Adhyaya 100
ဤအခန်းတွင် မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိက မင်းတော်ကို (mahīpāla၊ Pāṇḍunandana ဟု ခေါ်) နာర్మဒါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်းရှိ မာရ္ကဏ္ဍေရှ တီရ္ထသို့ ဘုရားဖူးသွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထိုနေရာကို ဒေဝတားများတောင် လေးစားကြသည့် အလွန်မြတ်နိုးရာ သီဝဝတ်ပြုရေး၏ လျှို့ဝှက်သန့်ရှင်းရာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ မာရ္ကဏ္ဍေယက မိမိသည် ထိုနေရာတွင် သန့်ရှင်းသင်္ကေတကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ သင်္ကရာ (Śaṅkara) ၏ ကရုဏာကြောင့် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းခဲ့ကြောင်း ကိုယ်တိုင်သက်သေပြုသည်။ ထို့နောက် ပူဇော်ပွဲနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများကို သတ်မှတ်သည်။ ရေထဲဝင်စဉ် ဂျပ (japa) ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အနာအဆာများမှ လွတ်ကင်းပြီး စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ်မှ ဖြစ်သော အပြစ်များပါ သန့်စင်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ piṇḍikā ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေပြီး၊ Śūlin (Śiva) ကို အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များဖြင့် တရားသဘောထား၍ ယောဂ/အာရုံစိုက်ဝတ်ပြုရန် ညွှန်ကြားကာ၊ သေဆုံးချိန်တွင် သီဝထံ ရောက်မည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။ ထို့ပြင် အဋ္ဌမီညတွင် ဂီ (ghee) ဖြင့် မီးအလင်းတိုင် ထွန်းခြင်းက ကောင်းကင်ဘုံရရှိစေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် śrāddha ပြုလုပ်ခြင်းက ကမ္ဘာပျက်သည့်အထိ ဘိုးဘွားများကို ကျေနပ်စေသည်။ နောက်ဆုံး tarpaṇa ကို iṅguda၊ badara၊ bilva၊ akṣata သို့မဟုတ် ရေကဲ့သို့ ရိုးရိုးအလှူများဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် မိမိမျိုးရိုးအတွက် “မွေးဖွားခြင်း၏ အကျိုး” ကို ပေးသည်ဟု ဖော်ပြသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे
သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ အလွန်တောက်ပသော တီရ္ထသို့ သွားလော့။ ၎င်းကို ‘မာရကဏ္ဍေရှ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး နර්မဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိသည်။
Verse 2
उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर्वन्दितं शिवम् । गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया
အို သားရေ၊ ဤတီရ္ထသည် တီရ္ထအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ သီဝမင်္ဂလာပြည့်ဝကာ ဒေဝတားတို့ကပါ ဂုဏ်ပြုဝတ်ပြုကြသည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ထက်လျှို့ဝှက်သော အရာဖြစ်ပြီး ယခုတိုင်အောင် မည်သူ့ကိုမျှ မဖော်ပြခဲ့သေး။
Verse 3
स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च
အရင်က ငါသည် ၎င်းကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရာ လှေကားတန်းကဲ့သို့ တည်ထောင်ထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် သင်္ကရ၏ ကရုဏာကြောင့် ငါ့အတွင်း ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။
Verse 4
अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन
အို ပाण्डု၏ သားတော်၊ မည်သူမဆို ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ဒြုပဒါ၏ အတွင်းရေထဲ၌ ဇပ် (japa) ပြုလျှင်၊ အပြစ်အားလုံးမှ အကုန်လုံး လွတ်မြောက်သွားသည်။
Verse 5
वाचिकैर्मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः
နှုတ်ကပတ်၊ စိတ်နှင့် လုပ်ရပ်တို့မှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်များကြောင့် မသန့်ရှင်းသော်လည်း—ပိဏ္ဍိကာကို အားကိုးကာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ၏။
Verse 6
योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप
ဘက္တိဖြင့် တြိရှူလကိုင်ရှင် သုလိန်—သုံးဆယ့်နှစ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်—ထံသို့ မိမိစိတ်ကို ချိတ်ဆက်၍ အာရုံပြုရမည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အခါ ရှိဝသို့ ရောက်၏ဟု—အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ မပြောင်းလဲသော ယုံကြည်ချက်ဖြစ်သည်။
Verse 7
आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्
အို ဘာရတ၊ အဋ္ဌမီညတွင် ဂျီ(နွားနို့ဆီ)ဖြင့် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိရမည်။ ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ(သွဂ္ဂ)ကို ရရှိ၏—ဟု ရှင်ကရာက မိန့်တော်မူ၏။
Verse 8
श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्
အို မင်းသား၊ ထိုနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် ရှရဒ္ဓ(śrāddha)ကို ပြုလုပ်သူ၏ ပိတရ(ဘိုးဘွား)တို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကွယ်ခြင်း(ပရလယ)၏ အဆုံးတိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်တော်မူကြ၏။
Verse 9
इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । तर्पयेत्तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम्
ထိုနေရာ၌ အင်္ဂုဒသီး၊ ဘဒရ(ဇူဇုဘ)သီး၊ ဘိလ္ဝသီးတို့ဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ မကွဲမပျက် ဆန်(အက္ခတ)နှင့် ရေဖြင့် သော်လည်းကောင်း မိမိမျိုးရိုးဘိုးဘွားတို့အား တර්ပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်သူသည် မိမိမွေးဖွားလာခြင်း၏ အမှန်တကယ် အကျိုးကို ရရှိ၏။
Verse 100
। अध्याय
အဓ္ဓာယ — အခန်းအဆုံးကို ဂုဏ်သရေရှိစွာ ဖော်ပြသော သင်္ကေတ။