Adhyaya 10

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कस्मिन्कल्पे महाभागा नर्मदेयं द्विजोत्तम । विभक्ता ऋषिभिः सर्वैस्तपोयुक्तैर्महात्मभिः

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်—အို မဟာဘဂါ၊ အို ဒွိဇောတ္တမ (ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်)၊ မည်သည့် ကလ္ပ၌ ဤမင်္ဂလာရှိသော နရမဒါဒေသကို တပဿာပြည့်ဝသော မဟာတမ ရှိသီတို့အားလုံးက ခွဲဝေတည်ထောင်ခဲ့သနည်း။

Verse 2

एतद्विस्तरतः सर्वं ब्रूहि मे वदतां वर । कल्पान्ते यद्भवेत्कष्टं लोकानां तत्त्वमेव च

အို ပြောဆိုသူတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား အသေးစိတ် ပြောပြပါ—ကလ္ပအဆုံး၌ လောကတို့အပေါ် ကျရောက်သော ဒုက္ခကျပ်တည်းမှုနှင့် ထိုအရာ၏ အမှန်တရားတတ္တဝါကိုလည်း။

Verse 3

अतीते तु पुरा कल्पे यथेयं वर्ततेऽनघ । अस्यान्त्यस्य च कल्पस्य व्यवस्थां कथय प्रभो । एवमुक्तः सभामध्ये मार्कण्डो वाक्यमब्रवीत्

အတိတ်က ရှေးဟောင်းကလ္ပတစ်ခါ၌ ယခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့၊ အပြစ်မကင်းသူရေ—ဤနောက်ဆုံးကလ္ပ၏ စည်းကမ်းနှင့် အစီအစဉ်ကိုလည်း အရှင်ဘုရား ပြောကြားပါ။ ထိုသို့ စည်းဝေးခန်းအလယ်၌ မေးမြန်းခံရသဖြင့် မာရကဏ္ဍသည် ဤစကားများကို ဆို하였다။

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । वक्ष्येऽहं श्रूयतां सर्वैः कथेयं पूर्वतः श्रुता

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်—“ငါပြောကြားမည်၊ အားလုံးနားထောင်ကြလော့—ဤကഥာကို ရှေးက ကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ပင်”။

Verse 5

महत्कथेयं वैशिष्टी कल्पादस्मात्परं तु या । लोकक्षयकरो घोर आसीत्कालः सुदारुणः

ဤကഥာသည် မဟာကြီးမြတ်၍ ထူးခြားသော အကြောင်းအရာဖြစ်ပြီး ဤကလ္ပကို ကျော်လွန်သည့် အခြားကလ္ပနှင့် ဆက်နွယ်သည်။ တစ်ခါက—ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော—ကာလတစ်ရပ်ရှိ၍ လောကများ ပျက်စီးစေ하였다။

Verse 6

तस्मिन्नपि महाघोरे यथेयं वा मृता सती । परितुष्टैर्विभक्ता च शृणुध्वं तां कथामिमाम्

ထိုအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကာလ၌ပင် ဤသန့်ရှင်းသော တရားအနှစ်သာရသည် သေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အပြည့်အဝ ကျေနပ်ပြီးသော စိဒ္ဓများက ခွဲဝေထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် မပျောက်မလွန် တည်တံ့ခဲ့သည်—ယခု ဤကഥာကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 7

युगान्ते समनुप्राप्ते पितामहदिनत्रये । मानसा ब्रह्मणः पुत्राः साक्षाद्ब्रह्मेव सत्तमाः

ယုဂအဆုံး ရောက်လာသောအခါ—ပိတာမဟ ဘြဟ္မာ၏ သုံးရက်စက်ဝန်းအတွင်း—ဘြဟ္မာ၏ စိတ်မှ မွေးဖွားသော သားတော်များ၊ သတ္တဝါတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူများသည် ဘြဟ္မာကိုယ်တိုင် ထင်ရှားလာသကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်း하였다။

Verse 8

सनकाद्या महात्मानो ये च वैमानिका गणाः । यमेन्द्रवरुणाद्याश्च लोकपाला दिनत्रये

သနကာတို့အစရှိသော မဟာသတ္တဝါများနှင့် ကောင်းကင်ဗိမာန်၌ နေထိုင်သော ဒေဝတားအဖွဲ့များ၊ ထို့ပြင် လောကပာလများဖြစ်သော ယမ၊ အိန္ဒြ၊ ဝရုဏ နှင့် အခြားတို့သည် ထိုသုံးရက်ကာလအတွင်း တက်ရောက်ရှိနေကြ၏။

Verse 9

कालापेक्षास्तु तिष्ठन्ति लोकवृत्तान्ततत्पराः । ततः कल्पक्षये प्राप्ते तेषां ज्ञानमनुत्तमम्

သူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ကာလကို စောင့်မျှော်ကာ လောကများ၏ အဖြစ်အပျက်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရန် အာရုံစိုက်၍ နေကြ၏။ ထို့နောက် ကလ္ပအဆုံး ပျက်ကွယ်ချိန် ရောက်လာသော် သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် မြင့်မြတ်လာ၏။

