Adhyaya 1

Verse 1

। अध्याय

«အဓ္ဓာယ»—လက်ရေးမူတွင် အခန်းသစ် စတင်ကြောင်းကို ပြသသော အဖွင့်အမှတ်အသား။

Verse 2

ॐ नमः श्रीपुरुषोत्तमाय । ॐ नमः श्रीनर्मदायै । ॐ नमो हरिहरहिरण्यगर्भेभ्यो नमो व्यासवाल्मीकिशुकपराशरेभ्यो नमो गुरुगोब्राह्मणेभ्यः । ॐ मज्जन्मातङ्गगण्डच्युतमदमदिरामोदमत्तालिमालं स्नानैः सिद्धाङ्गनानां कुचयुगविगलत्कुङ्कुमासङ्गपिङ्गम् । सायं प्रातर्मुनीनां कुसुमचयसमाच्छन्नतीरस्थवृक्षं पायाद्वो नर्मदाम्भः करिमकरकराक्रान्तरहंस्तरंगम्

အိုမ်—သီရိ ပုရုရှောတ္တမအား နမസ്കာရ။ အိုမ်—သီရိ နရမဒါ (ရေးဝါ) ဒေဝီအား နမস্কာရ။ ဟရီ၊ ဟရ နှင့် ဟိရဏ္ယဂರ್ಭတို့အား နမို နမဟ; ဗျာသ၊ ဝါလ္မီကိ၊ သုက နှင့် ပရာရှရတို့အား နမസ്കာရ; ဂုရု၊ သန့်ရှင်းသော နွား (ဂေါ) နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့အား နမস্কာရ။ နရမဒါ၏ သန့်မြတ်သော ရေတော်သည် သင်တို့ကို ကာကွယ်ပါစေ—ရေချိုးနေသော ဆင်တို့၏ ပါးစပ်ဘေးမှ စီးကျလာသော မတ်သ္ထရည်၏ မွှေးရနံ့ဖြင့် မွှေးပျံ့၍၊ စိဒ္ဓ အပျိုတော်များ ရေချိုးစဉ် ရင်ဘတ်မှ လျှော်ကျသည့် ကုင်ကុမကြောင့် ရွှေရောင်နီညိုသွားကာ; မုနိတို့က မနက်နှင့် ညနေ ပန်းများ စုဆောင်းထားသဖြင့် ကမ်းနားသစ်ပင်များ ပန်းတောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်; ဆင်၏ လက်တံနှင့် မကရာတို့ကြောင့် လှိုင်းများ လှုပ်ရှားပြီး ထိုလှိုင်းများပေါ်တွင် ဟံသာတို့ လျှောလျှောလှုပ်လှုပ် သွားလာသော ရေတော်ဖြစ်၏။

Verse 3

उभयतटपुण्यतीर्था प्रक्षालितसकलललोकदुरितौघा । देवमुनिमनुजवन्द्या हरतु सदा नर्मदा दुरितम्

ကမ်းနှစ်ဖက်လုံး၌ ပုဏ္ဏ တီရ္ထများ တန်းစီတည်ရှိ၍၊ လောကအားလုံး၏ အပြစ်ရေကြီးကို ဆေးကြောပေးကာ၊ ဒေဝ၊ မုနိ နှင့် လူသားတို့က ဝတ်ပြုချီးမြှောက်သော နရမဒါသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုရိတကို အစဉ် ဖယ်ရှားပါစေ။

Verse 4

नाशयतु दुरितमखिलं भूतं भव्यं भवच्च भुवि भविनाम् । सकलपवित्रि तव सुधा पुण्यजला नर्मदा भवति

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါတို့၏ အတိတ်၊ အနာဂတ် နှင့် ပစ္စုပ္ပန်မှ ပေါ်ပေါက်လာသော အပြစ်အားလုံးကို သူမ ဖျက်ဆီးပါစေ။ အို အလုံးစုံကို သန့်စင်ပေးသော မိခင်တော်! သင်၏ အမృతတူသော အနှစ်သာရသည် ပုဏ္ဏရေတော် နရမဒါအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 5

