Adhyaya 122

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल कोहनस्वेति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं तीर्थं मृत्युविनाशनम्

သျှရီ မာကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– 'အို မင်းကြီး၊ ထို့နောက် အလုံးစုံသော အပြစ်တို့ကို ပယ်ဖျက်နိုင်သော၊ သေခြင်းတရားကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ကိုဟနသွ ဟု ကျော်ကြားသော မြင့်မြတ်သော ရေဆိပ်သို့ သွားရောက်သင့်သည်။'

Verse 2

पुरा तत्र द्विजः कश्चिद्वेदवेदाङ्गपारगः । पत्नीपुत्रसुहृद्वर्गैः स्वकर्मनिरतोऽवसत्

ရှေးအခါက ထိုနေရာတွင် ဗေဒနှင့် ဗေဒင်ကျမ်းများကို ကျွမ်းကျင်သော ဒွိဇတစ်ဦးသည် ဇနီး၊ သားသမီး၊ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ မိမိတာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । ब्राह्मणस्य तु यत्कर्म उत्पत्तिः क्षत्रियस्य तु । वैश्यस्यापि च शूद्रस्य तत्सर्वं कथयस्व मे

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “ဗြာဟ္မဏ၏ တာဝန်ကမ္မများ၊ က္ෂတ္တရိယ၏ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း(နှင့် ဓမ္မ)ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ဝိုင်ရှျနှင့် ရှူဒ္ဒရ၏ အကြောင်းကိုလည်း အပြည့်အစုံ ပြောပြပါ။”

Verse 4

धर्मस्यार्हस्य कामस्य मोक्षस्य च परं विधिम् । निखिलं ज्ञातुमिच्छामि नान्यो वेत्ता मतिर्मम

“ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ(အර්ထ)၊ ကာမ နှင့် မောက္ခ—ဤအရာတို့အပေါ် အမြင့်မြတ်ဆုံး နည်းလမ်းကို အပြည့်အစုံ သိလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အရ သင့်ထက် သင်ကြားပေးနိုင်သော အခြားပညာရှိ မရှိပါ။”

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । उत्पत्तिकारणं ब्रह्मा देवदेवः प्रकीर्तितः । प्रथमं सर्वभूतानां चराचरजगद्गुरुः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– “ဗြဟ္မာသည် စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဟု ချီးကျူးခံရသူ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ—ဤလှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် လောက၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ အဦးဆုံး ဂုရု ဖြစ်သည်။”

Verse 6

द्विजातयो मुखाज्जाताः क्षत्रिया बाहुयन्त्रतः । ऊरुप्रदेशाद्वैश्यास्तु शूद्राः पादेष्वथाभवन्

ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များသည် ပါးစပ်မှ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ က္ෂတ္တရိယများသည် လက်မောင်းမှ၊ ဝိုင်ရှျများသည် ပေါင်ပိုင်းမှ၊ ရှူဒ္ဒရများသည် ထို့နောက် ခြေထောက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

Verse 7

ततस्त्वन्ये पृथग्वर्णाः पृथग्धर्मान् समाचरन् । पर्यायेण समुत्पन्ना ह्यनुलोमविलोमतः

ထို့နောက် အခြားကွဲပြားသော ဝဏ္ဏများလည်း သီးခြားပေါ်ထွန်းလာ၍ သီးခြားသီးခြား ဓမ္မများကို ကျင့်သုံးကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အစဉ်လိုက် အနုလိုမ နှင့် ဝိလိုမ (တည့်နှင့် ပြန်) ဆက်ဆံပေါင်းစည်းမှုများမှ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

Verse 8

तेषां धर्मं प्रवक्ष्यामि श्रुतिस्मृत्यर्थचोदितम् । येन सम्यक्कृतेनैव सर्वे यान्ति परां गतिम्

ငါသည် သူတို့၏ ဓမ္မကို ရှုတိနှင့် စမృతိ၏ အဓိပ္ပါယ်အတိုင်း ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ ဟောကြားမည်။ ထိုဓမ္မကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးလျှင် အားလုံးသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 9

गतिर्ध्यानं विना भक्तैर्ब्राह्मणैः प्राप्यते नृप । अध्यापयन्यतो वेदान्वेदं वापि यथाविधि

အို မင်းကြီး၊ ဘက္တိရှိသော ဗြာဟ္မဏများသည် သမာဓိ(ဓျာန) မရှိလျှင် အမြင့်သော ဂတိကို မရနိုင်။ ဝေဒများကို သင်ကြားခြင်း သို့မဟုတ် နည်းလမ်းအတိုင်း ဝေဒကို လေ့လာခြင်းဖြင့် ထိုဂတိကို ရကြသည်။

