Adhyaya 38

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र गुहावासीति चोत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो गुहावासी समार्बुदम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ‘ဂုဟာဝါစီ’ ဟုခေါ်သော အထွတ်အမြတ် တီရ္ထသို့ သွားလော့။ အာရ္ဘုဒ တောင်ပေါ်၌ မဟာဒေဝသည် ‘ဂုဟာဝါစီ’ အဖြစ် စိဒ္ဓိပြည့်စုံ၍ ထင်ရှားတော်မူရာ နေရာဖြစ်သည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । केन कार्येण भो तात महादेवो जगद्गुरुः । गुहायामनयत्कालं सुदीर्घं द्विजसत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– အို အဘတော်တူ ဂုဏ်သရေရှိသူ၊ လောကဂုရု မဟာဒေဝသည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်၊ အို ဒွိဇအမြတ်၊ ဂူအတွင်း၌ အလွန်ရှည်လျားသောကာလ နေထိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

Verse 3

एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ । श्रोतुमिच्छाम्यहं सर्वपरं कौतूहलं हि मे

အို အပြစ်ကင်းသော မဟာသူတော်ကောင်း၊ ဤအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အပြည့်အစုံ နားထောင်လိုသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကူးစူးစမ်းမှု အလွန်နက်ရှိုင်းပါသည်။

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । साधु प्रश्नो महाराज पृष्टो यो वै त्वयोत्तमः । पुराणे विस्तरो ह्यस्य न शक्यो हि मयाधुना

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– အို မဟာရာဇာ၊ သင်မေးမြန်းသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် မေးခွန်းသည် ချီးမွမ်းထိုက်ပါသည်။ ၎င်း၏ အကျယ်တဝင့်ဖော်ပြချက်မှာ ပုရာဏကျမ်းများတွင် ရှိပြီး ယခုအခါ ကျွန်ုပ် မပြည့်စုံစွာ မပြောနိုင်ပါ။

Verse 5

कथितुं वृद्धभावत्वादतीतो बहुकालिकः । संक्षेपात्तेन ते तात कथयामि निबोध मे

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသဖြင့် ကာလအတော်ကြာ လွန်သွားပြီး၊ ထို့ကြောင့် အရှည်အလျား မပြောနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အို ချစ်သား၊ အကျဉ်းချုပ်ဖြင့် သင့်အား ပြောမည်—ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားလည်လော့။

Verse 6

पुरा कृतयुगे राजन्नासीद्दारुवनं महत् । नानाद्रुमलताकीर्णं नानावल्ल्युपशोभितम्

ရှေးကာလ ကృతယုဂ၌၊ အို မင်းကြီး၊ ဒါရုဝန အမည်ရှိသော အလွန်ကြီးမားသည့် တောအုပ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သစ်ပင်မျိုးစုံ၊ လျားပင်နှင့် နွယ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ နွယ်တက်ပင်အမျိုးမျိုးက အလှဆင်ထားသည်။

Verse 7

सिंहव्याघ्रवराहैश्च गजैः खड्गैर्निषेवितम् । बहुपक्षियुतं दिव्यं यथा चैत्ररथं वनम्

ထိုတောအုပ်ကို ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ တောဝက်၊ ဆင်နှင့် ချဒ္ဂ (ကြံ့) တို့ လာရောက်နေထိုင်လှည့်လည်ကြသည်။ ငှက်အမျိုးမျိုး များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ချೈတ်ရထ တောအုပ်ကဲ့သို့ ဒိဗ္ဗသဘော အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်သည်။

Verse 8

तत्र केचिन्महाप्राज्ञा वसन्ति संशितव्रताः । वसन्ति परया भक्त्या चतुराश्रमभाविताः

အဲဒီနေရာတွင် ဉာဏ်ကြီးမားသောသူတချို့၊ စည်းကမ်းတကျ သင်္ကာရဝရတများကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသူများ နေထိုင်ကြသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် နေထိုင်ကာ အာශ්ရမ လေးပါး၏ စိတ်ဓာတ်၌ တည်မြဲကြသည်။

Verse 9

ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा । स्वधर्मनिरताः सर्वे वाञ्छन्तः परमं पदम्

ဗြဟ္မစာရီ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၊ ဝါနပရಸ್ಥ နှင့် ယတိ—မည်သည့်အဆင့်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် သွဝဓမ္မ၌ တက်ကြွစွာ ရပ်တည်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပရမပဒကို မျှော်လင့်ကြသည်။

Verse 10

तावद्वसन्तसमये कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । विमानस्थो महादेवो गच्छन्वै ह्युमया सह

ထို့နောက် နွေဦးရာသီ၌ အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကြောင့်၊ မဟာဒေဝသည် ဒိဗ္ဗဝိမာနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူကာ၊ ဥမာနှင့်အတူ အမှန်တကယ် ခရီးသွားနေတော်မူ၏။