तटपुलिनं शिवदेवा यस्या यतयोऽपि कामयन्ते वा । मुनिनिवहविहितसेवा शिवाय मम जायतां रेवा

ကျွန်ုပ်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ရေဝါမြစ် ဖြစ်ပါစေ—သူမ၏ ကမ်းပါးနှင့် သဲပြင်ကို တပသီတို့တောင် ဆန္ဒပြုကြ၏; မုနိအစုအဝေးတို့က ဆည်းကပ်ပူဇော်ကြ၏; သီဝဘုရားကို သစ္စာရှိ၍ မင်္ဂလာပြည့်ဝသူမ ဖြစ်၏။

Verse 6

नारायणं नमस्कृत्वा नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्

နာရာယဏကို နမസ്കာရပြု၍၊ လူတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံး နရကိုလည်း ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ ဒေဝီ စရஸဝတီနှင့် ဗျာသကိုပါ ဦးချ၍၊ ထို့နောက် “ဇေယ” ဟု အောင်မြင်သံကို ကြွေးကြော်ရမည်။

Verse 7

नैमिषे पुण्यनिलये नानाऋषिनिषेविते । शौनकः सत्रमासीनः सूत पप्रच्छ विस्तरात्

ပုဏ္ဏနိလယ နိုင်မိဿ၌၊ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ ရှိသမျှ မဟုတ်၊ မုနိများစွာ လာရောက်ဆည်းကပ်သော အရပ်၌၊ ယဇ్ఞ-စတြ၌ ထိုင်နေသော ရှောနကသည် စူတကို အသေးစိတ် မေးမြန်း하였다။

Verse 8

मन्येऽहं धर्मनैपुण्यं त्वयि सूत सदार्चितम् । पुण्यामृतकथावक्ता व्याससशिष्यस्त्वमेव हि

အို စူတ၊ ငါသည် သင်၌ ဓမ္မနိပုဏ္ဏတရား အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသည်ဟု ယုံကြည်၏။ အကြောင်းမူ သင်သည် ပုဏ္ဏအမృతကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ကထာများကို ဟောကြားသူဖြစ်ပြီး ဗျာသ၏ တပည့်ဖြစ်သည်။

Verse 9

अतस्त्वां परिपृच्छामि धर्मतीर्थाश्रयं कवे । बहूनि सन्ति तीर्थानि बहुशो मे श्रुतानि च

ထို့ကြောင့် ဓမ္မနှင့် တီရ္ထတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ကဗိရေ၊ ငါသည် သင့်ကို မေးမြန်း၏။ တီရ္ထများ များစွာရှိပြီး၊ ငါသည် ထိုအကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားနာခဲ့ပြီးပြီ။

Verse 10

श्रुता दिव्यनदी ब्राह्मी तथा विष्णुनदी मया । तृतीया न मया क्वापि श्रुता रौद्री सरिद्वरा

ဗြဟ္မာ၏ သာယာသန့်ရှင်းသော မြစ်နှင့် ဗိဿဏု၏ မြစ်ကို ငါကြားဖူး၏; သို့သော် တတိယမြစ်—ရုဒ္ရ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မြစ်—ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မကြားဖူး။

Verse 11

तां वेदगर्भां विख्यातां विबुधौघाभिवन्दिताम् । वद मे त्वं महाप्राज्ञ तीर्थपूगपरिष्कृताम्

အို မဟာပညာရှိ၊ ဝေဒဂರ್ಭာဟု ခေါ်လောက်အောင် ဝေဒတို့ကို သယ်ဆောင်ထားသော၊ နတ်အစုအဝေးတို့က ဦးညွှတ်ပူဇော်သော၊ တီရ္ထများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ထင်ရှားသည့် မြစ်အကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 12

कं देशमाश्रिता रेवा कथं श्रीरुद्रसंभवा । तत्संश्रितानि तीर्थानि यानि तानि वदस्व मे

