Adhyaya 32

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पत्त्रेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । यत्र सिद्धो महाभागश्चित्रसेनसुतो बली

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော ပတ္တရေးရှဝရ သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ မဟာကံကောင်း၍ အင်အားကြီးသော စိတ္တရစေန၏ သားသည် စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှု) ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ सिद्धस्तदा ब्रह्मंस्तस्मिंस्तीर्थे महातपाः । पुत्रः कस्य तु को हेतुरेतदिच्छामि वेदितुम्

ယုဓိဋ္ဌိရက မိန့်တော်မူသည်– အို အလေးအမြတ်ပြုရသော ဗြာဟ္မဏာတော်၊ ထိုတီရ္ထ၌ မဟာတပဿီဖြစ်သော စိဒ္ဓပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သူနည်း။ သူသည် မည်သူ၏သားနည်း၊ ထိုအောင်မြင်မှု၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။ ကျွန်ုပ် သိလိုပါသည်။

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चित्रोनाम महातेजा इन्द्रस्य दयितः पुरा । तस्य पुत्रो नृपश्रेष्ठ पत्त्रेश्वर इति श्रुतः

သီရိမာရကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ၌ ‘စိတ္တရ’ ဟူသော မဟာတေဇရှိသူတစ်ဦးရှိ၍ အိန္ဒြာ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ အို မင်းမြတ်၊ သူ၏သားသည် ‘ပတ္တရေးရှ္ဝရ’ ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြားသည်။

Verse 4

रूपवान् सुभगश्चैव सर्वशत्रुभयंकरः । इन्द्रस्य दयितोऽत्यर्थं जय इत्येव चापरः

သူသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသူဖြစ်ကာ ရန်သူအားလုံးအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ အိန္ဒြာ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ပြီး ‘ဇယ’ ဟူသော အခြားနာမဖြင့်လည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 5

स कदाचित्सभामध्ये सर्वदेवसमागमे । मेनकानृत्यगीतेन मोहितः सुचिरं किल

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နတ်အားလုံး စုဝေးသော အစည်းအဝေးခန်းမအလယ်၌ မေနကာ၏ အကနှင့် သီချင်းကြောင့် သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မောဟမိခဲ့သည်။

Verse 6

तिष्ठते गतमर्यादो गतप्राण इव क्षणात् । तावत्सुरपतिर्देवः शशापाथाजितेन्द्रियम्

ခဏချင်းတွင် သူသည် မရ്യాదာပျက်ကာ အသက်မရှိသကဲ့သို့ ရပ်တည်နေ၏။ ထိုအခါ နတ်တို့၏ အရှင် အိန္ဒြာသည် အင်ဒြိယများ မအောင်နိုင်သဖြင့် သူ့ကို ကျိန်စာတော် ချမှတ်လေသည်။

Verse 7

यस्मात्त्वं स्वर्गसंस्थोऽपि मर्त्यधर्ममुपेयिवान् । तस्मान्मर्त्ये चिरं कालं क्षपयिष्यस्यसंशयम्

သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်ရှိနေသော်လည်း လူလောက၏ ဓမ္မလမ်းစဉ်ကို လိုက်နာခဲ့သဖြင့်၊ သံသယမရှိဘဲ လူလောက၌ အချိန်ရှည်ကြာ နေရလိမ့်မည်။

Verse 8

एवमुक्तः सुरेन्द्रेण चित्रसेनसुतो युवा । वेपमानः सुरश्रेष्ठः कृताञ्जलिरुवाच ह

ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာ၏ စကားကို ကြားသော် စိတ္တရစေန၏ လူငယ်သား—တုန်လှုပ်နေသော်လည်း နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး—လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ပြောလေ၏။

Verse 9

पत्त्रेश्वर उवाच । मया पापेन मूढेन अजितेन्द्रियचेतसा । प्राप्तं वै यत्फलं तस्य प्रसादं कर्तुमर्हसि

ပတ္တရေရှွရက ပြောသည်– “ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ရှိသူ၊ မိုက်မဲသူ၊ အင်ဒြိယမအောင်နိုင်သော စိတ်ရှိသူဖြစ်၍ ကိုယ့်ကံ၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိပြီးပါပြီ။ သို့သော် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် အနုဂ्रह (ပရာသာဒ) ပေးသနားပါ။”

