Adhyaya 67

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात जलमध्ये व्यवस्थितम् । लुङ्केश्वरमिति ख्यातं सुरासुरनमस्कृतम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက်ချက်ချင်းပင်၊ ချစ်သားရေ၊ ရေထဲအလယ်၌ တည်ရှိသော နေရာတစ်ခုရှိ၍ “လုင်ကေရှဝရ” ဟု ကျော်ကြားကာ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပါ နမස්ကာရပြုကြသည်။

Verse 2

इदं तीर्थं महापुण्यं नानाश्चर्यं महीतले । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यमुत्पत्तिं शृणु भारत

ဤတီရ္ထသည် မဟာပုဏ္ဏယဖြစ်၍ မြေပြင်ပေါ်၌ အံ့ဩဖွယ်အမျိုးမျိုးရှိ၏။ အို ဘာရတ၊ ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၏ မဟာတ್ಮနှင့် ပေါ်ပေါက်လာပုံကို နားထောင်လော့။

Verse 3

आसीत्पुरा महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । कालपृष्ठ इति ख्यातः सुतो ब्रह्मसुतस्य च

ရှေးကာလ၌ အင်အားကြီးမား၍ အားမာန်၏မာနဖြင့် မူးယစ်နေသော ဒါနဝတစ်ဦးရှိခဲ့သည်။ သူသည် “ကာလပೃဋ္ဌ” ဟု ကျော်ကြားပြီး ဘြဟ္မာ၏ သား၏ သားတော်ဖြစ်သည်။

Verse 4

गङ्गातटं समाश्रित्य चचार विपुलं तपः । अधोमुखोऽपि संस्थित्वापिबद्धूममहर्निशम्

ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းကို အားကိုး၍ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။ ခေါင်းအောက်ခြေထောက်အပေါ် ရပ်နေသော်လည်း နေ့ညမပြတ် မီးခိုးကိုသာ သောက်နေ하였다။

Verse 5

ततश्चानन्तरं देवस्तिष्ठते ह्युमया सह । दृष्ट्वा तं पार्वती सा तु तपस्युग्रे व्यवस्थितम्

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သခင်ဘုရားသည် ဥမာနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်တော်မူ၏။ ထိုသူသည် ကြမ်းတမ်းသော တပဿာ၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်နေသည်ကို မြင်၍ ပါဝတီသည် သတိပြုတော်မူ၏။

Verse 6

पश्य पश्य महादेव धूमाशी तिष्ठते नरः । प्रसीद तं कुरुष्वाद्य देहि शीघ्रं वरं विभो

“ကြည့်ပါ ကြည့်ပါ မဟာဒေဝါ! ဤသူသည် မီးခိုးကိုသာ အာဟာရပြု၍ ဒီမှာ ရပ်နေပါသည်။ အရှင်ဘုရား၊ ယနေ့ သူ့အပေါ် ကရုဏာပြုတော်မူပါ; အို ဗိဘု၊ မြန်မြန် ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူပါ။”

Verse 7

ईश्वर उवाच । यदुक्तं वचनं देवि न तन्मे रोचते प्रिये । स्वकार्यं च सदा चिन्त्यं परकार्यं विसर्जयेत्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ချစ်လှစွာသော ဒေဝီ၊ သင်ပြောသော စကားသည် ငါ့အတွက် မနှစ်သက်စရာ ဖြစ်သည်။ လူသည် မိမိ၏ ဓမ္မနှင့် တာဝန်ကို အမြဲစဉ်းစားရမည်၊ အခြားသူ၏ အလုပ်ကိစ္စကိုတော့ လွှတ်ထားသင့်သည်။”

Verse 8

मूर्खस्त्रीबालशत्रूणां यश्छन्देनानुवर्तते । व्यसने पतते घोरे सत्यमेतदुदीरितम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်– မိုက်မဲသူများ၊ မိန်းမများ၊ ကလေးများနှင့် ရန်သူတို့၏ စိတ်လိုရာကိုလိုက်လျှင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ဘေးဒုက္ခကြီးထဲသို့ ကျရောက်မည်—ဤသည်မှာ အမှန်တရားဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 9

देव्युवाच । भार्ययाभ्यर्थितो भर्ता कारणं बहु भाषते । लघुत्वं याति सा नारी एवं शास्त्रेषु पठ्यते

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– မယား၏ တောင်းဆိုချက်များကြောင့် လင်သည် ဖိအားခံရသော် အကြောင်းပြချက်များစွာ ပြောတတ်သည်; ထိုမိန်းမသည်လည်း ပေါ့ပါးစွာ အမြင်ခံရတတ်သည်—ဤသို့ သာස්တရများတွင် ဖတ်ရသည်။

Verse 10

प्राणत्यागं करिष्यामि यदि मां त्वं न मन्यसे । पार्वत्या प्रेरितो देवो गतोऽसौ दानवं प्रति

“သင် မကျေနပ်မနေနှင့်၊ ကျွန်မကို မနားထောင်လျှင် အသက်ကို စွန့်မည်။” ပါဝတီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ထို ဒာနဝ ထံသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 11

ईश्वर उवाच । किमर्थं पिबसे धूमं किमर्थं तप्यसे तपः । किं दुःखं किं नु सन्तापो वद कार्यमभीप्सितम्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– မင်း ဘာကြောင့် မီးခိုးကို သောက်သလဲ။ ဘာကြောင့် တပသ်ကို ကျင့်သလဲ။ ဒီဒုက္ခက ဘာလဲ၊ ဒီလောင်ကျွမ်းသည့် စိတ်ဆင်းရဲမှုက ဘာလဲ။ ပြောပါ—မင်းလိုချင်သော ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ။

Verse 12

युवा त्वं दृश्यसेऽद्यापि वर्षविंशतिरेव च । तदाचक्ष्व हि मे सर्वं तपसः कारणं महत्

မင်းက ယနေ့တိုင် လူငယ်ပဲ ထင်ရတယ်—အသက် နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးကို ငါ့အား ပြောပြပါ—မင်း၏ ဤကြီးမြတ်သော တပသ်၏ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။

Verse 13

दानव उवाच । अचला दीयतां भक्तिर्मम स्थैर्यं तवोपरि । अपरं वर्षसाहस्रं निर्विघ्नं मे गतं विभो

ဒာနဝက ပြော၏ — “အို မဟာတန်ခိုးရှင်၊ သင့်အပေါ် မလှုပ်မယှက်သော ဘက္တိနှင့် တည်ကြည်ခိုင်မာမှုကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ။ အို အရှင်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်အတွက် အတားအဆီးမရှိဘဲ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားပါပြီ။”

Verse 14

दिवसानां सहस्रे द्वे पूर्णे त्वत्तपसा मम

“သင့်ကို ရည်မှန်း၍ ပြုလုပ်သော တပသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ နှစ်ထောင်ရက် ပြည့်စုံခဲ့ပါပြီ။”

