Adhyaya 8

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । नष्टे लोके पुनश्चान्ये सलिलेन समावृते । महार्णवस्य मध्यस्थो बाहुभ्यामतरं जलम्

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– လောကပျက်စီးသွားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ အရာအားလုံး ရေဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသည့်အခါ၊ ကျွန်ုပ်သည် မဟာသမုဒ္ဒရာအလယ်၌ ရှိနေ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေလှိုင်းကို ခွဲကာ ကူးခတ်နေခဲ့သည်။

Verse 2

दिव्ये वर्षशते पूर्णे श्रान्तोऽहं नृपसत्तम । ध्यातुं समारभं देवं महदर्णवतारणम्

ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံသွားသောအခါ၊ အို မင်းမြတ်၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မဟာသမုဒ္ဒရာကို ကူးမြောက်စေသော ကယ်တင်ရှင် ဒေဝကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာန်စတင်ခဲ့သည်။

Verse 3

ध्यायमानस्ततः काले अपश्यं पक्षिणं परम् । हारकुन्देन्दुसंकाशं बकं गोक्षीरपाण्डुरम्

ထိုအချိန်၌ ငါသည် သမာဓိ၌ တည်နေစဉ် အံ့ဖွယ်ငှက်တစ်ကောင်ကို မြင်ရ၏—ဘက (ကြိုးကြာ) ဖြစ်၍ ပန်းကုံး၊ ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပကာ နွားနို့ကဲ့သို့ ဖြူဖွေး၏။

Verse 4

ततोऽहं विस्मयाविष्टस्तं बकं समुदीक्ष्य वै । अस्मिन्महार्णवे घोरे कुतोऽयं पक्षिसंभवः

ထို့နောက် ငါသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုဘက (ကြိုးကြာ) ကို စူးစမ်းကြည့်ပြီး “ဤကြောက်မက်ဖွယ် မဟာသမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ ငှက်တစ်ကောင် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သနည်း” ဟု တွေးမိ၏။

Verse 5

तरन्बाहुभिरश्रान्तस्तं बकं प्रत्यभाषिषि । पाक्षरूपं समास्थाय कस्त्वमेकार्णवीकृते

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မပင်ပန်းဘဲ ဆက်လက်ရေကူးနေစဉ် ငါသည် ထိုဘကကို ပြော၏—“ငှက်ရုပ်ကို ခံယူထား၍ ဤတစ်သမုဒ္ဒရာတည်းဖြစ်သွားသော လောက၌ သင်သည် မည်သူနည်း?”

Verse 6

भ्रमसे दिव्ययोगात्मन्मोहयन्निव मां प्रभो । एतत्कथय मे सर्वं योऽसि सोऽसि नमोऽस्तु ते

“အရှင်ဘုရား၊ ဒိဗ္ဗယောဂ၏ အာတ္မာတော်! သင်သည် လှည့်လည်သွားလာကာ ငါ့ကို မောဟဖြစ်စေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ဤအရာအားလုံးကို ငါ့အား ပြောပြပါ—သင်သည် မည်သူဖြစ်ဖြစ် ထိုသူပင်ဖြစ်၏; သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။”

Verse 7

सोऽब्रवीन्मां महादेवो ब्रह्माहं विष्णुरेव च । जगत्सर्वं मया वत्स संहृतं किं न बुध्यसे

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ငါ့အား မိန့်တော်မူ၏—“ငါသည် ဘြဟ္မာဖြစ်၏၊ ငါသည် ဗိဿဏုလည်း ဖြစ်၏။ ချစ်သောကလေးရေ၊ လောကတစ်ခုလုံးကို ငါပင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပြီးပြီ; မသိနားမလည်သေးသလော?”

Verse 8

। अध्याय

အခန်း (လက်ရေးမူ/ထုတ်ဝေမှု အမှတ်အသားသာ ဖြစ်၍ ကဗျာပိုဒ်မပြည့်စုံ)။

Verse 9

पक्षिरूपं समास्थाय अतोऽत्राहं समागतः । किमर्थमातुरो भूत्वा भ्रमसीत्थं महार्णवे

ငှက်ရုပ်ကို ခံယူ၍ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ငါရောက်လာသည်။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲကာ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ ဤသို့ လှည့်လည်နေသနည်း?