Verse 11

ददर्श तोय आवासमृक्सामयजुर्नादितम् । अलक्ष्यागतनिर्गम्यं सर्वपापक्षयंकरम्

သူသည် ရေဘေးရှိ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်ကို မြင်တွေ့하였다။ ဋ္ဌက၊ သာမ၊ ယဇုရ ဝేద မန္တရသံများဖြင့် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းနေ၏။ မမြင်ရဘဲ ဝင်ထွက်နိုင်ပြီး အပြစ်အားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေသော နေရာဖြစ်သည်။

Verse 12

तं दृष्ट्वा मुदिता देवी हर्षगङ्गदया गिरा । पप्रच्छ देवदेवेशं शशाङ्ककृतभूषणम्

ထိုအရာကိုမြင်သော် ဒေဝီသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၏။ ပီတိနှင့် ကြင်နာမေတ္တာစီးဆင်းသည့် စကားများဖြင့် လကို အလှဆင်ထားသော ဒေဝတို့၏ အရှင် မဟာဒေဝကို မေးမြန်း하였다။

Verse 13

देव्युवाच । कस्यायमाश्रमो देव वेदध्वनिनिनादितः । यं दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाद्यैः श्रमैश्च परिहीयते

ဒေဝီက မိန့်သည်– “အို ဒေဝ၊ ဝేదသံဖြင့် မြည်ဟည်းနေသော ဤအာရှရမ်သည် မည်သူ၏အာရှရမ်နည်း။ ၎င်းကိုမြင်ရုံဖြင့် ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှုနှင့် အခြားပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ လျော့ပါးသွားသည်။”

Verse 14

महेश्वर उवाच । किं त्वया न श्रुतं देवि महादारुवनं महत् । बहुविप्रजनो यत्र गृहधर्मेण वर्तते

မဟေရှဝရက မိန့်သည်– “အို ဒေဝီ၊ မဟာ မဟာဒာရုဝန အကြောင်းကို မကြားဖူးသလော။ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏများစွာသည် ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မအတိုင်း ကျင့်သုံးနေကြသည်။”

Verse 15

अत्र यः स्त्रीजनः कश्चिद्भर्तृशुश्रूषणे रतः । नान्यो देवो न वै धर्मो ज्ञायते शैलनन्दिनि

ဤနေရာ၌ မည်သည့်မိန်းမမဆို ခင်ပွန်းကို ပြုစုဝန်ဆောင်ရာ၌ စိတ်တည်မြဲနေပါက—အို တောင်သမီး—အခြားဘုရားမသိ၊ အခြားဓမ္မမသိ; ထိုအရာပင် သူမ၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြစ်သည်။

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा परं वाक्यं देवदेवेन भाषितम् । कौतूहलसमाविष्टा शङ्करं पुनरब्रवीत्

နတ်တို့၏နတ်တော်က မိန့်ကြားသော အလေးအနက်ရှိသည့် စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူမသည် ရှင်ကရာကို ထပ်မံ လျှောက်ထား하였다။

Verse 17

यत्त्वयोक्तं महादेव पतिधर्मरताः स्त्रियः । तासां त्वं मदनो भूत्वा चारित्रं क्षोभय प्रभो

“အို မဟာဒေဝ၊ ဤနေရာရှိ မိန်းမတို့သည် ခင်ပွန်းသစ္စာဓမ္မ၌ တည်ကြည်ကြောင်း သင်မိန့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အို प्रभု၊ မဒနကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သူတို့၏ အကျင့်စရိုက်ကို လှုပ်ခတ်စေကာ တည်ကြည်မှုကို စမ်းသပ်ပါ။”

Verse 18

ईश्वर उवाच । यत्त्वयोक्तं च वचनं न हि मे रोचते प्रिये । ब्राह्मणा हि महद्भूतं न चैषां विप्रियं चरेत्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– “ချစ်သူရေ၊ သင်ပြောသော စကားသည် ငါ့အတွက် မနှစ်သက်ဖွယ် မဟုတ်။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် မဟာသန့်ရှင်းသော အင်အားဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို မနှစ်သက်စေမည့် အပြုအမူကို မလုပ်သင့်။”

Verse 19

मन्युप्रहरणा विप्राश्चक्रप्रहरणो हरिः । चक्रात्क्रूरतरो मन्युस्तस्माद्विप्रं न कोपयेत्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ လက်နက်မှာ ဒေါသဖြစ်ပြီး၊ ဟရိ၏ လက်နက်မှာ စက်ကရ (စက်ဝိုင်းလက်နက်) ဖြစ်သည်။ စက်ကရထက်ပင် ဒေါသက ပိုမိုကြမ်းတမ်းသဖြင့် ဗြာဟ္မဏကို မဒေါသထွက်စေသင့်။

Verse 20

न ते देवा न ते लोका न ते नगा न चासुराः । दृश्यन्ते त्रिषु लोकेषु ये तैर्दृष्टैर्न नाशिताः