ရေဝါ (နర్మဒါ) သည် မည်သည့်ပြည်နယ်၌ တည်ရှိသနည်း၊ ထို့ပြင် ရုဒ္ရမှ မွေးဖွားသော ဂုဏ်တော်ကြီးမြတ်သူမည်သို့ ဖြစ်သနည်း။ သူမအပေါ်၌ တည်ထောင်ထားသော တီရ္ထတို့—ရှိသမျှကို ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 13

सूत उवाच । साधु पृष्टं कुलपते चरित्रं नर्मदाश्रितम् । चित्रं पवित्रं दोषघ्नं श्रुतमुक्तं च सत्तम

စူတက ပြောသည်—“အို မျိုးရိုးမြင့်၏ အရှင်၊ နর্মဒါနှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းသည့် ဇာတ်ကြောင်းကို သင်ကောင်းစွာ မေးမြန်းခဲ့၏။ ၎င်းသည် အံ့ဩဖွယ်၊ သန့်စင်ပေးသော၊ အပြစ်အနာအဆာကို ဖျက်သိမ်းသော အရာဖြစ်၍၊ နားထောင်ရန်လည်းကောင်း ကြေညာဟောပြောရန်လည်းကောင်း ထိုက်တန်၏၊ အို သတ္တမ။”

Verse 14

वेदोपवेदवेदाङ्गादीन्यभिव्यस्य पूरितः । अष्टादशपुराणानां वक्ता सत्यवतीसुतः

ဝေဒ၊ ဥပဝေဒ၊ ဝေဒಾಂಗတို့နှင့် အခြားအရာများကို ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြဟောကြားပြီးနောက်၊ စတျဝတီ၏ သား (ဗျာသ) သည် ပုရာဏ ၁၈ ပုဒ်၏ ဟောပြောရှင် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 15

तं नमस्कृत्य वक्ष्यामि पुराणानि यथाक्रमम् । येषामभिव्याहरणादभिवृद्धिर्वृषायुषोः

ထိုသူကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုပြီး၊ ပုရာဏများကို အစဉ်လိုက် ဟောပြောမည်။ ယင်းတို့ကို ရိုသေစွာ ရွတ်ဆိုလျှင် ဓမ္မနှင့် အသက်ရှည်ခြင်း တိုးပွားသည်။

Verse 16

श्रुतिः स्मृतिश्च विप्राणां चक्षुषी परिकीर्तिते । काणस्तत्रैकया हीनो द्वाभ्यामन्धः प्रकीर्तितः

ရှရုတိနှင့် စမရိတိတို့ကို ဗိပရတို့၏ မျက်စိနှစ်လုံးဟု ဆိုကြသည်။ တစ်ခုမရှိသူသည် မျက်စိတစ်လုံးသာရှိသူ၊ နှစ်ခုလုံးမရှိသူသည် မျက်ကန်းဟု ခေါ်သည်။

Verse 17

श्रुतिस्मृतिपुराणानि विदुषां लोचनत्रयम् । यस्त्रिभिर्नयनैः पश्येत्सोऽंशो माहेश्वरो मतः

ရှရုတိ၊ စမရိတိနှင့် ပုရာဏတို့သည် ပညာရှိတို့၏ မျက်စိသုံးလုံးဖြစ်သည်။ မျက်စိသုံးလုံးဖြင့် မြင်နိုင်သူသည် မဟေရှဝရ (ရှီဝ)၏ အစိတ်အပိုင်းဟု မှတ်ယူသည်။

Verse 18

आत्मनो वेदविद्या च ईश्वरेण विनिर्मिता । शौनकीया च पौराणी धर्मशास्त्रात्मिका च या

ဣရှွရက ဖန်ဆင်းထားသော ဝေဒဗိဒ္ဓာသည် အတ္တမန်၏ အမြင့်ဆုံး အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆိုင်သည်။ ထို့ပြင် ရှောနကနှင့် ဆက်နွယ်သော ပုရာဏိက အစဉ်အလာလည်း ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ သဘောတရားသည် ဓမ္မရှာස්တရ ဖြစ်သည်။

