Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 110
बुधो न कुरुते पापं यदि कुर्यात्स आत्महा । देहोऽयं मानुषो जंतोर्बहुकर्मैकभाजनम्
budho na kurute pāpaṃ yadi kuryātsa ātmahā | deho'yaṃ mānuṣo jaṃtorbahukarmaikabhājanam
ပညာရှိသည် အပြစ်ကို မကျူးလွန်တတ်; ကျူးလွန်လျှင် မိမိကိုယ်ကို သတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လူ့ကိုယ်ခန္ဓာဤသည် သတ္တဝါတို့အတွက် ကမ္မနှင့် ကုသိုလ်မျိုးစုံ ပြုလုပ်ရန် တစ်ခုတည်းသော အိုးအိမ်ဖြစ်သည်။
Unspecified (didactic narration within Brahmottara Khaṇḍa)
Scene: A contemplative sage instructs a listener: the human body depicted as a fragile yet luminous vessel; shadowy forms of pāpa recede as the mind turns to dharma.
FAQs
Human life is a rare instrument for dharma; harming it through pāpa is portrayed as harming one’s own spiritual welfare.
No specific sacred site is named; the verse is universal instruction.
No single rite is prescribed; it urges wise restraint and dharmic use of the human body for good action.