दधीचाश्रमगमनम् — Viṣṇu’s Disguise and Dadhīca’s Fearlessness (Kṣu’s Request)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । क्षुवस्य हितकृत्येन दधीचस्याश्रमं ययौ । विप्ररूपमथास्थाय भगवान् भक्तवत्सलः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—က்ஂရှုဝ၏ အကျိုးအတွက်၊ ဘက္တဝတ္ဆလ ဖြစ်သော ဘုရားသခင်မြတ်သည် ဒဓီချိ၏ အာရှရမ်သို့ သွား၍ ဗြာဟ္မဏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 2

दधीचं प्राह विप्रर्षिमभिवंद्य जगद्गुरुः । क्षुवकार्य्यार्थमुद्युक्तश्शैवेन्द्रं छलमाश्रितः

ဒဓီချိ ဗြာဟ္မဏ ရှင်ရသီကို ဂါရဝပြု၍ ဂျဂတ်ဂုရုက မိန့်တော်မူ၏။ မိမိအလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ဒိုင်တျယတို့၏ ရန်သူ အိန္ဒြာသည် လှည့်ကွက်တစ်ရပ်ကို အားကိုးခဲ့၏။

Verse 3

विष्णुरुवाच । भो भो दधीच विप्रर्षे भवार्चनरताव्यय । वरमेकं वृणे त्वत्तस्तद्भवान् दातुमर्हति

ဗိෂ္ဏုမိန့်တော်မူသည်—“အို ဒဓီချိ ဗြာဟ္မဏ ရှင်ရသီမြတ်၊ ဘဝ (သီဝဘုရား) ကို ပူဇော်ခြင်း၌ မလျော့မတင်း တည်ကြည်သူ၊ သင်ထံမှ အပေးအယူတစ်ပါးကို ငါ တောင်းခံ၏။ ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့အား ပေးသနားလော့။”

Verse 4

ब्रह्मोवाच । याचितो देवदेवेन दधीचश्शैवसत्तमः । क्षुवकार्यार्थिना शीघ्रं जगाद वचनं हरिम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ဒေဝဒေဝ (ဒေဝတို့၏ ဒေဝ) က တောင်းပန်သောအခါ၊ ရှိုင်ဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒဓီချိ ရှင်ရသီသည်၊ လုပ်ငန်းအတွက် အကူအညီရှာ၍ ရောက်လာသော ဟရီ (ဗိṣ္ဏု) ထံသို့ ချက်ချင်း စကားဆို၏။

Verse 5

दधीच उवाच । ज्ञातं तवेप्सितं विप्र क्षुवकार्यार्थमागतः । भगवान् विप्ररूपेण मायी त्वमसि वै हरिः

ဒဓီချာက ပြောသည်။ «ဗြာဟ္မဏရေ၊ သင်လိုအပ်သမျှကို ငါသိပြီးပြီ—သင်သည် ဆံပင်ညှပ်သမား၏ အလုပ်ကိစ္စအတွက် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် သင်သည် မာယာကို ကိုင်တွယ်နိုင်သော အံ့ဩဖွယ် အရှင် ဟရိ (ဗိṣṇု) ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပြီး ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 6

भूतं भविष्यं देवेश वर्तमानं जनार्दन । ज्ञानं प्रसादाद्रुद्रस्य सदा त्रैकालिकं मम

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အို ဇနာရဒန—ရုဒြ၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ငါ၏ပညာသည် အချိန်သုံးကာလလုံးတွင် အမြဲတမ်းပြည့်စုံ၍ အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်ကို သိမြင်၏။

Verse 7

त्वां जानेहं हरिं विष्णुं द्विजत्वं त्यज सुव्रत । आराधितोऽसि भूपेन क्षुवेण खलबुद्धिना

“ငါသည် သင်ကို ဟရီ—ဗိဿနု ဟု သိ၏။ အို ကတိသစ္စာကောင်းသောသူ၊ ဗြာဟ္မဏအဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားခြင်းကို စွန့်လွှတ်လော့။ မကောင်းသောစိတ်ရှိသည့် ဘုရင် က္ရှုဝက သင့်ကို ပူဇော်၍ ခေါ်ယူထားသည်။”