Verse 15

ईश्वर उवाच । याचयाभीप्सितं कार्यं तुष्टोऽहं तव सुव्रत । देवस्य वचनं श्रुत्वा चिन्तयामास दानवः

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူ၏ — “အို သစ္စာကတိကောင်းသူ၊ သင်လိုလားသော အပေးအမြှောက်ကို တောင်းလေ; ငါသည် သင့်အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်ပြီ။” အရှင်၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားသော် ဒာနဝသည် စဉ်းစားတွေးခေါ်လေ၏။

Verse 16

किं नाकं याचयाम्यद्य किमद्य सकलां महीम् । एवं संचिन्तयामास कामबाणेन पीडितः

“ယနေ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တောင်းရမလား၊ သို့မဟုတ် ယနေ့ပင် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို တောင်းရမလား” ဟူ၍ ကာမဆန္ဒ၏ မြားတံများကြောင့် နာကျင်လျက် စဉ်းစားနေ၏။

Verse 17

दानव उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि मे प्रभो । सङ्ग्रामैस्तु न तुष्टोऽहं बलं नास्तीति किंचन

ဒာနဝက ပြော၏ — “အို ဒေဝ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်ပါက၊ အို प्रभု၊ ကျွန်ုပ်အား အပေးအမြှောက် ပေးမည်ဆိုပါက—စစ်ပွဲများဖြင့်သာ ကျွန်ုပ် မတೃप्तပါ; အင်အားမရှိ၍ မဟုတ်ပါ။”

Verse 18

यस्य मूर्धन्यहं देव पाणिना समुपस्पृशे । देवदानवगन्धर्वो भस्मसाद्यातु तत्क्षणात्

အို ဘုရားသခင်၊ ငါသည် လက်ဖြင့် မည်သူမဆို၏ ခေါင်းပေါ်ကို ထိမိလျှင်—ဒေဝဖြစ်စေ၊ ဒါနဝဖြစ်စေ၊ ဂန္ဓဗ္ဗဖြစ်စေ—ချက်ချင်း ပြာဖြစ်ပါစေ။

Verse 19

ईश्वर उवाच । यत्त्वया चिन्तितं किंचित्तत्सर्वं सफलं तव । उत्तिष्ठ गच्छ शीघ्रं त्वं भवनं प्रति दानव

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—သင် စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားထားသမျှ အားလုံးသည် သင့်အတွက် အကျိုးဖြစ်ထွန်းမည်။ ထ၍၊ အို ဒါနဝ၊ သင့်အိမ်သို့ အမြန်သွားလော့။

Verse 20

दानव उवाच । स्थीयतां देवदेवेश यावज्ज्ञास्यामि ते वरम् । युष्मन्मूर्ध्नि न्यसे पाणिं प्रत्ययो मे भवेद्यथा

ဒါနဝက ပြောသည်—အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်၊ သင်၏ ဝရကို ငါ သေချာသိမြင်မချင်း နေတော်မူပါ။ ငါသည် သင်၏ ခေါင်းပေါ်၌ လက်တင်ခွင့်ပြုပါ၊ သို့မှသာ ငါ့တွင် သက်သေရှိမည်။

Verse 21

ततश्चानन्तरं देवश्चिन्तयानो महेश्वरः । न स्कन्दो न हरिर्ब्रह्मा यः कार्येषु क्षमोऽधुना

ထို့နောက် ချက်ချင်း မဟေရှဝရသည် စဉ်းစားမိ၍—“ယခုအခါ ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်နိုင်သူမှာ စကန္ဒ မဟုတ်၊ ဟရိ မဟုတ်၊ ဘြဟ္မာလည်း မဟုတ်” ဟု တွေးတော်မူ၏။

Verse 22

ज्ञात्वा चैवापदं प्राप्तां देवः प्रार्थयते वृषम् । अनेन सह पापेन युध्यस्व साम्प्रतं क्षणम्

အန္တရာယ်ရောက်လာသည်ကို သိမြင်တော်မူ၍ ဘုရားသည် ဝೃષ (နွား) ကို တောင်းပန်တော်မူသည်—“ဤအပြစ်သားနှင့် ယခု ခဏလောက် တိုက်ခိုက်ပေးလော့။”

Verse 23

करं प्रासारयद्दैत्यो देवं मूर्ध्नि किल स्पृशेत् । लाङ्गूलेनाहतो दैत्यो विषण्णः पतितो भुवि

ဒေတ္တယာသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ဘုရား၏ ဦးခေါင်းကို ထိမည်ဟု ရည်ရွယ်၏။ သို့သော် အမြီးဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသဖြင့် စိတ်ညှိုးနွမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 24

देवस्तु दक्षिणामाशां गतश्चैवोमया सह । भयभीतो निरीक्षेत ग्रीवां भज्य पुनःपुनः

သို့ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် အုမာနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ သွားတော်မူ၏။ ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် နောက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်ကာ လည်ပင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆန့်လျား၏။

Verse 25

गते चादर्शनं देवे युयुधे वृषभेण सः । द्वावेतौ बलिनां श्रेष्ठौ युयुधाते महाबलौ

ဒေဝတော်မူသောအရှင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မမြင်ရတော့သည့်အခါ သူသည် ဝೃષဘနှင့် တိုက်ခိုက်လေ၏။ အင်အားကြီးသူတို့အနက် အထူးထက်မြတ်သော မဟာဗလနှစ်ဦးသည် စစ်ပွဲတွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြ၏။

Verse 26

प्रहारैर्वज्रसदृशैः कोपेन घटिकात्रयम् । पाणिभ्यां न स्पृशेद्यो वै वृषभस्य शिरस्तथा

ဝဇ္ဇရကဲ့သို့သော ထိုးနှက်မှုများဖြင့် ဒေါသထန်ကာ သုံးဃဋိကာကြာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝೃષဘ၏ ဦးခေါင်းကိုတောင် မထိနိုင်ခဲ့—ထိုနွား၏ အင်အားသည် ထိုမျှကြီးမား၏။

Verse 27

हत्वा लाङ्गूलपातेन आगतो वृषभस्तदा । उत्थितश्चाप्यसौ दैत्यो व्रजते वृषपृष्ठतः

ထို့နောက် ဝೃષဘသည် အမြီးဖြင့် လှန်ထိုးကာ သူ့ကို လဲကျစေပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။ သို့သော် ဒေတ္တယာသည် ထပ်မံထ၍ နွား၏ ကျောနောက်ဘက်ကို ကပ်လျက် လိုက်လံလိုက်စား၏။

Verse 28

वायुवेगेन सम्प्राप्तो यत्र देवो महेश्वरः । आगतं दानवं दृष्ट्वा वृषो वचनमब्रवीत्

လေတံခွန်ကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ဖြင့် သူသည် ဒေဝ မဟေရှဝရ ရှိရာသို့ ရောက်လာ၏။ ဒာနဝ မျိုးဆက်က နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သော် ဝೃಷ (နွား) သည် ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 29