Verse 19

तिस्रो विद्या इमा मुख्याः सर्वशास्त्रविनिर्णये । पुराणं पञ्चमो वेद इति ब्रह्मानुशासनम्

ရှာස්တရအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ဤဗိဒ္ဓာသုံးပါးသည် အဓိကဖြစ်သည်။ “ပုရာဏသည် ဝေဒ ပဉ္စမ” ဟူသည်မှာ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 20

यो न वेद पुराणं हि न स वेदात्र किंचन । कतमः स हि धर्मोऽस्ति किं वा ज्ञानं तथाविधम्

ပုရာဏကို မသိသူသည် ဤလောက၌ အရာမသိသူပင် ဖြစ်၏။ ထိုသူ၌ သာသနာဓမ္မ အဘယ်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း၊ ထိုကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာလည်း အဘယ်မှာ ရှိမည်နည်း။

Verse 21

अन्यद्वा तत्किमत्राह पुराणे यन्न दृश्यते । वेदाः प्रतिष्ठिताः पूर्वं पुराणे नात्र संशयः

ဤနေရာ၌ ထပ်မံ ဘာပြောစရာရှိသနည်း။ ပုရာဏ၌ မတွေ့ရသောအရာသည် (အမှန်တကယ်) မတွေ့ရပေ။ ဝေဒများသည်လည်း ပုရာဏ၌ပင် အရင်ဆုံး တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 22

बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रतरिष्यति । इतिहासपुराणैश्च कृतोऽयं निश्चयः पुरा

ဝေဒသည် အနည်းငယ်သာ ကြားနာထားသူကို ကြောက်ရွံ့၏—“ဤသူသည် ငါ့ကို မှားယွင်းနားလည်ကာ ကျော်လွန်လိမ့်မည်” ဟု ထင်သောကြောင့်။ ထို့ကြောင့် ရှေးကာလမှစ၍ အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့ဖြင့် ဤအတည်ပြုချက်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်—ဝေဒကို သန့်ရှင်းသော ပုံပြင်တော်နှင့် အစဉ်အလာ၏ အထောက်အကူဖြင့်သာ ချဉ်းကပ်ရမည်။

Verse 23

आत्मा पुराणं वेदानां पृथगंगानि तानि षट् । यच्च दृष्टं हि वेदेषु तद्दृष्टं स्मृतिभिः किल

ပုရာဏသည် ဝေဒတို့၏ အသက်ရှူသံကဲ့သို့သော အတ္တဖြစ်ပြီး၊ ဝေဒ၏ အင်္ဂါခြောက်ပါးသည် သီးခြား အထောက်အကူအဖြစ် တည်ရှိသည်။ ဝေဒ၌ တွေ့ရသမျှကို စမෘတိများတွင်လည်း တွေ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 24

उभाभ्यां यत्तु दृष्टं हि तत्पुराणेषु गीयते । पुराणं सर्वशास्त्राणां प्रथमं ब्रह्मणः स्मृतम्

ဝေဒနှင့် စမෘတိ နှစ်ဖက်လုံးတွင် တွေ့မြင်ရသော သင်ခန်းစာတော်သည် ပုရာဏများတွင်ပင် သီဆိုချီးမွမ်းကြသည်။ ပုရာဏသည် သာသနာစာတမ်း (śāstra) အားလုံးအနက် ပထမဆုံးဟု မှတ်မိကြပြီး—ဗြဟ္မာမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 25

अनन्तरं च वक्त्रेभ्यो वेदास्तस्य विनिर्गताः । पुराणमेकमेवासीदस्मिन् कल्पान्तरे मुने

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်များမှ ဝေဒများ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သို့သော် မုနိရေ၊ အရင်က ကလ္ပအဆုံးကာလတွင် ပုရာဏ တစ်စောင်တည်းသာ ရှိခဲ့သည်။

Verse 26

त्रिवर्गसाधनं पुण्यं शतकोटिप्रविस्तरम् । स्मृत्वा जगाद च मुनीन्प्रति देवश्चतुर्मुखः

