Adhyaya 86

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज पिङ्गलावर्तमुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं रेवाया उत्तरे तटे । हव्यवाहेन राजेन्द्र स्थापितः पिङ्गलेश्वरः

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်၊ ဆုံရာအနီးရှိ အထူးမြတ်သော ပင်္ဂလာဝတ်သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ရာဇင်ဒြာ၊ ဟဗျဝါဟန (အဂ္ဂနိ) က ပင်္ဂလေရှွရကို ပရတိဋ္ဌာ (တည်ထောင်) ခဲ့သည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । हव्यवाहेन भगवन्नीश्वरः स्थापितः कथम् । एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसादाद्वक्तुमर्हसि

ယုဓိဋ္ဌိရက မေးလျှောက်သည်– အရှင်ဘဂဝန်၊ ဟဗျဝါဟန (အဂ္ဂနိ) က အရှင်ဣရှွရကို မည်သို့ ပရတိဋ္ဌာ (တည်ထောင်) ခဲ့ပါသနည်း။ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြမိန့်ကြားပါ; ကရုဏာတော်ကြောင့် မိန့်ဆိုသင့်ပါသည်။

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । शम्भुना रेतसा राजंस्तर्पितो हव्यवाहनः । प्राप्तसौख्येन रौद्रेण गौर्याक्रीडनचेतसा

မာရ္ကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– ရာဇာ၊ ရှမ္ဘူ၏ ရေတသ် (သီဝ၏ သန္ဓေ) ကြောင့် ဟဗျဝါဟန (အဂ္ဂနိ) သာယာတော်မူ၍ တృပ్త ဖြစ်하였다။ ထို့ပြင် ဂေါရီနှင့် ကစားပျော်ရွှင်သော ရှိဝ၏ အာနန္ဒမှ ပေါ်ထွန်းလာသည့် ရောဒြတေဇ အပြင်းအထန်ဖြင့် အံ့ဩဖွယ် အင်အားကို ရရှိ하였다။

Verse 4

हव्यवाहमुखे क्षिप्तं रुद्रेणामिततेजसा । रुद्रस्य रेतसा दग्धस्तीर्थयात्राकृतादरः

အမိတတေဇရှိသော ရုဒြက ဟဗျဝါဟန၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုအရာကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ရုဒြ၏ ရေတသ်ကြောင့် အဂ္ဂနိသည် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ခံရပြီး၊ ထို့နောက် တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီး (တီရ္ထယာထရာ) ထွက်ရန် လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် စိတ်အားထက်သန်လာ하였다။

Verse 5

सागरांश्च नदीर्गत्वा क्रमाद्रेवां समागतः । चचार परया भक्त्या ध्यानमुग्रं हुताशनः

ပင်လယ်များနှင့် မြစ်များသို့ အစဉ်လိုက် သွားရောက်ပြီးနောက် ဟုတာရှန (အဂ္နိ) သည် နောက်ဆုံးတွင် ရေဝါမြစ်သို့ ရောက်လာ하였다။ ထိုနေရာတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ပြင်းထန်သော သမาธိကို ဆောင်ရွက်ကာ တပဿာကျင့်하였다။

Verse 6

वायुभक्षः शतं साग्रं यावत्तेपे हुताशनः । तावत्तुष्टो महादेवो वरदो जातवेदसः । संनिधौ समुपेत्याथ वचनं चेदमब्रवीत्

ဟုတာရှန (အဂ္နိ) သည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူကာ နှစ်တစ်ရာနှင့် ထို့ထက်ပို၍ တပဿာကျင့်하였다။ ထို့နောက် ကျေနပ်တော်မူသော မဟာဒေဝသည် ဇာတဝေဒသအား ဆုတောင်းပေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်၍ သူ၏ရှေ့သို့ ကြွလာကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 7

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व हव्याश यस्ते मनसि वर्तते

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ ဟဗျာရှ (အဂ္နိ)၊ သင်၏နှလုံး၌ တည်နေသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်၍ တောင်းလော့။”

Verse 8

वह्निरुवाच । नमस्ते सर्वलोकेश उग्रमूर्ते नमोऽस्तु ते । रेतसा तव संदग्धः कुष्ठी जातो महेश्वर । कृपां कुरु महादेव मम रोगं विनाशय