နတ်များမဟုတ်၊ လောကများမဟုတ်၊ တောင်တန်းများမဟုတ်၊ အသူရများပင်မဟုတ်—လောကသုံးပါး၌ သူတို့၏ ဒေါသမျက်စိဖြင့် မြင်ခံရပြီး မပျက်စီးသေးသူဟူ၍ မတွေ့ရ။

Verse 21

तेषां मोक्षस्तथा स्वर्गो भूमिर्मर्त्ये फलानि च । येषां तुष्टा महाभागा ब्राह्मणाः क्षितिदेवताः

မြေပြင်၏ ဒေဝတားတော်များကဲ့သို့သော မဟာဘဂ္ဂ ဘြာဟ္မဏတို့ စိတ်တော်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သောသူတို့အတွက် မောက္ခ၊ သုဝဏ္ဏဘုံ၊ မြေပြင်ပေါ် စည်းစိမ်နှင့် မရ္တလောက၏ အကျိုးဖလတို့ ရရှိ၏။

Verse 22

एवं ज्ञात्वा महाभागे असद्ग्राहं परित्यज । तत्र लोके विरुद्धं वै कुप्यन्ते येन वै द्विजाः

ဤအရာကို သိပြီးနောက်၊ မဟာဘဂ္ဂ မိန်းမမြတ်ရေ၊ မသင့်လျော်သော အတင်းအကျပ်ကို စွန့်လွှတ်လော့။ လောက၌ ဓမ္မစည်းကမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်သည့်အရာကြောင့်ပင် ဒွိဇ (ဘြာဟ္မဏ) တို့ က怒တော်ထွက်ကြသည်။

Verse 23

देव्युवाच । नाहं ते दयिता देव नाहं ते वशवर्तिनी । अकृत्वाधश्व वै तासां मानं सुरसुपूजितम्

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဒေဝ၊ ကျွန်မသည် သင်၏ ချစ်သူမဟုတ်၊ သင်၏ အာဏာအောက်လည်း မရှိ။ သို့သော် နတ်တို့ကတောင် အလွန်ပူဇော်သည့် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သင် အရင်ဆုံး နှိမ့်ချမချင်း မဟုတ်ပါ။”

Verse 24

लोकलोके महादेव अशक्यं नास्ति ते प्रभो । क्रियतां मम चैवैकमेतत्कार्यं सुरोत्तम

အို မဟာဒေဝ၊ ဤလောကနှင့် ပရလောက၌ သင့်အတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မရှိပါ၊ အို प्रभု။ နတ်တို့အထက်မြတ်ဆုံးရေ၊ ကျွန်မ၏ ဤတစ်ခုတည်းသော အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေပါ။

Verse 25

एवमुक्तो महादेवो देव्या वाक्यहिते रतः । कृत्वा कापालिकं रूपं ययौ दारुवनं प्रति

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် မဟာဒေဝသည် ဒေဝီ၏ မိန့်ခွန်းကို ပြည့်စုံစေရန် စိတ်တော်ထား၍ ကာပါလိက အရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ဒါရုဝန သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 26

महाहितजटाजूटं नियम्य शशिभूषणम् । कण्ठत्राणं परं कृत्वा धारयन् कर्णकुण्डले

ထိုအခါ ဘုရားရှင်သည် စနစ်တကျချည်ထုံးထားသော ဇဋာဆံပင်ကို ချည်ကပ်၍ လကို အလင်္ကာအဖြစ်တင်ဆင်ကာ၊ လည်ပင်းကာကွယ်အလင်္ကာကို အမြတ်ဆုံးအဖြစ်ဝတ်ဆင်ပြီး နားတွင် ကုဏ္ဍလနားကပ်များကို ဆင်မြန်းတော်မူ၏။

Verse 27

व्याघ्रचर्मपरीधानो मेखलाहारभूषितः । नूपुरध्वनिनिघोषैः कम्पयन् वै वसुंधराम्

ဘုရားရှင်သည် ကျားအရေဝတ်ဆင်၍ ခါးပတ်နှင့် လည်ဆွဲပန်းကုံးတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ ခြေကောက်နူပုရ၏ မြည်သံကြီးကြောင့် မြေပြင်ကို တကယ်တမ်း တုန်လှုပ်စေတော်မူ၏။

Verse 28

महानूर्द्ध्वजटामाली कृत्तिभस्मानुलेपनः । कृत्वा हस्ते कपालं तु ब्रह्मणश्च महात्मनः

ဇဋာမြင့်မားစွာတင်ထား၍ ဇဋာမാലာဆင်မြန်းကာ သန့်ရှင်းသော ပြာ(ဘသ္မ)လိမ်းထားပြီး အရေဝတ်ဆင်သော မဟာဒေဝသည်၊ မဟာအတ္တမ ဘြဟ္မာ၏ဟု ဆိုကြသော ကပာလ(ခေါင်းခွံပန်းကန်)ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ယူ၍ လှည့်လည်သွားလာသော ဘိက္ခုရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 29

