Adhyaya 17

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं संस्तूयमानस्तु ब्रह्माद्यैर्मुनिपुंगवैः । ब्रह्मलोकगतैस्तत्र संजहार जगत्प्रभुः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ဘြဟ္မာတို့နှင့် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ရှိသော မုနိအထက်မြတ်တို့က ထိုနေရာ၌ ဤသို့ ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်သည် ထိုပေါ်ထွန်းမှုကို နောက်တဖန် သိမ်းဆည်းတော်မူ၏။”

Verse 2

स तद्भीमं महारौद्रं दक्षिणं वक्त्रमव्ययम् । महादंष्ट्रोत्कटारावं पातालतलसंनिभम्

ထို့နောက် ထိုအရှင်သည် တောင်ဘက်မျက်နှာတော်ကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏—ကြောက်မက်ဖွယ်၊ အလွန်ရောဒြ၊ မပျက်မယွင်း; ကြီးမားသော သွားတံများဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်၍ ပာတားလ၏ အနက်တလျှောက်နှင့် တူ၏။

Verse 3

विद्युज्ज्वलनपिङ्गाक्षं भैरवं लोमहर्षणम् । महाजिह्वं महादंष्ट्रं महासर्पशिरोधरम्

မျက်စိတော်သည် မီးလျှံနှင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပင်္ဂလရောင်ဖြင့် တောက်လောင်၏—ဘဲရဝ၊ မြင်ရုံဖြင့် ရောမဟာသ ဖြစ်စေသည်။ လျှာကြီး၊ သွားတံကြီး၊ ခေါင်းပေါ်၌ မဟာမြွေများကို ဆောင်ထားတော်မူ၏။

Verse 4

महासुरशिरोमालं महाप्रलयकारणम् । ग्रसत्समुद्रनिहितवातवारिमयं हविः

မဟာအဆုရတို့၏ ခေါင်းမော်လီဖြင့် အလှဆင်ထား၍ မဟာပရလယ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ထိုရုပ်သည် သမုဒ္ဒရာအတွင်း သိုလှောင်နေသော လေနှင့် ရေကို ဟဝိကဲ့သို့ ပူဇော်အဖြစ် ဂရုစိုက်၍ ဂလုတ်ချတော်မူ၏။

Verse 5

वडवामुखसङ्काशं महादेवस्य तन्मुखम् । जिह्वाग्रेण जगत्सर्वं लेलिहानमपश्यत

မြင်းခေါင်းပုံသဏ္ဍာန် မီးကဲ့သို့သော မဟာဒေဝ၏ မျက်နှာတော်သည် လျှာဖျားဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို လျက်နေသည်ကို သူမြင်လေ၏။

Verse 6

योजनानां सहस्राणि सहस्राणां शतानि च । दिशो दश महाघोरा मांसमेदोवसोत्कटाः

ယူဇနာပေါင်း ထောင်ချီ သိန်းချီတိုင်အောင် အရပ်ဆယ်မျက်နှာတို့သည် အသား၊ အဆီ၊ အသွေးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

Verse 7

तस्य दंष्ट्रा व्यवर्धत शतशोऽथ सहस्रशः । सासुरान्सुरगन्धर्वान् सयक्षोरगराक्षसान्

ထို့နောက် သူ၏ အစွယ်တို့သည် ရာပေါင်းများစွာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာပြီး အသူရာ၊ နတ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ နဂါးနှင့် ရက္ခိုသ်တို့ကို ခြိမ်းခြောက် လွှမ်းမိုးလေသည်။

Verse 8

तस्य दंष्ट्राग्रसंलग्नान्स ददर्श पितामहः । दन्तयन्त्रान्तसंविष्टं विचूर्णितशिरोधरम्

ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ထိုအစွယ်ဖျားတို့၌ ငြိနေသော သူတို့ကို မြင်တော်မူ၏။ သွားကြား၌ ကြိတ်ချေခံရပြီး လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းတို့သည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွလျက် ရှိကြ၏။

