Adhyaya 184

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धौतपापं ततो गच्छेद्भृगुतीर्थसमीपतः । वृषेण तु भृगुस्तत्र भूयोभूयो धुतस्ततः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထိုနေရာမှ ဘೃဂု-တီရ္ထအနီးရှိ ဓောတပာပ ဟု ခေါ်သော တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ နွားထီး (ဝೃಷ) ကြောင့် ဘೃဂု ရှိသီကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့သဖြင့် ထပ်မံသန့်ရှင်းလာ၏။”

Verse 2

धौतपापं तु तत्तेन नाम्ना लोकेषु विश्रुतम् । तत्र स्थितो महादेवस्तुष्ट्यर्थं भृगुसत्तमे

ထိုကြောင့်ပင် ၎င်းသည် လောကများတွင် “ဓောတပာပ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားသည်—အဓိပ္ပါယ်မှာ “အပြစ်ကို ဆေးကြောပြီးသော” ဟူ၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဘೃဂုအထူးမြတ်သူ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုနှင့် ကရုဏာအတွက် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा शाठ्येनापि नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်သူသည် လှည့်စားမှုဖြင့်ပင်ဖြစ်စေကာမူ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ဤနေရာ၌ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလို။

Verse 4

यस्तु सम्यग्विधानेन तत्र स्नात्वार्चयेच्छिवम् । देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य मुच्यते सर्वपातकैः

သို့သော် နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး သီဝကို ပူဇော်ကာ၊ ဒေဝတော်များနှင့် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကိုလည်း သင့်တော်သကဲ့သို့ အရိုအသေပြုသူသည် မဟာအပြစ်များအားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 5

ब्रह्महत्या गवां वध्या तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । प्रविशेन्न सदा भीता प्रविष्टापि क्षयं व्रजेत्

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၏အပြစ်နှင့် နွားကို သတ်ခြင်း၏အပြစ်တို့သည် ထိုတီရ္ထထဲသို့ မဝင်ရဲဘဲ အမြဲကြောက်ရွံ့နေ၏။ ဝင်သွားခဲ့လျှင်ပင် ထိုအပြစ်သည် ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 6

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेऽस्मिन्कथयस्व द्विजोत्तम । प्रविशेन्न ब्रह्महत्या यथा वै धौतपाप्मनि

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်—“အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဤလောက၌ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အကြောင်းကို ပြောပြပါ။ ဓောတ-ပါပ၌ ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း၏အပြစ် မည်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်သနည်း?”

Verse 7

ब्रह्महत्यासमं पापं भविता नेह किंचन । कथं वा धौतपापे तु प्रविष्टं नश्यते द्विज । एतद्विस्तरतः सर्वं पृच्छामि वद कौतुकात्

ဤလောက၌ ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းနှင့် တူညီသော အပြစ်မရှိ။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဓောတ-ပါပ၌ ဝင်ရောက်သော် မည်သို့ ပျက်စီးသနည်း။ ငါသည် သဒ္ဓါပါသော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အကြောင်းအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် မေးမြန်း၏—ပြောပြပါ။

Verse 8

मार्कण्डेय उवाच । आदिसर्गे पुरा शम्भुर्ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । विकारं पञ्चमं दृष्ट्वा शिरोऽश्वमुखसन्निभम्

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– “အာဒိသೃဂ်ကာလ ပုရాణတုန်းက ပရမေဋ္ဌိန် ဘြဟ္မာ၏ ပဉ္စမပုံရိပ်ကို သမ္ဘူမြတ်ဘုရား မြင်တော်မူရာ မြင်းမျက်နှာနှင့် ဆင်တူသော ဦးခေါင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။”

Verse 9

अङ्गुष्ठाङ्गुलियोगेन तच्छिरस्तेन कृन्तितम् । कृत्तमात्रे तु शिरसि ब्रह्महत्याऽभवत्तदा

လက်မနှင့် လက်ချောင်းကို ယောဂဖြင့် ဆက်စည်းကာ ထိုဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ဦးခေါင်း ဖြတ်သွားသည့် ခဏတည်းမှာပင် «ဗြဟ္မဟတ္တျာ» အပြစ်သည် ထိုအခါ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 10