महाडमरुघोषेण कम्पयन् वै वसुंधराम् । प्रभातसमये प्राप्तो महादारुवनं प्रति

မဟာဒမရု၏ ဂုဏ်သံကြီးဖြင့် မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေတော်မူကာ၊ မိုးလင်းအချိန်၌ မဟာဒါရုဝနသို့ ဦးတည်၍ ရောက်ရှိတော်မူ၏။

Verse 30

तावत्पुण्यजनः सर्वपुष्पपत्रफलार्थिकः । निर्गतो बहुभिः सार्द्धं पवमानः समन्ततः

ထိုအချိန်တွင် ပုဏ္ဏဝန်ပြည်သူများသည် ပန်း၊ ရွက်၊ သီး အမျိုးမျိုးကို ရှာလို၍ လူအများနှင့်အတူ ထွက်ခွာကာ အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်သွားလာကြ၏။

Verse 31

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रूपं देवस्य भारत । युवतीनां मनस्तासां कामेन कलुषीकृतम्

အို ဘာရတ၊ နတ်ဘုရား၏ အံ့ဩဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြီးကို မြင်သော် ထိုမိန်းမငယ်တို့၏ စိတ်သည် ကာမရဂါကြောင့် မိုးမောက်၍ အညစ်အကြေးကပ်သွား၏။

Verse 32

शोभनं पुरुषं दृष्ट्वा सर्वा अपि वराङ्गनाः । क्लेदभावं ततो जग्मुर्मुदा दारुवनस्त्रियः

ထိုလှပသောယောက်ျားကို မြင်လျှင် ဒာရုဝန၏ ကိုယ်အင်္ဂါလှပသော မိန်းမတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်သံတုန်လှုပ်မှုကြောင့် မောဟိုက်၍ နှလုံးသားသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပျော်လျက်ပျော်လျက် ပျော်လျက်ပျော်လျက် လျော့ယွင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

विकारा बहवस्तासां देवं दृष्ट्वा महाद्भुतम् । संजाता विप्रपत्नीनां तदा तासु नरोत्तम

အို လူမြတ်၊ ဗြာဟ္မဏမယားတို့သည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် နတ်ဘုရားကို မြင်သောအခါ သူတို့အတွင်း၌ စိတ်ခံစားမှုအပြောင်းအလဲ အမျိုးမျိုး ပြင်းထန်စွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 34

परिधानं न जानन्ति काश्चिद्दृष्ट्वा वराङ्गनाः । उत्तरीयं तथा चान्या महामोहसमन्विताः

သူကို မြင်သော် အလှမိန်းမအချို့သည် မိမိဝတ်ဆင်ထားသည်ကိုပင် မသိတော့ကြ; အခြားအချို့သည် မဟာမောဟကြီးက ဖုံးလွှမ်းသဖြင့် အပေါ်ဝတ်အဝတ်အစားကိုပါ သတိမရတော့ကြ။

Verse 35

केशभारपरिभ्रष्टा काचिदेवासनोत्थिता । दातुकामा तदा भैक्ष्यं चेष्टितुं नैव चाशकत्

မိန်းမတစ်ဦး၏ ဆံပင်များ ပျက်ပြားလွင့်ကျဲ၍ ထိုင်ခုံမှ ထလာ၏; သဒ္ဒါဖြင့် ဆွမ်းဘိက္ခာပေးလိုသော်လည်း ထိုခဏ၌ ဘိက္ခုအား အစာပေးအပ်ရန် သင့်တော်စွာ လုပ်ဆောင်မနိုင်ခဲ့။

Verse 36

काचिद्दृष्ट्वा महादेवं रूपयौवनगर्विता । उत्सङ्गे संस्थितं बालं विस्मृता पायितुं स्तनम्

အလှအပနှင့် လူငယ်သန်မာမှုကို မာန်တက်နေသော မိန်းမတစ်ဦးသည် မဟာဒေဝကို မြင်လျှင် မောဟဝင်သွား၍ ပေါင်ပေါ်ရှိ ကလေးကို နို့တိုက်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားသည်။

Verse 37

कामबाणहता चान्या बाहुभ्यां पीड्य सुस्तनौ । निःश्वसन्ती तदा चोष्णं न किंचित्प्रतिजल्पति

အခြားမိန်းမတစ်ဦးသည် ကာမဒေဝ၏ မြားတံဖြင့် ထိခိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်သားလှကို ဖိနှိပ်ကာ ပူပြင်းသော သက်ရှူသံများ ထုတ်လျက် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ခဲ့။

Verse 38

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ”—ဤနေရာသည် အခန်းအမှတ်အသား (colophon) ဖြစ်သည်။