Verse 10

शीघ्रं प्रविश मत्पक्षौ येन विश्रमसे द्विज । एवमुक्तस्ततस्तेन देवेनाहं नरेश्वर

“မြန်မြန် ငါ၏တောင်ပံအတွင်း ဝင်လော့၊ ဒွိဇာ၊ သင်အနားယူနိုင်စေရန်” ဟု ထိုဒေဝတားက မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ အို လူတို့၏ဘုရင်၊ ထို့နောက် ငါလည်း ထိုအတိုင်း ပြု하였다။

Verse 11

ततोऽहं तस्य पक्षान्ते प्रलीनस्तु भ्रमञ्जले । काले युगसाहस्रान्ते अश्रान्तोऽर्णवमध्यगः

ထို့နောက် ငါသည် သူ၏တောင်ပံအဆုံး၌ လုံးဝလျှံဝင်ကာ နေရင်း ရေများလှည့်ဝဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကာလသည် ယုဂတစ်ထောင်၏ အဆုံးသို့ ရောက်သော်လည်း ငါမပင်ပန်းဘဲ သမုဒ္ဒရာအလယ်၌ တည်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 12

ततः शृणोमि सहसा दिक्षु सर्वासु सुव्रत । किंचिन्नूपुरसंमिश्रमद्भुतं शब्दमुत्तमम्

ထို့နောက်၊ အို သီလဝတ္တကောင်းသူ၊ ငါသည် ရုတ်တရက် အရပ်အားလုံး၌ အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ မြင့်မြတ်သော အသံတစ်ခုကို ကြားရပြီး၊ ခြေကောက်လက်ကောက် (နုပူရ) တင်တင်မြည်သံနှင့် ရောနှောနေသည်။

Verse 13

तदार्णवजलं सर्वं संक्षिप्तं सहसाभवत् । किमेतदिति संचिन्त्य दिशः समवलोकयम्

ထိုခဏ၌ မဟာသမုဒ္ဒရာရေ အလုံးစုံသည် ချက်ချင်း ကျုံ့သွား၏။ “ဤသည် ဘာနည်း” ဟု စဉ်းစားကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ကြည့်ရှု၏။

Verse 14

दश कन्यास्ततो दिक्षु आगताश्च महार्णवे । वस्त्रालंकारसहिता दिग्भ्यो नूपुरभूषिताः

ထို့နောက် အရပ်မျက်နှာတို့မှ ကညာဆယ်ပါးသည် မဟာသမုဒ္ဒရာပေါ်သို့ ရောက်လာ၏။ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ခြေကောက်လက်ကောက် (နူပုရ) ဖြင့် တင့်တယ်၍ အရပ်တို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 15

काचिच्चन्द्रसमाभासा काचिदादित्यसप्रभा । काचिदंजनपुञ्जाभा काचिद्रक्तोत्पलप्रभा

တစ်ပါးသည် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ တစ်ပါးသည် နေမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၏။ တစ်ပါးသည် အန်ဇန်အစုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်၍ တစ်ပါးသည် အနီရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့ ရောင်ပြန်တောက်၏။

Verse 16

नानारूपधरा सौम्या नानाभरणभूषिता । अर्घ्यपाद्यादिभिर्माल्यैर्बकमभ्यर्च्य सुव्रताः

နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံကို ဆောင်ထားကာ အလှဆင်တန်ဆာမျိုးစုံဖြင့် တင့်တယ်သော ကညာတို့သည် သီလဝတ်ကောင်းစွာဖြင့် အရ္ဃျ (arghya)၊ ပာဒျ (pādya) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် ပန်းမော်လီတို့ဖြင့် ဘက (Baka) ကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 17

ततस्तं पर्वताकारं गुह्यं पक्षिणमव्ययम् । प्रविवेश महाघोरं पर्वतो ह्यर्णवं स्वराट्