Verse 10

। अध्याय

အဓ္ဓာယ — အခန်းခေါင်းစဉ်။

Verse 11

स्वर्लोकं च महश्चैव जनश्चैव तपस्तदा । आश्रयं सत्यलोकं च सर्वलोकमनुत्तमम्

ထို့နောက် စွဝဂ္ဂလောက၊ မဟာရလောက၊ ဇနလောက နှင့် တပေါလောကတို့ကို ဆိုကြသော်လည်း၊ သတ္တိလောက (Satyaloka) ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး အားကိုးရာအဖြစ်၊ လောကအားလုံးထက် အထက်ဆုံး မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဓာမဟု ကြေညာ၏။

Verse 12

कालं युगसहस्रान्तं पुत्रपौत्रसमन्विताः । सत्यलोके च तिष्ठन्ति यावत्संजायते जगत्

ယုဂတစ်ထောင်အဆုံးသတ်သည့် ကာလတိုင်အောင်၊ သားမြေးများနှင့်အတူ သူတို့သည် သတ္တိလောက၌ တည်နေကြ၏—ကမ္ဘာလောက ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်အထိ။

Verse 13

ब्रह्मपुत्राश्च ये केचित्कल्पादौ न भवन्ति ह । त्रैलोक्यं ते परित्यज्य अनाधारं भवन्ति च

ကလ္ပအစတွင် မပေါ်ထွန်းလာသော ဗြဟ္မာ၏ သားတော်တို့သည် တြိလောကကို စွန့်ခွာ၍ အားကိုးရာမဲ့၊ အခြေခံမဲ့ ဖြစ်သွားကြသည်။

Verse 14

तैः सार्धं ये तु ते विप्रा अन्ये चापि तपोधनाः । यक्षरक्षःपिशाचाश्च अन्ये वैमानिका गणाः

သူတို့နှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏများနှင့် တပဿာဓနကြွယ်ဝသော တပသီများလည်းရှိကြပြီး၊ ယက္ခ၊ ရက္ခသ၊ ပိသာချာတို့နှင့် အခြား ဝိမာနိက အဖွဲ့များလည်း ပါဝင်ကြသည်။

Verse 15

ऋषयश्च महाभागा वर्णाश्चान्ये पृथग्विधाः । सीदन्ति भूम्यां सहिता ये चान्ये तलवासिनः

မဟာဘဂ္ဂရှိသော ရိသီများနှင့် အမျိုးအစား(ဝဏ္ဏ) မတူညီသော အခြားအုပ်စုများ၊ ထို့ပြင် အောက်လောကနေထိုင်သူများပါ အားလုံးပေါင်းစည်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ၍ ဒုက္ခတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ကြသည်။

Verse 16

अनावृष्टिरभूत्तत्र महती शतवार्षिकी । लोकक्षयकरी रौद्रा वृक्षवीरुद्विनाशिनी

အဲဒီနေရာတွင် နှစ်တစ်ရာကြာမြင့်သော မဟာမိုးခေါင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်—ကြမ်းတမ်းရက်စက်၍ လောကများကို ပျက်စီးစေကာ သစ်ပင်နှင့် လျှောပင်များကိုပါ ဖျက်ဆီးသွားသည်။

Verse 17

त्रैलोक्यसंक्षोभकरी सप्तार्णवविशोषणी । ततो लोकाः क्षुधाविष्टा भ्रमन्तीव दिशो दश

၎င်းသည် တြိလောကကို လှုပ်ခတ်စေပြီး သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းကိုပါ ခြောက်သွေ့စေ하였다။ ထို့နောက် သတ္တဝါများသည် ဆာလောင်မှုက ဖိစီးသဖြင့် တစ်ဆယ်ဦးတည်ရာအရပ်တို့တွင် လမ်းပျောက်သကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာကြသည်။

Verse 18

कंदैर्मूलैः फलैर्वापि वर्तयन्ते सुदुःखिताः । सरितः सागराः कूपाः सेवन्ते पावनानि च

အလွန်ဒုက္ခကြီးစွာ၌ သူတို့သည် အမြစ်၊ ဥနှင့် သစ်သီးတို့ဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းခဲ့ကြသည်။ သန့်စင်ပေးသော ရေကို ရှာဖွေရန် မြစ်များ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် ရေတွင်းများကို အားကိုးခဲ့ကြသည်။

Verse 19

तत्रापि सर्वे शुष्यन्ति सरिद्भिः सह सागराः । ततो यान्यल्पसाराणि सत्त्वानि पृथिवीतले

အဲဒီနေရာမှာတောင် မြစ်များနှင့်အတူ သမုဒ္ဒရာအားလုံး ခြောက်သွေ့သွားကြသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အားနည်း၍ အင်အားနည်းပါးသော သတ္တဝါများ…

Verse 20

तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते भिन्नान्युरुजलेन वै । अथ संक्षीयमाणासु सरित्सु सह सागरैः

အစဦးတွင် ထိုရေစီးများပင် မဟာရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကွဲပြားပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် မြစ်များသည် သမုဒ္ဒရာများနှင့်အတူ လျော့နည်းလာသဖြင့် ကမ္ဘာသည် ခြောက်သွေ့မှုသို့ ဦးတည်သွားသည်။