Verse 9

जगत्पश्यामि राजेन्द्र विशन्तं व्यादिते मुखे । नानातरङ्गभङ्गाङ्गा महाफेनौघसंकुलाः । यथा नद्यो लयं यान्ति समुद्रं प्राप्य सस्वनाः

အို မင်းမြတ်၊ မြစ်တို့သည် လှိုင်းတံပိုး အမြှုပ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် မြည်ဟီးကာ သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့၊ ဤကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးသည် ဟထားသော ထိုပါးစပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသည်ကို ငါမြင်ရ၏။

Verse 10

तथा ततं विश्वमिदं समस्तमनेकजीवार्णवदुर्विगाह्यम् । विवेश रुद्रस्य मुखं विशालं ज्वलत्तदुग्रं घननादघोरम्

ထိုနည်းတူ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည်—အသက်ရှိသတ္တဝါ မရေတွက်နိုင်စွာ ပြည့်နှက်သည့် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၍ ခက်ခဲစွာ မျှော်မိနိုင်သော—ရုဒ္ရ၏ ကျယ်ဝန်းသော ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ထိုပါးစပ်သည် မီးလောင်တောက်ပ၍ ကြမ်းတမ်းကာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဂုဏ်ဂုဏ်မြည်သံဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 11

ज्वालास्ततस्तस्य मुखात्सुघोराः सविस्फुलिङ्गा बहुलाः सधूमाः । अनेकरूपा ज्वलनप्रकाशाः प्रदीपयन्तीव दिशोऽखिलाश्च

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်မှ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏—မီးစက်များပြည့်နှက်၍ များစွာ၊ မီးခိုးနှင့်တကွ—ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံဖြင့် မီးရောင်တောက်ပကာ၊ အရပ်အနှံ့ကို အလင်းပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 12

ततो रविज्वालसहस्रमालि बभूव वक्त्रं चलजिह्वदंष्ट्रम् । महेश्वरस्याद्भुतरूपिणस्तदा स द्वादशात्मा प्रबभूव एकः

ထို့နောက် အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော မဟေရှဝရ၏ မျက်နှာသည် နေကဲ့သို့ မီးလျှံတစ်ထောင်၏ မာလာဖြင့် တန်ဆာဆင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ လှုပ်ရှားသော လျှာများနှင့် အစွယ်များပါရှိ၏။ ထိုအခါ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်သည် အတ္တသဘော ဒွါဒသပါးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 13

ततस्ते द्वादशादित्या रुद्रवक्त्राद्विनिर्गताः । आश्रित्य दक्षिणामाशां निर्दहन्तो वसुंधराम्

ထို့နောက် ဒွါဒသ အာဒိတျများသည် ရုဒ္ရ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ တောင်ဘက်အရပ်ကို အားထား၍ မြေပြင်ကို မီးလောင်စေတတ်လာကြ၏။

Verse 14

भौमं यज्जीवनं किंचिन्नानावृक्षतृणालयम् । शुष्कं पूर्वमनावृष्ट्या सकलाकुलभूतलम्

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသက်ရှိမှု အနည်းငယ်မဆို—သစ်ပင်မျိုးစုံ၊ မြက်မျိုးစုံ၏ နေရာအိမ်ရာများ—မိုးမရွာသဖြင့် အရင်ကတည်းက ခြောက်သွေ့သွားပြီး၊ ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်တစ်လျှောက်လုံးလည်း ဒုက္ခပူပန်မှုဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

Verse 15

तद्दीप्यमानं सहसा सूर्यैस्तै रुद्रसम्भवैः । धूमाकुलमभूत्सर्वं प्रणष्टग्रहतारकम्

ရုဒြမှ ပေါ်ဖွားသော နေများသည် ချက်ချင်း တောက်လောင်လင်းလက်လာသဖြင့် အရာအားလုံး မီးခိုးထူထပ်ကာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဂြိုဟ်နှင့် ကြယ်များလည်း မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 16