ब्रह्महत्यायुतश्चासीदुत्तरे नर्मदातटे । धुनितं तु यतो राजन्वृषेण धर्ममूर्तिना

အို မင်းကြီး၊ နರ್ಮဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် «ဗြဟ္မဟတ္တျာ» အပြစ်၏ အလွန်ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်တစ်ခု ရှိခဲ့၏။ သို့သော် ဓမ္မ၏ ရုပ်တော်ဖြစ်သော ဝೃಷဘ (နွားထီး) က ထိုအပြစ်ကို ထိုနေရာ၌ပင် လှုပ်ခါ၍ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့၏။

Verse 11

तत्र धौतेश्वरीं देवीं स्थापितां वृषभेण तु । ददर्श भगवाञ्छम्भुः सर्वदैवतपूजिताम्

ထိုနေရာ၌ ဘဂဝန် သမ္ဘူသည် ဝೃಷဘက တည်ထောင်ထားသော «ဓောတေဿဝရီ» ဒေဝီကို မြင်တော်မူ၏။ ထိုဒေဝီသည် ဒေဝတားအပေါင်းတို့က ပူဇော်ကန်တော့သော အရှင်မ ဖြစ်၏။

Verse 12

दृष्ट्वा धौतेश्वरीं दुर्गां ब्रह्महत्याविनाशिनीम् । तत्र विश्रममाणश्च शङ्करस्त्रिपुरान्तकः

«ဗြဟ္မဟတ္တျာ» အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဓောတေဿဝရီ ဒုရ္ဂါကို မြင်ပြီးနောက်၊ တ్రိပုရాంతက သင်္ကရသည် ထိုနေရာ၌ပင် နားနေတော်မူ၏။

Verse 13

स शङ्करो ब्रह्महत्याविहीनं मेने त्मानं तस्य तीर्थस्य भावात् । सुविस्मितो देवदेवो वरेण्यो दृष्ट्वा दूरे ब्रह्महत्यां च तीर्थात्

ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ရှင်ကရ (သင်္ကရ) သည် မိမိကိုယ်ကို ဗြဟ္မဟတ္တယာ အပြစ်မှ ကင်းလွတ်ပြီဟု ယူဆ하였다။ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော် မဟာဒေဝသည် အလွန်အံ့ဩကာ ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထမှ ဝေးကွာရာ၌ ဗြဟ္မဟတ္တယာ ရပ်နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 14

विधौतपापं महितं धर्मशक्त्या विशेन्न हत्या देवीभयात्प्रभीता । रक्ताम्बरा रक्तमाल्योपयुक्ता कृष्णा नारी रक्तदामप्रसक्ता

ဓမ္မသက္တိဖြင့် ဂုဏ်ထူးထင်ရှားသော «ဝိဓောတပာပ» ထဲသို့ ဒေဝီကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော «ဟတ္တယာ» အပြစ်သည် မဝင်နိုင်ခဲ့။ ၎င်းသည် အမည်းရောင်မိန်းမအဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကာ အနီရောင်ပန်းမော်လီများဆင်ပြီး အနီရောင်ကြိုး/ဝန်းနှင့်ကပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 15

मां वाञ्छन्ती स्कन्धदेशं रहस्ये दूरे स्थिता तीर्थवर्यप्रभावात् । संचिन्त्य देवो मनसा स्मरारिर्वासाय बुद्धिं तत्र तीर्थे चकार

ငါ့ကို လိုလားနေသော်လည်း ထိုအထူးမြတ်သော တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ၎င်းသည် စကန္ဓဒေသ၏ လျှို့ဝှက်ရာအရပ်၌ ဝေးဝေးကနေ နေခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီး စမရ၏ ရန်သူဖြစ်သော ဒေဝတော်သည် ထိုတီရ္ထ၌ပင် နေထိုင်မည်ဟု စိတ်တွင် ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 16

विमृश्य देवो बहुशः स्थितः स्वयं विधौतपापः प्रथितः पृथिव्याम् । बभूव तत्रैव निवासकारी विधूतपापनिकटप्रदेशे

အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဒေဝတော်သည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရပ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် «ဝိဓောတပာပ» ဟူ၍ ထင်ရှားလာ하였다။ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရာ နေရာအနီးအနားတွင်ပင် သူ၏ နေထိုင်ရာကို တည်ဆောက်하였다။

