြစ်စေ၊ မင်္ဂလာဖြစ်စေ မမင်္ဂလာဖြစ်စေ—(စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်သူသည်) ဆင်းရဲမွဲတေမှု၊ သားသမီးကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးမှုကို ခံရသည်။

Verse 16

रोगैर्निपीड्यते नित्यं न क्वचित्सुखमाप्नुयुः । तथेति च ततो देवाः शक्राद्याः सुरसत्तमाः

သူသည် အမြဲတမ်း ရောဂါများဖြင့် နှိပ်စက်ခံရပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ပျော်ရွှင်မှု မတွေ့ရ။ ထို့နောက် သက္က (အိန္ဒြာ) စသော အမြတ်ဆုံးနတ်များက “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 17

स्तुतिं कुर्वंति ते सर्वे काम धेनोः पुरः स्थिताः । कृतकृत्यास्तदा देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

ကာမဓေနု၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူတို့အားလုံးက စတုတိ (ချီးမွမ်းသီချင်း) များကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထိုအခါ နတ်များ—ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု နှင့် မဟေရှဝရ—တို့သည် မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံ၍ ကృతကೃತ്യ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 18

त्वं माता सर्वदेवानां त्वं च यज्ञस्य कारणम् । त्वं तीर्थं सर्वतीर्थानां नम स्तेऽस्तु सदानघे

သင်သည် နတ်အားလုံး၏ မိခင်ဖြစ်၏; သင်သည် ယဇ္ဉ (ယဇ္ဉာ) ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ သင်သည် တီရ္ထအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်၏—အမြဲအပြစ်ကင်းစင်သော အရှင်မ၊ သင့်အား နမസ്കာရ ပြုပါ၏။

Verse 19

शशिसूर्यारुणा यस्या ललाटे वृषभध्वजः । सरस्वती च हुंकारे सर्वे नागाश्च कंबले

နဖူးပေါ်၌ လနှင့် နေရောင်အနီရောင်တောက်ပမှု ထင်ရှား၍၊ နွားတံခွန်ကိုင် မဟာဒေဝ ရှိဝ၏ အမှတ်တံဆိပ်လည်း တင်ထားသောသူ; သူမ၏ ဟုန်ကာသံကြီးထဲ၌ စရஸဝတီ တည်ရှိ၍၊ သူမ၏ အဖုံးအုပ်ထဲ၌ နာဂအားလုံး စုဝေးနေသော—အံ့ဖွယ် ဒေဝနွားမ စုရဘီ ဖြစ်၏။

Verse 20

क्षुरपृष्ठे च गन्धर्वा वेदाश्चत्वार एव च । मुखाग्रे सर्वतीर्थानि स्थावराणि चराणि च

သူမ၏ ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ကျောပေါ်၌ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ဝေဒလေးပါး တည်ရှိကြ၏; သူမ၏ ပါးစပ်အရှေ့ဖျား၌လည်း တီရ္ထအားလုံး တည်နေကြ၏—မလှုပ်ရှားသောလောကနှင့် လှုပ်ရှားသောလောက နှစ်ပါးလုံး၏။

Verse 21

एवंविधैश्च बहुशो वचनैस्तोषिता च सा । सुप्रसन्ना तदा धेनुः किं करोमीति चाब्रवीत्

ဤသို့သော စကားများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် နှစ်သက်စေခြင်းခံရသဖြင့် ထိုနွားမသည် အလွန်ပင် ကြည်နူးကာ ကရုဏာပြည့်ဝလာ၏; ထို့နောက် “ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု ပြော၏။

Verse 22

देवा ऊचुः । सृष्टाः सर्वे त्वया मातर्देव्यैतेऽनुचराः शुभाः । त्वत्प्रसादान्महाभागे ब्राह्मणाः सुखिनोऽ भवन्

ဒေဝတားတို့က ပြောကြသည်—“အို မိခင်၊ အို ဒေဝီ! ဤကောင်းမြတ်သော အနုချရတို့သည် အားလုံး သင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ အို မဟာကံကောင်းရှင်၊ သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ပျော်ရွှင်အေးချမ်းလာကြ၏။”