ဝဟ္နိ (အဂ္နိ) လျှောက်သည်– “လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်အားလည်း နမိုအस्तု။ မဟေရှဝရ၊ သင့်၏ တေဇောဓာတ်မီးအားဖြင့် လောင်ကျွမ်းသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ကုဋ္ဌရောဂါဖြစ်လာပါသည်။ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာပြု၍ ကျွန်ုပ်၏ ရောဂါကို ဖျက်ဆီးပေးပါ။”

Verse 9

ईश्वर उवाच । हव्यवाह भवारोगो मत्प्रसादाच्च सत्वरम् । अत्र तीर्थे कृतस्नानः स्वरूपं प्रतिपत्स्यसे

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ ဟဗျဝါဟ (အဂ္နိ)၊ ငါ၏ ပရသာဒကြောင့် သင်၏ ရောဂါသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းမည်။ ဤတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးလျှင် သင်၏ အမှန်တကယ်သော စွရုပ်ကို ပြန်လည်ရရှိမည်။”

Verse 10

इत्युक्त्वा च महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । अनन्तरं हव्यवाहः सस्नौ रेवाजले त्वरन्

ဤသို့ မဟာဒေဝက မိန့်ကြားပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်း ဟဗျဝါဟ (အဂ္ဂနိ) သည် ရေဝါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသောရေ၌ အလျင်အမြန် ရေချိုးလေ၏။

Verse 11

तदैव रोगनिर्मुक्तोऽभवद्दिव्यस्वरूपवान् । स्थापयामास देवेशं स वह्निः पिङ्गलेश्वरम्

ထိုခဏတည်းက သူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်၍ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် ဝဟ္နိ (အဂ္ဂနိ) သည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို “ပင်္ဂလေရှ္ဝရ” ဟူ၍ စတင်တည်ထောင်လေ၏။

Verse 12

नाम्ना संपूजयामास तुष्टाव स्तुतिभिर्मुदा । ततो जगाम देशं स्वं देवानां हव्यवाहनः

သူသည် နာမတော်ကို ခေါ်ဆိုကာ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပူဇော်ပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ စတုတ္ထိဂါထာများဖြင့် ချီးမွမ်းလေ၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့အတွက် ဟဗျကို သယ်ဆောင်သူ ဟဗျဝါဟန သည် မိမိ၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 13

हव्यवाहेन भूपैवं स्थापितः पिङ्गलेश्वरः । जितक्रोधो हि यस्तत्र उपवासं समाचरेत्

ဤသို့ပင် အို မင်းကြီး၊ ဟဗျဝါဟ (အဂ္ဂနိ) က “ပင်္ဂလေရှ္ဝရ” ကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုနေရာ၌ ဒေါသကို အနိုင်ယူပြီး ထုံးတမ်းအတိုင်း ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူမည်သူမဆို—

Verse 14

अतिरान्त्रफलं तस्य अन्ते रुद्रत्वमाप्नुयात् । गुणान्विताय विप्राय कपिलां तत्र भारत

သူ၏ အကျိုးဖလသည် အလွန်ကြီးမားလာပြီး အဆုံးတွင် ရုဒြတ്വ (ရုဒြနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း) ကို ရရှိလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ အို ဘာရတ၊ ဂုဏ်သီလပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏအား ကပိလာ (အညိုနီရောင်) နွားတစ်ကောင်ကို ဒါနပြုသင့်၏။

Verse 15

अलंकृत्य सवत्सां च शक्त्यालङ्कारभूषिताम् । यः प्रयच्छति राजेन्द्र स गच्छेत्परमां गतिम्

အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ နွားမနှင့် နွားကလေးကို သင့်လျော်သော အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ ဒါနပြုသူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 86

। अध्याय

“အဓျာယ (Adhyāya)” — လက်ရေးမူပုံစံတွင် အခန်း၏ နယ်နိမိတ် သို့မဟုတ် အဆုံးသတ်ကို ညွှန်ပြသော ကော်လိုဖွန်အမှတ်အသား။