ထို့နောက် မပျက်မယွင်းသော လျှို့ဝှက်မြောက်၍ တောင်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ငှက်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ အကြောင်းမူ “တောင်” ဟုခေါ်သော အရှင်သည် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ တကယ်ပင် ခုန်ဆင်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 18

योजनानां सहस्राणि तावन्त्येव शतानि च । त्रिंशद्योजनसाहस्रं यावद्भूमण्डलं त्विति

“ယောဇနာ ထောင်ပေါင်းများနှင့် ထိုနည်းတူ ရာပေါင်းများလည်းရှိ၏; မြေမဏ္ဍလသည် ယောဇနာ သုံးသောင်းတိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်သည်”—ဟူ၍ ဆိုထားသည်။

Verse 19

ततो भूमण्डलं दिव्यं पञ्चरत्नसमाकुलम् । दिव्यस्फटिकसोपानं रुक्मस्तंभमनोरमम्

ထို့နောက် ငါသည် ဒိဗ္ဗ မြေမဏ္ဍလတစ်ခုကို မြင်ရ၏၊ ရတနာငါးပါးဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်; ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့သော စဖတိက်လှေကားများနှင့် ရွှေတိုင်များ လှပစွာ တင့်တယ်၏။

Verse 20

योजनानां सहस्रं तु विस्तराद्द्विगुणायतम् । वापीकूपसमाकीर्णं प्रासादाट्टालकावृतम्

အကျယ်မှာ ယောဇနာတစ်ထောင် ဖြစ်၍ အလျားမှာ ထို၏ နှစ်ဆ ဖြစ်၏; ရေကန်များနှင့် ရေတွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ မဟာပြာသာဒများနှင့် မြင့်မားသော တိုက်တန်းများက ဝန်းရံထား၏။

Verse 21

कल्पवृक्षसमाकीर्णं ध्वजषष्टिविभूषितम् । तस्मिन्पुरवरे रम्ये नानारत्नोपशोभितम्

၎င်းသည် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကလ္ပဝೃက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ အလံများနှင့် အလံတိုင်များဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထား၏; ထိုလှပသော မြို့တော်အထွတ်အမြတ်၌ ရတနာမျိုးစုံ၏ တောက်ပမှု ထင်ရှား၏။

Verse 22

तथान्यच्च पुरं रम्यं पताकोज्ज्वलवेदिकम् । शतयोजनविस्तीर्णं तावद्द्विगुणमायतम्

ထိုနည်းတူ အခြားလှပသော မြို့တစ်မြို့လည်း ရှိ၏၊ ၎င်း၏ မဏ္ဍပ/ပလက်ဖောင်းများသည် အလံပတാകာများကြောင့် တောက်ပ၏; အကျယ် ယောဇနာတစ်ရာ၊ အလျားမှာ ထို၏ နှစ်ဆ ဖြစ်၏။

Verse 23

पुरमध्ये ततस्तस्मिन्नदी परमशोभना । महती पुण्यसलिला नानारत्नशिला तथा

ထို့နောက် ထိုမြို့အတွင်း၌ အလွန်လှပသော မြစ်တစ်စင်းရှိ၏—ကျယ်ဝန်းကြီးမား၍ ပုဏ္ဏိယသန့်ရေများစီးဆင်းကာ မဏိရတနာမျိုးစုံကဲ့သို့သော ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 24

तस्यास्तीरे मया दृष्टं तडित्सूर्यसमप्रभम् । इन्द्रनीलमहानीलैश्चितं रत्नैः समन्ततः

ထိုမြစ်ကမ်းပေါ်၌ ငါမြင်ရသည်မှာ မိုးကြိုးလက်နှင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သော အရာတစ်ခုဖြစ်၍၊ အနားပတ်လုံးတွင် အိန္ဒြနီလ (နီလမဏိ) နှင့် မဟာနီလ စသည့် ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ကပ်တင်ထား၏။

Verse 25

क्वचिद्वह्निसमाकारं क्वचिदिन्द्रायुधप्रभम् । क्वचिद्धूम्रं क्वचित्पीतं क्वचिद्रक्तं क्वचित्सितम्