Verse 23

ततोऽसौ सुरभी राजन्गता नाकं यशस्विनी । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यास्तत्रैवांतरधुस्ततः

ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော စုရဘီသည် နတ်ပြည်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုအခါ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ မဟေရှ (ရှိဝ) စသောသူတို့လည်း ထိုနေရာမှပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 24

युधिष्ठिर उवाच । अभार्यास्ते महातेजा गोजा अनुचरास्तथा । उद्वाहिता कथं ब्रह्मन्त्सुतास्तेषां कदाऽभवन्

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “အို မဟာတေဇရှိသူ၊ နွားမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အစေခံတို့သည် ဇနီးမရှိကြပါ။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ သူတို့ကို မည်သို့ လက်ထပ်ပေးခဲ့သနည်း၊ သားသမီးတို့သည် မည်သည့်အခါ မွေးဖွားလာသနည်း?”

Verse 25

व्यास उवाच । परिग्रहार्थं वे तेषां रुद्रेण च यमेन च । गन्धर्वकन्या आहृत्य दारास्तत्रोपकल्पिताः

ဗျာသက ပြောသည်– “သူတို့ ဇနီးခံယူနိုင်ရန်အတွက် ရုဒြနှင့် ယမတို့က ဂန္ဓဗ္ဗကညာများကို ခေါ်ဆောင်လာ၍ ထိုနေရာတွင် သူတို့အတွက် ဇနီးများကို သင့်တော်စွာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။”

Verse 26

युधिष्ठिर उवाच । को वा गन्धर्वराजासौ किंनामा कुत्र वा स्थितः । कियन्मात्रास्तस्य कन्याः किमाचारा ब्रवीहि मे

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ မင်းကြီးသည် မည်သူနည်း၊ အမည်မည်သို့ခေါ်သနည်း၊ မည်သည့်နေရာတွင် တည်ရှိသနည်း။ သူ၏ သမီးများ မည်မျှရှိသနည်း၊ ထုံးတမ်းအကျင့်များ မည်သို့ရှိသနည်း။ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။”

Verse 27

व्यास उवाच । विश्वावसुरिति ख्यातो गन्धर्वाधिपतिर्नृप । षष्टिकन्यासहस्राणि आसते तस्य वेश्मनि

ဗျာသက ပြောသည်– “အို မင်းကြီး၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အධိပတိသည် ‘ဝိශ්ဝာဝစု’ ဟု ကျော်ကြားသည်။ သူ၏ နန်းတော်တွင် ကညာ ခြောက်သောင်း နေထိုင်ကြသည်။”

Verse 28

अंतरिक्षे गृहं तस्य गधर्वनगरं शुभम् । यौवनस्थाः सुरूपाश्च कन्या गन्धर्वजाः शुभाः

သူ၏ နေရာတည်သည် အန္တရာကာသ၌ ဖြစ်၍—ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ မင်္ဂလာပြည့်ဝ သာယာလှပသော မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဂန္ဓဗ္ဗဇာတိ မင်္ဂလာကညာများသည် ယောဝနအရွယ်၌ တည်ကာ ရုပ်ရည်လှပစွာ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 29

रुद्रस्यानुचरौ राजन्नंदी भृंगी शुभाननौ । पूर्वदृष्टाश्च ताः कन्याः कथयामासतुः शिवम्

အို မင်းကြီး၊ ရုဒ္ဒရ၏ အနုချာ နန္ဒီနှင့် ဘೃင်ဂီ—မျက်နှာသန့်ရှင်းလှပသူတို့သည်—ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့သော ကညာများအကြောင်းကို သီဝဘုရားထံ လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 30