Verse 21

ऋषीणां षष्टिसाहस्रं कुरुक्षेत्रनिवासिनाम् । ये च वैखानसा विप्रा दन्तोलूखलिनस्तथा

ကူရုက္ခೇತ್ರ၌ နေထိုင်သော ရှိသီ ၆၀,၀၀၀ ပါးရှိသည်။ ဝိုင်ခာနသ ဘြာဟ္မဏများလည်းရှိပြီး၊ ကိုယ့်သွားဖြင့်ပင် အစေ့အနှံကို ကြိတ်ကာ အသက်မွေးသော တပသီများလည်း ပါဝင်သည်။

Verse 22

हिमाचलगुहागुह्ये ये वसन्ति तपोधनाः । सर्वे ते मामुपागम्य क्षुत्तृषार्तास्तपोधनाः

ဟိမဝန္တတောင်တန်း၏ လျှို့ဝှက်ဂူများတွင် နေထိုင်သော တပဓန—တပ၏ ရတနာများ—အားလုံးသည် ငါ့ထံသို့ လာရောက်ကြပြီး ဆာလောင်မှုနှင့် ရေငတ်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေကြသည်။

Verse 23

ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे सीदयामो महामुने । सरित्सागरशैलान्तं जगत्संशुष्यते द्विज

အားလုံးက လက်အုပ်ချီ၍ ပြောကြသည်—“အို မဟာမုနိ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ပျက်စီးလုနီးပါပြီ။ အို ဒွိဇ၊ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး—မြစ်များ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောင်တန်းဒေသများတိုင်အောင်—ခြောက်သွေ့ကုန်ပြီ။”

Verse 24

कुत्र यास्याम सहिता यावत्कालस्य पर्ययः । दीर्घायुरसि विप्रेन्द्र न मृतस्त्वं युगक्षये

“ကာလ၏ လှည့်ပြောင်းမှု ကျော်လွန်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ အို ဝိပရိန္ဒြ၊ သင်သည် အသက်ရှည်သူ; ယုဂအဆုံး၌ပင် မပျက်စီးပါ။”

Verse 25

भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वं तव हृदि स्थितम् । तस्मात्त्वं वेत्सि सर्वं च कथयस्व महाव्रत

“အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်—အားလုံး သင်၏ နှလုံး၌ တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အရာအားလုံးကို သိ၏; အို မဟာဝရတရှိသူ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။”

Verse 26

कीदृक्कालं महाभाग क्षपिष्यामोऽथ सुव्रत । अनावृष्टिहतं सर्वं सीदते सचराचरम्

“အို မဟာဘဂ၊ အို သုဝရတရှိသော ရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သို့သော ကာလကို ခံရမည်နည်း။ မိုးမရွာခြင်းကြောင့် အရာအားလုံး ထိခိုက်နေပြီး၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး ပျက်စီးမှုသို့ နစ်မြုပ်နေသည်။”

Verse 27

परित्राहि महाभाग न यथा याम संक्षयम् । ततः संचिन्त्य मनसा त्वरन्विप्रानथाब्रवम्

“အို မဟာဘဂ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ၊ ပျက်စီးမှုသို့ မသွားရအောင်။” ထို့နောက် စိတ်တွင် စဉ်းစား၍ ကျွန်ုပ်သည် ဘြာဟ္မဏများအား အလျင်အမြန် ပြောဆို하였다။

Verse 28

कुरुक्षेत्रं त्यजध्वं च पुत्रदारसमन्विताः । त्यक्त्वोदीचीं दिशं सर्वे यामो याम्यामनुत्तमाम्

သားသမီးနှင့် ဇနီးတို့နှင့်အတူ ကုရုက္ခေတ်ရကို စွန့်လွှတ်ကြလော့။ မြောက်ဘက်ဦးတည်ရာကို ပယ်ပြီး၊ အားလုံးအတူ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တောင်ဘက်သို့ သွားကြစို့။

Verse 29

नगरग्रामघोषाढ्यां पुरपत्तनशोभिताम् । गच्छामो नर्मदातीरं बहुसिद्धनिषेवितम्

နရ္မဒါမြစ်ကမ်းသို့ သွားကြစို့—မြို့၊ ရွာနှင့် နွားကျောင်းအစုအဝေးများဖြင့် ကြွယ်ဝ၍ မြို့တော်နှင့် ဆိပ်ကမ်းတို့ကြောင့် လှပကာ၊ စိဒ္ဓများစွာက မကြာခဏ လာရောက်သီတင်းသုံးရာ ဖြစ်၏။

Verse 30

रुद्राङ्गीं तां महापुण्यां सर्वपापप्रणाशिनीम् । पश्यामस्तां महाभागां न्यग्रोधावारसंकुलाम्

ရုဒ္ရရုပ်သဏ္ဌာန် (သီဝပျံ့နှံ့) ရှိသော မဟာပုဏ္ဏယ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော မဟာဘဂါ ဒေဝီကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ဒർശန ပြုကြစို့—ညဂ္ရောဓ (ဗညား) တောအုပ်များဖြင့် ထူထပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 31