Verse 39

तावत्ते ब्राह्मणाः सर्वे भ्रमित्वा काननं महत् । आगताः स्वगृहे दारान् ददृशुश्च हतौजसः

ထိုအချိန်တွင် ဗြာဟ္မဏအားလုံးသည် တောကြီးအတွင်း လှည့်လည်ပြီးနောက် ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်လာကာ မိမိတို့၏ ဇနီးများကို မြင်ကြသည်; သို့သော် သူတို့၏ တန်ခိုးတေဇနှင့် ယုံကြည်အားမာန်မှာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။

Verse 40

यासां पूर्वतरा भक्तिः पातिव्रत्ये पतीन्प्रति । चलितास्ता विदित्वाशु निर्जग्मुर्द्विजसत्तमाः

ဇနီးများ၏ ပတိဝြတာဓမ္မအပေါ် အခြေခံသော ခင်ပွန်းတို့အပေါ် သစ္စာတည်ကြည်သော ဘက္တိဟောင်းက လှုပ်ရှားယိုင်ယွင်းသွားသည်ကို သိမြင်သဖြင့် ထိုဒွိဇအမြတ်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 41

संविदं परमां कृत्वा ज्ञात्वा देवं महेश्वरम् । क्षोभयित्वा मनस्तासां ततश्चादर्शनं गतम्

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သစ္စာကတိကို ခိုင်မြဲစွာထား၍ ထိုဒေဝကို မဟေရှ္ဝရ ကိုယ်တိုင်ဟု သိမြင်ပြီးနောက်၊ ထိုမိန်းမတို့၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားအနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေကာ၊ ထို့နောက် ဒေဝတော်၏ ပုံရိပ်သည် မျက်စိမှောက်မှ အန္တရာယ်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 42

क्रोधाविष्टो द्विजः कश्चिद्दण्डमुद्यम्य धावति । कल्माषयष्टिमन्ये च तथान्ये दर्भमुष्टिकाम्

ဒေါသဝင်ရောက်နေသော ဒွိဇတစ်ဦးသည် တုတ်ကို မြှောက်ကာ ပြေးဝင်လာ၏။ အခြားသူများက အစက်အပြောက်ပါသော တုတ်များကို ကိုင်ကြပြီး၊ တချို့ကတော့ ဒರ್ಭမြက်ကို လက်မုဋ်တစ်မုဋ်စီ ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏။

Verse 43

इतश्चेतश्च ते सर्वे भ्रमित्वा काननं नृप । एकीभूत्वा महात्मानो व्याजह्रुश्च रुषा गिरम्

အို မင်းကြီး၊ သူတို့အားလုံးသည် တောအတွင်း ဒီဘက်ဟိုဘက် လှည့်လည်ရှာဖွေပြီးနောက်၊ မဟာသတ္တဝါတို့က တစ်စုတစ်စည်းတည်း စုဝေးကာ ဒေါသပြင်းသော စကားများကို ပြောကြ၏။

Verse 44

यदिदं च हुतं किंचिद्गुरवस्तोषिता यदि । तेन सत्येन देवस्य लिङ्गं पततु चोत्तमम्

ကျွန်ုပ်တို့က ပြုလုပ်သော ဟိုးမ (မီးပူဇော်) အလှူတစ်စုံတစ်ရာသည် အမှန်တကယ်ရှိခဲ့ပြီး၊ ဆရာဂုရုတို့လည်း အမှန်တကယ် ကျေနပ်နှစ်သက်ခဲ့လျှင်၊ ထိုသစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဒေဝတော်၏ အမြတ်လင်္ဂသည် ကျဆင်းပါစေ။

Verse 45

आश्रमादाश्रमं सर्वे न त्यजामो विधिक्रमात् । तेन सत्येन देवस्य लिङ्गं पततु भूतले

ကျွန်ုပ်တို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိက్రమကို ဆန့်ကျင်၍ အာရှရမဓမ္မကို မစွန့်လွှတ်ကြ—အာရှရမတစ်ဆင့်မှ တစ်ဆင့်သို့ စည်းကမ်းအတိုင်း လိုက်နာကြသည်။ ထိုသစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဒေဝတော်၏ လင်္ဂသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျပါစေ။

Verse 46

एवं सत्यप्रभावेन त्रिरुक्तेन द्विजन्मनाम् । शिवस्य पश्यतो लिङ्गं पतितं धरणीतले

ဤသို့ သစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့်—ဒွိဇတို့က သုံးကြိမ် ထပ်မံကြေညာသဖြင့်—ရှီဝမြတ်ဘုရား ကြည့်နေစဉ် လင်္ဂသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။

Verse 47

हाहाकारो महानासील्लोकालोकेऽपि भारत । देवस्य पतिते लिङ्गे जगतश्च महाक्षये

အို ဘာရတ၊ သခင်၏ လင်္ဂ ကျသွားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာလောက၏ မဟာပျက်စီးမှု ခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့်လည်းကောင်း၊ လောကာလောကအနှံ့ မဟာအော်ဟစ်ငိုကြွေးသံ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 48