दृष्टाः पुरा महादेव गन्धर्वनगरे विभो । विश्वावसुगृहे कन्या असंख्याताः सहस्रशः

ယခင်က အို မဟာဒေဝ၊ အို အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်၊ ဂန္ဓဗ္ဗမြို့၌—ဝိශ්ဝာဝಸು၏ အိမ်တော်အတွင်း—ရေတွက်မရသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကညာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြ၏။

Verse 31

ता आनीय वलादेव गोभुजेभ्यः प्रयच्छ भो । एवं श्रुत्वा ततो देवस्त्रिपुरघ्नः सदाशिवः

“သူတို့ကို ခေါ်လာပါ၊ အို အင်အားကြီးသော ဒေဝ၊ ထို့နောက် ဂိုဘုဇာ—နွားထိန်းသူများ—ထံ ပေးအပ်ပါ” ဟူ၍။ ထိုသို့ ကြားသော် တြိပုရကို သတ်ဖြတ်သော စဒါသီဝ ဒေဝသည် (တုံ့ပြန်၏)။

Verse 32

प्रेषयामास दूतं तु विजयं नाम भारत । स तत्र गत्वा यत्रास्ते विश्वावसुररिंदमः

အို ဘာရတ၊ သူသည် “ဝိဇယ” ဟူသော အမည်ရှိ သံတမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်하였다။ ထိုသူသည် ရန်သူများကို နှိမ်နင်းသူ ဝိශ්ဝာဝಸು နေထိုင်ရာသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 33

उवाच वचनं चैव पथ्यं चैव शिवेरितम् । धर्मारण्ये महाभाग काजेशेन विनिर्मिताः

သူသည် သီဝဘုရားညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း သတင်းစကားနှင့် သင့်လျော်သော ညွှန်ကြားချက်ကို ပြောကြား하였다– “အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ဓမ္မာရဏ്യ၌ (ထိုအရာ/သူတို့) ကို ကာဇေရှက တည်ထောင်/ဖန်ဆင်းထားသည်” ဟူ၍။

Verse 34

स्थापिता वाडवास्तत्र वेदवेदांगपारगाः । तेषां वै परिचर्यार्थं कामधेनुश्च प्रार्थिता

ထိုနေရာ၌ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဝါဍဝာများကို တည်ထောင်ထား하였다။ သူတို့၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ထောက်ပံ့ရေးအတွက် ကာမဓေနုကိုလည်း ဆုတောင်း၍ တောင်းခံ하였다။

Verse 35

तया कृताः शुभाचारा वणिजस्ते त्वयोनिजा । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि कुमारास्ते महाबलाः

သူမကြောင့် ထိုကုန်သည်တို့သည် မင်္ဂလာသဘောရှိသော အကျင့်ကောင်းများကို ရရှိလာပြီး လူသား၏ သားအိမ်မဟုတ်ဘဲ မွေးဖွားလာကြ하였다။ ထို့ပြင် သင်၏ သားတော် သုံးသောင်းခြောက်ထောင်ရှိ၍ အားကြီးမားလှသည်။

Verse 36

शिवेन प्रेषितोऽहं वै त्वत्समीपमुपागतः । कन्यार्थं हि महाभाग देहिदेहीत्युवाच ह

အမှန်တကယ် ငါသည် သီဝဘုရား၏ အမိန့်ဖြင့် စေလွှတ်ခံရ၍ သင်၏ အနီးသို့ ရောက်လာ하였다။ အို မဟာကံကောင်းသူ၊ ကညာများအတွက် “ပေးပါ၊ ပေးပါ” ဟု သူက ဆို하였다။

Verse 37

गन्धर्व उवाच । देवानां चैव सर्वेषां गन्धर्वाणां महामते । परित्यज्य कथं लोके मानुषाणां ददामि वै

ဂန္ဓဗ္ဗက ပြောသည်— “အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ဒေဝတားတို့နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့အားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး ဤလောက၌ လူသားတို့ထံ (ဤကညာများကို) ငါ မည်သို့ ပေးနိုင်မည်နည်း”