माहेश्वरैर्भागवतैः सांख्यैः सिद्धैः सुसेविताम् । अनावृष्टिभयाद्भीताः कूलयोरुभयोरपि

မဟေရှဝရ၊ ဘာဂဝတ၊ သာံခ္ယ နှင့် စိဒ္ဓတို့က ကောင်းစွာ ဆည်းကပ်စောင့်ရှောက်ကြ၏။ မိုးမရွာခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင်ပင် နေထိုင်ကြ၏။

Verse 32

आश्रमे ह्याश्रमान्दिव्यान्कारयामो जितव्रताः । एवमुक्तास्तु ते सर्वे समेतानुचरैः सह

ဤအာရှရမ်အတွင်း၌ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒေဝတမင်းဆန်သော အာရှရမ်နေရပ်များကို ဆောက်လုပ်စေမည်—ဝတ္တရားကတိများ၌ အောင်မြင်တည်ကြည်သူများဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့ပင်။ ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် အနုချာများနှင့်အတူ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 33

नर्मदातीरमासाद्य स्थिताः सर्वेऽकुतोभयाः । किंचित्पूर्वमनुस्मृत्य पुरा कल्पादिभिर्भयम्

နရ္မဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသော် သူတို့အားလုံး မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ဘဲ ရပ်တည်ကြ၏။ သို့ရာတွင် အတိတ်ကာလကို အနည်းငယ် ပြန်လည်သတိရရာမှ ကလ္ပပြောင်းလဲမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်လည်အောက်မေ့ကြ၏။

Verse 34

प्राप्तास्तु नर्मदातीरमादावेव कलौ युगे । ततो वर्षशतं पूर्णं दिव्यं रेवातटेऽवसन्

သူတို့သည် ကလိယုဂ၏ အစဉ်အစမှာပင် နရ္မဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထို့နောက် ရေဝါမြစ်တော်၏ ကမ်းပါး၌ တိတိကျကျ ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ရာ ပြည့်အောင် နေထိုင်ကြ၏။

Verse 35

षड्विंशच्च सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि च । तत्राश्चर्यं मया दृष्टमृषीणां वसतां नृप

ထိုကာလသည် (တွက်ချက်လျှင်) လူ့နှစ် နှစ်ဆယ့်ခြောက်ထောင်နှစ်နှင့် တူညီ၏။ အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော ရှင်ရသီတို့နှင့် ပတ်သက်၍ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို ငါမြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 36

अनावृष्टिहते लोके संशुष्के स्थावरे चरे । भिन्ने युगादिकलने हाहाभूते विचेतने

ကမ္ဘာလောကသည် မိုးမရွာခြင်းကြောင့် ထိခိုက်နာကျင်၍ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့ပါ ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ၊ ယုဂတို့၏ အတွက်အချက်တို့ ပျက်ယွင်းကာ လူအပေါင်းတို့သည် ဟာဟာကာရဖြင့် မောဟဝေဝါး၍ သတိလွတ်သွားသောအခါ…

Verse 37

चातुर्वर्णे प्रलीने तु नष्टे होमबलिक्रमे । निःस्वाहे निर्वषट्कारे शौचाचारविवर्जिते

ချာတုရ္ဝဏ္ဏ အစီအစဉ် ပျော်ဝင်သွားသောအခါ၊ ဟောမနှင့် ဘလိ ပူဇာကရမများ၏ အစဉ်အလာ ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ “စွာဟာ” နှင့် “ဝရှတ်” ဟူသော မန္တရသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံတို့ကို စွန့်ပစ်သွားသောအခါ…

Verse 38

इयमेका सरिच्छ्रेष्ठा ऋषिकोटिनिषेविता । नान्या काचित्त्रिलोकेऽपि रमणीया नरेश्वर

ဤမြစ်တစ်စင်းတည်းသည် မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ရှင်ရသေ့ကုဋိများက ဆည်းကပ်ကာ စောင့်ရှောက်ကြသည်။ အို လူတို့၏အရှင်၊ သုံးလောကအတွင်း၌ပင် ဤမျှနှစ်သက်ဖွယ်မြစ် အခြားမရှိ။

Verse 39

यथेयं पुण्यसलिला इन्द्रस्येवामरावती । देवतायतनैः शुभ्रैराश्रमैश्च सुकल्पितैः

အင်ဒြာ၏ အမရာဝတီကဲ့သို့ပင် (ရေးဝါ) သည်လည်း ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းသော ရေစီးနှင့်တကွ ရောင်ဝါတောက်ပသော နတ်ဘုရားကျောင်းများ၊ စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသော အာရှရမ်များဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 40

शोभते नर्मदा देवी स्वर्गे मन्दाकिनी यथा । यावद्वृक्षा महाशैला यावत्सागरसंभवा

နရမဒါ ဒေဝီသည် စွဝဂ္ဂ၌ မန္ဒာကိနီကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိသည်—တောတောင်များနှင့် မဟာတောင်တန်းကြီးများ တည်တံ့နေသမျှ၊ ပင်လယ်မှ ပေါက်ဖွားသော ရေစီးများ မပျောက်မသွားသမျှ။

