Adhyaya 22

Verse 1

। श्री मार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि सा विशल्या ह्यभूद्यथा । आश्चर्यभूता लोकस्य सर्वपापक्षयंकरी

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ယခုမှစ၍ ထိုသန့်ရှင်းသော အာနုဘော်/နေရာသည် ‘ဝိသလျာ’ ဟု မည်သို့ ထင်ရှားလာသည်ကို ငါရှင်းပြမည်။ လောကအတွက် အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो मुख्यो ह्यग्निरजायत । मुख्यो वह्निरितिप्रोक्त ऋषिः परमधार्मिकः

ဗြဟ္မာမှ စိတ်မှပေါက်ဖွားသော သားတော် အဂ္နိ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ‘မုခ္ယ’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ ‘မုခ္ယ ဝဟ္နိ’ ဟု အမည်ရသော ဤရိရှီသည် အလွန်အမင်း ဓမ္မတရားမြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

तस्य स्वाहाभवत्पत्नी स्मृता दाक्षायणी तु सा । तस्यां मुख्या महाराज त्रयः पुत्रास्तदाऽभवन्

သူ၏ ဇနီးမှာ စွာဟာ ဖြစ်ပြီး ဒက္ခ၏ သမီး ဒာက္ရှာယဏီ ဟု မှတ်မိကြ၏။ အို မဟာရာဇာ၊ ထို မုခ္ယ မှ ထိုအခါ သားတော် သုံးပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 4

अग्निराहवनीयस्तु दक्षिणाग्निस्तथैव च । गार्हपत्यस्तृतीयस्तु त्रैलोक्यं यैश्च धार्यते

အဂ္နိသည် အာဟဝနီယ မီးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဒက္ခိဏ မီးအဖြစ်လည်းကောင်း ပေါ်ထွန်း၏။ တတိယမှာ ဂါर्हပတျ မီးဖြစ်သည်။ ဤသန့်ရှင်းသော မီးသုံးပါးကြောင့် တြိလောက၏ စည်းကမ်းတရား တည်မြဲနေ၏။

Verse 5

तथा वै गार्हपत्योऽग्निर्जज्ञे पुत्रद्वयं शुभम् । पद्मकः शङ्कुनामा च तावुभावग्निसत्तमौ

ထို့အတူ ဂါर्हပတျ အဂ္နိမှ မင်္ဂလာရှိသော သားတော်နှစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ ပဒ္မက နှင့် ရှင်္ကူ ဟု အမည်ရကြ၏။ ထိုနှစ်ပါးလုံးသည် မီးတို့အနက် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြ၏။

Verse 6

वसन्नग्निर्नदीतीरे समाश्रित्य महत्तपः । रुद्रमाराधयामास जितात्मा सुसमाहितः

မြစ်ကမ်းနားတွင် နေထိုင်လျက် အဂ္နိသည် မဟာတပသကို ကျင့်သုံး၏။ စိတ်ကို အနိုင်ယူထားပြီး အာရုံတည်ငြိမ်သော သမာဓိဖြင့် ရုဒ္ဒရကို အာရాధနာ ပြု၏။

Verse 7

दशवर्षसहस्राणि चचार विपुलं तपः । तमुवाच महादेवः प्रसन्नो वृषभध्वजः

နှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် သူသည် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် နွားအလံတော်ကို ဆောင်သော မဟာဒေဝသည် ပီတိဖြင့် သူ့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 8

भोभो ब्रूहि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । दाता ह्यहमसंदेहो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

“အို မဟာဘဂါ၊ သင်၏စိတ်၌ ရှိသမျှကို ပြောလော့။ ငါသည် အလှူရှင်ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ—အလွန်ရခက်သော အရာဖြစ်စေကာမူ ငါပေးမည်။”

Verse 9

अग्निरुवाच । नर्मदेयं महाभागा सरितो याश्च षोडश । भवन्तु मम पत्न्यस्तास्त्वत्प्रसादान्महेश्वर

အဂ္ဂနီက ပြောသည်– “အို မဟေရှဝရ မဟာဘဂါ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် နရမဒါနှင့် ကောင်းမြတ်သော မြစ်တော် ဆယ့်ခြောက်စင်းတို့သည် ငါ၏ မယားများ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 10

तासु वै चिन्तितान् पुत्रानग्र्यानुत्पादयाम्यहम् । एष एव वरो देव दीयतां मे महेश्वर