Verse 38

श्रुत्वा तु वचनं तस्य निवृत्तो विजयस्तदा । कथयामास तत्सर्वं गन्धर्व चरितं महत्

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဇယသည် ထိုအခါ ပြန်လှည့်သွား하였다။ ထို့နောက် ဂန္ဓဗ္ဗ၏ မဟာကြီးသော အပြုအမူဇာတ်ကြောင်းအားလုံးကို ပြောပြ하였다။

Verse 39

व्यास उवाच । ततः कोपसमाविष्टो भगवांल्लोकशंकरः । वृषभे च समारूढः शूलहस्तः सदाशिवः

ဗျာသ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် လောကကို ကောင်းကျိုးပြုသော ဘဂဝန် ရှင်ကရာသည် ဒေါသကြီးစွာ လွှမ်းမိုးခံရ၏။ နွားပေါ်တက်စီး၍ လက်၌ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်ကာ စဒါရှီဝ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 40

भूतप्रेतपिशाचाद्यैः सहस्रैरावृतः प्रभुः । ततो देवास्तथा नागा भूतवेतालखेचराः

အရှင်သည် ဘူတ၊ ပရေတ၊ ပိသာချာ စသည့်အဖွဲ့များ ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဝိုင်းရံခံရ၏။ ထို့နောက် ဒေဝတာများ၊ နာဂများနှင့် ဘူတ-ဝေတාල၊ ကောင်းကင်သွားလာသူတို့၏ အစုအဝေးများလည်း စုဝေးလာကြ၏။

Verse 41

क्रोधेन महताविष्टाः समाजग्मुः सहस्रशः । हाहाकारो महानासीत्तस्मिन्सैन्ये विसर्पति

ဒေါသကြီးစွာ လွှမ်းမိုးခံရ၍ သူတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးလာကြ၏။ ထိုတပ်မဟာကြီး ပျံ့နှံ့သွားစဉ် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဟာဟာကာရ် အော်ဟစ်သံ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 42

प्रकंपिता धरादेवी दिशापाला भयातुराः । घोरा वातास्तदाऽशांताः शब्दं कुर्वंति दिग्गजाः

မြေဒေဝီ တုန်လှုပ်ကာ ကမ္ဘာမြေတုန်ယင်၏။ ဒిశာပာလ များသည် ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားကြ၏။ ထိုအခါ ကြမ်းတမ်း၍ မငြိမ်မသက်သော လေပြင်းများတိုက်ခတ်ပြီး ဒိဂ္ဂဇ များက အသံကျယ်စွာ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။

Verse 43

व्यास उवाच । तदागतं महासैन्यं दृष्ट्वा भयविलोलितम् । गन्धर्वनगरात्सर्वे विनेशुस्ते दिशो दश

ဗျာသ မိန့်ကြားသည်– ထိုမဟာတပ်ကြီး ရောက်လာသည်ကို မြင်၍ ကြောက်ရွံ့ကာ တုန်လှုပ်နေကြသဖြင့် ဂန္ဓဗ္ဗမြို့မှ သတ္တဝါအားလုံးသည် တစ်ဆယ်ပါးသော အရပ်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

Verse 44

गन्धर्वराजो नगरं त्यक्त्वा मेरुं गतो नृप । ताः कन्या यौवनोपेता रूपौदार्यसमन्विताः

အို မင်းကြီး၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ မင်းသည် မြို့ကို စွန့်၍ မေရုတောင်သို့ သွားလေ၏။ ထိုကညာတို့သည် ယောဝနပြည့်ဝ၍ အလှအပနှင့် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိတို့ဖြင့် တင့်တယ်စွာ ကျန်ရစ်လေ၏။

Verse 45

गृहीत्वा प्रददौ सर्वा वणिग्भ्यश्च तदा नृप । वेदोक्तेन विधानेन तथा वै देवसन्निधौ

အို မင်းကြီး၊ ထိုကညာတို့ကို လက်ခံယူပြီးနောက် သူသည် အားလုံးကို ကုန်သည်တို့ထံ ပေးအပ်လေ၏။ ဗေဒတွင် ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း၊ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 46