Verse 10

कुलजां रूपसम्पन्नां सर्वलक्षणलक्षिताम् । उद्वाहयेत्ततः पत्नीं गुरुणानुमते तदा

ထို့နောက် ဆရာ(ဂုရု)၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မျိုးရိုးကောင်းမွန်၍ ရုပ်ရည်လှပကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာအပြည့်အစုံရှိသော မိန်းမကို ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ယူရမည်။

Verse 11

ततः स्मार्तं विवाहाग्निं श्रौतं वा पूजयेत्क्रमात् । प्रतिग्रहधनो भूत्वा दम्भलोभविवर्जितः

ထို့နောက် အစဉ်အလာအတိုင်း စမာရ္တ ပိဋကာနည်းဖြင့် မင်္ဂလာမီးကို သို့မဟုတ် ရှရောတ မီးကိုပါ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်။ လက်ခံရသော ဒါနဖြင့် အသက်မွေးရသော်လည်း ဟန်ဆောင်မှုနှင့် လောဘကို စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 12

पञ्चयज्ञविधानानि कारयेद्वै यथाविधि । वनं गच्छेत्ततः पश्चाद्द्वितीयाश्रमसेवनात्

သူသည် မဟာယဇ္ဉ ၅ ပါး၏ စည်းကမ်းများကို နည်းလမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် ဒုတိယ အာရှ్రమကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်ပြီးမှ တောသို့ ထွက်ခွာရမည်။

Verse 13

पुत्रेषु भार्यां निक्षिप्य सर्वसङ्गविवर्जितः । इष्टांल्लोकानवाप्नोति न चेह जायते पुनः

သားတို့ထံ ဇနီးကို အပ်နှံ၍ အလုံးစုံသော ချိတ်ဆက်မှုများကို စွန့်လွှတ်သဖြင့်၊ သူသည် မိမိလိုလားသော လောကတို့ကို ရောက်ရှိကာ ဤလောက၌ ထပ်မံမမွေးဖွားတော့။

Verse 14

क्षत्रियस्तु स्थितो राज्ये पालयित्वा वसुंधराम् । शश्वद्धर्ममनाश्चैव प्राप्नोति परमां गतिम्

သို့ရာတွင် က္ෂတ္တရိယသည် မင်းအာဏာ၌ တည်မြဲ၍ မြေပြင်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ စိတ်ကို အမြဲတမ်း ဓမ္မ၌ တည်စေသဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။

Verse 15

वैश्यधर्मो न सन्देहः कृषिगोरक्षणे रतः । सत्यशौचसमोपेतो गच्छते स्वर्गमुत्तमम्

ဝိုင်ရှျယ၏ ဓမ္မသည် မသံသယဘဲ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် နွားကာကွယ်ရေး၌ အားထုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သစ္စာနှင့် သန့်ရှင်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလျက် အမြင့်မြတ်သော သွဝဂ္ဂသို့ ရောက်၏။

Verse 16

न शूद्रस्य पृथग्धर्मो विहितः परमेष्ठिना । न मन्त्रो न च संस्कारो न विद्यापरिसेवनम्

ရှူဒြအတွက် ပရမေဋ္ဌင်သည် သီးခြားဓမ္မကို မသတ်မှတ်ထား။ ဝေဒမန်တရားရွတ်ဆိုခြင်းမရှိ၊ သံස්ကာရမရှိ၊ သာသနာပညာကို စနစ်တကျ လေ့လာခြင်းလည်း မရှိ။

Verse 17

न शब्दविद्यासमयो देवताभ्यर्चनानि च । यथा जातेन सततं वर्तितव्यमहर्निशम्

သဒ္ဒဗိဒ္ယာကို လေ့ကျင့်သင်ယူရန် အခွင့်အရေးမရှိ၊ ဝေဒနည်းဖြင့် ဒေဝတာတို့ကို ပူဇော်ခြင်းလည်း မရှိ။ ထို့ကြောင့် မိမိမွေးဖွားလာသည့် အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီအောင် နေ့ညမပြတ် အမြဲတမ်း ပြုမူနေထိုင်ရမည်။

Verse 18

स धर्मः सर्ववर्णानां पुरा सृष्टः स्वयम्भुवा । मन्त्रसंस्कारसम्पन्नास्त्रयो वर्णा द्विजातयः

ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက် ထိုဓမ္မကို ပုရాతနကာလ၌ စွဝယံဘူ (ကိုယ်တိုင်ပေါ်ပေါက်သူ) က တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မန္တရနှင့် သံစကာရတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ဝဏ္ဏသုံးပါးကို ‘ဒွိဇ’ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 19

