Adhyaya 33

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र संनिहितो ह्यग्निर्गतः कामेन मोहितः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော အဂ္နိတီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ အဂ္နိဒေဝတော် ကိုယ်တိုင် စံနေတော်မူပြီး၊ တစ်ခါက ကာမ၏ မောဟကြောင့် မူးမောလျက် ထိုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता कामेन कलुषीकृतः । कथं च नित्यदा वास एकस्थानेषु जायते

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– လောကကို ထောက်တည်သော ဒေဝတော်သည် ကာမကြောင့် မလင်းမသန့် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မည်သို့နည်း။ ထို့ပြင် တစ်နေရာတည်း၌ အမြဲတမ်း စံနေခြင်းသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်သနည်း။

Verse 3

एतत्त्वाश्चर्यमतुलं सर्वलोकेष्वनुत्तमम् । कथयस्व महाभाग परं कौतूहलं मम

ဤအရာသည် နှိုင်းယှဉ်မရသော အံ့ဩဖွယ်တရားဖြစ်၍ လောကအားလုံးတွင် အမြင့်ဆုံးတည်း။ အို မဟာဘဂါ၊ ကျွန်ုပ်၏ စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်နက်ရှိုင်းသဖြင့် မေတ္တာဖြင့် ပြောပြပါ။

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ पृष्टः प्रश्नस्त्वयानघ । कथयामि यथापूर्वं श्रुतमेतन्महेश्वरात्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ကောင်းလှ၏ ကောင်းလှ၏၊ အို ဉာဏ်ကြီး၍ အပြစ်ကင်းသူ၊ သင်မေးသော မေးခွန်းသည် သင့်လျော်လှ၏။ ယခင်က မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ထံမှ ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ အတိအကျ ပြောပြမည်။

Verse 5

आसीत्कृतयुगे राजा नाम्ना दुर्योधनो महान् । हस्त्यश्वरथसम्पूर्णो मेदिनीपरिपालकः

ကృతယုဂ၌ ဒုရျောဓန အမည်ရှိသော မဟာမင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ ဆင်၊ မြင်း၊ စစ်ရထားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော စစ်တပ်ကို ပိုင်ဆိုင်၍ မြေကြီးကို ကာကွယ်အုပ်ချုပ်သော မင်းဖြစ်သည်။

Verse 6

रूपयौवनसम्पन्नं दृष्ट्वा तं पृथिवीपतिम् । दिव्योपभोगसम्पन्नं प्रार्थयामास नर्मदा

ရုပ်ရည်လှပ၍ ယောဝနပြည့်စုံကာ ဒိဗ္ဗသုခနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာပြည့်ဝသော မြေကြီး၏အရှင်မင်းကို မြင်သောအခါ နာမဒါသည် ထိုမင်းကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ဆုတောင်းတောင်းခံ하였다။

Verse 7

स तु तां चकमे कन्यां त्यक्त्वाऽन्यं प्रमदाजनम् । मुदा परमया युक्तो माहिष्मत्याः पतिर्नृप

မဟိဿမတီ၏ အရှင်မင်းကြီးသည် အခြားမိန်းမများကို စွန့်၍ ထိုကညာကို ချစ်မြတ်နိုးလာကာ အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝသွား하였다။

Verse 8

रमते स तया सार्द्धं काले वै नृपसत्तम । नर्मदा जनयामास कन्यां पद्मदलेक्षणाम्

အချိန်ကြာလာသော်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူသည် နာမဒါနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ရမဏပြုခဲ့ပြီး နာမဒါသည် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွား하였다။

Verse 9

अङ्गप्रत्यङ्गसम्पन्ना यस्माल्लोकेषु विश्रुता । तस्यां पिता च माता च चक्रतुः प्रेमबन्धनम्

ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြည့်စုံသဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားလာပြီး၊ အဖေမိခင်တို့သည် သူမအပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော မေတ္တာချည်နှောင်မှုကို တည်ဆောက်하였다။

Verse 10

कालेनातिसुदीर्घेण यौवनस्था वराङ्गना । प्रार्थ्यमानापि राजन्वै नात्मानं दातुमिच्छति

အချိန်အလွန်ရှည်ကြာပြီးနောက် ထိုအင်္ဂါလှပသော ကညာသည် ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်လာသော်လည်း၊ အို မင်းကြီး၊ လက်ထပ်ရန် တောင်းဆိုသူများရှိသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို မပေးလိုခဲ့ပါ။