आज्यभागं तदा दत्त्वा गन्धर्वाय गवात्मजाः । देवानां पूर्वजानां च सूर्याचंद्रमसोस्तथा

ထို့နောက် နွားထိန်းသူတို့၏ သားများသည် ဂန္ဓဗ္ဗထံသို့ အာဇျဘားဂ (နွားနို့ဆီသန့် အဟုတိ၏ အပိုင်း) ကို ပူဇော်လေ၏။ ထို့အတူ ရှေးဦးဒေဝတားတို့ထံသို့လည်းကောင်း၊ နေမင်းနှင့် လမင်းထံသို့လည်းကောင်း ပူဇော်အပိုင်းများ ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 47

यमाय मृत्यवे चैव आज्यभागं तदा ददुः । दत्त्वाज्यभागान्विधिवद्वव्रिरे ते शुभव्रताः

ထို့နောက် သူတို့သည် ယမနှင့် မృတ்யု ထံသို့လည်း အာဇျဘားဂကို ပူဇော်လေ၏။ စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း အာဇျဘားဂများကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ မင်္ဂလာဝတ္တရားကို ထိန်းသိမ်းသူတို့သည် သင့်လျော်စွာ အိမ်ထောင်ဖက်ကို ရွေးချယ်လေ၏။

Verse 48

ततः प्रभृति गान्धर्वविवाहे समुपस्थिते । आज्यभागं प्रगृह्णन्ति अद्यापि सर्वतो भृशम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ဂန္ဓဗ္ဗအိမ်ထောင်ရေး ပေါ်ပေါက်သည့်အခါတိုင်း အာဇျဘားဂကို ယူ၍ ပူဇော်ကြလေသည်။ ယနေ့တိုင်အောင်လည်း နေရာအနှံ့ အပြည့်အဝ ထိုသို့ ပြုလုပ်ဆဲဖြစ်သည်။

Verse 50

क्षत्रियाश्च महावीरा किंकरत्वे हि निर्मिताः

ထို့ပြင် မဟာသူရဲကောင်း က္ෂတ္တရိယတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အမှုထမ်းဆောင်ရန်အတွက် ဖန်ဆင်းထားကြသည်—ဓမ္မ၏ သတ်မှတ်ထားသော စနစ်အတိုင်း သဒ္ဓါဖြင့် အကူအညီပေးသူအဖြစ် အမြဲအသင့်ရှိကြ၏။

Verse 51

ततो देवाऽस्तदा राजञ्जग्मुः सर्वे यथातथा । गते देवे द्विजाः सर्वे स्थानेऽस्मिन्निवसंति ते

ထို့နောက်၊ အို မင်းကြီး၊ နတ်တို့အားလုံးသည် မိမိမိမိ၏ နေရာဌာနသို့ သင့်တော်သလို ထွက်ခွာသွားကြ၏။ နတ်တို့ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အားလုံးသည် ဤနေရာ၌ပင် ကျန်ရစ်၍ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 52

पुत्रपौत्रयुता राजन्निवसंत्यकुतोभयाः । पठंति वेदान्वेदज्ञाः क्वचिच्छास्त्रार्थमुद्गिरन्

အို မင်းကြီး၊ သားမြေးတို့နှင့်အတူ သူတို့သည် အကြောက်မရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏။ ဝေဒကို သိမြင်သူများဖြစ်၍ ဝေဒကို ရွတ်ဖတ်ကြပြီး တခါတရံ သာස්တရ၏ အဓိပ္ပါယ်ကိုလည်း ဟောကြားကြ၏။

Verse 54

केचिद्विष्णुं जपंतीह शिवं केचिज्जपंति हि । ब्रह्माणं च जपंत्येके यमसूक्तं हि केचन । यजंति याजकाश्चैव अग्निहोत्रमुपासते । स्वाहाकारस्वधाकारवषट्कारैश्च सुव्रत