आरुह्य पृष्ठे मे देव शीघ्रमेव हि गम्यताम् । आरुह्य वृषभं देवो जगाम चोमया सह

“အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ကျောပေါ်သို့ တက်ပါ၊ ချက်ချင်းပင် မြန်မြန်ထွက်ခွာကြစို့။” ထို့နောက် ဒေဝသည် ဝೃಷဘ (နွား) ပေါ်တက်၍ အုမာနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 30

नाकं प्राप्तस्ततो देवो गतः शक्रस्य मन्दिरम् । नात्यजद्देवपृष्ठं तु दानवो बलदर्पितः

ထို့နောက် ဒေဝသည် ဆွರ್ಗသို့ ရောက်ကာ သက္ကရ (Śakra) ၏ နန်းတော်သို့ သွား၏။ သို့သော် အင်အား၏မာနဖြင့် မူးယစ်နေသော ဒာနဝသည် ဒေဝ၏ကျောကို မလွှတ်ခဲ့။

Verse 31

इन्द्रलोकं परित्यज्य ब्रह्मलोकं गतस्तदा । यत्रयत्र व्रजेद्देवो भयात्सह दिवौकसैः

အင်ဒြလောကကို စွန့်၍ ထိုအခါ ဘြဟ္မာလောကသို့ သွား၏။ ဒေဝသည် ကြောက်ရွံ့၍ ဘယ်နေရာသို့သွားသော်လည်း ကောင်းကင်နေသူတို့သည်လည်း ကြောက်လန့်ကာ နောက်မှလိုက်ကြ၏။

Verse 32

अपश्यत्तत्र तत्रैव पृष्ठे लग्नं तु दानवम् । सर्वांल्लोकान् भ्रमित्वा तु देवो विस्मयमागतः

အဲဒီနေရာမှာပင်၊ ထပ်မံအဲဒီနေရာမှာပင် ဒာနဝသည် ကျောပေါ်တွင် ကပ်တင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်၏။ လောကအားလုံးကို လှည့်လည်ပြီးနောက် ဒေဝသည် အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 33

न स्थानं विद्यते किंचिद्यत्र विश्रम्यते क्षणम् । देवदानवयोस्तत्र युद्धं ज्ञात्वा सुदारुणम्

ထိုနေရာ၌ ခဏတစ်ခဏပင် အနားယူနိုင်ရာ နေရာမရှိခဲ့။ ဒေဝနှင့် ဒါနဝတို့၏ စစ်ပွဲသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ်ဟု သိသဖြင့် အားလုံး စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 34

हर्षितात्मा मुनिस्तत्र चिरं नृत्यति नारदः । धन्योऽहमद्य मे जन्म जीवितं च सुजीवितम्

ထိုနေရာ၌ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ပြည့်ဝသော မုနိ နာရဒသည် အချိန်ကြာကြာ ကပြခဲ့သည်။ “ယနေ့ ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုး၏—ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းလည်း မင်္ဂလာ၊ ငါ၏ ဘဝလည်း အမှန်တကယ် ကောင်းစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ!”

Verse 35

महान्तं च कलिं दृष्ट्वा संतोषः परमोऽभवत् । देवदानवयोस्तत्र युद्धं त्यक्त्वा च नारदः

ပဋိပက္ခသည် အလွန်ကြီးမားလာသည်ကို မြင်သဖြင့် နာရဒသည် အမြင့်ဆုံးသော ကျေနပ်နှစ်သက်မှုကို ရရှိ하였다။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝနှင့် ဒါနဝတို့၏ စစ်ပွဲကို စွန့်ခွာကာ နာရဒ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 36

आजगाम ततो विप्रो यत्र देवो महेश्वरः । दृष्ट्वा देवोऽथ तं विप्रं प्रतिपूज्याब्रवीदिदम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ (နာရဒ) သည် သခင် မဟေရှဝရ ရှိရာသို့ ရောက်လာ၏။ သခင်သည် ဗြာဟ္မဏကို မြင်၍ သင့်တော်သလို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 37

भो नारद मुनिश्रेष्ठ जानीषे केशवं क्वचित् । गत्वा तत्र च शीघ्रं त्वं केशवाय निवेदय

“အို နာရဒ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ရှိရာကို သင် သိပါသလား။ ထိုနေရာသို့ အမြန်သွား၍ ဤအကြောင်းကို ကေရှဝထံ တင်ပြလော့။”

Verse 38

नारद उवाच । देवदानवसिद्धानां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । सर्वेषामेव देवेशो हरते ध्रुवमापदम्

နာရဒက ဆိုသည်– ဒေဝ၊ ဒါနဝ၊ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ နှင့် ရက္ခသတို့အတွက်သာမက အားလုံးအတွက်ပင် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် အန္တရာယ်ကို မလွဲမသွေ ဖယ်ရှားပေးတော်မူ၏။

Verse 39

असंभाव्यं न वक्तव्यं मनसापि न चिन्तयेत् । ईदृशीं नैव बुध्यामि आपदं च विभो तव

မဖြစ်နိုင်သောအရာကို မပြောသင့်၊ စိတ်ထဲတွင်တောင် မစဉ်းစားသင့်။ အို မဟာအရှင်၊ သင့်အပေါ် ထိုသို့သော အန္တရာယ်ကျရောက်မည်ဟု ကျွန်ုပ် မတွေးတတ်ပါ။

Verse 40

ईश्वर उवाच । गच्छ नारद शीघ्रं त्वं यत्र देवो जनार्दनः । विदितं च त्वया सर्वं यत्कृतं दानवेन तु

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– “နာရဒ၊ မြန်မြန်သွားလော့၊ ဒေဝ ဇနာရဒန ရှိရာသို့။ ဒါနဝက ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို သင် အားလုံး သိပြီးသားဖြစ်သည်။”

Verse 41

अवध्यो दानवो ह्येष सेन्द्रैरपि मरुद्गणैः । गत्वा तु केशवं देवं निवेदय महामुने

ဤဒါနဝသည် အင်ဒြာနှင့် မရုတ်တပ်စုတို့ပင် သတ်မရနိုင်သော အဝဓ္ယ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မဟာမုနိ၊ ကေရှဝ ဒေဝထံ သွား၍ လျှောက်တင်လော့။

Verse 42

नारद उवाच । न तु गच्छाम्यहं देव सुप्तः क्षीरोदधौ सुखी । केशवः प्रेरणे ह्येषामादेशो दीयतां प्रभो

နာရဒက ဆိုသည်– “သို့သော် အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ် မသွားပါ; ကေရှဝသည် နို့သမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်စက်နေတော်မူ၏။ ဤဒေဝတို့ကို လှုံ့ဆော်သူမှာ ကေရှဝပင်ဖြစ်သဖြင့် အို ပရဘု၊ သင့်ဘက်မှ အမိန့်ပေးတော်မူပါ။”

