Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက်၊ အို ရာဇင်ဒြာ (ဘုရင်တို့၏ဘုရင်)၊ အမြတ်ဆုံး နန္ဒိကေရှဝရ ထံသို့ သွားလော့။ မဟာနန္ဒီက စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သော အရပ်၌ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါ သင့်အား ပြောမည်။”

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

ရှေးကာလ၌ နန္ဒီသည် ရှိဝ၏ ဂဏများ၏ အရှင် (ဂဏေရှဝရ) ဖြစ်၍ ရေဝါ (နရမဒါ) ကို မျက်နှာမူ၍ လမ်းညွှန်အဖြစ်ထားကာ တပသ (တပဿ) ၏ ခက်ခဲမှုများကို အနိုင်ယူလျက် တီရ္ထ တစ်ခုမှ တီရ္ထ တစ်ခုသို့ လှည့်လည်သွားခဲ့သည်။

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

သူသည် ဒဓိစ్కန္ဒ နှင့် မဓုစ్కန္ဒ ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းရာနေရာများကို နောက်တွင်ထား၍ ဆက်လက်ခရီးဆက်သရွေ့၊ ထိုအတည်တကျကြိုးပမ်းမှုကြောင့် မဟာဒေဝသည် ပီတိဖြစ်ကာ မိမိ၏ အဓိကအမှုထမ်း နန္ဒီနာထကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ဣရှဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ နန္ဒီရှ! ငါ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်၏။ သင်လိုသမျှအတိုင်း အပေးအယူ (ဝရ) ကို ရွေးယူလော့။ သင်၏ ထိုတပသနှင့် တီရ္ထယာတရာ ပြုခြင်းကြောင့် ငါ ကျေနပ်ပြီ။”

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ဆိုသည်– ငါသည် ငွေကြေးကို မလိုလား၊ မျိုးရိုးဆက်စဉ်နှင့် သားသမီးကိုလည်း မလိုလား။ မောက္ခမှလွဲ၍ အခြားဆန္ဒမရှိ၊ သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေထက် ပို၍ မရှိ။

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

ပိုးကောင်၊ ပိုးမွှား၊ ငှက်တို့၏ ယောနီထဲသို့ ဝင်ရောက်မွေးဖွားရပါစေ၊ သတ္တဝါမွေးဖွားမှုတစ်စုံတစ်ရာသို့ ကျရောက်ရပါစေ—မွေးဘဝတိုင်းတွင် သင့်အပေါ် ငါ၏ ဘက္တိသည် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်ပါစေ။

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မဟာဒေဝက အမြင့်ဆုံးကရုဏာဖြင့် မင်းကြီးအား မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဟရသည် စိဒ္ဓပုဂ္ဂိုလ်ကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိနေလရာသို့ ပြန်လည်သွား၏။

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ဘက္တိဖြင့် တြျက္ရှ (မျက်စိသုံးပါးရှိသော ရှိဝ) ကို ပူဇော်သူသည် အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပါက၊ ရှိဝ၏ အနုစရ (အမှုထမ်း) ဖြစ်လာ၍ မပျက်မယွင်းသော ကလ္ပတစ်လျှောက် ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

ထို့နောက် ကာလကြာမြင့်စွာ လွန်သွားသော် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာ၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ တတ္တဝကို သိမြင်သူ ဖြစ်ကာ ဆာရဒရာသီ တစ်ရာတိုင် အသက်ရှင်၏။

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

ချစ်သားရေ၊ ဤတီရ္ထ၏ အထွတ်အထိပ် မဟာတ္မကို မင်းအား ငါပြောပြီးပြီ။ မရဏလူသားတို့အတွက် ရခဲလှပြီး အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသော အကြောင်းတရား ဖြစ်၏။

Verse 80

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အဓ္ဓာယ (အခန်း) စတင်သည်။