တစ်နေရာ၌ မီးလောင်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ တစ်နေရာ၌ အိန္ဒြ၏ သက်တံရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ တစ်နေရာ၌ မီးခိုးရောင်၊ တစ်နေရာ၌ အဝါရောင်၊ တစ်နေရာ၌ အနီရောင်၊ တစ်နေရာ၌ အဖြူရောင် ဖြစ်၏။

Verse 26

नानावर्णैः समायुक्तं लिङ्गमद्भुतदर्शनम् । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसाध्यैश्च समन्तात्परिवारितम्

၎င်းသည် အရောင်အသွေးမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်စုံသော လိင်္ဂတော်ဖြစ်၍ အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ရပ် ဖြစ်၏။ ထို့လိင်္ဂတော်ကို ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ အိန္ဒြနှင့် သာဓျာတို့က အနားပတ်လုံး ဝန်းရံထား၏။

Verse 27

नन्दीश्वरगणाध्यक्षैश्चेन्द्रादित्यैश्च तद्वृतम् । पश्यामि लिङ्गमीशानं महालिङ्गं तमेव च

၎င်းကို နန္ဒီဣශ්ဝရ၊ ရှိဝဂဏတို့၏ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် အိန္ဒြ၊ အာဒိတျများက ဝန်းရံထား၏။ ငါသည် အီရှာန၏ ထိုလိင်္ဂတော်—မဟာလိင်္ဂတော်ကိုပင် မြင်ရ၏။

Verse 28

परिवार्य ततस्तं तु प्रसुप्तान्देवदानवान् । निमीलिताक्षान्पश्यामि दिव्याभरणभूषितान्

ထို့နောက် ၎င်းကို ဝိုင်းရံလျက်၊ နတ်များနှင့် ဒာနဝများကို အိပ်ပျော်သကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေကြသည်ကို မြင်ရ၏—မျက်စိပိတ်ထားပြီး တိဗ္ဗအလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်။

Verse 29

ततस्ताः पद्मपत्राक्ष्यो नार्यः परमसंमताः । नद्यास्तस्या जले स्नात्वा दिव्यपुष्पैर्मनोरमैः

ထို့နောက် ကြာရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော အလွန်လေးစားခံရသည့် မိန်းမများသည် ထိုမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး စိတ်ကိုပျော်ရွှင်စေသော တိဗ္ဗပန်းများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 30

दत्त्वार्घपाद्यं विधिवल्लिंगस्य सह पक्षिणा । अर्चयन्तीर्वरारोहा दश ताः प्रमदोत्तमाः

ထို့နောက် အလှအပနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပြည့်ဝသော အကောင်းဆုံး မိန်းမဆယ်ဦးသည် ငှက်နှင့်အတူ လိင်္ဂသို့ ဝိဓိအတိုင်း အရ္ဃျနှင့် ပာဒျကို ဆက်ကပ်ပြီး ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြ၏။

Verse 31

ततस्त्वभ्यर्च्य तल्लिङ्गं तस्मिन्नेव पुरोत्तमे । सर्वा अदर्शनं जग्मुर्विद्युतोऽभ्रगणेष्विव

ထို့နောက် ထိုအလွန်မြတ်သော သန့်ရှင်းရာဝန်းကျင်၌ ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်ပြီးနောက် သူမတို့အားလုံး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏—မိုးတိမ်အစုအဝေးကြား လျှပ်စီးတောက်သကဲ့သို့။

Verse 32

न चासौ पक्षिराट्तस्मिन्न स्त्रियो न च देवताः । तदेवैकं स्थितं लिङ्गमर्चयन्विस्मयान्वितः

သို့သော် ထိုနေရာ၌ မင်းမြတ်ငှက်လည်း မရှိ၊ မိန်းမများလည်း မရှိ၊ နတ်များလည်း မရှိတော့ပေ; လိင်္ဂတစ်ပါးတည်းသာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေပြီး၊ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ငါသည် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုနေခဲ့၏။