Verse 41

उभयोः कूलयोस्तावन्मण्डितायतनैः शुभैः । हूयद्भिरग्निहोत्रैश्च हविर्धूमसमाकुला

သူမ၏ ကမ်းနှစ်ဖက်လုံးကို မင်္ဂလာရှိသော ဘုရားဌာနများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ အဂ္နိဟောတရ မီးများ တောက်လောင်ကာ အာဟုတိများ လောင်းချသဖြင့် ဟဝိစ်မီးခိုးများက နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်နေ하였다။

Verse 42

बभूव नर्मदा देवी प्रावृट्काल इव शर्वरी । देवतायतनैर्नैकैः पूजासंस्कारशोभिता

နရမဒါ ဒေဝီသည် မိုးရာသီညကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍—နတ်ဘုရားကျောင်းများ များစွာကြောင့် တောက်ပလှပကာ၊ ပူဇော်ပွဲနှင့် သန့်ရှင်းသော သံස්ကာရ အခမ်းအနားများ၏ အလှဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 43

सरिद्भिर्भ्राजते श्रेष्ठा पुरी शाक्री च भास्करी । केचित्पञ्चाग्नितपसः केचिदप्यग्निहोत्रिणः

ထိုမြို့မြတ်သည် မြစ်ချောင်းများကြောင့် တောက်ပလင်းလက်၍—Śakra နှင့် Bhāskara ၏ လောကကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ထွန်းလင်းသည်။ အချို့က ပဉ္စအဂ္နိ တပသကို ကျင့်ကြပြီး အချို့က အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ကို နေ့စဉ်ထိန်းသိမ်းကျင့်ဆောင်ကြသည်။

Verse 44

केचिद्धूमकमश्नन्ति तपस्युग्रे व्यवस्थिताः । आत्मयज्ञरताः केचिदपरे भक्तिभागिनः

အချို့သည် ပြင်းထန်သော တပသ၌ တည်ကြည်ကာ ‘ဓူမက’ ဟုခေါ်သော “မီးခိုးအစာ” ဖြင့်သာ အသက်မွေးကြသည်။ အချို့သည် အာတ္မယဇ္ဉ (ကိုယ်တိုင်အပ်နှံသည့် အတွင်းယဇ္ဉ) တွင် ပျော်မြူးကြပြီး အချို့သည် ဘက္တိ၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိသူများအဖြစ် သဒ္ဓါဖြင့် ဆည်းကပ်ကြသည်။

Verse 45

वैष्णवज्ञानमासाद्य केचिच्छैवं व्रतं तथा । एकरात्रं द्विरात्रं च केचित्षष्ठाहभोजनाः

အချို့သည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ ဉာဏ်ပညာကို ရရှိကြပြီး အချို့သည် ထိုနည်းတူ ရှိုင်ဝ ဝရတ (Śaiva vrata) ကိုလည်း ခံယူကြသည်။ အချို့သည် တစ်ည သို့မဟုတ် နှစ်ည အစာရှောင်ကြပြီး အချို့သည် ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင်သာ စားသောက်ကြသည်။

Verse 46

चान्द्रायणविधानैश्च कृच्छ्रिणश्चातिकृच्छ्रिणः । एवंविधैस्तपोभिश्च नर्मदातीरशोभितैः

Cāndrāyaṇa စည်းကမ်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ Kṛcchra နှင့် Atikṛcchra အပြစ်လျော့တပသများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုသို့သော တပသမျိုးစုံကြောင့် နရမဒါ (Narmadā) မြစ်ကမ်းများသည် လှပတင့်တယ်၍ ထွန်းလင်းလာ하였다။

Verse 47

यजद्भिः शंकरं देवं केशवं भाति नित्यदा । एकत्वे च पृथक्त्वे च यजतां च महेश्वरम्

ထိုအရပ်သည် Śaṅkara နှင့် Keśava ကို ပူဇော်သူများကြောင့် အမြဲတမ်း တောက်ပလင်းလက်နေသည်။ တစ်တည်းတည်းဟုမြင်သော်လည်းကောင်း၊ ခွဲခြားကွာခြားဟုမြင်သော်လည်းကောင်း၊ Maheśvara ကို အရాధနာပြုသူများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 48

कलौ युगे महाघोरे प्राप्ताः सिद्धिमनुत्तमाम् । यस्य यस्य हि या भक्तिर्विज्ञानं यस्य यादृशम्

ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ၌ပင် သူတို့သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဝိညာဉ်ရေး စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏—တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဘက္တိနှင့် မိမိ၏ နားလည်သိမြင်မှုအတိုင်း ဖြစ်သည်။

Verse 49

यस्मिन्यस्मिंश्च देवे तु तांतामीशोऽददात्प्रभुः । स्वभावैकतया भक्त्या तामेत्यान्तः प्रलीयते

မည်သည့် ဒေဝတားထံသို့မဆို မျက်နှာမူသူအား သခင်ဘုရားသည် ထိုဒေဝတားနှင့် ကိုက်ညီသော ပြည့်စုံမှုကို ပေးတော်မူ၏။ မိမိသဘာဝနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သည့် ဘက္တိဖြင့် ထိုဒေဝတားသို့ ရောက်ကာ အတွင်း၌ လုံးဝလီနသွားသည်။