पतमानस्य लिङ्गस्य शब्दोऽभूच्च सुदारुणः । उल्कापाता दिशां हाहा भूमिकम्पाश्च दारुणाः

လင်္ဂ ကျဆင်းနေစဉ် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ဟုန်းဟုန်းမြည်သံ ပေါ်ထွက်လာ၏။ မိုးကျောက်များ ကျလာပြီး၊ အရပ်ရပ်တွင် “ဟာဟာ” ဟူသော ငိုကြွေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်ကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် မြေငလျင်များလည်း လှုပ်ခတ်၏။

Verse 49

पतन्ति पर्वताग्राणि शोषं यान्ति च सागराः । देवस्य पतिते लिङ्गे देवा विमनसोऽभवन्

တောင်ထိပ်များ ပြိုကျလာပြီး သမုဒ္ဒရာများပင် ခြောက်သွေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ သခင်၏ လင်္ဂ ကျသွားသောအခါ ဒေဝတားတို့ စိတ်မသာ၍ စိုးရိမ်ပူပန်ကြ၏။

Verse 50

समेत्य सहिताः सर्वे ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । कृताञ्जलिपुटाः सर्वे स्तुवन्ति विविधैः स्तवैः

ထို့နောက် အားလုံးပေါင်းစည်း၍ ပရမေဋ္ဌိ ဘြဟ္မာထံ ချဉ်းကပ်ကြ၏။ အားလုံး လက်အုပ်ချီကာ မျိုးစုံသော စတုတိများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 51

ततस्तुष्टो जगन्नाथश्चतुर्वदनपङ्कजः । आर्तान्प्राह सुरान्सर्वान्मा विषादं गमिष्यथ

ထို့နောက် လောကနာထ ဘြဟ္မာ—ပန်းကြာမျက်နှာ၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသူ—နှစ်သက်တော်မူ၍ ဒုက္ခရောက်နေသော ဒေဝတားအားလုံးကို မိန့်တော်မူသည်– “စိတ်ပျက်အားငယ်မနေကြနှင့်”။

Verse 52

ब्रह्मशापाभिभूतोऽसौ देवदेवस्त्रिलोचनः । तुष्टैस्तैस्तपसा युक्तैः पुनर्मोक्षं गमिष्यति

မျက်စိသုံးပါးရှိသော ဒေဝတားတို့၏ ဒေဝတော်သည် ဘြဟ္မာ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသည်။ သို့သော် တပဿာကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ပြည့်စုံလာသောအခါ ထပ်မံ၍ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 53

एतच्छ्रुत्वा ययुर्देवा यथागतमरिन्दम । भावयित्वा ततः सर्वे मुनयश्चैव भारत

ဤစကားကို ကြားသော်၊ ရန်သူနှိမ်နင်းသူရေ၊ ဒေဝတားတို့သည် လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထို့နောက် ဘာရတရေ၊ မုနိအားလုံးလည်း ထိုအကြောင်းကို စိတ်တွင်တင်၍ ဆင်ခြင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားကြသည်။

Verse 54

विश्वामित्रवसिष्ठाद्या जाबालिरथ कश्यपः । समेत्य सहिताः सर्वे तमूचुस्त्रिपुरान्तकम्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ဝသိဋ္ဌ စသောသူများ—ဂျာဘာလိနှင့် ကശ്യပလည်းပါဝင်၍—အားလုံး စုဝေးကြပြီး တြိပုရာန္တက (ရှီဝ) ထံသို့ စကားဆိုကြသည်။

Verse 55

ब्रह्मतेजो हि बलवद्द्विजानां हि सुरेश्वर । क्षान्तियुक्तस्तपस्तप्त्वा भविष्यसि गतक्लमः

ဒေဝတို့၏ အရှင်ရေ၊ ဒွိဇတို့၏ ဘြဟ္မတေဇ (ဘြဟ္မ၏ တန်ခိုးတောက်ပမှု) သည် အလွန်အင်အားကြီးသည်။ သည်းခံခြင်းနှင့်ပြည့်စုံ၍ တပဿာကို ကျင့်ဆောင်ပါက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ကလေသမှ လွတ်ကင်းလိမ့်မည်။

Verse 56

यतः क्षोभादृषीणां च तदेवं लिङ्गमुत्तमम् । पतितं ते महादेव न तत्पूज्यं भविष्यति

ရသီတို့၏ လှုပ်ရှားနှိုးဆော်မှုကြောင့် ဤအမြင့်မြတ်သော လိင်္ဂသည် ဤသို့ကျသွားပါပြီ၊ မဟာဒေဝ။ ထို့ကြောင့် ကျနေသောအခြေအနေ၌ ယခုမှစ၍ မပူဇော်ထိုက်တော့ပါ။