Verse 43

मात्रा स्वस्रा दुहित्रा वा राजानं च तथा प्रभुम् । गुरुं चैवादितः कृत्वा शयानं न प्रबोधयेत्

မိခင်၊ အစ်မ/ညီမ သို့မဟုတ် သမီးဖြစ်စေ—ထိုနည်းတူ မင်းကြီး သို့မဟုတ် အရှင်ကိုလည်း အိပ်လျက်ရှိစဉ် မနှိုးရ။ ဂုရုကို အရင်ဆုံး ရိုသေကန်တော့ပြီးနောက်၊ အိပ်လျက်ရှိသော်လည်း မနှိုးရ။

Verse 44

ईश्वर उवाच । यदि क्वचिदगारेषु वह्निरुत्पद्यते महान् । निधनं यान्ति तत्रस्था यद्बुध्येरन्नसूरयः

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– အိမ်တစ်အိမ်၌ မဟာမီးလောင်မှု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာလျှင် အတွင်းရှိသူတို့သည် ပျက်စီးသို့ ရောက်ကြမည်—ပညာရှိတို့က အချိန်မီ မသိမြင်နိုင်လျှင်။

Verse 45

नारद उवाच । शीघ्रं गच्छ महादेव आत्मानं रक्ष सुप्रभो । गच्छाम्यहं न सन्देहो यत्र देवो जनार्दनः

နာရဒက ဆိုသည်– “မဟာဒေဝ၊ အမြန်သွားပါ; တောက်ပသော အရှင်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တော် ကာကွယ်ပါ။ ကျွန်ုပ်မူ သံသယမရှိ၊ နတ်သခင် ဇနာရဒန (ဗိဿနု) ရှိရာသို့ သွားမည်။”

Verse 46

ततो नन्दिमहाकालौ स्तम्भहस्तौ भयानकौ । जघ्नतुर्दानवं तत्र मुद्गरादिभिरायुधैः

ထို့နောက် နန္ဒီနှင့် မဟာကာလတို့သည်—ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ လက်တွင် တိုင်တန်းကိုင်ဆောင်ကာ—ထိုနေရာ၌ ဒါနဝကို မုဒ္ဂရ (ဂဒါ) စသည့် လက်နက်များဖြင့် ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 47

त्रयोऽपि च महाकायाः सप्ततालप्रमाणकाः । न शमो जायते तेषां युध्यतां च परस्परम्

သူတို့သုံးဦးလုံး ကိုယ်ထည်မဟာကြီး၍ တစ်ဦးချင်းစီသည် တာလ ၇ တာလအမြင့်တိုင်; အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေစဉ်၌လည်း သူတို့အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းမှု မပေါ်ပေါက်ခဲ့။

Verse 48

ततश्चानन्तरं विप्रोऽगच्छत्तं केशवं प्रति । सुप्तं क्षीरार्णवेऽपश्यच्छेषपर्यङ्कसंस्थितम्

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဗိပရဟ္မဏ ရှင်သည် ကေရှဝထံသို့ သွားလေ၏။ နို့သမုဒ္ဒရာ၌ ရှေရှနဂါး၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဘုရားဝိෂ္ဏု အိပ်စက်နေသည်ကို မြင်လေ၏။

Verse 49

लक्ष्म्या पादयुगं गृह्य ऊरूपरि निवेशितम् । अप्सरोगीयमानं तु भक्त्यानम्य च केशवम्

လက္ခမီသည် ဘုရား၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထား၏။ အပ္စရာတို့ သီဆိုနေစဉ် နာရဒသည် ဘက္တိဖြင့် ကေရှဝကို ဦးညွှတ်ပူဇော်လေ၏။

Verse 50

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । उत्थापयस्व देवेशं लक्ष्मि त्वमविशङ्किता

“ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၍ ငါ၏ အသက်တာလည်း ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ။ အို လက္ခမီ၊ မစိုးရိမ်ဘဲ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို နိုးထစေပါ”။

Verse 51

नारदस्य वचः श्रुत्वा पदाङ्गुष्ठं व्यमर्दयत् । नारदस्तिष्ठते द्वारि उत्तिष्ठ मधुसूदन

နာရဒ၏ စကားကို ကြားသော် လက္ခမီသည် ဘုရား၏ ခြေမကြီးကို နူးညံ့စွာ နှိပ်နယ်လေ၏။ “နာရဒသည် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသည်—ထပါ၊ အို မဓုဆူဒန!”

Verse 52

देवोऽपि नारदं दृष्ट्वा परं हर्षमुपागतः । स्वागतं तु मुनिश्रेष्ठ सुप्रभाताद्य शर्वरी

ဘုရားသည် နာရဒကို မြင်သော် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။ “ကြိုဆိုပါ၏၊ မုနိအထွတ်အမြတ်! ယနေ့ ညသည် မင်္ဂလာနံနက်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ”။

Verse 53

नारद उवाच । अद्य मे सफलं देव प्रभातं तव दर्शनात् । कुशलं च न देवानां शीघ्रमुत्तिष्ठ गम्यताम्

နာရဒက ဆိုသည်။ “အရှင်ဘုရား၊ ယနေ့ မနက်ခင်းသည် သင်၏ ဒർശနကို ရ၍ ပြည့်စုံလေပြီ။ သို့သော် ဒေဝတားတို့ မကျန်းမာမချမ်းသာ—မြန်မြန်ထ၍ သွားကြရအောင်။”

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । ब्रह्मा चेन्द्रश्च रुद्रश्च ये चान्ये तु मरुद्गणाः । आपदः कारणं यच्च तत्समाख्यातुमर्हसि

သီရိဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်။ “ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ရုဒြ နှင့် အခြား မရုတ်အဖွဲ့တို့—သူတို့၏ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်ပေါ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပြလော့; သင်က ရှင်းလင်းဖော်ပြသင့်သည်။”

Verse 55

नारद उवाच । दानवेन महातीव्रं तपस्तप्तं सुदारुणम् । रुद्रेण च वरो दत्तो भस्मत्वं मनसेप्सितम्

နာရဒက ဆိုသည်။ “ဒါနဝတစ်ယောက်သည် အလွန်ပြင်းထန်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုဒြက သူ၏ စိတ်တွင်လိုလားသည့် မင်္ဂလာပေးတော်မူ၍—အခြားသူတို့ကို ပြာဖြစ်စေနိုင်သော အာနုဘော်ကို ပေးခဲ့သည်။”

Verse 56

वरदानबलेनैव स देवं हन्तुमर्हति । ईदृशं चेष्टितं ज्ञात्वा नीतो देवोऽमरैः सह

ထိုမင်္ဂလာပေးတော်မူခြင်း၏ အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူသည် ဒေဝတားတစ်ပါးကိုတောင် သတ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသဖြင့် အမရတို့နှင့်အတူ ဒေဝကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