Verse 11

ततोऽन्यदिवसे वह्निर्द्विजरूपो महातपाः । राजानं प्रार्थयामास रहो गत्वा शनैः शनैः

ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့တွင် မဟာတပသီ အဂ္ဂိဒေဝ (ဝဟ္နိ) သည် ဗြာဟ္မဏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကာ မင်းထံသို့ သွားရောက်ပြီး တိတ်တဆိတ် သီးသန့်နေရာတွင် ဆုတောင်းတင်ပြ하였다။

Verse 12

भोभो रघुकुलश्रेष्ठ द्विजोऽहं मन्दसन्ततिः । दरिद्रो ह्यसहायश्च भार्यार्थे वरयामि ताम्

“အို ရဃုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် မန့်ဒသန္တတိ ဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၊ ဆင်းရဲ၍ အကူအညီမရှိသူပါ။ ဇနီးရရန်အတွက် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ကို တောင်းခံပါသည်။”

Verse 13

कन्या सुदर्शना नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि । तां ददस्व महाभाग वर्धते तव मन्दिरे

“စုဒർശနာ” ဟုခေါ်သော သမီးကညာတစ်ဦးရှိပြီး အလှအပမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ။ အို ကံကောင်းသော မင်းကြီး၊ ထိုကညာကို ကျွန်ုပ်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ပေးပါ—သူမသည် မင်းနန်းတော်အတွင်း၌ပင် ကြီးပြင်းလာသည်။

Verse 14

ब्रह्मचर्येण निर्विण्ण एकाकी कामपीडितः । याचमानस्य मे तात प्रसादं कर्तुमर्हसि

ကျွန်ုပ်သည် ဗြဟ္မစရိယဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ကာမဆန္ဒ၏ ပူလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရပါသည်။ အို ချစ်ခင်ရသောအရှင်၊ ဆုတောင်းတင်ပြနေသော ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုရန် သင့်တော်ပါသည်။

Verse 15

राजोवाच । नाहं द्रव्यविहीनस्य असवर्णस्य कर्हिचित् । दास्यामि स्वां सुतां शुभ्रां गम्यतां द्विजपुंगव

မင်းကြီးက ပြောသည်– “ငါသည် ငွေကြေးမရှိသူ၊ သင့်လျော်သော အဆင့်အတန်းမဟုတ်သူအား ငါ၏ ဖြူစင်လှပသော သမီးကို မည်သည့်အခါမျှ မပေးနိုင်။ သွားလော့၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ!”

Verse 16

एवमुक्तस्तदा वह्निः परां पीडामुपागतः । न किंचिदुक्त्वा राजानं तत्रैवान्तरधीयत

ဤသို့ဆိုလျှင် ထိုအခါ ဝဟ္နိ (အဂ္နိ) သည် အလွန်ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကြီးသို့ ကျရောက်လေ၏။ မင်းကို တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်ဖြစ်သွားလေ၏။

Verse 17

गते चादर्शनं विप्रे राजा मन्त्रिपुरोहितैः । मन्त्रयित्वाथ काले तु तुष्टो मखमुखे स्थितः

ဗြာဟ္မဏသည် မျက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မင်းသည် မန္တရိများနှင့် ပုရောဟိတ်များနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေ၏။ သင့်တော်သောကာလရောက်သော် စိတ်ကျေနပ်၍ ယဇ္ဉ၏ ဝင်ပေါက်၌ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 18

यजतश्च मखे भक्त्या ब्राह्मणैः सह भारत । ततश्चादर्शनं वह्निः सर्वेषां पश्यतामगात्

သူသည် ဗြာဟ္မဏများနှင့်အတူ ဘက္တိဖြင့် ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ အို ဘာရတ! ထိုအခါ ဝဟ္နိ (အဂ္နိ) သည် လူအားလုံးမြင်နေစဉ်ပင် မျက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 19

विप्रा दुर्मनसो भूत्वा गता राज्ञो हि मन्दिरम् । वह्निनाशं विमनसो राजानमिदमब्रुवन्

ဗြာဟ္မဏတို့သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်၍ မင်း၏ နန်းတော်သို့ သွားကြ၏။ သန့်ရှင်းသော မီး၏ ပျောက်ဆုံးမှုကြောင့် စိတ်ပူပန်ကာ မင်းအား ဤစကားကို ပြောကြလေ၏။