Verse 10

शक्र उवाच । नर्मदातटमाश्रित्य द्वादशाब्दं जितेन्द्रियः । आराधय शिवं शान्तं पुनः प्राप्स्यसि सद्गतिम्

သက္ကရာက ပြောသည်– “နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုး၍ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင် အင်ဒြိယတို့ကို အောင်နိုင်ကာ ငြိမ်းချမ်းသော သီဝကို အာရာဓနာပြုလော့။ ထို့နောက် သင်သည် ပြန်လည်၍ သဒ္ဂတိကို ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 11

सत्यशौचरतानां च धर्मिष्ठानां जितात्मनाम् । लोकोऽयं पापिनां नैव इति शास्त्रस्य निश्चयः

ဤလောကသည် သစ္စာနှင့် သန့်ရှင်းမှု၌ တည်ကြည်သူ၊ ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ကိုယ်ကို အောင်နိုင်သူတို့၏ လောကဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိသူတို့အတွက် မဟုတ်—ဤသည်မှာ သာස්တရ၏ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်၏။

Verse 12

एवमुक्ते महाराज सहस्राक्षेण धीमता । गन्धर्वतनयो धीमान्प्रणम्यागात्तु भूतलम्

အို မဟာရာဇာ၊ ပညာရှိသော မျက်တစ်ထောင်ရှင် (အိန္ဒြာ) က ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၏ ဉာဏ်ကောင်းသော သားသည် ဦးညွှတ်နမസ്കာပြုကာ မြေပြင်လောကသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 13

रेवाया विमले तोये ब्रह्मावर्तसमीपतः । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन अर्चयित्वा च शङ्करम्

ဗြဟ္မာဝရ္တအနီးရှိ ရေဝါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသောရေတွင် ရေချိုးကာ၊ စည်းကမ်းတကျ ဂျပ် (japa) ရွတ်ဆိုပြီး၊ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု၏။

Verse 14

वाय्वम्बुपिण्याकफलैश्च पुष्पैः पर्णैश्च मूलाशनयावकेन । तताप पञ्चाग्नितपोभिरुग्रैस्ततश्च तोषं समगात्स देवः

လေ၊ ရေ၊ ဆီကိတ် (ပိဏ္ယာက)၊ သစ်သီး၊ ပန်း၊ ရွက်၊ အမြစ်နှင့် မုယောမုန့်ရည်တို့ဖြင့် အသက်မွေးကာ၊ ငါးမီးတပ (pañcāgni) အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်၏။ ထို့နောက် ထိုဒေဝ (ရှီဝ) သည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 15

पिनाकपाणिं वरदं त्रिशूलिनमुमापतिं ह्यन्धकनाशनं च । चन्द्रार्धमौलिं गजकृत्तिवाससं दृष्ट्वा पपाताग्रगतं समीक्ष्य

ပိဏာကဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော၊ ဆုတောင်းပေးတော်မူသော၊ တြိရှူလကိုင်သော၊ ဥမာ၏ အရှင်၊ အန္ဓကကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးသော၊ လဝက်မော်လီတော်နှင့် ဆင်အရေဝတ်ဆင်သော အရှင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တော်မူသည်ကို မြင်လျှင်၊ သူသည် ကြည့်ရှုကာ ဘုရားရှေ့၌ ရိုသေစွာ လဲကျနမസ്കာပြု၏။

Verse 16

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते वरदोऽहं तवानघ । यमिच्छसि ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

ဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်— “ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့၊ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါသည် သင်၏ ဆုတောင်းပေးရှင် ဖြစ်၏။ သင်လိုချင်သမျှကို ယနေ့ပင် ပေးမည်၊ ဤနေရာ၌ စဉ်းစားရန် မလို။”

Verse 17

पत्त्रेश्वर उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र त्वं सततं तीर्थे मम नाम्ना भव प्रभो