Verse 33

ततोऽहं दुःखमूढात्मा रुद्रमायेति चिन्तयन् । ततः कन्याः समुत्तीर्य दिव्यांबरविभूषणाः

ထို့နောက် ဒုက္ခကြောင့် စိတ်မောဟိုက်နေသော ငါသည် “ဤသည်မှာ ရုဒ္ဒရ၏ မာယာပင်” ဟု စဉ်းစားလျက်ရှိ၏။ ထိုအခါ နတ်ဘုံဝတ်စုံနှင့် အလှဆင်တန်ဆာတော်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ကညာများ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 34

भासयन्त्यो जगत्सर्वं विद्युतोऽभ्रगणानिव । पद्मैर्हिरण्मयैर्दिव्यैरर्चयित्वा शुभाननाः

သူတို့သည် မိုးတိမ်အစုအဝေးကြားရှိ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လောကတစ်လောကလုံးကို တောက်ပစေကြ၏။ မျက်နှာသုခမင်္ဂလာရှိသော ကညာများသည် နတ်ဘုံရွှေကြာပန်းများဖြင့် ပူဇော်အာရဓနာပြုကြ၏။

Verse 35

विविशुस्तज्जलं क्षिप्रं समंताद्वरभूषणाः । तस्मिन्पुरवरे चान्ये तामेवाहं पुनःपुनः

အလှဆင်တန်ဆာကောင်းမြတ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သူတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ အလျင်အမြန် ထိုရေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ ထိုမြတ်သော တီရ္ထနေရာ၌ ငါသည် ထိုသူမကိုပင် ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 36

पश्यामि ह्यमरां कन्यामर्चयन्तीं महेश्वरम् । ततोऽहं तां वरारोहामपृच्छं कमलेक्षणाम्

အမှန်တကယ် ငါသည် အမတကညာတစ်ဦးက မဟေရှဝရကို ပူဇော်အာရဓနာပြုနေသည်ကို မြင်ရ၏။ ထို့နောက် ငါသည် ကြာမျက်လုံးရှိ၍ တောက်ပသည့် အလှပကညာကို မေးမြန်းလိုက်၏။

Verse 37

का त्वमस्मिन्पुरे देवि वससे शिवमर्चती । ताश्चागताः स्त्रियः सर्वाः क्व गतास्ते गणेश्वराः

“အို ဒေဝီ၊ ဤပဝित्रမြို့၌ သင်သည် မည်သူနည်း၊ ရှိဝကို ပူဇော်အာရဓနာပြုလျက် နေထိုင်သနည်း။ ထို့ပြင် ရောက်လာသော မိန်းမများအားလုံးသည် ဘယ်သို့ သွားကြသနည်း။ ထိုဂဏေရှဝရများ၊ ရှိဝ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် ဘယ်မှာနည်း။”

Verse 38

नमोऽस्तु ते महाभागे ब्रूहि पुण्ये महेश्वरि । तव प्रसादाद्विज्ञातुमेतदिच्छामि सुव्रते । दयां कृत्वा महादेवि कथयस्व ममानघे

အလွန်ကံကောင်းမြတ်သော မယ်တော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ သန့်ရှင်းသော မဟေရှဝရီမယ်တော်၊ ကျေးဇူးပြု၍ မိန့်ကြားပါ။ သင့်အနုဂ्रहကြောင့် ဤအကြောင်းကို သိလိုပါသည်။ မြတ်သောဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသူ မဟာဒေဝီမယ်တော်၊ ကရုဏာပြု၍ အပြစ်ကင်းသူမယ်တော်၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 39

श्र्युवाच । विस्मृताहं कथं विप्र दृष्ट्वा कल्पे पुरातने । मा तेऽभूत्स्मृतिविभ्रंशः सा चाहं कल्पवाहिनी

သီရိရှိသော မယ်တော်က မိန့်တော်မူသည်– “ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ သင်သည် ရှေးဟောင်းကလ္ပ၌ ငါ့ကို မြင်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်ရာ ငါကို မည်သို့ မေ့နိုင်မည်နည်း။ သင့်မှတ်ဉာဏ် မရှုပ်ထွေးစေပါနှင့်—ကလ္ပမှ ကလ္ပသို့ တည်တံ့နေသူသည် ငါပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 40