जज्वाल सहसा दीप्तं भूमण्डलमशेषतः । ज्वालामालाकुलं सर्वमभूदेतच्चराचरम्

ချက်ချင်းပင် မြေကမ္ဘာလုံးတစ်ဝန်းလုံး အနှံ့အပြား တောက်လောင်လင်းလက်သွား၍ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးသည် မီးလျှံပန်းကုံးများအတွင်း ဖုံးလွှမ်းခံရသည်။

Verse 17

। अध्याय

အဓ္ဓာယ—အခန်းခေါင်းစဉ်ကို ညွှန်ပြသော အမှတ်အသား။

Verse 18

विशालतेजसा दीप्ता महाज्वालासमाकुलाः । ददहुर्वै जगत्सर्वमादित्या रुद्रसम्भवाः

တေဇောအလွန်ကြီးမားစွာ တောက်လောင်လင်းလက်၍ မဟာမီးလျှံများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ရုဒြမှ ပေါ်ဖွားသည့် အာဒိတျများသည် အမှန်တကယ် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မီးရှို့လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 19

आदित्यानां रश्मयश्च संस्पृष्टा वै परस्परम् । एवं ददाह भगवांस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

အာဒိတျတို့၏ ရောင်ခြည်များသည် အချင်းချင်း ထိတွေ့၍ ပေါင်းစည်းသွားပြီး ထိုသို့ဖြင့် ဘဂဝန်သည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သည့် တြိလောကကို မီးရှို့လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 20

सप्तद्वीपप्रमाणस्तु सोऽग्निर्भूत्वा महेश्वरः । सप्तद्वीपसमुद्रान्तां निर्ददाह वसुंधराम्

မဟေရှဝရသည် မီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဒွီပခုနစ်၏ အတိုင်းအတာတိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်၍ ဒွီပခုနစ်၏ သမုဒ္ဒရာများဖြင့် ကန့်သတ်ထားသော မြေကြီးကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 21

सुमेरुमन्दरान्तां च निर्दहुर्वसुधां तदा । भित्त्वा तु सप्तपातालं नागलोकं ततोऽदहत्

ထို့နောက် စုမေရုနှင့် မန္ဒရ တောင်တန်းအထိ မြေကြီးကို လောင်ကျွမ်းစေ၍၊ ပာတလ ခုနစ်လွှာကို ဖောက်ထွင်းပြီးနောက် နာဂလောကကိုပါ မီးလောင်စေ하였다။

Verse 22

भूम्यधः सप्तपातालान्निर्दहंस्तारकैः सह । चचाराग्निः समन्तात्तु निर्दहन्वै युधिष्ठिर

မြေကြီးအောက်၌ ပာတလ ခုနစ်လွှာကို ကြယ်များနှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းစေကာ၊ ထိုမီးသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လှည့်လည်သွားလာ၍—ယုဓိဋ္ဌိရရေ—အရာအားလုံးကို မီးစားသကဲ့သို့ ဖျက်ဆီး하였다။

Verse 23

धम्यमान इवाङ्गारैर्लोहरात्रिरिव ज्वलन् । तथा तत्प्राज्वलत्सर्वं संवर्ताग्निप्रदीपितम्

မီးခဲများဖြင့် လေဖုတ်၍ မီးတောက်ထွန်းသကဲ့သို့၊ သံမဲညကဲ့သို့ တောက်လောင်၍; ထို့ကြောင့် ပရလယမီးက ထွန်းညှိသဖြင့် အရာအားလုံး မီးလောင်ပေါက်ကွဲသွား하였다။

Verse 24

निर्वृक्षा निस्तृणा भूमिर्निर्निर्झरसरः सरित् । विशीर्णशैलशृङ्गौघा कूर्मपृष्ठोपमाभवत्