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । दुर्योधन महाराज श्रूयतां महदद्भुतम् । न श्रुतं न च दृष्टं वा कौतुकं नृपपुंगव

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်— “အို မဟာရာဇာ ဒုရျောဓန၊ အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်ကို နားထောင်ပါ။ အို မင်းတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်၊ ဤအံ့ဖွယ်သည် မကြားဖူး မမြင်ဖူးသေးပါ။”

Verse 21

अग्निकार्यप्रवृत्तानां सर्वेषां विधिवन्नृप । केनापि हेतुना वह्निर्दृश्यते न ज्वलत्युत

အရှင်မင်းကြီး၊ အားလုံးသည် ဝိဓိအတိုင်း မီးပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ကြသော်လည်း အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် အဂ္နိဒေဝကို မြင်ရပေမယ့် မီးလောင်တောက်ပ မဖြစ်ပါ။

Verse 22

तच्छ्रुत्वा विप्रियं घोरं राजा विप्रमुखाच्च्युतम् । आसनात्पतितो भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် မနှစ်သက်စရာ သတင်းကို ကြားသဖြင့် မင်းကြီးသည် ထိုင်ခုံမှ လဲကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်၊ အမြစ်ဖြတ်ခံရသော သစ်ပင်ကဲ့သို့။

Verse 23

आश्वस्य च मुहूर्तेन उन्मत्त इव संस्तदा । निरीक्ष्य च दिशः सर्वा इदं वचनमब्रवीत्

ခဏမျှ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် မင်းကြီးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသကဲ့သို့ ထရပ်လာသည်။ အရပ်ရပ်ကို ကြည့်ရှုကာ ထိုစကားများကို ဆို하였다။

Verse 24

किमेतदाश्चर्यपरमिति भोभो द्विजोत्तमाः । कथ्यतां कारणं सर्वं शास्त्रदृष्ट्या विभाव्य च

“ဤအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် မဟုတ်လော။ အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ သာස්တရ၏ အမြင်ဖြင့် စိစစ်၍ အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ပြောကြပါ။”

Verse 25

मम वा दुष्कृतं किंचिदुताहो भवतामिह । येन नष्टोऽग्निशालायां हुतभुक्केन हेतुना

“ကျွန်ုပ်ဘက်မှ ဒုက္ကရိတတစ်စုံတစ်ရာရှိသလား၊ သို့မဟုတ် ဤနေရာရှိ သင်တို့ဘက်မှ အပြစ်ရှိသလား။ ထို့ကြောင့် မီးခန်းတော်၌ ဟုတဘုက် အဂ္နိဒေဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ဘာအကြောင်းကြောင့်နည်း?”

Verse 26

मन्त्रच्छिद्रमथान्यद्वा नैव किंचिददक्षिणम् । क्रियाहीनं कृतं वाथ केन वह्निर्न दृश्यते

မန္တရားများတွင် ချို့ယွင်းချက်ရှိသလား၊ သို့မဟုတ် အခြားအပြစ်တစ်စုံတစ်ရာရှိသလား။ သင့်တော်သော ဒက္ခိဏာ မပေးဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် လိုအပ်သော ကိရိယာ-ဝိဓိ မပြည့်စုံဘဲ ပြုလုပ်ခဲ့သလား။ အဘယ်ကြောင့် ဟောမမီး မမြင်ရသနည်း။

Verse 27

अन्नहीनो दहेद्राष्ट्रं मन्त्रहीनस्तु ऋत्विजः । दातारं दक्षिणाहीनो नास्ति यज्ञसमो रिपुः

အန္န (အာဟာရပူဇာ) မရှိသော ယဇ္ဉက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။ မန္တရားမရှိသော ရ္ဋ္ဝိဇ်က ယဇ္ဉကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ ဒက္ခိဏာမရှိလျှင် အလှူရှင်ကိုပင် ထိခိုက်စေသည်။ ချို့ယွင်းသော ယဇ္ဉနှင့်တူသော ရန်သူ မရှိ။

Verse 28

ब्राह्मणा ऊचुः । न मन्त्रहीना हि वयं न च राजन्व्रतैस्तथा । द्रव्येण च न हीनस्त्वमन्यत्पापं विचिन्त्यताम्