Verse 50

संसारे परिवर्तन्ते ये पृथग्भाजिनो नराः । ये महावृक्षमीशानं त्यक्त्वा शाखावलम्बिनः

ခွဲခြားမှုကိုသာ စွဲမြဲသူတို့သည် သံသရာ၌ လှည့်လည်နေကြ၏—အီရှာနကို မဟာသစ်ပင်ဟုထားပြီး ထိုသစ်ပင်ကို စွန့်ကာ ကိုင်းခက်များကိုသာ တွယ်ကပ်သကဲ့သို့။

Verse 51

पुनरावर्तमानास्ते जायन्ते हि चतुर्युगे । देवान्ते स्थावरान्ते च संसारे चाभ्रमन्क्रमात्

ပြန်လာပြန်လာဖြင့် သူတို့သည် စတုရ်ယုဂတစ်လျှောက် မွေးဖွားနေကြ၏—ဒေဝအခြေအနေမှ စ၍ မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအခြေအနေတိုင်အောင် အစဉ်လိုက် လှည့်လည်ကာ သံသရာအတွင်း ဝိုင်းလည်နေကြသည်။

Verse 52

पुनर्जन्म पुनः स्वर्गे पुनर्घोरे च रौरवे । ये पुनर्देवमीशानं भवं भक्तिसुसंस्थिताः

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ ပြန်လည်ကောင်းကင်ဘုံ၊ ထို့ပြင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရော်ရဝ နရကလည်း ပြန်လည်—ဤသည်မှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လာသူတို့၏ အလှည့်အပြောင်းပင်; သို့ရာတွင် အီရှာန၊ ဘဝသခင်ထံ ဘက္တိ၌ တည်မြဲသူတို့သည် အမြင့်မားသော လမ်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 53

यजन्ति नर्मदातीरे न पुनस्ते भवन्ति च । आ देहपतनात्केचिदुपासन्तः परं गताः

နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ ယဇ္ဈနာနှင့် ပူဇော်သူတို့သည် ထပ်မံချည်နှောင်ခြင်းသို့ မပြန်ကြ။ အချို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အထိ ဥပာသနာကို ဆက်လက်ပြု၍ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 54

केचिद्द्वादशभिर्वर्षैः षड्भरन्ये तपोधनाः । त्रिभिः संवत्सरैः केचित्केचित्संवत्सरेण तु

တပဿာဓနကြွယ်ဝသူအချို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း ထိုအောင်မြင်မှုကို ရကြပြီး၊ အချို့သည် ခြောက်နှစ်အတွင်း ရကြသည်။ အချို့သည် သုံးနှစ်အတွင်း၊ အချို့ကတော့ တကယ်တမ်း တစ်နှစ်အတွင်းပင် ရကြသည်။

Verse 55

षड्भिर्मासैस्तु संसिद्धास्त्रिभिर्मासैस्तथापरे । मुनयो देवमाश्रित्य नर्मदां च यशस्विनीम्

အချို့သည် ခြောက်လအတွင်း ပြည့်စုံစွာ စိဒ္ဓိရကြပြီး၊ အချို့သည် သုံးလအတွင်းလည်း ထိုနည်းတူ ရကြသည်။ ထိုမုနိတို့သည် ဒေဝ (ဘုရား) ကို အားကိုး၍ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော နရမဒါမြစ်ကိုလည်း အားကိုးကြသည်။

Verse 56

छित्त्वा संसारदोषांश्च अगमन्ब्रह्म शाश्वतम् । एवं कलियुगे घोरे शतशोऽथ सहस्रशः

သံသရာ၏ အပြစ်အနာအဆာတို့ကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အမြဲတမ်းတည်သော ဘြဟ္မန်သို့ ရောက်ကြသည်။ ထိုသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ၌ပင် ရာချီ၊ ထောင်ချီ အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 57

नर्मदातीरमाश्रित्य मुनयो रुद्रमाविशन्

နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုး၍ မုနိတို့သည် ရုဒ္ဒရအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှိဝနှင့် တစ်လုံးတည်းဖြစ်ကြသည်။

Verse 58

ये नर्मदातीरमुपेत्य विप्राः शैवे व्रते यत्नमुपप्रपन्नाः । त्रिकालमम्भः प्रविगाह्य भक्त्या देवं समभ्यर्च्य शिवं व्रजन्ति

နರ್ಮဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာသော ဗြာဟ္မဏများသည် ရှိုင်ဝဝရတကို အားထုတ်၍ ခံယူကာ၊ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ဘက္တိဖြင့် ရေထဲဝင်၍ ရေချိုးပြီး၊ သခင် ရှိဝကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ကာ ရှိဝသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 59

ध्यानार्चनैर्जाप्यमहाव्रतैश्च नारायणं वा सततं स्मरन्ति । ते धौतपाण्डुरपटा इव राजहंसाः संसारसागरजलस्य तरन्ति पारम्