မြေကြီးသည် သစ်ပင်မရှိ၊ မြက်မရှိ ဖြစ်လာ၍; ရေတံခွန်၊ ကန်နှင့် မြစ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တောင်ထိပ်များ ပျက်စီးကွဲပြား၍ အစုအဝေးသာ ကျန်ရစ်ကာ၊ ကုမ္မပ၏ ကျောပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 25

ज्वालामालाकुलं कृत्वा जगत्सर्वं चिदामकम् । महारूपधरो रुद्रो व्यतिष्ठत महेश्वरः

မီးလောင်တောက်ပသော မီးပန်းမော်လီများဖြင့် စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်စေ၍ လောကအားလုံးကို မီးခဲပြာတောက်ပသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲစေ၏။ ကြီးမြတ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်သော ရုဒ္ဒရသည် မဟေရှဝရအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်တော်မူ၏။

Verse 26

समातृगणभूयिष्ठा सयक्षोरगराक्षसा । ततो देवी महादेवं विवेश हरिलोचना

ထို့နောက် မိခင်ဒေဝီများ၏ အဖွဲ့များက အဓိကဝန်းရံထားပြီး ယက္ခ၊ နာဂနှင့် ရာက္ခသတို့နှင့်အတူ ကြာပန်းမျက်လုံးရှင် ဒေဝီသည် မဟာဒေဝထံသို့ ဝင်ရောက်၍ အတွင်း၌ လီနသွား၏။

Verse 27

निर्वाणं परमापन्ना शान्तेव शिखिनः शिखा । जगत्सर्वं हि निर्दग्धं त्रिभिर्लोकैः सहानघ

သူမသည် အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိသွား၏—မီးလောင်လျှံက မီးငြိမ်းသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လေ၏။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သုံးလောကနှင့်တကွ လောကအားလုံး မီးလောင်ကျွမ်း၍ ပြာဖြစ်သွားသောအခါ။

Verse 28

रुद्रप्रसादान्मुक्त्वा मां नर्मदां चाप्ययोनिजाम् । युगानामयुतं देवो मया चाद्य बुभक्षणात्

ရုဒ္ဒရ၏ ကရုဏာကြောင့် သူသည် ကျွန်ုပ်ကို—နှင့် အယောနိဇာ နရမဒါကိုပါ—လွတ်မြောက်စေခဲ့၏။ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ဒေဝတော်သည် ယုဂတစ်သောင်းကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့ကို မစားသောက်ခဲ့ဘဲ ယနေ့တိုင်လည်း သူမကို မလောင်စားပါ။

Verse 29

पुरा ह्याराधितः शूली तेनाहमजरामरः । अघमर्षणघोरं च वामदेवं च त्र्यम्बकम्

ရှေးကာလ၌ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သော သခင်အား အာရాధနာပြုခဲ့ကြ၏။ ထိုပူဇာကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အိုမင်းမပျက် မသေမရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်—အဃမර්ෂဏ၊ ဂ္ဃောရ၊ ဝာမဒေဝ နှင့် တြျမ္ဗက ဟူသော သန့်ရှင်းသော မန္တရ/ရုပ်သဏ္ဍာန်တို့အားဖြင့်။

Verse 30

ऋषभं त्रिसुपर्णं च दुर्गां सावित्रमेव च । बृहदारण्यकं चैव बृहत्साम तथोत्तरम्

ထိုသူသည် ရိရှဘ-သုက္တ၊ တရိသုပဏ္ဏ-သုက္တ၊ ဒုရ္ဂါ-သုက္တ နှင့် သာဝိတြီ (ဂါယတြီ) ကို ရွတ်ဆို하였다; ထို့ပြင် ဘృဟဒာရဏ္ယက ဥပနိရှဒ်၊ ဘృဟတ်သာမန် နှင့် ‘ဥတ္တရ’ (ဖြည့်စွက်သံ) ကိုလည်း ရွတ်ဆို하였다။