Verse 57

नारदस्य वचः श्रुत्वा जगाम समुनिर्हरिः । दृष्ट्वा देवस्तमीशानं गच्छन्तं दिशमुत्तराम्

နာရဒ၏ စကားကို ကြားသော် ဟရီ—သတ္တဝါတို့အတွင်း မုနိအမြတ်—ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် ဒေဝသည် အီရှာန (ရှီဝ) ကို မြောက်ဘက်သို့ သွားနေသည်ကို မြင်၍ သူ့နောက်သို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

Verse 58

दृष्ट्वा देवं च रुद्रोऽथ परिष्वज्य पुनःपुनः । नमस्कृत्य जगन्नाथं देवं च मधुसूदनः

နတ်ဘုရားကို မြင်လျှင် ရုဒြသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ပွေ့ဖက်လေ၏။ မဓုသူဒနသည်လည်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက် လောကသခင် ဇဂန္နာထအား ရှိခိုးလေ၏။

Verse 59

विष्णुरुवाच । भयस्य कारणं देव कथ्यतां च महेश्वर । देवदानवयक्षाणां प्रेषयेयं यमालयम्

ဗိဿနိုးက ဆိုသည်ကား - "အို နတ်ဘုရား၊ အို မဟေသွာရ - ဤကြောက်ရွံ့မှု၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ။ နတ်၊ ဒေဝါ၊ ယက္ခတို့ကို ယမမင်းထံသို့ ငါပို့ဆောင်မည်။"

Verse 60

ललाटे च कृतो धर्मो युष्माकं च महेश्वर । छित्त्वा शिरस्तथाङ्गानि इन्द्रियाणि न संशयः

"အို မဟေသွာရ၊ အပြစ်ပေးခြင်း အမိန့်သည် သင်၏ နဖူးပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည် - ဦးခေါင်း၊ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အာရုံခံစားမှုများကို ဖြတ်တောက်ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ယုံမှားဖွယ်မရှိပါ။"

Verse 61

ईश्वर उवाच । नास्ति सौख्यं च मूर्खेषु नास्ति सौख्यं च रोगिषु । पराधीनेन सौख्यं तु स्त्रीजिते च विशेषतः

ဤသွာရက ဆိုသည်ကား - "လူမိုက်တို့၌ ချမ်းသာသုခမရှိ၊ ရောဂါသည်တို့၌ ချမ်းသာသုခမရှိ။ သူတစ်ပါးကို မှီခိုရသူ၊ အထူးသဖြင့် မိန်းမ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသူ၌ ချမ်းသာသုခမရှိပေ။"

Verse 62

स्त्रीजितेन मया विष्णो वरो दत्तस्तु दानवे । यस्य मूर्ध्नि न्यसेत्पाणिं स भवेद्भस्मपुंजवत्

"အို ဗိဿနိုး၊ (မိန်းမ၏ လွှမ်းမိုးမှုဖြင့်) ငါရှုံးနိမ့်ခဲ့စဉ်က ဒေဝါကို ဆုပေးခဲ့သည် - သူ၏လက်ကို ဦးခေါင်းပေါ်တင်လိုက်သူ မည်သူမဆို ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်။"

Verse 63

अजेयश्चामरश्चैव मया ह्युक्तः स केशव । हन्तुमिच्छति मां पाप उपायस्तव विद्यते

အို ကေရှဝါ၊ ငါက သူ့ကို မအနိုင်ယူနိုင်သူ၊ မသေသူဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ယခု အပြစ်သားသည် ငါ့ကို သတ်လိုသည်—နည်းလမ်းရှိလျှင် သင်ပင် စီမံပါ။

Verse 64

विष्णुरुवाच । गच्छन्तु अमराः सर्वे युष्माभिः सह शङ्कर । उपायं सर्जयाम्यद्य वधार्थं दानवस्य च

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– “အို ရှင်ကရ၊ အမရဒေဝတားအားလုံး သင်နှင့်အတူ သွားကြစေ။ ယနေ့ ငါသည် ထို ဒာနဝကို သတ်ရန် နည်းလမ်းကို စီမံဖန်တီးမည်။”

Verse 65

रेवायाश्च तटे तिष्ठ देव त्वममरैः सह । कालक्षेपो न कर्तव्यो गम्यतां त्वरितं प्रभो

အို ဘုရားသခင်၊ အမရဒေဝတားတို့နှင့်အတူ ရေဝါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ နေတော်မူပါ။ အချိန်မဆွဲပါနှင့်—မြန်မြန်သွားတော်မူပါ၊ အရှင်။

Verse 66

दक्षिणा यत्र गङ्गा च रेवा चैव महानदी । यत्रयत्र च दृश्येत प्राची चैव सरस्वती

ဂင်္ဂါမြစ်သည် တောင်ဘက်၌ရှိ၍ ရေဝါသည် မဟာမြစ်ဖြစ်သော နေရာ၌—မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မြင်တွေ့ရသမျှ—အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသော သရಸ್ವတီလည်း ရှိနေသည်။

Verse 67

। अध्याय

အခန်း (အဓ္ဓာယ)

Verse 68

सप्तजन्मकृतं पापं नश्यते नात्र संशयः । एतत्तीर्थं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

မွေးဖွားမှု ခုနှစ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်တို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်—သံသယမရှိ။ ဤတီရ္ထသည် မဟာပုဏ္ဏျရှိ၍ အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 69

गम्यतां तत्र देवेश लुङ्केशं त्वं सहामरैः । विष्णोस्तु वचनादेव प्रविष्टो ह्रदमुत्तमम्

အဲဒီသို့ သွားကြပါ၊ ဟေ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အမရတို့နှင့်အတူ လုင်ကေရှထံသို့။ ဗိဿဏု၏ အမိန့်တော်တစ်ခုပင်ကြောင့် သူသည် အထူးမြတ်သော ရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 70

रतिं सुमहतीं चक्रे सह तत्र मरुद्गणैः । ततश्चानन्तरं देवो मायां कृत्वा ह्यनेकधा

အဲဒီမှာ သူသည် မရုတ်ဂဏတို့နှင့်အတူ အလွန်ကြီးမားသော ရတိ-ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစား하였다။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထိုဒေဝသည် မာယာကို အမျိုးမျိုးပုံစံဖြင့် ဖန်တီး하였다။

Verse 71

वसन्तमासं संसृज्य उद्यानवनशोभितम् । अशोकैर्बकुलैश्चैव ब्रह्मवृक्षैः सुशोभनैः

ဝသန္တလကို ဖန်ဆင်း၍ ထိုနေရာကို ဥယျာဉ်နှင့် တောအုပ်တို့ဖြင့် တင့်တယ်စေ하였다။ အရှိုက၊ ဘကူလ နှင့် လှပသော ဘြဟ္မဝೃက္ษတို့ကြောင့် မျက်စိပသာဒဖြစ်၏။