Verse 17

तदाप्रभृति राजेन्द्र ब्रह्महत्याविनाशनम् । विधौतपापं तत्तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ထိုအချိန်မှစ၍၊ အရှင်မင်းမြတ်၊ နර්မဒါမြစ်ပေါ်ရှိ ထိုတီရ္ထသည် «ဝိဓောတပာပ» ဟူ၍ တည်ထောင်ကာ ဗြဟ္မဟတ္တယာ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော တီရ္ထအဖြစ် ရပ်တည်လာ하였다။

Verse 18

आश्वयुक्शुक्लनवमी तत्र तीर्थे विशिष्यते । दिनत्रयं तु राजेन्द्र सप्तम्यादिविशेषतः

ထိုတီရ္ထ၌ အာရှွယုဇ လပြည့်ဖက် (သုက္လပက္ခ) ၏ နဝမိနေ့သည် အထူးမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။ အို မင်းမြတ်၊ သတ္တမိနေ့မှ စ၍ သုံးရက်တာ ဗြတနှင့် အနုဋ္ဌာန်ကို အထူးကောင်းမြတ်ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 19

समुपोष्याष्टमीं भक्त्या साङ्गं वेदं पठेत्तु यः । अहोरात्रेण चैकेन ऋग्यजुःसामसंज्ञकम्

ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် အဋ္ဌမိနေ့တွင် ဥပဝါသပြု၍ ဝေဒကို အင်္ဂများနှင့်တကွ ရွတ်ဖတ်သူ—ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမ ဟူသော—တစ်နေ့တစ်ညအတွင်း၌ ပြည့်စုံစွာ,

Verse 20

अभ्यसन्ब्रह्महत्याया मुच्यते नात्र संशयः । वृषलीगमनं चैव यश्च गुर्वङ्गनागमः

ဤအနုဋ္ဌာန်ကို အားကိုးကျင့်သုံးလျှင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု (ဘြဟ္မဟတ္ယာ) အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။ ထို့အတူ နိမ့်ကျသောမိန်းမနှင့် ဆက်ဆံခြင်းနှင့် ဆရာ၏ဇနီးထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းတို့၏ အပြစ်လည်း ပယ်ဖျက်သန့်စင်သည်။

Verse 21

स्नात्वा ब्रह्मरसोत्कृष्टे कुम्भेनैव प्रमुच्यते । वन्ध्या स्त्रीजननी या तु काकवन्ध्या मृतप्रजा

ဗြဟ္မန်၏ အနှစ်သာရဖြင့် မြင့်မြတ်သော ဤနေရာ၌ ရေခွက် (ကုံဘ) တစ်လုံးတည်းဖြင့် ရေချိုးလျှင် အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ရ၏။ ကလေးမရသော မိန်းမ၊ သို့မဟုတ် သေမွေးသာ မွေးသောသူ—‘ကာကဗန္ဓျာ’ ဟုခေါ်သကဲ့သို့ သားသမီးသေဆုံးနေသူ—တို့လည်း ထိုဒုက္ခမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 22

सापि कुम्भोदकैः स्नाता जीवत्पुत्रा प्रजावती । अपठस्तु नरोपोष्य ऋग्यजुःसामसम्भवाम्

သူမလည်း ကုံဘရေဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် အသက်ရှင်သော သားများကို ရရှိကာ သားသမီးပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် မသင်မတတ်သော ယောက်ျားတစ်ဦးပင် ဥပဝါသပြု၍ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းကာ ရိဂ်-ယဇု-သာမမှ ပေါ်ထွန်းသော ဝေဒိက ဆုတောင်းပူဇော်နည်းကို အားကိုးလျှင် ကုသိုလ်ရရှိသည်။

Verse 23

ऋचमेकां जपन्विप्रस्तथा पर्वणि यो नृप । अनृचोपोष्य गायत्रीं जपेद्वै वेदमातरम्

အို မင်းကြီး၊ ပရဝဏ်ဟုခေါ်သော လစဉ်ပွဲဆုံနေ့များတွင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဝေဒဓမ္မကဗျာတစ်ပုဒ် (ṛc) ကိုပင် ဂျပ်ဆိုလျှင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရ၏။ ṛc မဆိုနိုင်သူသည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ဝေဒမိခင် ဂါယတ္ရီကို မုချ ဂျပ်ဆိုသင့်၏။