Verse 31

रौद्रीं परमगायत्रीं शिवोपनिषदं तथा । यथा प्रतिरथं सूक्तं जप्त्वा मृत्युंजयं तथा

ထိုသူသည် ရော်ဒရီ-သုက္တ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂါယတြီ နှင့် ရှိဝ-ဥပနိရှဒ် ကိုလည်း ထပ်မံရွတ်ဆို하였다; ထို့အတူ ပရတိရထ-သုက္တ ကို ရွတ်ပြီး မృత్యုဉ္ဇယ မန္တရ ကိုလည်း ဂုဏ်ပြုရွတ်ဆို하였다။

Verse 32

सरित्सागरपर्यन्ता वसुधा भस्मसात्कृता । वर्जयित्वा महाभागां नर्मदाममृतोपमाम्

မြစ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာများအပါအဝင် ကမ္ဘာမြေသည် ပြာဖြစ်သွားခဲ့သည်; သို့ရာတွင် အမృతနှင့်တူသော မဟာဘဂါ နర్మဒါ ကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

Verse 33

महेन्द्रो मलयः सह्यो हेमकूटोऽथ माल्यवान् । विन्ध्यश्च पारियात्रश्च सप्तैते कुलपर्वताः

မဟေန္ဒြ၊ မလယ၊ သဟ္ယ၊ ဟေမကူဋ၊ မာလျဝါန်၊ ဝိန္ဓျ နှင့် ပါရိယာတြ—ဤခုနှစ်တောင်တို့သည် နာမကြီးသော ‘ကူလပရဝတ’ (မျိုးရိုးတောင်) များဖြစ်သည်။

Verse 34

द्वादशादित्यनिर्दग्धाः शैलाः शीर्णशिलाः पृथक् । भस्मीभूतास्तु दृश्यन्ते न नष्टा नर्मदा तदा

တောင်တန်းများသည် အာဒိတျ ၁၂ ပါး၏ အပူဒဏ်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး၊ ကျောက်တုံးများ ပျက်စီးကာ သီးခြားသီးခြား ရပ်တည်နေသော်လည်း ပြာဖြစ်သကဲ့သို့ မြင်ရသည်; သို့သော် ထိုအခါ နర్మဒါ မပျက်စီးခဲ့။

Verse 35

हिमवान्हेमकूटश्च निषधो गन्धमादनः । माल्यवांश्च गिरिश्रेष्ठो नीलः श्वेतोऽथ शृङ्गवान्

ဟိမဝန်နှင့် ဟေမကူဋ; နိသဓနှင့် ဂန္ဓမာဒန; တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မာလျဝန်; ထို့ပြင် နီလ၊ ရွှေတ (Śveta) နှင့် သြင်္ဂဝန်။

Verse 36

एते पर्वतरा जानो देवगन्धर्वसेविताः । युगान्ताग्निविनिर्दग्धाः सर्वे शीर्णमहाशिलाः

ဤတောင်တန်းမင်းများကို ဒေဝတားနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့ စေဝာပြုကြသော်လည်း ယုဂအဆုံး မီးအဂ္ဂိဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ အားလုံး၏ မဟာကျောက်တုံးများ ပျက်စီးကွဲကြေသွား၏။

Verse 37

एवं मया पुरा दृष्टो युगान्ते सर्वसंक्षयः । वर्जयित्वा महापुण्यां नर्मदां नृपसत्तम

ဤသို့ပင် ယခင်ကာလ၌ ယုဂအဆုံးတွင် အရာအားလုံး ပျက်သုဉ်းသည့် သံဟာရကို ငါမြင်ခဲ့၏; သို့ရာတွင် အရှင်မင်းမြတ်၊ မဟာပုဏ္ဏိယရှိသော နရ္မဒါသာ မထိခိုက်ဘဲ ကျန်ရစ်၏။