အလွန်ပုဏ္ဏမင်္ဂလာရှိသော ပုရာဏကို သတိရလျက်—သုံးပါးသော ပုရုෂာဓာရ္ထ (တရား၊ အကျိုး၊ အလို) ကို ပြည့်စုံစေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ရာကုဋိအထိ ကျယ်ပြန့်သော အကျယ်အဝန်းရှိသဖြင့်—မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာသည် မုနိတို့အား ဟောကြား하였다။

Verse 27

प्रवृत्तिः सर्वशास्त्राणां पुराणस्याभवत्ततः । कालेनाग्रहणं दृष्ट्वा पुराणस्य ततो मुनिः

ထိုပုရာဏမှပင် အခြားသော သာသနာကျမ်း (ရှာစတြာ) အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် အချိန်ကြာလာသဖြင့် ပုရာဏကို မှန်ကန်စွာ မထိန်းသိမ်း မနားလည်တော့သည်ကို မြင်၍ မုနိသည် ထိန်းသိမ်းရန် အစီအစဉ် ချမှတ်하였다။

Verse 28

व्यासरूपं विभुः कृत्वा संहरेत्स युगे युगे । अष्टलक्षप्रमाणे तु द्वापरे द्वापरे सदा

အရှင်သည် ယုဂတိုင်းတွင် ဗျာသရုပ်ကို ခံယူ၍ ထိုကျမ်းကို စုစည်းကာ စနစ်တကျ စီစဉ်တင်ပြသည်။ ဒွာပရယုဂတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း အရှစ်သိန်း (၈ လက္ခ) အတိုင်းအတာဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 29

तदष्टादशधा कृत्वा भूलोकेऽस्मिन् प्रभाष्यते । अद्यापि देवलोके तच्छतकोटिप्रविस्तरम्

ထိုကျမ်းကို အပိုင်း ၁၈ ပိုင်း ခွဲ၍ လူ့လောက (ဘူလောက) တွင် ဟောကြားပြန့်ပွားစေသည်။ ယနေ့တိုင် ဒေဝလောက၌မူ ၎င်းသည် ရာကုဋိအထိ ကျယ်ပြန့်သော မဟာဝိသാലအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 30

तथात्र चतुर्लक्षं संक्षेपेण निवेशितम् । पुराणानि दशाष्टौ च साम्प्रतं तदिहोच्यते । नामतस्तानि वक्ष्यामि शृणु त्वमृषिसत्तम

ဤနေရာ၌ အကျဉ်းချုပ်အဖြစ် လေးသိန်း (ရှ్లోက/အပိုင်း) ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ယခုအခါ ပုရာဏ ဆယ့်ရှစ်ပါးကို ဤနေရာ၌ ဟောကြားလျက်ရှိသည်။ ယခု ငါသည် အမည်အလိုက် ပြောမည်—အရိရှီတို့အထက်မြတ်သူ၊ သေချာနားထောင်လော့။

Verse 31

सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च । वंशानुचरितं चैव पुराणं पञ्चलक्षणम्

စර්ဂ (ဖန်ဆင်းခြင်း)၊ ပရတိစර්ဂ (ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း)၊ မျိုးရိုးဝင်္သ၊ မန်ဝန္တရ ခေတ်ကာလများ၊ နှင့် မျိုးရိုးအတ္ထုပ္ပတ္တိ—ဘုရင်နှင့် ရိရှီတို့၏ သမိုင်းကഥာ—ဤငါးပါးလက္ခဏာသည် ‘ပုရာဏ’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 32

ब्राह्मं पुराणं तत्राद्यं संहितायां विभूषितम् । श्लोकानां दशसाहस्रं नानापुण्यकथायुतम्

ထိုအထဲတွင် ‘ဗြာဟ္မ ပုရာဏ’ ကို ပထမဦးဆုံးဟု ကြေညာထားပြီး၊ ပြည့်စုံသော သံဟိတာအဖြစ် တင့်တယ်လှပသည်။ ရှလိုက ဆယ်ထောင် ပါဝင်ကာ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ပေးသော ကഥာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်သည်။