तेषां मतमनादृत्य यदि वर्तेत कामतः । स मृतो जायते श्वा वै गतिरूर्ध्वा न विद्यते

သူတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းကို မလေးစားဘဲ ဆန္ဒတရားအလိုက်သာ ပြုမူလျှင် သေပြီးနောက် အမှန်တကယ် ခွေးအဖြစ် မွေးဖွားရသည်။ ထိုသူအတွက် အထက်သို့တက်ရာ လမ်းကြောင်း မရှိ။

Verse 20

न तेषां प्रेषणं नित्यं तेषां मतमनुस्मरन् । यशोभागी स्वधर्मस्थः स्वर्गभागी स जायते

သူတို့က အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးနေစရာ မလို။ သူတို့၏ သင်ကြားချက်ကို မှတ်မိကာ ကိုယ့်၏ စွဝဓမ္မ၌ တည်မြဲသူသည် ကိရိယာသတင်းကောင်း၏ အကျိုးခံစားသူ ဖြစ်ပြီး စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) ၏ အကျိုးခံစားသူလည်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 21

एवं गुणगणाकीर्णोऽवसद्विप्रः स भारत । हनस्वेति हनस्वेति शृणोति वाक्यमीदृशम्

ဤသို့ဖြစ်၍ ဟေ ဘာရတ၊ ထိုဗြာဟ္မဏ—စိတ်သည် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အာရုံအထင်အမြင်များ အစုအဝေးကြောင့် ဖိစီးလျက်—အဲဒီနေရာ၌ နေထိုင်ကာ “ထိုးလော့! ထိုးလော့!” ဟူသော စကားကို ကြားရသည်။

Verse 22

ततो निरीक्षते चोर्ध्वमधश्चैव दिशो दश । वेपमानः स भीतश्च प्रस्खलंश्च पदे पदे

ထို့နောက် သူသည် အပေါ်သို့လည်း ကြည့်၊ အောက်သို့လည်း ကြည့်ကာ ဒిశဆယ်ပါးလုံးသို့ မျက်စိလှည့်သည်။ ကြောက်ရွံ့၍ တုန်ခါလျက် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ခလုတ်တိုက်လဲကျသည်။

Verse 23

शृङ्खलायुधहस्तैश्च पाशैश्चैव सुदारुणैः । वेष्टितं महिषारूढं नरं पश्यति मन्मुखम्

သူ့ရှေ့တွင် ကျွဲပေါ်စီးနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်။ ချိန်းကြိုးနှင့် လက်နက်ကိုင် အစေခံများ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ပတ်ကြိုးများဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် မျက်နှာမူနေသော အမင်္ဂလာရိပ်တစ်ရိပ် ဖြစ်သည်။

Verse 24

कृष्णांजनचयप्रख्यं कृष्णाम्बरविभूषितम् । रक्ताक्षमायतभुजं सर्वलक्षणलक्षितम्

သူသည် အနက်ရောင် အန်ဇန်အစုတစ်စုကဲ့သို့ မည်းနက်၍ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ မျက်လုံးနီရဲ၊ လက်တံရှည်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် လက္ခဏာအပေါင်းဖြင့် မှတ်သားထားသည်။

Verse 25

दृष्ट्वा तं तु समायान्तं निरीक्ष्यात्मानमात्मना । जपञ्जाप्यं च परमं शतरुद्रीयसंस्तवम्

သူလာနီးလာသည်ကို မြင်သော် ဘြာဟ္မဏသည် မိမိကိုယ်ကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် စိစစ်ကြည့်ပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရဇပ—ရုဒြအား ချီးမွမ်းသော “ရှတရုဒြီယ” သ္တဝ—ကို စတင်ရွတ်ဆို하였다။

Verse 26

ततः प्रोवाच भगवान्यमः संयमनो महान् । शृणु वाक्यमतो ब्रह्मन्यमोऽहं सर्वजन्तुषु

ထို့နောက် သမ္မတဘုရား ယမ၊ မဟာသံယမန (ထိန်းချုပ်မှု၏ အရှင်) က မိန့်တော်မူသည်– “အို ဘြာဟ္မဏ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့; သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွင်း ငါသည် ယမ—သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်း၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သည်။”

Verse 27

संहरस्व महाभाग रुद्रजाप्यं सुदुर्भिदम् । येनाहं कालपाशैस्त्वां संयमामि गतव्यथः

“အို မဟာဘဂ္ဂ၊ အနိုင်မယူနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသော ရုဒြ-ဇပကို ရပ်တန့်လော့; ထိုဇပကြောင့် သင်သည် ဝေဒနာကင်းလွတ်လာပြီး၊ ငါသည် ကာလ (အချိန်) ၏ ပတ်ကြိုးများဖြင့် သင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်။”