Verse 57

न तच्छ्रेयोऽग्निहोत्रेण नाग्निष्टोमेन लभ्यते । प्राप्नुवन्ति च यच्छ्रेयो मानवा लिङ्गपूजने

အမြင့်ဆုံးသော ကောင်းကျိုးသည် အဂ္နိဟောတရဖြင့်လည်း မရ၊ အဂ္နိဋ္ဌောမဖြင့်လည်း မရ။ သို့သော် လူတို့ရရှိသော ကောင်းကျိုး—အဲဒါပင် အမြင့်ဆုံးသော ကလျာဏ—လိင်္ဂပူဇော်ခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။

Verse 58

देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । वचनेन तु विप्राणामेतत्पूज्यं भविष्यति

ဒေဝ၊ ဒါနဝ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ နှင့် ရက္ခသတို့အတွက်ပင်—ဗြာဟ္မဏတို့၏ စကားတော်ကြောင့်—ဤအရာသည် ပူဇော်ထိုက်ရာ ဖြစ်လာမည်။

Verse 59

ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्राणामेतत्पूज्यं भविष्यति । यत्फलं तव लिङ्गस्य इह लोके परत्र च

ဤအရာသည် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ အိန္ဒြ နှင့် စန္ဒြတို့အတွက်ပင် ပူဇော်ထိုက်ရာ ဖြစ်မည်။ ထို့ပြင် သင်၏ လိင်္ဂပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးသည် ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း ရရှိမည်။

Verse 60

एवमुक्तो जगन्नाथः प्रणिपत्य द्विजोत्तमान् । मुदा परमया युक्तः कृताञ्जलिरभाषत

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် ဇဂန္နာထသည် အမြတ်ဆုံးသော ဒွိဇတို့အား ဦးချကန်တော့하였다။ အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ စကားတော်ကို ပြောကြား하였다။

Verse 61

ब्राह्मणा जङ्गमं तीर्थं निर्जलं सार्वकामिकम् । येषां वाक्योदकेनैव शुध्यन्ति मलिनो जनाः

ဗြာဟ္မဏတို့သည် လှုပ်ရှားသည့် တီရ္ထဖြစ်ကြသည်—ရေမရှိသော်လည်း ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးနိုင်၏; သူတို့၏ စကားတော် ‘ရေ’ တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် မညစ်မလင်းသူတို့လည်း သန့်စင်လာသည်။

Verse 62

न तत्क्षेत्रं न तत्तीर्थमूषरं पुष्कराणि च । ब्राह्मणे मन्युमुत्पाद्य यत्र गत्वा स शुध्यति

အဲဒီလို သန့်စင်စေမည့် က္ෂೇತ್ರလည်း မရှိ၊ တီရ္ထလည်း မရှိ—အိုဿရမြေ သို့မဟုတ် ပုෂ္ကရများပင်—ဗြာဟ္မဏ၏ အမျက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီးနောက် သွားလျှင် သန့်စင်မရနိုင်။

Verse 63

न तच्छास्त्रं यन्न विप्रप्रणीतं न तद्दानं यन्न विप्रप्रदेयम् । न तत्सौख्यं यन्नविप्रप्रसादान्न तद्दुःखं यन्न विप्रप्रकोपात्

ဗြာဟ္မဏတို့ မပြုစုမရေးသားသော သာස්တရသည် သာස්တရမဟုတ်; ဗြာဟ္မဏတို့အား မပူဇော်သင့်သော ဒါနသည် ဒါနမဟုတ်။ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ကရုဏာမရှိလျှင် သုခမရှိ၊ သူတို့၏ အမျက်မရှိလျှင် ဒုက္ခမရှိ။

Verse 64

पृथिव्यां यानि तीर्थानि गङ्गाद्याः सरितस्तथा । एकस्य विप्रवाक्यस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ တီရ္ထအားလုံးနှင့် ဂင်္ဂါစသော မြစ်များပင်လျှင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ စကားတော်တစ်ခွန်း၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 65

अभिनन्द्य द्विजान्सर्वाननुज्ञातो महर्षिभिः । ततोऽगमत्तदा देवो नर्मदातटमुत्तमम्

ဒွိဇတို့အားလုံးကို ဂုဏ်ပြုနမಸ್ಕာရပြုပြီး မဟာရ္ရှီတို့ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရသဖြင့် ထိုဒေဝသည် နရ္မဒါမြစ်၏ အထူးမြတ်သော ကမ်းပါးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 66

परमं व्रतमास्थाय गुहावासी समार्बुदम् । तपश्चचार भगवाञ्जपस्नानरतः सदा

အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတကို ခံယူ၍ အာရ္ဗုဒ၌ ဂူတွင် နေထိုင်ကာ ဘဂဝန်သည် တပဿာကို ကျင့်တော်မူ၏။ အမြဲတမ်း ဂျပ် (japa) နှင့် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးခြင်း၌ ရတနာတော်မူ၏။