Verse 33

पाद्मं च पञ्चपञ्चाशत्सहस्राणि निगद्यते । तृतीयं वैष्णवंनाम त्रयोविंशतिसंख्यया

‘ပဒ္မ ပုရာဏ’ သည် ငါးသောင်းငါးထောင် (ရှလိုက) ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ တတိယမြောက်သည် ‘ဝိုင်ရှ္ဏဝ’ ဟု အမည်ရပြီး အရေအတွက်မှာ နှစ်သောင်းသုံးထောင် (ရှလိုက) ဖြစ်သည်။

Verse 34

चतुर्थं वायुना प्रोक्तं वायवीयमिति स्मृतम् । शिवभक्तिसमायोगाच्छैवं तच्चापराख्यया

စတုတ္ထမြောက်သည် ဝါယု (Vāyu) က ဟောကြားသဖြင့် ‘ဝါယဝီယ’ ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် ရှိဝ (Śiva) အပေါ် ဘက္တိနှင့် ဆက်စပ်နေသဖြင့် အခြားအမည်ဖြင့် ‘ရှೈဝ’ ပုရာဏ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 35

चतुर्विंशतिसंख्यातं सहस्राणि तु शौनक । चतुर्भिः पर्वभिः प्रोक्तं भविष्यं पञ्चमं तथा

အို ရှောနကာ၊ ဤဂ్రন্থ၏ အရွယ်အစားသည် ရှ్లోက ၂၄,၀၀၀ ဟု ဆိုကြ၏။ ပဉ္စမမြောက် ဘဝိෂျ ပုရာဏသည်လည်း ပရဝန် ၄ ပိုင်းဖြင့် သင်ကြားထား၏။

Verse 36

चतुर्दशसहस्राणि तथा पञ्च शतानि तत् । मार्कण्डं नवसाहस्रं षष्ठं तत्परिकीर्तितम्

ထိုပုရာဏသည် ရှ్లోက ၁၄,၅၀၀ ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ မာရကဏ္ဍေယ ပုရာဏတွင် ရှ్లోက ၉,၀၀၀ ရှိပြီး၊ ၎င်းကို ဆဋ္ဌမဟု ကြေညာထား၏။

Verse 37

आग्नेयं सप्तमं प्रोक्तं सहस्राणि तु षोडश । अष्टमं नारदीयं तु प्रोक्तं वै पञ्चविंशतिः

အာဂ္နေယ ပုရာဏကို သတ္တမဟု ကြေညာထားပြီး ရှ్లోက ၁၆,၀၀၀ ပါဝင်၏။ နာရဒီယ ပုရာဏကို အဋ္ဌမဟု ကြေညာထားပြီး ရှ్లోက ၂၅,၀၀၀ ပါဝင်၏။

Verse 38

नवमं भगवन्नाम भागद्वयविभूषितम् । तदष्टादशसाहस्रं प्रोच्यते ग्रन्थसंख्यया

နဝမမြောက်သည် ဘာဂဝတဟု ခေါ်ကြပြီး အပိုင်း ၂ ပိုင်းဖြင့် တင့်တယ်၏။ ဂရন্থအရေအတွက်အရ ရှ్లోက ၁၈,၀၀၀ ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 39

दशमं ब्रह्मवैवर्तं तावत्संख्यमिहोच्यते । लैङ्गमेकादशं ज्ञेयं तथैकादशसंख्यया

ဒသမမြောက်သည် ဘြဟ္မဝৈဝර්တ ပုရာဏဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာတွင်လည်း အရေအတွက်ကို ယခင်ကပြောသကဲ့သို့ တူညီဟု ဆို၏။ လင်္ဂ ပုရာဏကို ဧကာဒသမဟု သိမှတ်ရ며 ရှ్లోက ၁၁,၀၀၀ ဖြင့် ရေတွက်၏။