“ထိုသူတို့မှတစ်ဆင့် ငါသည် စိတ်၌ မျှော်မှန်းထားသော အထူးမြတ်သော သားတော်များကို မွေးဖွားစေမည်။ အို ဒေဝ၊ ဤတစ်ပါးတည်းသော ဆုတောင်းပန်—မဟေရှဝရ၊ ငါ့အား ပေးတော်မူပါ။”

Verse 11

ईश्वर उवाच । एतास्तु धिष्णिनाम्न्यो वै भविष्यन्ति सरिद्वराः । पत्न्यस्तव विशालाक्ष्यो वेदे ख्याता न संशयः

ဣရှဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ဤအထူးမြတ်သော မြစ်တော်များသည် ‘ဓိෂ္ဏီ’ အမည်ဖြင့် အမှန်တကယ် ထင်ရှားလာမည်။ မျက်ဝန်းကျယ်သော ဒေဝီများဖြစ်၍ သင်၏ မယားများ ဖြစ်ကြမည်၊ ဝေဒတွင်လည်း ကျော်ကြားမည်—သံသယမရှိ။”

Verse 12

तासां पुत्रा भविष्यन्ति ह्यग्नयो येऽध्वरे स्मृताः । धिष्ण्यानाम सुविख्याता यावदाभूतसम्प्लवम्

သူတို့၏သားတို့သည် ယဇ္ဍတွင် အမှတ်ရသော အဂ္နိများ ဖြစ်လာမည်။ ဓိṣṇယ မီးဟု ထင်ရှားကျော်ကြား၍ သတ္တဝါတို့၏ ပရလယအဆုံးတိုင်အောင် နာမကျော်တည်မည်။

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । नर्मदा च सरिच्छ्रेष्ठा तस्य भार्या बभूव ह

ဤသို့ မဟာဒေဝက မိန့်ကြားပြီးနောက် ထိုနေရာတင် အန္တရာဓာနဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး နရမဒါသည် အမှန်တကယ် သူ၏ မဟာမိဖုရား ဖြစ်လာ하였다။

Verse 14

कावेरी कृष्णवेणी च रेवा च यमुना तथा । गोदावरी वितस्ता च चन्द्रभागा इरावती

ကာဝေရီနှင့် ကృష్ణဝေဏီ၊ ရေဝါနှင့် ယမုနာ၊ ဂోదာဝရီနှင့် ဝိတස්တာ၊ စန္ဒြဘာဂါနှင့် အီရာဝတီ—ဤနာမကြီးမြစ်များကို ဤပဝित्रကထာ၌ ကြေညာထားသည်။

Verse 15

विपाशा कौशिकी चैव सरयूः शतरुद्रिका । शिप्रा सरस्वती चैव ह्रादिनी पावनी तथा

ဝိပါသာနှင့် ကೌသိကီ၊ စရယူးနှင့် သတရုဒြိကာ၊ ရှိပရာနှင့် စရஸဝတီ၊ ထို့ပြင် ဟ္ရာဒိနီနှင့် ပာဝနီ—ဤတို့လည်း သန့်စင်ပေးသော မြစ်များအနက် အမည်တင်ထားသည်။

Verse 16

एताः षोडशा नद्यो वै भार्यार्थं संव्यवस्थिताः । तदात्मानं विभज्याशु धिष्णीषु स महाद्युतिः

ဤမြစ် ဆယ့်ခြောက်စင်းသည် မဟာမိဖုရားများ ဖြစ်ရန်အတွက် သင့်တော်စွာ ခန့်အပ်ထားသည်။ ထိုမဟာတေဇောရှိသူသည် မိမိ၏ အနှစ်သာရကို လျင်မြန်စွာ ဓိṣṇိ နေရာများအတွင်း ခွဲဝေထား하였다။

Verse 17

व्यभिचारात्तु भर्तुर्वै नर्मदाद्यासु धिष्णिषु । उत्पन्नाः शुचयः पुत्राः सर्वे ते धिष्ण्यपाः स्मृताः

သို့သော် ခင်ပွန်း၏ လွန်ကျူးမှုကြောင့် နရမဒါမှ စ၍ သန့်ရှင်းသော ဌာနတော်များအတွင်း၌ သန့်စင်သော သားတော်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူတို့အားလုံးကို ထိုဌာနတော်များ၏ အရှင်နှင့် ကာကွယ်သူ ‘ဓိဿဏ္ယပါး’ ဟု မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။

Verse 18

तस्याश्च नर्मदायास्तु धिष्णीन्द्रो नाम विश्रुतः । बभूव पुत्रो बलवान्रूपेणाप्रतिमो नृप

