Adhyaya 18

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । निर्दग्धेऽस्मिंस्ततो लोके सूर्यैरीश्वरसम्भवैः । सप्तभिश्चार्णवैः शुष्कैर्द्वीपैः सप्तभिरेव च

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိက မိန့်ကြားသည်– ဤလောကသည် အရှင်၏ အာနုဘော်မှ ပေါ်ထွန်းသော နေများကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းလည်း ခြောက်သွေ့ကာ—ဒွီပ ခုနစ်ခုနှင့်တကွ—ထို့နောက် အဆင့်သစ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 2

ततो मुखात्तस्य घना महोल्बणा निश्चेरुरिन्द्रायुधतुल्यरूपाः । घोराः पयोदा जगदन्धकारं कुर्वन्त ईशानवरप्रयुक्ताः

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်မှ အလွန်ထူထပ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးတိမ်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ အင်္ဒြဓနု (မိုးကောင်းကင်တံတား) ကဲ့သို့ အရောင်အသွင်ရှိ၏။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မိုးတိမ်များသည် ဣရှာန၏ ဝရပေးတော်မူခြင်းကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ စကြဝဠာတစ်ဝန်း အမှောင်ကို ဖုံးလွှမ်းစေ၏။

Verse 3

नीलोत्पलाभाः क्वचिदंजनाभा गोक्षीरकुन्देन्दुनिभाश्च केचित् । मयूरचन्द्राकृतयस्तथाऽन्ये केचिद्विधूमानलसप्रभाश्च

အချို့သည် အပြာရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့၊ အချို့သည် မျက်ကွင်းဆေး (အဉ္ဇန) ကဲ့သို့ မည်းနက်၍၊ အချို့သည် နွားနို့၊ ကုန္ဒပန်းနှင့် လကဲ့သို့ တောက်ပကြ၏။ အခြားအချို့သည် မယုရနှင့် လဆန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိ၍၊ အချို့သည် မီးခိုးမရှိသော မီးရောင်ခြည်ကဲ့သို့ လင်းလက်ကြ၏။

Verse 4

केचिन्महापर्वतकल्परूपाः केचिन्महामीनकुलोपमाश्च । केचिद्गजेन्द्राकृतयः सुरूपाः केचिन्महाकूटनिभाः पयोदाः

မဟာမိုးတိမ်အချို့သည် တောင်ကြီးများကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍၊ အချို့သည် ငါးကြီးများ၏ အစုအဝေးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အချို့သည် ရုပ်ရည်လှပသော ဂဇေန္ဒြ (ဆင်မင်း) ပုံသဏ္ဌာန်ယူ၍၊ အချို့မိုးတိမ်များသည် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်နှင့် ကျောက်ကမ်းပါးများကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 5

चलत्तरङ्गोर्मिसमानरूपा महापुरोधाननिभाश्च केचित् । सगोपुराट्टालकसंनिकाशाः सविद्युदुल्काशनिमण्डितान्ताः

အချို့သည် လှုပ်ရှားသည့် လှိုင်းတန်းများနှင့် တက်ကြွသော ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍၊ အချို့သည် မဟာပုရောဟိတ်တို့၏ မျက်နှာတော်ကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ အချို့သည် ဂိုပုရ (မြို့တံခါးမဏ္ဍိုင်) နှင့် မြင့်မားသော ကာကွယ်တံတိုင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးအစွန်များကို မိုးကြိုးလျှပ်စီး၊ ဥလ္ကာနှင့် ဝဇ္ရအာသနီတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 6

समावृताङ्गः स बभूव देवः संवर्तकोनाम गणः स रौद्रः । प्रवर्षमाणो जगदप्रमाणमेकार्णवं सर्वमिदं चकार

ထိုဒေဝတော်သည် အင်္ဂါတော်အလုံးစုံ ဖုံးလွှမ်းခံရ၏—အမည်မှာ သံဝရတက ဟူသော ရောဒြဂဏ အကြမ်းတမ်းသော အဖွဲ့တော်ပင်။ အတိုင်းအတာမရှိလောက်အောင် မိုးရွာချ၍ ဤလောကတစ်ခုလုံးကို တစ်စင်းတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေ၏။

Verse 7

ततो महामेघविवर्धमानमीशानमिन्द्राशनिभिर्वृताङ्गम् । ददर्श नाहं भयविह्वलाङ्गो गङ्गाजलौघैश्च समावृताङ्गः

ထို့နောက် မဟာမိုးတိမ်ကြီးများအတွင်း တိုးပွားထင်ရှားလာသော ဣဿာနကို ငါမြင်၏၊ အင်္ဂါတော်ကို အိန္ဒြ၏ ဝဇ္ရများက ဝိုင်းရံထားသည်။ ငါသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်နေစဉ်၊ ဂင်္ဂါရေစီးကြီးများဖြင့်လည်း ဖုံးလွှမ်းထားသော သူ့ကို မြင်ရ၏။