Verse 40

भागद्वयं विरचितं तल्लिङ्गमृषिपुंगव । चतुर्विंशतिसाहस्रं वाराहं द्वादशं विदुः

အို ရှင်မြတ်သော ရှိတော်မူသည့် ရှင်ရသီကြီး၊ လိင်္ဂပုရာဏသည် အပိုင်းနှစ်ပိုင်းဖြင့် စီစဉ်ရေးသားထားသည်။ ပညာရှိတို့က ဒွါဒသမဟု သိကြသော ဝရာဟပုရာဏတွင် ရှလိုက ၂၄,၀၀၀ ပါရှိသည်။

Verse 41

विभक्तं सप्तभिः खण्डैः स्कान्दं भाग्यवतां वर । तदेकाशीतिसाहस्रं संख्यया वै निरूपितम्

အို ကံကောင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ စကန္ဒပုရာဏသည် ခဏ္ဍ ၇ ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားကို အမှန်တကယ် ၈၁,၀၀၀ ရှလိုက ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 42

ततस्तु वामनं नाम चतुर्दशतमं स्मृतम् । संख्यया दशसाहस्रं प्रोक्तं कुलपते पुरा

ထို့နောက် ‘ဝာမန’ ဟု အမည်ရသော ပုရာဏကို ၁၄ မဟု မှတ်ယူကြသည်။ အို မျိုးရိုးအရှင်၊ ရှေးကာလတွင် ၎င်း၏ အရေအတွက်ကို ၁၀,၀၀၀ ရှလိုက ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 43

कौर्मं पञ्चदशं प्राहुर्भागद्वयविभूषितम् । दशसप्तसहस्राणि पुरा सांख्यपते कलौ

ကောဿမပုရာဏကို ၁၅ မဟု ခေါ်ကြပြီး အပိုင်းနှစ်ပိုင်းဖြင့် တင့်တယ်လှသည်။ အို စာင်ခ္ယာ၏ အရှင်၊ ရှေးကာလ—ကလိယုဂတွင်—၎င်း၏ အရေအတွက်ကို ၁၇,၀၀၀ ရှလိုက ဟု ဆိုခဲ့သည်။

Verse 44

मात्स्यं मत्स्येन यत्प्रोक्तं मनवे षोडशं क्रमात् । तच्चतुर्दशसाहस्रं संख्यया वदतां वर

အို ဟောပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါးအဝတား (မတ္စျ) က မနုအား သင်ကြားပေးသော မာတ္စျပုရာဏသည် အစဉ်အလာအရ ၁၆ မ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အရေအတွက်မှာ ၁၄,၀၀၀ ရှလိုက ဖြစ်သည်။

Verse 45

गारुडं सप्तदशमं स्मृतं चैकोनविंशतिः । अष्टादशं तु ब्रह्माण्डं भागद्वयविभूषितम्

ဂါရုဍပုရာဏကို ဆယ့်ခုနစ်မြောက်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဘြဟ္မာဏ္ဍပုရာဏကို ဆယ့်ရှစ်မြောက်ဟု ဆိုကြပြီး အပိုင်းနှစ်ပိုင်းဖြင့် တင့်တယ်လှသည်။

Verse 46

तच्च द्वादशसाहस्रं शतमष्टसमन्वितम् । तथैवोपपुराणानि यानि चोक्तानि वेधसा

ထို (ဘြဟ္မာဏ္ဍပုရာဏ) သည် ဆယ့်နှစ်ထောင်နှင့် တစ်ရာရှစ်ပါး (ရှ్లోက) ပါဝင်သည်။ ထို့အတူ ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာက မိန့်ကြားခဲ့သော ဥပပုရာဏများလည်း ရှိသည်။

Verse 47

इदं ब्रह्मपुराणस्य सुलभं सौरमुत्तमम् । संहिताद्वयसंयुक्तं पुण्यं शिवकथाश्रयम्

ဤအထူးမြတ်သော စောရ (ဥပပုရာဏ) သည် ဘြဟ္မပုရာဏအတွင်း လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သည်။ စံဟိတာနှစ်ခုနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ကုသိုလ်ဖြစ်စေကာ ရှိဝကထာများကို အခြေခံထားသည်။