Verse 67

समाप्ते नियमे तात स्थापयित्वा महेश्वरम् । वन्द्यमानः सुरैः सार्द्धं कैलासमगमत्प्रभुः

ချစ်သားရေ၊ နိယမ ပြီးဆုံးသော် ထိုနေရာ၌ မဟေရှဝရကို စိုက်ထူတော်မူ၏။ ဒေဝတားတို့က ဝန္ဒနာပြုသည့် ပရဘုသည် သူတို့နှင့်အတူ ကైలាសသို့ ကြွသွားတော်မူ၏။

Verse 68

नर्मदायास्तटे तेन स्थापितः परमेश्वरः । तेनैव कारणेनासौ नर्मदेश्वर उच्यते

နర్మဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ သူက ပရမေရှဝရကို စိုက်ထူတော်မူ၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ထိုဘုရားကို “နర్మဒေရှဝရ” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 69

योऽर्चयेन्नर्मदेशानं यतिर्वै संजितेन्द्रियः । स्नात्वा चैव महादेवमश्वमेधफलं लभेत्

အင်ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ယတီသည် နರ್ಮဒေရှာနကို ပူဇော်၍ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ မဟာဒေဝကို ဝတ်ပြုလျှင် အရှဝမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးတူသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 70

ददाति यः पितृभ्यस्तु तिलपुष्पकुशोदकम् । त्रिःसप्तपूर्वजास्तस्य स्वर्गे मोदन्ति पाण्डव

ဟေ ပाण्डဝ၊ ပိတೃတို့အား နှမ်း၊ ပန်း၊ ကုရှမြက်နှင့် ရေကို ပူဇော်သူ၏ သုံးကြိမ် ခုနှစ်ဆက် ပုရောဟိတ်ဘိုးဘွားတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်ကြ၏။

Verse 71

यस्तु भोजयते विप्रांस्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । पायसं घृतमिश्रं तु स लभेत्कोटिजं फलम्

အို မင်းမြတ်၊ ထိုတီရ္ထ၌ ဗြာဟ္မဏတို့ကို အာဟာရကျွေးမွေး၍ ဂျီ(နွားနို့ဆီ) ရောနှောသော ပာယသ(နို့ဆန်ပူတင်း) ကို ဆက်ကပ်သူသည် ကုဋိတန် ပုဏ္ဏဖလကို ရရှိ၏။

Verse 72

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । ददाति तोयमध्यस्थः सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ရေထဲအလယ်၌ ရပ်နေစဉ် ဗြာဟ္မဏတို့အား ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေကို ဒါနပြုသူသည် အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ్ఞ၏ ပုဏ္ဏဖလနှင့် တူညီသော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 73

अष्टम्यांवा चतुर्दश्यां निराहारो वसेत्तु यः । नर्मदेश्वरमासाद्य प्राप्नुयाज्जन्मनः फलम्

အဋ္ဌမီ သို့မဟုတ် စတုရ္ဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၍ နရ္မဒေශ්ဝရကို သွားရောက်ဒർശနပြုသူသည် လူဖြစ်လာခြင်း၏ အမှန်တကယ် အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 74

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । तस्य व्याधिभयं न स्यात्सप्तजन्मसु भारत

အို မင်းမြတ်၊ အို ဘာရတ၊ ထိုတီရ္ထ၌ အဂ္နိပြဝေသ (မီးထဲဝင်ခြင်း) ကို ပြုသူသည် ခုနစ်ဘဝတိုင်တိုင် ရောဂါဘေးကို မကြောက်ရ။

Verse 75

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोके भविष्यति

အို မင်းမြတ်၊ ထိုတီရ္ထ၌ အနာသက (အစာလုံးဝမစားခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်သူ၏ လမ်းကြောင်းသည် မပြန်လှန်နိုင်အောင် တည်မြဲ၍ ရုဒ္ဒရလောကကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 76

एष ते विधिरुद्दिष्टस्तस्योत्पत्तिर्नरोत्तम । पुराणे विहिता तात संज्ञा तस्य तु विस्तरात्

အို လူမြတ်၊ ဤအခမ်းအနားနည်းလမ်းကို သင်အား ရှင်းပြပြီးပြီ။ ၎င်း၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံ၊ ချစ်သူရေ၊ နှင့် ၎င်း၏ အမည်ခေါ်ဆိုမှုကို ပုရာဏ၌ အသေးစိတ် ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။

Verse 77

एतं कीर्तयते यस्तु नर्मदेश्वरसम्भवम् । भक्त्या शृणोति च नरः सोऽपि स्नानफलं लभेत्

နရမဒေရှွရ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်းကို ရွတ်ဆိုကာ ကီර්တနပြုသူ၊ ထို့အပြင် ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူသည်လည်း တီရ္ထ၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိမည်။