ထိုနရမဒါ၏ သားတော်တစ်ပါးသည် ‘ဓိဿဏီန္ဒြ’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ အို မင်းကြီး၊ သူသည် အင်အားကြီးမား၍ ရုပ်ရည်လည်း မယှဉ်နိုင်အောင် ထူးကဲလှ၏။

Verse 19

ततो देवासुरं युद्धमभवल्लोमहर्षणम् । मयतारकमित्येवं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ထို့နောက် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့အကြား ဆံပင်ထောင်မတ်စေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကို လောကသုံးပါးတွင် ‘မယတာရက’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားကြသည်။

Verse 20

तत्र दैत्यैर्महाघोरैर्मयतारपुरोगमैः । ताडितास्ते सुरास्त्रस्ता विष्णुं वै शरणं ययुः

ထိုနေရာ၌ မယတာရာ ဦးဆောင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒေတ္တယများက ဒေဝတို့ကို တိုက်ခိုက်နှိပ်စက်ကြသဖြင့်၊ ကြောက်ရွံ့သွားသော ဆုရတို့သည် ဗိဿဏုထံသို့ အကာအကွယ်တောင်း၍ ခိုလှုံသွားကြသည်။

Verse 21

त्रायस्व नो हृषीकेशा घोरादस्मान्महाभयात् । दैत्यान्सर्वान्संहरस्व मयतारपुरोगमान्

“အို ဟೃಷီကေရှ၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ် မဟာဘေးမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။ မယတာရာကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော ဒေတ္တယအားလုံးကို သုတ်သင်ပါ။”

Verse 22

एवमुक्तः स भगवान्दिशो दश व्यलोकयत् । ततो भगवता दृष्टौ रणे पावकमारुतौ

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော် ဘဂဝန်သည် ဒిశအဆယ်ပါးကို လှည့်ကြည့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ ပဝက (အဂ္ဂိ မီး) နှင့် မာရုတ (ဝါယု လေ) ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 23

आहूतौ विष्णुना तौ तु सकाशं जग्मतुः क्षणात् । स्थितौ तौ प्रणतौ चाग्रे देवदेवस्य धीमतः

ဗိဿနုက ခေါ်ယူသဖြင့် ထိုနှစ်ပါးသည် ခဏချင်းပင် အရှင်၏ အနီးတော်သို့ ရောက်လာကြ၏။ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော ဒေဝဒေဝ၏ ရှေ့၌ ရပ်ကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 24

ततो धिष्णिः पावकेन्द्रो देवेनोक्तो महात्मना । निर्दहेमान्महाघोरान्नार्मदेय महासुरान्

ထို့နောက် မဟာအာတ್ಮာ ဒေဝ၏ မိန့်တော်မူချက်အရ ဓိෂ္ဏိ—ပဝကိန္ဒြ၊ အဂ္ဂိဒေဝ မီး၏အရှင်—သည် နရမဒါဒေသရှိ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာအဆုရတို့ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 25

अथैवमुक्तौ तौ देवौ रणे पावकमारुतौ । दैत्यान् ददहतुः सर्वान्मयतारपुरोगमान्

ဤသို့ အမိန့်တော်ခံရပြီးနောက် ဒေဝနှစ်ပါး—ပဝကနှင့် မာရုတ—သည် စစ်မြေပြင်၌ မယတာရ ဦးဆောင်သော ဒိုင်တျယအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးကြ၏။

Verse 26

दह्यमानास्तु ते सर्वे शस्त्रैरग्निं त्ववेष्टयन् । दिव्यैरग्न्यर्कसङ्काशैः शतशोऽथ सहस्रशः

မီးလောင်နေစဉ် သူတို့အားလုံးသည် လက်နက်များဖြင့် အဂ္ဂိကို ဝိုင်းပတ်ရန် ကြိုးစားကြ၏—မီးနှင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဒိဗ္ဗလက်နက်များကို ရာချီ၊ ထို့နောက် ထောင်ချီဖြင့် ပစ်လွှတ်ကြ၏။

Verse 27

तांश्चाग्निः शस्त्रनिकरैर्निर्ददाह महासुरान् । ज्वालामालाकुलं सर्वं वायुना निर्मितं तदा

အဂ္ဂနီသည် လက်နက်မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်ခြင်းဖြင့် မဟာအဆုရတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ ထို့နောက် ဝါယု၏ အာနုಭာဝကြောင့် အရာအားလုံးသည် မီးလျှံပန်းကုံးများကဲ့သို့ မီးတောက်အစုကြီးဖြစ်လာ하였다။

