Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထ ဘီမေရှ္ဝရသို့ သွားသင့်သည်။ ထိုနေရာကို ရှိသီအစုအဝေးများနှင့် မင်္ဂလာရှိသော ဘီမ-ဝရတ ကို ထိန်းသိမ်းသူများက ဆည်းကပ်ပူဇော်ကြသည်။”

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

ထိုတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် အစာရှောင်၍ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ နေမင်းသို့ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်တင်လျက် တစ်အက္ခရာ မန္တရကို ဇပ်ပွားရွတ်ဆိုပါက—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

ထိုသူ၏ ယခုဘဝ၌ စုဆောင်းထားသော အပြစ်သည် ထိုခဏတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ပြင် ဂါယတြီမန္တရားကို ဂျပ်သံသရာဖြင့် ရွတ်ဆိုလျှင် ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းအပြစ်များလည်း အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

ဂါယတြီသည် အပြစ်ကို ချေမှုန်းသည်—ဘဝဆယ်ဘဝမှ ပေါ်ထွန်းလာသောအပြစ်၊ ဘဝတစ်ရာအတွင်း အတိတ်က ပြုခဲ့သောအပြစ်၊ ထို့ပြင် စုဆောင်းမှု တစ်ထောင်တိုင်ရှိသော်လည်း ဘဝသုံးဘဝမှ ထွက်ပေါ်သောအပြစ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

အို လူတို့၏အရှင်၊ ဂျပ်သည် ဝေဒိက ဖြစ်စေ လောကီ ဖြစ်စေ၊ ရွတ်ဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ခဏတည်းမှာ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်—မီးက ခြောက်သွေ့မြက်ကို လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့။

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

‘နတ်တို့၏အင်အား’ ကို အားကိုး၍ အပြစ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုလုပ်သင့်။ မသိမှုကြောင့် ဖြစ်သွားလျှင် အမြန်ပျောက်ကွယ်နိုင်သော်လည်း ထို့နောက်တွင် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မရှိတော့။

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

ထိုတီရ္ထ၌ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပြုသူ၏ အကျိုးफल အားလုံးသည် အကုန်မကုန်သော အက္ခယ ဖြစ်လာသည်၊ အို ပাণ্ডု၏သားတော်။

Verse 77

। अध्याय

॥ အဓ္ဓာယ ॥ (အခန်းခေါင်းစဉ်/အဆုံးသတ်အမှတ်အသား)။