Verse 28

तच्छ्रुत्वा निष्ठुरं वाक्यं यमस्य मुखनिर्गतम् । महाभयसमोपेतो ब्राह्मणः प्रपलायितः

ယမမင်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် စကားကို ကြားသော် မဟာကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဗြာဟ္မဏသည် ထွက်ပြေးသွား၏။

Verse 29

तस्य मार्गे गताः सर्वे यमेन सह किंकराः । तिष्ठ तिष्ठेति तं विप्रमूचुस्ते सोऽप्यधावत

ယမမင်းနှင့်အတူ သူ၏ အမှုထမ်းအားလုံးသည် လမ်းတလျှောက် သူ့နောက်လိုက်ကြ၏။ “ရပ်ပါ၊ ရပ်ပါ” ဟု ဗြာဟ္မဏကို ခေါ်သော်လည်း သူက ဆက်လက်ပြေးနေ၏။

Verse 30

त्वरमाणः परिश्रान्तो हा हतोऽहं दुरात्मभिः । रक्ष रक्ष महादेव शरणागतवत्सल

အလျင်အမြန်ပြေးရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော်လည်း သူက “အို! မကောင်းသူတို့က ငါ့ကို သတ်နေပြီ! ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ၊ မဟာဒေဝါ—အာရုံခံသူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်!” ဟု အော်ဟစ်၏။

Verse 31

एवमुक्त्वापतद्भूमौ लिङ्गमालिङ्ग्य भारत । गतसत्त्वः स विप्रेन्द्रः समाश्रित्य सुरेश्वरम्

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို ဘာရတ၊ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ လိင်္ဂကို ဖက်တွယ်၏။ အားအင်ကုန်ခမ်းသဖြင့် နတ်တို့၏ အရှင်ထံ၌ ခိုလှုံ၏။

Verse 32

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ देवदेवो महेश्वरः । को हनिष्यति माभैस्त्वं हुङ्कारमकरोत्तदा

သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသည်ကို မြင်သော် နတ်တို့၏ နတ် မဟေရှဝရက “မင်းကို ဘယ်သူ ထိခိုက်စေမလဲ၊ မကြောက်နှင့်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး ထိုခဏတည်းက မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟုင်္ကာရကို ထုတ်လွှင့်တော်မူ၏။

Verse 33

तेन ते किंकराः सर्वे यमेन सह भारत । हुङ्कारेण गताः सर्वे मेघा वातहता यथा

ထို «ဟုင်ကာရ» သံကြောင့်၊ ဟေ ဘာရတ၊ ယမနှင့်အတူ သူ၏အမှုထမ်းအားလုံးသည် လေတိုက်၍ ပြန့်ကျဲသွားသော မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

Verse 34

तदाप्रभृति तत्तीर्थं कोहनस्वेति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် «ကိုဟနစွေ» ဟု ကျော်ကြားလာ၏။ ၎င်းသည် ပုဏ္ဏမြတ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ တီရ္ထအပေါင်းတို့တွင် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၏။

Verse 35

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमाप्नोत्यनुत्तमम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပရမေශ්ဝရကို ပူဇော်သူသည် အဂ္နိṣṭෝမ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလနှင့်တူသော အထွတ်အမြတ် ပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 36

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र प्राणत्यागं करोति यः । न पश्यति यमं देवमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ဟေ ရာဇင်ဒြ၊ ထိုတီရ္ထ၌ အသက်စွန့်သူသည် သေမင်းယမဒေဝကို မမြင်ရ—ဟူ၍ ရှင်ကရက မိန့်ကြား၏။

Verse 37

अग्निप्रवेशं यः कुर्याज्जले वा नृपसत्तम । अग्निलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम्

ဟေ နৃপသတ္တမ၊ မီးထဲသို့ ဝင်သူ သို့မဟုတ် ရေထဲသို့ ခုန်ချသူသည် ကလ္ပ သုံးရာတိုင်အောင် အဂ္နိလောက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 38

एवं वरुणलोकेऽपि वसित्वा कालमीप्सितम् । इह लोकमनुप्राप्तो महाधनपतिर्भवेत्

ထိုနည်းတူပင် ဗရုဏာ၏ လောက၌ လိုလားသည့် ကာလအတိုင်း နေထိုင်ပြီးနောက် ဤလောကသို့ ပြန်ရောက်လာလျှင် မဟာဓန၏ အရှင်ဖြစ်လာသည်။

Verse 122

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံးသည် (အဆုံးသတ်အမှတ်အသား)။