Verse 72

श्रीवृक्षैश्च कपित्थैश्च शिरीषैर्राजचम्पकैः । श्रीफलैश्च तथा तालैः कदम्बोदुम्बरैस्तथा

ထိုနေရာသည် သရီဝೃက္ษနှင့် ကပိတ္ထ၊ သီရီષနှင့် ရာဇချမ္ပကတို့ဖြင့် တင့်တယ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သရီဖလ၊ တာလပင်များ၊ ကဒမ္ဗနှင့် ဥဒုမ္ဗရပင်များလည်း ရှိ하였다။

Verse 73

अश्वत्थादिद्रुमैश्चैव नानावृक्षैरनेकशः । नानापुष्पैः सुगन्धाढ्यैर्भ्रमरैश्च निनादितम्

ထိုနေရာသည် အရှွတ္ထသစ်ပင်နှင့် အခြားသစ်ပင်မျိုးစုံ အများအပြားဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိပြီး၊ မွှေးရနံ့ပြည့်ဝသော ပန်းမျိုးစုံဖြင့် လှပကာ ပျားတို့၏ ဟွမ်ဟွမ်သံဖြင့် နင်နာဒိတ ဖြစ်နေသည်။

Verse 74

तस्मिन्मध्ये महावृक्षो न्यग्रोधश्च सुशोभनः । बहुपक्षिसमायुक्तः कोकिलारावनादितः

အလယ်ဗဟို၌ မဟာသစ်ပင်တစ်ပင်—အလွန်လှပသော နျဂ္ရောဓ (ဗညား) သစ်ပင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်လျက်ရှိပြီး၊ ငှက်အမျိုးမျိုး အများအပြား စုဝေးကာ ကုကိလာငှက်တို့၏ ခေါ်သံကြောင့် မধုရ နင်နာဒိတ ဖြစ်နေသည်။

Verse 75

कृष्णेन च कृतं तस्मिन्कन्यारूपं च तत्क्षणात् । न तस्याः सदृशी कन्या त्रैलोक्ये सचराचरे

ထိုခဏတည်းကပင် ကృష్ణသည် ထိုနေရာ၌ ကညာရုပ်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ တြိလောက၌—လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံးအတွင်း—သူမနှင့်တူသူ မရှိခဲ့။

Verse 76

अन्याश्च कन्यकाः सप्त सुरूपाः शुभलोचनाः । दिव्यरूपधराः सर्वा दिव्याभरणभूषिताः

ထို့ပြင် အခြားကညာ ခုနှစ်ဦးလည်း ရှိ၍—ရုပ်ရည်လှပ၊ မင်္ဂလာမျက်လုံးရှိကြသည်။ အားလုံးသည် ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ဆောင်ကာ ဒိဗ္ဗအလှဆင်အာဘရဏများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။

Verse 77

पुमांसमभिकाङ्क्षन्त्यो यद्येकः कामयेत्स्त्रियः । मौक्तिकैर्रत्नमाणिक्यैर्वैडूर्यैश्च सुशोभनैः

ယောက်ျားတစ်ဦးက မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ယောက်ျားကို လိုလားတမ်းတနေသော မိန်းမများကို ဆန္ဒပြုလျှင်၊ ထိုသူမတို့သည် မုက္တိက (ပုလဲ)၊ ရတနာ-မာဏိက (ရူဘီ) နှင့် တောက်ပသော ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးကျောက်) တို့ဖြင့် အလွန်လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။

Verse 78

कामहारैश्च वंशैश्च बद्धो हिन्दोलकः कृतः । आरूढाश्च महाकन्या गायन्ते सुस्वरं तदा

ကာမကိုနှိုးဆော်သော ပန်းကုံးများနှင့် ဝါးတိုင်များဖြင့် ချည်တုပ်ကာ လှုပ်ခတ်အိမ်မြှောင်တစ်စင်းကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် မဟာကညာတို့သည် တက်စီးကာ သာယာညီညာသော အသံဖြင့် သီချင်းဆိုကြ၏။

Verse 79

मारुतः शीतलो वाति वनं स्पृष्ट्वा सुशोभनम् । वातेन प्रेरितो गन्धो दानवो घ्राणपीडितः

အေးမြသောလေက ပန်းပင်တောအလှကို ထိတွေ့ကာ လေညင်းတိုက်လာ၏။ ထိုလေကြောင့် သင်းပျံ့ရနံ့သည် ဒါနဝထံ ရောက်သဖြင့် သူ၏နှာခေါင်းသည် ထိုရနံ့ကြောင့် မလွတ်မကင်း ဖြစ်သွား၏။

Verse 80

ततः कुसुमगन्धेन विस्मयं परमं गतः । आघ्राय चेदृशं पुण्यं न दृष्टं न श्रुतं मया

ထို့နောက် ပန်းရနံ့ကြောင့် သူသည် အလွန်အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။ “ဤသို့သော ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းရနံ့ကို ရှူမိ၍ ငါ မမြင်ဖူး မကြားဖူးသေး” ဟု ဆို၏။

Verse 81

वने चिन्तयतः किंचिद्ध्वनिगीतं सुशोभनम् । गीतस्य च ध्वनिं श्रुत्वा मोहितो मायया हरेः

တောထဲတွင် စဉ်းစားနေစဉ် သာယာလှပသော သီချင်းသံတစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုသီချင်း၏ သံလှိုင်းကို ကြားသဖြင့် သူသည် ဟရိ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သွား၏။

Verse 82

व्याधस्यैव महाकूटे पतन्ति च यथा मृगाः । कालस्पृष्टस्तथा कृष्णे पतितश्च नराधिप

အို လူတို့၏ အရှင်မင်း၊ မုဆိုး၏ ကြီးမားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ သမင်များ ကျရောက်သကဲ့သို့၊ ကံကာလ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် သူလည်း ကృష్ణ၏ အစီအစဉ်ထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။

Verse 83

दृष्ट्वा कन्यां च तां दैत्यो मूर्च्छया पतितो भुवि । पतितेन तु दृष्टैका कन्या वटतले स्थिता

ထိုကညာကို မြင်သော် ဒೈတျာသည် မူးလဲ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ လဲကျနေစဉ်တွင်လည်း ဗညန်ပင်အောက်၌ ကညာတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။

Verse 84

आस्यं दृष्ट्वा तु नारीणां पुनः कामेन पीडितः । गृहीत्वा हेमदण्डं तु तां पातयितुमिच्छति

သို့ရာတွင် မိန်းမတို့၏ မျက်နှာများကို မြင်သော် ထိုသူသည် ကာမရဂါကြောင့် ထပ်မံနှိပ်စက်ခံရ၏။ ရွှေတံတားကို ကိုင်ယူကာ သူမကို လဲကျစေလို၏။