Verse 28

दह्यमानास्ततो दैत्या अग्निज्वालासमावृताः । प्रविश्य पातालतलं जले लीनाः सहस्रशः

ထို့နောက် ဒೈတျများသည် မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် ပာတာလာလောကသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာ ရေထဲသို့ လျှောလျှောလျားလျား လီနသွားကြသည်။

Verse 29

ततः कुमारमग्निं तु नर्मदापुत्रमव्ययम् । पूजयित्वा सुराः सर्वे जग्मुस्ते त्रिदशालयम्

ထို့နောက် ဒေဝတားအားလုံးသည် နර්မဒါ၏ မပျက်မယွင်းသော သားတော်၊ ယုဝအဂ္ဂနီကူမာရကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး သုံးဆယ့်သုံးဒေဝတို့၏ နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 30

सशल्यस्तु महातेजा रेवापुत्रो वृतोऽग्निभिः । नर्मदामागतः क्षिप्रं मातरं द्रष्टुमुत्सुकः

သို့သော် မဟာတေဇရှိသော ရေဝါ၏ သားတော်သည် မြားဒဏ်များကပ်လျက်ရှိသေးပြီး မီးတောက်များဝိုင်းရံထားလျက် မိခင်ကို တွေ့မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြကာ နර්မဒါထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာ하였다။

Verse 31

तं दृष्ट्वा पुत्रमायान्तं शस्त्रौघेण परिक्षतम् । नर्मदा पुण्यसलिला अभ्युत्थाय सुविस्मिता

သားတော်လာရောက်နေသည်ကို မြင်သော် လက်နက်မိုးကြောင့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ထိခိုက်နေသဖြင့် ပုဏ္ဏသန့်ရေရှိသော နර්မဒါသည် အလွန်အံ့ဩကာ ထ၍ ရပ်တည်하였다။

Verse 32

पर्यष्वजत बाहुभ्यां प्रस्नवापीडितस्तनी । सशल्यं पुत्रमादाय कापिलं ह्रदमाविशत्

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကိုဖက်ကာ ချစ်ခင်စွာပွေ့ဖက်하였다။ နို့ပြည့်ရင်သားများ ဖိနှိပ်သဖြင့် နို့ရည်ယိုစီးလာ၏။ ထို့နောက် မြားဒဏ်ရှိနေသေးသော သားကို ချီကာ ကာပီလာရေကန်သို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 33

प्रविष्टमात्रे तु ह्रदे कापिले पापनाशिनि । सशल्यं तं विशल्यं च क्षणात्कृतवती तदा

ကာပီလာ—အပြစ်ပျောက်စေသော ရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်ခဏတည်းက၊ မြားနှင့်လက်နက်တို့က ထိုးဖောက်ထားသောသူကို ချက်ချင်းပင် သလျာကင်းစင်အောင် ပြုလုပ်ပေး하였다။

Verse 34

स विशल्योऽभवद्यस्मात्प्राप्य तस्याः शिवं जलम् । कपिला नामतस्तेन विशल्या चोच्यते बुधैः

သူသည် ရှိဝကောင်းချီးပေးသော မင်္ဂလာရေကို ရရှိသဖြင့် ‘သလျာ’ မှ လွတ်ကင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရေကန်ကို “ကာပီလာ” ဟု ခေါ်ကြ하며၊ ပညာရှိတို့သည် ဤပုဏ္ဏားတီရ္ထကိုလည်း ‘သလျာဖယ်ရှားရာ’ အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် “ဝိသလျာ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 35

अन्येऽपि तत्र ये स्नाताः शुचयस्तु समाहिताः । पापशल्यैः प्रमुच्यन्ते मृता यान्ति सुरालयम्

အခြားသူများလည်း ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းစွာ၊ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရေချိုးလျှင် အပြစ်၏ ‘သလျာ’ များမှ လွတ်မြောက်ကြပြီး၊ သေဆုံးသည့်နောက် သုရလောက (ဒေဝတို့၏ နေရာ) သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 36

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं पुरा त्वया । उत्पत्तिकारणं तात विशल्याया नरेश्वर

အို သားရေ၊ အို လူတို့၏ဘုရင်! မင်းက အရင်က ငါ့ကို မေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ငါပြောပြပြီးပြီ—“ဝိသလျာ” ပေါ်ပေါက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းအပါအဝင်။