သမာဓိ၊ ပူဇော်အာရ္ချနာ၊ ဇပနှင့် မဟာဝရတတို့ဖြင့် သူတို့သည် နာရာယဏကိုလည်း အမြဲမပြတ် သတိရနေကြသည်။ လျှော်ဖွတ်၍ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်သည့် ရာဇဟံသာကဲ့သို့၊ သံသရာပင်လယ်ရေကို ဖြတ်ကျော်၍ အဝေးကမ်းသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 60

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । इदमेकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा

“အမှန်တရား၊ အမှန်တရား၊ ထပ်မံ၍ အမှန်တရား” ဟု လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကြေညာသည်။ ဤတစ်ချက်တည်းသော အဆုံးအဖြတ်သည် အပြည့်အဝ တည်မြဲပြီ—နာရာယဏကို အမြဲတမ်း သမာဓိဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။

Verse 61

यो वा हरं पूजयते जितात्मा मासं च पक्षं च वसेन्नरेन्द्र । रेवां समाश्रित्य महानुभावः स देवदेवोऽथ भवेत्पिनाकी

အို မင်းကြီး၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် ဟရ (ရှိဝ) ကို ပူဇော်၍ ရေဝါ (နರ್ಮဒါ) ကို အားကိုးကာ တစ်လနှင့် တစ်ပက္ခ (၁၅ ရက်) နေထိုင်လျှင်၊ ထိုမဟာစိတ်ရှိသူသည် အမှန်တကယ် ဒေဝတို့၏ ဒေဝ—ပိနာကီ (ရှိဝ) ဖြစ်လာသည်။

Verse 62

कीटाः पतंगाश्च पिपीलिकाश्च ये वै म्रियन्तेऽम्भसि नर्मदायाः । ते दिव्यरूपास्तु कुलप्रसूताः शतं समा धर्मपरा भवन्ति

နর্মဒါရေထဲတွင် သေဆုံးသည့် ပိုးကောင်၊ ပျားပန်း (ပိုးဖလံ) နှင့် ပုရွက်ဆိတ်တို့ပင်လျှင် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန် ရရှိကြသည်။ မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွားကာ ဓမ္မကို အလေးထား၍ နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်ကြသည်။

Verse 63

कालेन वृक्षाः प्रपतन्ति येऽपि महातरंगौघनिकृत्तमूलाः । ते नर्मदांभोभिरपास्तपापा देदीप्यमानास्त्रिदिवं प्रयान्ति

ကာလကြာလာသဖြင့် လှိုင်းကြီးများ၏ အရှိန်ကြောင့် အမြစ်ပြတ်ကာ လဲကျသည့် သစ်ပင်များပင် နရ္မဒါ၏ သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်၍ တောက်ပလင်းလက်ကာ တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ တက်ရောက်ကြသည်။

Verse 64

अकामकामाश्च तथा सकामा रेवान्तमाश्रित्य म्रियन्ति तीरे । जडान्धमूकास्त्रिदिवं प्रयान्ति किमत्र विप्रा भवभावयुक्ताः

ဆန္ဒကင်းသူဖြစ်စေ ဆန္ဒပြည့်သူဖြစ်စေ ရေဝါ၏ အဆုံးဒေသကို အားကိုးကာ သူမ၏ ကမ်းပါးပေါ်တွင် သေဆုံးသူတို့သည်—မိုက်မဲသူ၊ မျက်ကန်းသူ၊ မူက်သူတောင်—တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ မှန်ကန်သော ဘက္တိဘဝနှင့် ယှဉ်သူတို့အတွက် အံ့ဩစရာ ဘာရှိသနည်း။

Verse 65

मासोपवासैरपि शोषिताङ्गा न तां गतिं यान्ति विमुक्तदेहाः । म्रियन्ति रेवाजलपूतकायाः शिवार्चने केशवभावयुक्ताः

လအတော်ကြာ အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ခြောက်သွေ့သွားသူများပင် ကိုယ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ထိုဂတိကို မရနိုင်ကြ; သို့သော် ရေဝါရေဖြင့် ကိုယ်ကာယ သန့်စင်ထားသူများက ရှိဝါပူဇော်ရေး၌ လုံးဝလျှောက်လှမ်းကာ သေဆုံးပြီး နှလုံး၌ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ကို ထိန်းထားသူများသည် ထိုအခြေအနေကို ရောက်ကြသည်။

Verse 66

नीवारश्यामाकयवेङ्गुदाद्यैरन्यैर्मुनीन्द्रा इह वर्तयन्ति । आप्रित्य कूलं त्रिदशानुगीतं ते नर्मदाया न विशन्ति मृत्युम्

ဤနေရာတွင် မုနိအရှင်များသည် တောဆန်၊ မီလက်၊ ဘာလီ၊ ဇီးသီး စသည့် အစာအဟာရများနှင့် အသက်မွေးကြသည်။ ဒေဝတားတို့ ချီးမွမ်းသီဆိုသော ကမ်းပါးကို အားကိုးကာ နရ္မဒါနှင့် ဆက်နွယ်သည့် မရဏ၏ လက်အောက်သို့ မဝင်ကြ (မရဏကို ကျော်လွန်ကြ)။