ဤနေရာ၌ အချို့က ဗိဿဏု၏ နာမကို ဇပ်ကြပြီး အချို့ကလည်း ရှိဝ၏ နာမကို အမှန်တကယ် ဇပ်ကြ၏။ အချို့က ဗြဟ္မာကို ဇပ်ကြပြီး အချို့က ယမအတွက် သုက္တများကို ရွတ်ဆိုကြ၏။ အချို့က ယဇ్ఞကို ဆောင်ရွက်ကြပြီး ယာဇကတို့သည် အဂ္နိဟောတရကိုလည်း အုပ်သိမ်းပူဇော်ကြ၏—‘svāhā’ ‘svadhā’ နှင့် ‘vaṣaṭ’ ဟု အော်ဟစ်ကြလျက်၊ အို သီလကောင်းသူ။

Verse 55

शब्दैरापूयते सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । वणिजश्च महादक्षा द्विजशुश्रूणोत्सुकाः

သန့်ရှင်းသော အသံတော်များကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တြိလောက အားလုံး ပြည့်နှက်သွား၏။ ထို့ပြင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော ကုန်သည်တို့သည် ဒွိဇတို့ကို စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြ၏။

Verse 56

धर्मारण्ये शुभे दिव्ये ते वसंति सुनिष्ठिताः । अन्नपानादिकं सर्वं समित्कुशफलादिकम्

မင်္ဂလာရှိ၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော ဓမ္မာရဏ္ယ၌ သူတို့သည် တပဿာစည်းကမ်း၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ကြ၏။ အစာအဟာရ၊ သောက်ရေတို့အပြင် မီးဖိုသစ် (သမိဓ)၊ ကုရှမြက်၊ သစ်သီးနှင့် အခြားလိုအပ်ရာအားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ပြည့်စုံရှိ၏။

Verse 57

आपूरयन्द्विजातीनां वणिजस्ते गवात्मजाः

နွားဝంశ (ဂဝ) မှ ဆင်းသက်သော ကုန်သည်တို့သည် ဒွိဇတို့ကို အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေး၍ လိုအပ်ချက်များကို ချို့တဲ့မှုမရှိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးကြ၏။

Verse 58

पुष्पोपहारनिचयं स्नानवस्त्रादिधावनम् । उपलादिकनिर्माणं मार्जनादिशुभक्रियाः

သူတို့သည် ပန်းနှင့် ပူဇော်သကာများကို စုစည်းပြင်ဆင်ကြပြီး၊ ရေချိုးအဝတ်နှင့် အခြားပစ္စည်းများကို လျှော်ဖွပ်ကြ၏။ ကျောက်တုံးစသည်တို့ဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးကို ပြုလုပ်ကြပြီး၊ တံမြက်လှည်းခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း စသည့် မင်္ဂလာကောင်းသော ကုသိုလ်ကိစ္စများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 59

वणिक्स्त्रियः प्रकुर्वंति कंडनं पेषणादिकम् । शुश्रूषंति च तान्विप्रान्काजेशवचनेन हि

ကုန်သည်တို့၏ ဇနီးများသည် ထောင်းခြင်း၊ ကြိတ်ခြင်း စသည့် အလုပ်များကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ကာဇေရှ၏ အမိန့်အတိုင်း ထိုဗြာဟ္မဏတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြုစုဝန်ဆောင်ကြ၏။

Verse 60

स्वस्था जातास्तदा सर्वे द्विजा हर्षपरायणाः । काजेशादीनुपासंते दिवारात्रौ हि संध्ययोः

ထို့နောက် ဒွိဇအားလုံးသည် ကျန်းမာသက်သာ၍ စိတ်ချမ်းသာတင်းတိမ်ကာ ပီတိ၌ မျှော်လင့်တည်ကြ၏။ မနက်နှင့် ညနေ စန္ဓျာအချိန်၌လည်းကောင်း၊ နေ့ညမရွေးလည်းကောင်း၊ ကာဇေရှနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်အုပ်သနာပြုကြ၏။