नर्मदा नाम विख्याता रुद्रदेहाद्विनिःसृता । यास्ताः कन्यास्त्वया दृष्टा ह्यर्चयन्त्यो महेश्वरम्

ကျွန်မသည် “နရမဒါ” ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားပြီး ရုဒ္ဒရ၏ ကိုယ်တော်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသူ ဖြစ်သည်။ သင်မြင်ခဲ့သော မိန်းကလေးများသည်လည်း အမှန်တကယ် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုနေကြသည်။

Verse 41

याभिस्त्विह समानीतः पक्षिराजसमन्विताः । दिशस्ता विद्धि सर्वेशाः सर्वास्त्वं मुनिसत्तम

ပြီးတော့ သင့်ကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူများသည် ငှက်တို့၏ဘုရင်နှင့်အတူ—မုနိအထွတ်အမြတ်ရေ—သူတို့သည် အရပ်အနှံ့၏ ကာကွယ်သူများ၊ အရပ်လေးမျက်နှာလုံး၏ အရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိပါ။

Verse 42

तिर्यक्पक्षिस्वरूपेण महायोगी महेश्वरः । एभिः शिवपुराद्विप्र आनीतः स महेश्वरः

မဟေရှဝရ မဟာယောဂီသည် ငှက်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူသည်။ ဗိပရရေ၊ ဤသူတို့ပင် မဟေရှဝရကို ရှီဝပုရမှ ဒီနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

Verse 43

सैष देवो महादेवो लिङ्गमूर्तिर्व्यवस्थितः । अर्च्यते ब्रह्मविष्ण्विन्द्रैः सुरासुरजगद्गुरुः

ဤဘုရားတော်သည် မဟာဒေဝ ဖြစ်၍ လိင်္ဂရုပ်အဖြစ် ဤနေရာ၌ တည်ထောင်ထားသည်။ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနိုး၊ အိန္ဒြာတို့က ပူဇော်ကြ하며—ဒေဝ၊ အသူရ နှင့် ကမ္ဘာလောကတစ်လုံး၏ ဆရာတော်ဖြစ်သည်။

Verse 44

लयमायाति यस्माद्धि जगत्सर्वं चराचरम् । तेन लिङ्गमिति प्रोक्तं पुराणज्ञैर्महर्षिभिः

အကြောင်းမူကား ထိုဘုရားမှပင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ကမ္ဘာလောကအားလုံးသည် ပရလယ (လျောကွယ်ခြင်း) သို့ ဝင်ရောက်သဖြင့်၊ ပုရာဏကို သိမြင်သော မဟာရိရှီတို့က ‘လိင်္ဂ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 45

तेन देवगणाः सर्वे संक्षिप्ता मायया पुरा । प्रलीनाश्चैव लोकेश न दृश्यन्ते हि सांप्रतम्

ထိုဘုရားတော်ကပင် ရှေးကာလ၌ မာယာအားဖြင့် ဒေဝအစုအဖွဲ့အားလုံးကို ချုံ့သိမ်းကာ အတွင်းသို့ ဆွဲယူခဲ့သည်။ လောကအရှင်တော်၊ လျောကွယ်လျက်ရှိသဖြင့် ယခုအခါ မမြင်ရတော့ပါ။

Verse 46

पुनर्दृश्या भविष्यन्ति सृजमानाः स्वयंभुवा । साहं लिङ्गार्चनपरा नर्मदा नाम नामतः

စွယ်မ်ဘူ (ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ) က ပြန်လည်ဖန်ဆင်းသောအခါ သူတို့ကို ထပ်မံမြင်တွေ့ရမည်။ ထို့ပြင် ငါသည် လိင်္ဂပူဇော်ခြင်း၌ အလွန်အမင်းအပ်နှံသူဖြစ်၍ နာမည်အားဖြင့် ‘နရမဒါ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 47