Verse 48

आद्या सनत्कुमारोक्ता द्वितीया सूर्यभाषिता । सनत्कुमारनाम्ना हि तद्विख्यातं महामुने

ပထမ စံဟိတာကို စနတ်ကူမာရက မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ဒုတိယ စံဟိတာကို နေမင်း (စူရျ) က ပြောကြားခဲ့သည်။ အို မဟာမုနိ၊ ၎င်းသည် “စနတ်ကူမာရ” ဟူသော နာမဖြင့်ပင် ထင်ရှားသည်။

Verse 49

द्वितीयं नारसिंहं च पुराणे पाद्मसंज्ञिते । शौकेयं हि तृतीयं तु पुराणे वैष्णवे मतम्

ပဒ္မပုရာဏတွင် ဒုတိယ (ဥပပုရာဏ) သည် နာရစിംဟ ဖြစ်သည်။ တတိယမှာ စောကေယ ဖြစ်ကြောင်းကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပုရာဏ ပရമ്പရာတွင် ယူဆထားသည်။

Verse 50

बार्हस्पत्यं चतुर्थं च वायव्यं संमतं सदा । दौर्वाससं पञ्चमं च स्मृतं भागवते सदा

စတုတ္ထမှာ ဘာရ္ဟသပတ္တျ ဖြစ်၍၊ ဝါယဝျ သည် အမြဲတမ်း အာဏာတရားအဖြစ် လက်ခံကြ၏။ ပဉ္စမမှာ ဒေါဿဝာသသ ဖြစ်ပြီး၊ ဘာဂဝတ ပရம்பရာ၌လည်း ထိုနည်းတူ အမြဲမှတ်မိကြ၏။

Verse 51

भविष्ये नारदोक्तं च सूरिभिः कथितं पुरा । कापिलं मानवं चैव तथैवोशनसेरितम्

ဘဝိṣျ (ပုရာဏ) တွင် နာရဒ မုနိက ပြောကြားခဲ့သည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ ရှေးကာလ၌ ရှင်သန်သူ ရှိသမျှ ရိရှိတို့ကလည်း ပြန်လည်ဟောကြားခဲ့ကြ၏။ ထို့အတူ ကာပိလ၊ မာနဝ နှင့် ဥရှနသ (ရှုကရာချာရျ) သင်ကြားသမျှလည်း ဖော်ပြထား၏။

Verse 52

ब्रह्माण्डं वारुणं चाथ कालिकाद्वयमेव च । माहेश्वरं तथा साम्बं सौरं सर्वार्थसंचयम्

“(ဤတို့မှာ) ဘြဟ္မာဏ္ဍ၊ ဝါရုဏ၊ ထို့ပြင် ကာလိကာ နှစ်စောင်; ထို့အတူ မာဟေရှဝရ၊ သာမ္ဗ၊ သော်ရ၊ နှင့် သရ္ဝာရ္ထ-သံစယ—ဟူ၍ အမည်များကို ခေါ်ဆိုကြ၏။”

Verse 53

पाराशरं भागवतं कौर्मं चाष्टादशं क्रमात् । एतान्युपपुराणानि मयोक्तानि यथाक्रमम्

“(ထို့နောက်) ပါရာရှရ၊ ဘာဂဝတ၊ နှင့် ကော်ရ္မ—ဤသို့ အစဉ်လိုက် အဋ္ဌာဒశ ဖြစ်၏။ ဤ အုပပုရာဏ များကို ငါသည် ရှိသကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် ဟောကြားခဲ့၏။”

Verse 54

पुराणसंहितामेतां यः पठेद्वा शृणोति च । सोऽनन्तपुण्यभागी स्यान्मृतो ब्रह्मपुरं व्रजेत्

“ဤ ပုရာဏ-သံဟိတာ ကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိ၏။ သေဆုံးပြီးနောက် ဘြဟ္မာ၏ နေရာ (ဘြဟ္မပုရ) သို့ ရောက်လိမ့်မည်။”