Verse 24

जपन्नवम्यां विप्रेन्द्रो मुच्यते पापसञ्चयात् । एवं तु कथितं तात पुराणोक्तं महर्षिभिः

နဝမီတိထိ (လ၏ ၉ ရက်) တွင် ဂျပ်ဆိုသော ဗြာဟ္မဏအမြတ်သည် စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ ဤသည်မှာ မဟာရိရှီတို့ ပြောကြားသည့် ပုရာဏသင်ခန်းစာဟု ဆိုထားသည်။

Verse 25

धौतपापं महापुण्यं शिवेन कथितं मम । प्राणत्यागं तु यः कुर्याज्जले वाग्नौ स्थलेऽपि वा

ဤ “ဓောတပာပ” သည် မဟာပုဏ္ဏ်ယရှိသော အရာဖြစ်၍ ရှီဝက မိမိအား ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ရေထဲတွင်ဖြစ်စေ မီးထဲတွင်ဖြစ်စေ မြေပေါ်တွင်ဖြစ်စေ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူသည် မြင့်မြတ်သော အဆုံးသတ်ကို ရောက်၏။

Verse 26

स गच्छति विमानेन ज्वलनार्कसमप्रभः । हंसबर्हिप्रयुक्तेन सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

သူသည် မီးနှင့် နေကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ရှိသည့် ဒေဝဝိမာန်ဖြင့် ထွက်ခွာ၏။ ဟင်္သာနှင့် မော်ရ်တို့ ဆွဲသော ယာဉ်ကို အပ္စရာအစုအဝေးတို့က စေဝာပြု၍ ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 27

शिवस्य परमं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्रीडते स्वेच्छया तत्र यावच्चन्द्रार्कतारकम्

သူသည် ဒေဝတို့အတွက်ပင် ရခဲသော ရှီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ လ၊ နေ နှင့် ကြယ်တို့ တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး မိမိစိတ်ကြိုက် လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကစားလျက် ရှိ၏။

Verse 28

धौतपापे तु या नारी कुरुते प्राणसंक्षयम् । तत्क्षणादेव सा पार्थ पुरुषत्वमवाप्नुयात्

ပೃഥာ၏သားတော်အို၊ ဓောတပာပ တီရ္ထ၌ မိန်းမတစ်ဦး အသက်ဆုံးပါက ထိုခဏတည်းက ပုရుషအဖြစ်သို့ မြင့်မြတ်စွာ ရောက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 29

अथ किं बहुनोक्तेन शुभं वा यदि वाशुभम् । तदक्षयफलं सर्वं धौतपापे कृतं नृप

အို မင်းကြီး၊ ပို၍ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ ကုသိုလ်ဖြစ်စေ အကုသိုလ်ဖြစ်စေ ဓောတပာပ၌ ပြုသော အရာအားလုံးသည် မပျက်မယွင်းသော အကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 30

संन्यसेन्नियमेनान्नं संन्यसेद्विषयादिकम् । फलमूलादिकं चैव जलमेकं न संत्यजेत्

စည်းကမ်းနှင့် ထိန်းသိမ်းမှုဖြင့် ချက်ပြုတ်အစာကို စွန့်လွှတ်၍ အာရုံခံစားမှုဆိုင်ရာ အပျော်အပါးတို့ကိုလည်း ပယ်ရှားရမည်။ သစ်သီး၊ အမြစ် စသည်တို့ဖြင့် အသက်မွေးနိုင်သော်လည်း တစ်ခုတည်းသော အရေးကြီးသည့် “ရေ” ကို မစွန့်လွှတ်ရ။

Verse 31

एवं यः कुरुते पार्थ रुद्रलोकं स गच्छति । तत्र भुक्त्वाखिलान्भोगाञ्जायते भुवि भूपतिः

ပಾರ್ಥအို၊ ဤသို့ ပြုကျင့်သူသည် ရုဒ္ရလောကသို့ သွားရောက်သည်။ ထိုနေရာ၌ အပျော်အပါးအားလုံးကို ခံစားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် မင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်။

Verse 184

अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်းခေါင်းစဉ်)။