ဗြာဟ္မဏများက ဆိုကြသည်– “အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မန္တရားမခွဲမခွာ၊ ဝရတနှင့် နိယမတို့တွင်လည်း မလျော့နည်းပါ။ မင်းကြီးလည်း ဒြဗျ (ပူဇာပစ္စည်း) မခွဲမခာပါ။ ထို့ကြောင့် အခြားသော ပာပ (အပြစ်) ကို အကြောင်းရင်းအဖြစ် စဉ်းစားပါ။”

Verse 29

राजोवाच । तथापि यूयं सहिता उपायं चिन्तयन्त्विति । येन श्रेयो भवेन्नित्यमिह लोके परत्र च

မင်းကြီးက ဆိုသည်– “ဒါပေမယ့်လည်း သင်တို့အားလုံး ပေါင်းစည်း၍ ဥပာယ (နည်းလမ်း) တစ်ရပ်ကို စဉ်းစားကြလော့။ ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း အမြဲတမ်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်ပေါ်စေရန်ပင်။”

Verse 30

एवमुक्तास्ततः सर्वे ब्राह्मणाः कृतनिश्चयाः । निराहाराः स्थिताः शर्वे यत्र नष्टो हुताशनः

ဤသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် ဗြာဟ္မဏအားလုံးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ကာ၊ ဟုတာရှန (ယဇ္ဉမီး) ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာတည်းမှာပင် အစာမစားဘဲ ရပ်တည်နေကြသည်။

Verse 31

ततः स्वप्ने महातेजा हुतभुग्ब्राह्मणांस्तदा । उवाच श्रूयतां सर्वैर्मम नाशस्य कारणम्

ထို့နောက် အိပ်မက်အတွင်း တေဇာကြီးသော ဟုတဘုက် (အဂ္နိ) သည် ဗြာဟ္မဏတို့အား “အားလုံးနားထောင်ကြလော့၊ ငါပျောက်ကွယ်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

प्रार्थितोऽयं मया राजा सुतां दातुं न चेच्छति । तेन नष्टोऽग्निशरणादहं भो द्विजसत्तमाः

“ဤဘုရင်ထံ ငါသည် သမီးတော်ကို ပေးအပ်စေဟု တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း မသဘောတူ။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ သန့်ရှင်းသော မီး၏ အားကိုးရာမှ ငါသည် ဆုတ်ခွာ၍ ပျောက်ကွယ်သွား၏။”

Verse 33

। अध्याय

အဓ္ယာယ — အခန်းခေါင်းစဉ် အမှတ်အသား။

Verse 34

तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रा वैश्वानरमुखोद्गतम् । विस्मयोत्फुल्लनयना राजानमिदमब्रुवन्

ဝိုင်ရှ္ဝာနရ (အဂ္နိ) ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးကျယ်ကာ ဘုရင်ထံ ဤသို့ ပြောကြ၏။

Verse 35

भवतो मतमाज्ञाय सर्वे गत्वाग्निमन्दिरम् । निराहाराः स्थिता रात्रौ पश्यामो जातवेदसम्

သင်၏ အလိုတော်ကို သိပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အဂ္နိဘုရားကျောင်းသို့ သွားမည်။ အစာမစားဘဲ ညလုံးလုံး တည်နေ၍ ဇာတဝေဒသ (မီးဘုရား) ကို ဖူးမြင်မည်။

Verse 36

तेनोक्ताः स्वसुतां चेत्तु राजा मे दातुमिच्छति । ततोऽस्य भूयोऽपि गृहे ज्वलेऽहं नान्यथा द्विजाः

သူက သူတို့အား ပြောသည်– ‘ဘုရင်က မိမိ၏ သမီးကို အမှန်တကယ် ငါ့အား ပေးလိုပါက ငါသည် သူ၏ အိမ်၌ ထပ်မံ တောက်လောင်မည်; မဟုတ်လျှင် မတောက်လောင်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့’

Verse 37

एवं ज्ञात्वा महाराज स्वसुतां दातुमर्हसि

ဤသို့ သိရှိပြီးနောက်၊ အို မဟာဘုရင်၊ မိမိ၏ သမီးကို (အိမ်ထောင်ပြုရန်) ပေးအပ်သင့်သည်။

Verse 38

राजोवाच । भवतां तस्य वा कार्यं देवस्य वचनं हृदि । समयं कर्तुमिच्छामि कन्यादाने ह्यनुत्तमम्