Verse 67

भ्रमन्ति ये तीरमुपेत्य देव्यास्त्रिकालदेवार्चनसत्यपूताः । विण्मूत्रचर्मास्थितिरोपधानाः कुक्षौ युवत्या न वसन्ति भूयः

ဒေဝီ၏ ကမ်းပါးသို့ ရောက်ပြီးနောက် လှည့်လည်သွားလာသူတို့သည် နေ့သုံးချိန် ဒေဝပူဇော်ခြင်းနှင့် သစ္စာတရားကြောင့် သန့်စင်လာကြသည်။ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အညစ်အကြေး၊ ဆီး၊ အသားအရေ၊ အရိုးတို့၏ အထောက်အထားသာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် နောက်တစ်ဖန် ယောဝနမိန်းမ၏ သားအိမ်၌ မနေထိုင်တော့။

Verse 68

किं यज्ञदानैर्बहुभिश्च तेषां निषेवितैस्तीर्थवरैः समस्तैः । रेवातटं दक्षिणमुत्तरं वा सेवन्ति ते रुद्रचरानुपूर्वम्

ရေဝါ၏ တောင်ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက် ကမ်းပါးကို ဆည်းကပ်၍ ရုဒြ၏ သန့်ရှင်းသော လှည့်လည်ရာလမ်းကြောင်းကို လိုက်နာသူတို့အတွက် ယဇ္ဉပူဇာနှင့် ဒါနများစွာ၊ သို့မဟုတ် အကောင်းဆုံး တီရ္ထများအားလုံးကို သွားရောက်ရန် ဘာလိုအပ်သနည်း။

Verse 69

ते वञ्चिताः पङ्गुजडान्धभूता लोकेषु मर्त्याः पशुभिश्च तुल्याः । ये नाश्रिता रुद्रशरीरभूतां सोपानपङ्क्तिं त्रिदिवस्य रेवाम्

ရေဝါ—ရုဒြ၏ ကိုယ်တော်တည်းဟူသော အရာ၊ ကောင်းကင်သို့တက်ရာ လှေကားတန်း—ကို မခိုလှုံသူ မရဏလူသားတို့သည် လောကများတွင် လှည့်ဖြားခံရ၍ ခြေမသန်၊ မိုက်မဲ၊ မျက်ကန်းဖြစ်ကာ တိရစ္ဆာန်နှင့်တူသွားကြသည်။

Verse 70

युगं कलिं घोरमिमं य इच्छेद्द्रष्टुं कदाचिन्न पुनर्द्विजेन्द्रः । स नर्मदातीरमुपेत्य सर्वं सम्पूजयेत्सर्वविमुक्तसंगः

ဒွိဇအမြတ်တော်မူသောအရှင်၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂကို မြင်ရသော်လည်း နောက်တဖန် မအနိုင်ယူခံလိုသူသည် နရမ္မဒါကမ်းသို့ သွားရောက်၍ အလုံးစုံသော အလှည့်အပြောင်းကပ်လှုံမှုမှ လွတ်ကင်းကာ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် ပူဇော်ပါစေ။

Verse 71

विघ्नैरनेकैरतियोज्यमाना ये तीरमुझन्ति न नर्मदायाः । ते चैव सर्वस्य हितार्थभूता वन्द्याश्च ते सर्वजनस्य मान्याः

အတားအဆီးများစွာက ဖိအားပေးနေသော်လည်း နရမ္မဒါကမ်းကို မစွန့်လွှတ်သူတို့သည် အားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အကြောင်းကိစ္စဖြစ်လာကြပြီး၊ လူအပေါင်းတို့က ဦးညွှတ်ကန်တော့ရမည့်သူ၊ လေးစားထိုက်သူ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 72

भृग्वत्रिगार्गेयवशिष्ठकङ्काः शतैः समेतैर्नियतास्त्वसंख्यैः । सिद्धिं परां ते हि जलप्लुताङ्गाः प्राप्तास्तु लोकान्मरुतां न चान्ये

ဘೃဂု၊ အတြိ၊ ဂါရ္ဂျ၊ ဝသိဋ္ဌ နှင့် ကင်္က တို့သည် စည်းကမ်းတကျ တပသ္စရိယာပြုသော ရှင်ရသေ့ မရေတွက်နိုင်အောင် ရာနှင့်အတူ၊ သန့်ရှင်းသော ရေတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို နှစ်မြှုပ်ကာ အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီး မရုတ်တို့၏ လောကသို့ ရောက်ကြသည်; အခြားသူတို့မဟုတ်။

Verse 73

ज्ञानं महत्पुण्यतमं पवित्रं पठन्त्यदो नित्यविशुद्धसत्त्वाः । गतिं परां यान्ति महानुभावा रुद्रस्य वाक्यं हि यथा प्रमाणम्

ဤဉာဏ်တရားသည် မဟာမြတ်၍ အလွန်ပုဏ္ဏကောင်းကင်ပြီး သန့်စင်စေသည်။ စိတ်သန့်ရှင်းမှုကို နిత్యထိန်းသိမ်းကာ အမြဲရွတ်ဖတ်သူ မဟာသူတော်ကောင်းတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်။ ရုဒြ၏ ဝစနာသည် အတည်ပြုသက်သေ ဖြစ်သောကြောင့်။