ပတ္တရေးရှွဝရက ဆိုသည်– “ဟေ ဒေဝတို့၏ အရှင်! သင်သည် ကျေနပ်တော်မူ၍ ကျွန်ုပ်အား အပေးအလှူ (ဗရ) ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အရှင်ဘုရား၊ ဤတီရ္ထ၌ အစဉ်တည်နေ၍ ကျွန်ုပ်၏ နာမဖြင့် ထင်ရှားတော်မူပါ”

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा महादेवो हर्षगद्गदया गिरा । तथेत्युक्त्वा ययौ हृष्ट उमया सह शङ्करः

ဤစကားကို ကြားသော် မဟာဒေဝသည် ဝမ်းမြောက်လွန်၍ အသံတုန်တုန်ဖြင့် “ထိုသို့ဖြစ်စေ (တထာස්တု)” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှင်ကရသည် အုမာနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 19

सोऽपि तत्तीर्थमाप्लुत्य गते देवे दिवं प्रति । स्नात्वा जाप्यविधानेन तर्पयित्वा पितॄन् पुनः

သူလည်း ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးမြုပ်နှံကာ၊ ဒေဝတော်သည် ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ ဇပ (မန္တရ) စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုး၍ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များအား တർပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်) ကို ထပ်မံ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 20

स्थापयामास देवेशं तस्मिंस्तीर्थे विधानतः । पत्त्रेश्वरं तु विख्यातं त्रिषु लोकेषु भारत

ဟေ ဘာရတ! ထို့နောက် သူသည် စည်းကမ်းအတိုင်း ထိုတီရ္ထ၌ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို တည်ထောင်ပူဇော် (ပရတိဋ္ဌာ) ခဲ့သည်။ ထိုအရှင်သည် “ပတ္တရေးရှွဝရ” ဟူ၍ သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားလာ၏။

Verse 21

इन्द्रलोकं गतः शापान्मुक्तः सोऽपि नरेश्वर । हृष्टः प्रमुदितो रम्यं जयशब्दादिमङ्गलैः

ဟေ လူတို့၏ အရှင်! သူလည်း ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ကာ အိန္ဒြလောကသို့ သွားရောက်하였다။ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်စွာ “ဇယ” ဟု အောင်ပွဲသံများနှင့် အစပြုသော မင်္ဂလာပွဲတော်များကို ရမဏီယစွာ ခံစား하였다။

Verse 22

एष ते कथितः प्रश्नः पृष्टो यो वै युधिष्ठिर । तत्र स्नानेन चैकेन सर्वपापैः प्रमुच्यते

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သင်မေးမြန်းသော မေးခွန်းကို ဤသို့ ဖြေကြားပြီးပြီ။ ထိုနေရာ၌ တစ်ကြိမ်သာ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 23

यस्त्वर्चयेन्महादेवं तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर । स्नात्वाभ्यर्च्य पित्ःन् देवान् सोऽश्वमेधफलं लभेत्

သို့ရာတွင် အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ထိုတီရ္ထ၌ မဟာဒေဝကို ပူဇော်သူသည်—ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များကိုလည်း ပူဇော်လျှင်—အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးတူ ပုဏ္ဏဖလကို ရရှိ၏။

Verse 24

मृतो वर्षशतं साग्रं क्रीडित्वा च शिवे पुरे । राजा वा राजतुल्यो वा पश्चान्मर्त्येषु जायते

သေဆုံးပြီးနောက်၊ ရှိဝ၏ မြို့တော်၌ နှစ်တစ်ရာပြည့် အပျော်အပါးဖြင့် နေထိုင်ကစားပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် လူ့လောက၌ မွေးဖွားလာသည်—ဘုရင်အဖြစ် သို့မဟုတ် ဘုရင်တူအဆင့်ဖြင့်။

Verse 25

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदः शतम् । व्याधिशोकविनिर्मुक्तः पुनः स्मरति तज्जलम्

သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ အတ္ထတရားကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ၍ ဆောင်းဦးတစ်ရာတိုင် အသက်ရှည်နေထိုင်သည်။ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကင်းစင်ပြီး ထိုသန့်ရှင်းသော ရေကို ထပ်မံ သတိရလေသည်။

Verse 32

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ”—အခန်း၏ အဆုံးသတ် သို့မဟုတ် ကူးပြောင်းမှုကို ပြသသော စာရေးသူမှတ်တမ်းအမှတ်အသား။