ဘုရင်က ပြောသည်– ‘သင်တို့၏ ကိစ္စဖြစ်စေ၊ သူ၏ ကိစ္စဖြစ်စေ၊ ဒေဝ၏ ဝचनကို နှလုံး၌ ထားရမည်။ ဤအထွတ်အမြတ် ကနျာဒါန အမှုအတွက် သန့်ရှင်းသော သဘောတူညီချက်တစ်ရပ်ကို ငါ ပြုလုပ်လိုသည်’

Verse 39

मम संनिहितो नित्यं गृहे तिष्ठतु पावकः । ददामि रुचिरापाङ्गीं नान्यथा करवाणि वै

‘ပာဝက (အဂ္နိ) သည် ငါ့အိမ်၌ အမြဲတမ်း နီးကပ်တည်ရှိပါစေ။ ငါသည် မျက်စောင်းလှပသော ကညာကို ပေးအပ်မည်; ထို့အပြင် အခြားနည်းဖြင့် မပြုမည်’

Verse 40

एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा तथाग्निं प्राप्य सत्वरम् । कथयित्वा विवाहेन योजयामासुराशु वै

ဤသို့ ကြားသိပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အလျင်အမြန် အဂ္နိထံ သွားရောက်ကြသည်; အကြောင်းအရာကို ပြောကြားပြီး ချက်ချင်း မင်္ဂလာပွဲကို စီစဉ်ပေးကြသည်။

Verse 41

सुदर्शनाया लाभेन परितुष्टो हुताशनः । ज्वलते सन्निधौ नित्यं माहिष्मत्यां युधिष्ठिर

သုဒർശနာကို ရရှိသဖြင့် ဟုတာရှန (အဂ္ဂနိ) သည် ပီတိဖြစ်ကာ၊ ယုဓိဋ္ဌိရရေ၊ မာဟိષ္မတီ၌ အနီးကပ်နေရာတွင် အမြဲတမ်း တောက်လောင်နေ၏။

Verse 42

ततः प्रभृति तत्तीर्थमग्नितीर्थं प्रचक्षते । ये तत्र पक्षसन्धौ तु स्नानदानैस्तु भाविताः

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထကို ‘အဂ္ဂနိတီရ္ထ’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ လပြည့်-လကွယ် အပိုင်းကာလဆုံရာတွင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းကို ပြုသူတို့သည် ထိုကောင်းမှုကြောင့် သန့်စင်၍ မြင့်မြတ်လာကြ၏။

Verse 43

तर्पयन्ति पितॄन् देवांस्तेऽश्वमेधफलैर्युताः । सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

နရాధိပ မင်းကြီးရေ၊ ထိုတီရ္ထ၌ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများကို တർပဏ ပူဇော်ပေးကာ စိတ်ကျေနပ်စေသူတို့—ထိုနေရာ၌ ရွှေဒါန ပေးသူတို့လည်း—အရှွမေဓ ယဇ్ఞနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလ ရရှိကြ၏။

Verse 44

पृथ्वीदानफलं तत्र जायते नात्र संशयः । अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

နရాధိပ မင်းကြီးရေ၊ ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ကိုပင် ဒါနပြုသကဲ့သို့သော ဖလသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်၏၊ သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် ထိုတီရ္ထ၌ အနာရှကဗြတ (အစာမစားသော တင်းကျပ်အုပ်ဝါဒ) ကို ကျင့်သူလည်း မဟာကုသိုလ် ရရှိ၏။

Verse 45

स मृतो ह्यग्निलोके तु क्रीडते सुरपूजितः । एष ते ह्यग्नितीर्थस्य सम्भवः कथितो मया

သူသည် သေဆုံးပြီးနောက် ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသဖြင့် အဂ္ဂနိလောက၌ ပျော်ရွှင်ကစားနေ၏။ နရాధိပ မင်းကြီးရေ၊ ဤသည်ကား အဂ္ဂနိတီရ္ထ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ငါက သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 46

सर्वपापहरः पुण्यः श्रुतमात्रो नरोत्तम । धन्यः पापहरो नित्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ဤအရာသည် သန့်ရှင်းမြတ်စွာ၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ အို လူမြတ်၊ ကြားရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်ပျောက်ကင်း၏။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်၍ အမြဲတမ်း အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်ဟု—ရှင်ကရာ (ရှင်ရှီဝ) မိန့်တော်မူ၏။