Verse 8

गजाः पुनश्चैव पुनः पिबन्तो जगत्समन्तात्परिदह्यमानम् । आपूरितं चैव जगत्समन्तात्सर्वैश्च तैर्जग्मुरदर्शनं च ते

ဆင်တို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ရေသောက်နေစဉ်၊ လောကသည် အရပ်လေးမျက်နှာလုံး မီးလောင်ကာ ပူလောင်နေ하였다။ နောက်တစ်ခါ လောကအနှံ့ ရေဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသောအခါ ဆင်တို့အားလုံး မျက်စိမှောက်ကွယ်၍ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

Verse 9

महार्णवाः सप्त सरांसि द्वीपा नद्योऽथ सर्वा अथ भूर्भुवश्च । आपूर्यमाणाः सलिलौघजालैरेकार्णवं सर्वमिदं बभूव

မဟာသမုဒ္ဒရာကြီး ခုနစ်စင်း၊ ရေကန်များ၊ ကျွန်းမြေများ၊ မြစ်များအားလုံးနှင့် ဘူရ်၊ ဘူဝဟ် လောကများတိုင်အောင်—ရေတံခွန်သဏ္ဍာန် အလျင်အမြန် စီးဆင်းသော ရေလှိုင်းကွန်ယက်များဖြင့် ပြည့်နှံ့လာ၍ ဤအကျယ်အဝန်းအားလုံးသည် သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းတည်း ဖြစ်သွား하였다။

Verse 10

न दृश्यते किंचिदहो चराचरं निरग्निचन्द्रार्कमयेऽपि लोके । प्रणष्टनक्षत्रतमोऽन्धकारे प्रशान्तवातास्तमितैकनीडेः

အို မောဟ! မီး၊ လ၊ နေ တို့ရှိခဲ့ဖူးသော ထိုလောက၌ လှုပ်ရှားသည့်အရာဖြစ်စေ မလှုပ်ရှားသည့်အရာဖြစ်စေ ဘာမျှ မမြင်ရတော့။ ကြယ်များပင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အမှောင်ထုအတွင်း လေတိတ်ဆိတ်၍ အားလုံးသော နားခိုရာတို့သည် အသံမဲ့ တစ်ခုတည်းသော အိမ်မြုံကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သွားသည်။

Verse 11

महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्

အို မင်းကြီး! ထိုမဟာရေလှိုင်းအတွင်း၌ စိတ်ကို သန့်စင်ထား၍ ထိုအခါ ငါသည် စတုတိကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ‘ငါ—ငါ့အတွက် ဘာဖြစ်မလဲ’ ဟုသာ စဉ်းစားရင်း၊ ငါသည် ရှာဖွေမိသည်—အမှန်တကယ် ငါသည် ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း၊ အပ်နှံရာအတွက် သင့်တော်သော တစ်ပါးတည်းသော ငြိမ်းချမ်းသည့် အရှေ့တော်သို့?

Verse 12

स्मरामि देवं हृदि चिन्तयित्वा प्रभुं शरण्यं जलसंनिविष्टः । नमामि देवं शरणं प्रपद्ये ध्यानं च तस्येति कृतं मया च

ရေထဲ၌ နစ်မြုပ်နေစဉ်၊ နှလုံးအတွင်း၌ စိတ်တည်၍ ထိုသခင်ဘုရားကို သတိရမိသည်—အုပ်စိုးရှင်၊ အမှန်တကယ် အားကိုးရာဖြစ်တော်မူသော ရှရဏ။ ငါသည် ထိုဒေဝကို ဦးချ၍ နမಸ್ಕာရပြုကာ၊ အကာအကွယ်အတွက် ပရပတ္တိဖြင့် အပ်နှံပြီး၊ ထိုအရှင်ပေါ်၌ပင် ဓ్యာနကို တည်စေခဲ့သည်—ဤသို့ ငါပြုခဲ့သည်။

Verse 13

ध्यात्वा ततोऽहं सलिलं ततार तस्य प्रसादादविमूढचेताः । ग्लानिः श्रमश्चैव मम प्रणष्टौ देव्याः प्रसादेन नरेन्द्रपुत्र

ဤသို့ သမာဓိပြု၍နောက်တဖန် ရေကိုကူးဖြတ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် စိတ်သည် မမောမပန်း မမူးမောတော့။ အို မင်းသားတော်၊ ဒေဝီ၏ အနုဂ္ဂဟာတော်ကြောင့် ငါ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် အားကုန်မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 18

। अध्याय

အဓ္ဓာယ—အခန်းအမှတ်အသား (Chapter marker)။