Verse 85

कन्योवाच । मा मानुस्पर्शयत्वं हि कुमार्यहं कुलोत्तम । भो मुञ्च मुञ्च मां शीघ्रं यावद्गच्छाम्यहं गृहम्

ကညာက ပြောသည်— “အို မျိုးရိုးမြင့်သူ၊ ယောက်ျားကဲ့သို့ မထိမကိုင်ပါနှင့်။ ကျွန်မသည် မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော ကုမာရီဖြစ်၏။ ကျွန်မကို လွှတ်ပါ—မြန်မြန်လွှတ်ပါ—အိမ်သို့ ပြန်နိုင်အောင်ပါ။”

Verse 86

दानव उवाच । अहं विवाहमिच्छामि त्वया सह सुशोभने । भूपृष्ठे सकले राज्ञी भवस्येवं न संशयः

ဒါနဝက ပြောသည်— “အို လှပသူ၊ ငါသည် သင်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်လို၏။ ကမ္ဘာမြေပြင်တစ်လျှောက်လုံး၌ သင်သည် မိဖုရားဖြစ်လိမ့်မည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။”

Verse 87

कन्योवाच । पिता रक्षति कौमार्ये भर्ता रक्षति यौवने । पुत्रो रक्षति वृद्धत्वे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति

ကညာက ပြောသည်— “ကုမာရီအရွယ်၌ အဖေက မိန်းမကို ကာကွယ်၏၊ ယောဝနအရွယ်၌ ခင်ပွန်းက ကာကွယ်၏၊ အိုမင်းအရွယ်၌ သားက ကာကွယ်၏။ ထို့ကြောင့် မိန်းမသည် ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် သင့်တော်သူဟု မယူဆကြ။”

Verse 88

न स्वातन्त्र्यं ममैवास्ति उत्पन्नाहं महत्कुले । याच्यस्तु मत्पिता भ्राता मातापि हि तथैव च

ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့် မရှိပါ၊ အကြီးမြတ်သော မျိုးရိုးကနေ မွေးဖွားလာသူဖြစ်သောကြောင့်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မ၏ ဖခင်၊ အစ်ကိုနှင့် မိခင်တို့ထံလည်း တူညီစွာ တောင်းခံရပါမည်။

Verse 89

दानव उवाच । यदि मां नेच्छसे त्वद्य स्वातन्त्र्यं नावलम्बसे । ममापि च तदा हत्या सत्यं च शुभलोचने

ဒာနဝက ပြောသည်။ “ယနေ့ မင်းက ငါ့ကို မရွေးချယ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို မအာရုံမထားလျှင် ငါ့ဘက်ကလည်း သတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်လာမည်—ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်၊ မျက်လုံးလှသူရေ।”

Verse 90

कन्योवाच । विश्वासो नैव कर्तव्यो यादृशे तादृशे नरे । नराः स्त्रीषु विचित्राश्च लम्पटाः काममोहिताः

ကညာက ပြောသည်။ “မင်းလို ယောက်ျားမျိုးကို ယုံကြည်မထားသင့်။ ယောက်ျားများသည် မိန်းမများအပေါ် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူကြပြီး လိင်လိုလားမှုကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ လမ်းလွဲနေကြသည်။”

Verse 91

परिणीय तु मां त्वं हि भुङ्क्ष्व भोगान्मया सह । जन्मनाशो भवेत्पश्चान्न त्वं नान्यो भवेन्मम

“အရင်ဆုံး ဓမ္မနည်းအတိုင်း ကျွန်မကို လက်ထပ်ပါ; ထို့နောက် ကျွန်မနှင့်အတူ ဘဝ၏ သုခကို ခံစားပါ။ နောက်ပိုင်း အသက်ပျောက်သော်လည်း ကျွန်မအတွက် အခြားသူ မရှိစေ—မင်းကလည်း အလွန်အကျူးကျူးလွန်သူအဖြစ် မဟုတ်၊ အခြားသူလည်း မဟုတ်ပါစေ।”

Verse 92

ब्राह्मणी क्षत्रिणी वैशी शूद्री यावत्तथैव च । द्वितीयो न भवेद्भर्ता एकाकी चेह जन्मनि

“ဗြာဟ္မဏီဖြစ်စေ၊ က္ෂတ္တရိဏီဖြစ်စေ၊ ဝိုင်ရှျီဖြစ်စေ၊ ရှူဒြီဖြစ်စေ—ဓမ္မသဘောတရားက တူညီသည်။ ဤဘဝ၌ ဒုတိယခင်ပွန်း မရှိသင့်; တစ်ဦးတည်းနှင့်သာ နေရမည်။”

Verse 93

दानव उवाच । यत्त्वया गदितं वाक्यं तन्मया धारितं हृदि । प्रत्ययं मे कुरुष्वाद्य यत्ते मनसि रोचते

ဒါနဝက ဆိုသည်– “သင်ပြောသောစကားကို ငါနှလုံးထဲတွင် သိမ်းထားပြီးပြီ။ ယနေ့ ငါ့အား အာမခံပေးပါ—သင်၏စိတ်တွင် သင့်တော်သလို ဖြစ်စေပါ။”

Verse 94

कन्योवाच । जानीष्व गोपकन्यां मां क्रीडामि सखिभिः सह । अस्मत्कुलेषु यद्दिव्यं तत्कुरुष्व यथाविधि

ကညာက ဆိုသည်– “ငါကို နွားကျောင်းသူမိန်းကလေးဟု သိမှတ်ပါ; ငါသည် မိတ်ဆွေမိန်းကလေးများနှင့် အတူ ကစားလျက်ရှိသည်။ ငါတို့မျိုးရိုးတွင် သန့်ရှင်းသော ထုံးတမ်းရှိသမျှကို စည်းကမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်ပါ။”

Verse 95

न तद्दिव्यं कुलेऽस्माकं विषं कोशं न तत्तुला । गोपान्वयेषु सर्वेषु हस्तः शिरसि दीयते

“ငါတို့မျိုးရိုးတွင် ထိုကဲ့သို့ ‘အံ့ဩဖွယ်’ မရှိ—အဆိပ်သိုလှောင်ရာလည်း မရှိ၊ ထိုသို့သော ချိန်ခွင်လည်း မရှိ။ နွားကျောင်းမျိုးနွယ်အားလုံးတွင် ခေါင်းပေါ် လက်တင်ခြင်းသည် ကောင်းချီးပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 96

कामान्धेनैव राजेन्द्र निक्षिप्तो मस्तके करः । तत्क्षणाद्भस्मसाद्भूतो दग्धस्तृणचयो यथा

“အို မင်းတို့၏မင်းမြတ်၊ ကာမကြောင့် မျက်ကန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ခေါင်းပေါ် လက်တင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြာဖြစ်သွား၏—မီးလောင်သည့် ခြောက်သွေ့မြက်ပုံကဲ့သို့။”