कालं युगसहस्रस्य रुद्रस्य परिचारिका । अस्य प्रसादादमरस्तथा त्वं द्विजपुंगव

ယုဂတစ်ထောင်ကြာအောင် ငါသည် ရုဒြာ၏ အမှုထမ်းအဖြစ် စေဝာပြုခဲ့သည်။ သူ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ သင်လည်း အမရ ဖြစ်လာမည်။

Verse 48

सत्यार्जवदयायुक्तः सिद्धोऽसि त्वं शिवार्चनात् । एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत

သစ္စာ၊ ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ကရုဏာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော သင်သည် ရှီဝကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းကြောင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ထိုဒေဝီသည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွားလေ၏။

Verse 49

ताः स्त्रियः स च देवेशो बकरूपो महेश्वरः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवतीर्य महानदीम्

ထိုမိန်းမတို့နှင့် ဒေဝတို့၏အရှင်—ဘကာ(ငှက်)ရုပ်ဖြင့်ရှိသော မဟေရှဝရ—သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မဟာမြစ်သို့ ဆင်းသက်ကြလေ၏။

Verse 50

स्नात्वा समर्चय त्वं हि विधिना मन्त्रपूर्वकम् । ततोऽहं सहसा तस्मात्समुत्तीर्य जलाशयात्

“ရေချိုးပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း မန္တရများနှင့်အတူ (ဘုရားကို) မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပါ။ ထို့နောက် ငါသည် ထိုရေကန်မှ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာ၍ ကမ်းသို့ တက်လာခဲ့သည်။”

Verse 51

न च पश्यामि तल्लिङ्गं न च तां निम्नगां नृप । तदैव लोकाः संजाताः क्षितिश्चैव सकानना

“အို မင်းကြီး၊ ထိုလိင်္ဂကိုလည်း မမြင်ရတော့၊ ထိုမြစ်ကိုလည်း မမြင်ရတော့ပါ။ ထိုခဏတည်းကပင် လောကများသည် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာပြီး သစ်တောများနှင့်တကွ မြေကြီးလည်း ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။”

Verse 52

ऋक्षचन्द्रार्कविततं तदेव च नभस्तलम् । यथापूर्वमदृष्टं तु तथैव च पुनः कृतम् । नतोऽहं मनसा देवमपूजयं महेश्वरम्

“ကြယ်များ၊ လနှင့် နေတို့ဖြင့် ပြန့်နှံ့နေသော ထိုကောင်းကင်တလွှားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မမြင်ရခဲ့သည့်အရာတို့လည်း ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ငါသည် စိတ်ဖြင့်ပင် ဒေဝ မဟေရှဝရကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၍ ပူဇော်လေ၏။”

Verse 53

एवं बके पुरा कल्पे मया दृष्टेयमव्यया । नर्मदा मर्त्यलोकस्य महापातकनाशिनी

ဤသို့ပင် ရှေးဟောင်း ဘကေကల్ప၌ ငါသည် မပျက်မယွင်းသော နရမဒါမြစ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏—လူ့လောက၏ မဟာအပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 54

तस्माद्धर्मपरैर्विप्रैः क्षत्रशूद्रविशादिभिः । सदा सेव्या महाभागा धर्मवृद्ध्यर्थकारिभिः

ထို့ကြောင့် ဓမ္မကိုအလေးထားသော ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် က္ෂတ္တရိယ၊ ရှူဒ္ဒရ၊ ဝိုင်ရှျယ စသည့်သူတို့လည်း—ဓမ္မတိုးပွားရေးနှင့် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို လိုလားသူတို့သည် မဟာဘဂါ (နရမဒါ) ကို အမြဲတမ်း ရိုသေကာ ပူဇော်၍ စေဝာပြုသင့်၏။

Verse 55

येऽपि भक्तया सकृत्तोये नर्मदाया महेश्वरम् । स्नात्वा ते सर्वं पापं नाशयन्त्यसंशयम्

ဘုရားသခင် မဟေရှ္ဝရ၏ အနီးအနား၌ နရမဒါရေ၌ ဘက္တိဖြင့် တစ်ကြိမ်သာ ရေချိုးသူတို့ပင်လျှင်—သံသယမရှိဘဲ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်၏။