Verse 97

केशवोपरि देवैस्तु पुष्पवृष्टिः शुभा कृता । हृष्टाः सर्वेऽगमन्देवाः स्वस्थानं विगतज्वराः

“ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ကေရှဝအပေါ် မင်္ဂလာပန်းမိုး ရွာချခဲ့ကြသည်။ ဒေဝအားလုံး ဝမ်းမြောက်၍ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြကာ ပူပန်မှု ကင်းစင်သွား၏။”

Verse 98

क्षीरोदं केशवो गच्छत्कालपृष्ठे निपातिते । य इदं शृणुयाद्भक्त्या चरितं दानवस्य च

ဒေဝါ (အဆုရ) ကို လဲကျအောင်ချလိုက်ပြီးနောက် ကေရှဝ (ဗိဿနု) သည် နို့ပင်လယ်သို့ သွားတော်မူ၏။ အဆုရ၏ အကျင့်အကြံဇာတ်ကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူမည်သူမဆို…

Verse 99

स जयी जायते नित्यं शङ्करस्य वचो यथा । एतस्मात्कारणाद्राजंल्लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम्

ထိုသူသည် အမြဲတမ်း အောင်မြင်သူအဖြစ် မွေးဖွားလာ၏၊ ရှင်ကရာ၏ ဝစနာတော်အတိုင်း။ ထို့ကြောင့် မဟာရာဇာ၊ ဤနေရာကို “လင်္ဂေရှဝရ” ဟု ကျော်ကြားကြသည်။

Verse 100

लीनं च पातकं यस्मात्स्नानमात्रेण नश्यति । त्वगस्थि शोणितं मांसं मेदःस्नायुस्तथैव च

အကြောင်းမှာ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးရုံဖြင့်ပင် အမြစ်တွယ်နေသော အပြစ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်—အရေပြား၊ အရိုး၊ သွေး၊ အသား၊ အဆီနှင့် ကြောကြောတိုင်အောင် ကပ်နေသည့်အပြစ်ပင်။

Verse 101

मज्जाशुक्रगतं पापं नश्यते जन्मकोटिजम् । लुङ्केश्वरे महाराज तोयं पिबति भक्तितः

အရိုးမဇ္ဇာနှင့် မျိုးစေ့အတွင်းတိုင်အောင် တည်နေသော အပြစ်—မွေးဖွားမှု ကုဋိကုဋိ စုဆောင်းလာသမျှ—ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ မဟာရာဇာ၊ လုင်္ကေရှဝရ၏ ရေကို ဘက္တိဖြင့် သောက်သော်။

Verse 102

त्रिभिः प्रसृतिमात्राभिः पापं याति सहस्रधा । विशेषेण चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ तु चाष्टमी

လက်တစ်ဆုပ်အတိုင်း သုံးဆုပ်မျှသာဖြင့်ပင် အပြစ်သည် ထောင်ဆတိုး၍ ခွဲကွဲပျက်စီးသွားသည်—အထူးသဖြင့် လဆန်းလကွယ် နှစ်ဖက်လုံး၏ ဆယ့်လေးရက် (စတုရ္ဒశီ) နှင့် အဋ္ဌမီနေ့တွင်လည်း။

Verse 103

उपोष्य यो नरो भक्त्या पित्ःणां पाण्डुनन्दन । उद्धृतास्तेन ते सर्वे नारकीयाः पितामहाः

ပဏ္ဍု၏သားတော်ရေ၊ ပိတೃတို့အတွက် ဘက္တိဖြင့် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည်၊ နရကဂတ ဖြစ်နေသော်လည်း အဘိုးဘွားပုရောဟိတ်တို့အားလုံးကို ထုတ်မြောက်စေတတ်၏။

Verse 104

काकिणीं चैव यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । तेन दानफलं सर्वं कुरुक्षेत्रादिकं च यत्

ဝေဒပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအား ကာကိဏီ ဒင်္ဂါတစ်ပြားသာပင် လှူဒါန်းသူသည်၊ ထိုလှူဒါန်းမှုကြောင့် ကုရုက္ခေတ္တရ အစရှိသည့် တီရ္ထများ၏ ပုဏ္ဏိယအပါအဝင် ဒါနဖလ အလုံးစုံကို ရရှိ၏။

Verse 105

प्राप्तं तु नान्यथा राजञ्छङ्करो वदते त्विदम् । स्पर्शलिङ्गमिदं राजञ्छङ्करेण तु निर्मितम्

အရှင်မင်းကြီး၊ ဤအရာသည် ထိုသို့ပင်ဖြစ်၍ အခြားမဟုတ်ကြောင်း ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူသည်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ ရှင်ကရက တည်ဆောက်ဖန်ဆင်းထားသော “စပရှ-လင်္ဂ” ဖြစ်၏။

Verse 106

स्पर्शमात्रे मनुष्याणां रुद्रवासोऽभिजायते । तेन दानफलं सर्वं कुरुक्षेत्रादिकं च यत्

ထိတွေ့ရုံသာဖြင့် လူတို့သည် ရုဒြ၏ ဓာမ (အဘောဒ်) တွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဒါနဖလ အလုံးစုံနှင့် ကုရုက္ခေတ္တရ အစရှိသည့် ပုဏ္ဏိယတို့ကိုပါ ရရှိ၏။

Verse 107

एतस्मात्कारणाद्राजंल्लोकपालाश्च रक्षकाः । दुर्गा च रक्षणे सृष्टा चतुर्हस्तधरा शुभा

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် အရှင်မင်းကြီး၊ လောကပာလ (Lokapāla) များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကာကွယ်ရေးအတွက် ဒုရ္ဂါမယ်တော်လည်း ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီး—မင်္ဂလာရှိ၍ လက်လေးဖက်ကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 108

धनदो लोकपालेशो रक्षकश्चेश्वरस्य च । रक्षति च सदा कालं ग्रहव्यापाररूपतः

ဓနဒ (ကူဗေရ) သည် လောကပာလတို့အနက် အရှင်ဖြစ်ပြီး၊ အီශ්ဝရ၏ ကာကွယ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ဂြိုဟ်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ကာလ (အချိန်) ကို အစဉ်ကာကွယ်တော်မူ၏။

Verse 109

पुत्रभ्रातृसमारूपैः स्वामिसम्बन्धरूपिभिः । लङ्केश्वरं च राजेन्द्र देवैर्नाद्यापि मुच्यते

အို မင်းတို့၏မင်းတော်၊ သားဖြစ်ခြင်းနှင့် ညီအစ်ကိုဖြစ်ခြင်းဟူသော ပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့် သခင်နှင့်ဆက်နွယ်သည့် ချည်နှောင်မှုကြောင့်၊ ဒေဝတို့သည် ယနေ့တိုင် လင်္ကာ၏ အရှင်ကို မလွတ်မြောက်စေသေး။