Verse 8

जाने तवैव भगवन् भक्तवत्सलतां हरे । छलं त्यज स्वरूपं हि स्वीकुरु स्मर शंकरम्

အို ဘုရားသခင်၊ အို ဟရီ၊ သင်၏ ဘက္တများအပေါ် ချစ်ခင်ကြင်နာသည့် သဘောကို ငါကောင်းစွာ သိ၏။ ထို့ကြောင့် ဤအယောင်ဆောင်မှုကို စွန့်၍ မိမိ၏ အစစ်အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ သင်္ကရကို သတိရလော့။

Verse 9

अस्ति चेत्कस्यचिद्भीतिर्भवार्चनरतस्य मे । वक्तुमर्हसि यत्नेन सत्यधारणपूर्वकम्

ဘဝ (သီဝ) ကို ပူဇော်ရာတွင် စိတ်နှလုံးတည်ကြည်သော ငါ့အတွက် ကြောက်ရွံ့စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလျှင်၊ သင်သည် သစ္စာနှင့် တည်ကြည်မှုကို အခြေခံကာ သေချာစွာ ကြိုးစား၍ ငါ့အား ပြောကြားသင့်၏။

Verse 10

वदामि न मृषा क्वापि शिवस्मरणसक्तधीः । न बिभेमि जगत्यस्मिन्देवदैत्यादिकादपि

ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မုသာမပြော။ စိတ်သည် ရှီဝကို သတိရခြင်း၌ စွဲလမ်းနေသဖြင့် ဤလောက၌ နတ်၊ ဒေဝ၊ ဒೈತ್ಯ စသည့်အရာများကိုပါ မကြောက်ရွံ့။

Verse 11

विष्णुरुवाच । भयं दधीच सर्वत्र नष्टं च तव सुव्रत । भवार्चनरतो यस्माद्भवान्सर्वज्ञ एव च

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်— «အို ဒဓီချာ၊ သီလဝတီကောင်းသော မုနိရေ၊ သင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် အရပ်ရပ်၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဘဝ (သီဝ) ကို ပူဇော်အာရုံပြုသူဖြစ်သဖြင့် သင်သည် အမှန်တကယ် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 12

बिभेमीति सकृद्वक्तुमर्हसि त्वं नमस्तव । नियोगान्मम राजेन्द्र क्षुवात् प्रतिसहस्य च

«တစ်ကြိမ်သာ ‘ကျွန်ုပ်ကြောက်သည်’ ဟု ပြောရုံဖြင့် လုံလောက်၏—သင်အား နမස්ကာရပြုပါ၏။ အို အရှင်တို့၏ အရှင်၊ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်အမိန့်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထွက်ပေါ်လာသော နှာချေခြင်းနှင့် ရယ်မောခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ဖြစ်၏»။

Verse 13

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वापि तद्वाक्यं विष्णोस्स तु महामुनिः । विहस्य निर्भयः प्राह दधीचश्शैवसत्तमः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— ဗိဿနု၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက်တွင်ပင်၊ မဟာမုနိ ဒဓီချာ—သီဝဘက်တတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—သည် ရယ်မောကာ မကြောက်မရွံ့ဖြင့် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 14

दधीच उवाच । न बिभेमि सदा क्वापि कुतश्चिदपि किंचन । प्रभावाद्देवदेवस्य शंभोस्साक्षात्पिनाकिनः

ဒဓီချာက ပြောသည်— «ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်နေရာ၌မဆို၊ မည်သည့်အချိန်၌မဆို၊ မည်သူ့ထံမှမဆို၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ပါ။ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော သမ္ဘု—ပင်ာကင် (ပင်ာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော) အရှင်၏ ထင်ရှားသော အာနုဘော်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏»။

Verse 15

ब्रह्मोवाच । ततस्तस्य मुनेः श्रुत्वा वचनं कुपितो हरिः । चक्रमुद्यम्य संतस्थौ दिधक्षुमुनिसत्तमम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— ထိုမုနိ၏ စကားကို ကြားသော် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ဒေါသထွက်လေ၏။ စက်ရကို မြှောက်ကာ မုနိအမြတ်ဆုံးကို မီးရှို့လိုသဖြင့် အဆင်သင့် ရပ်တည်လေ၏။

Verse 16

अभवत्कुंठितं तत्र विप्रे चक्रं सुदारुणम् । प्रभावाच्च तदीशस्य नृपतेस्संनिधावपि

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုနေရာ၌ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စက်ရလည်း ထိုအရှင်၏ အလွန်အမင်း အာနုဘော်ကြောင့် မျက်နှာပြင်မထက်တော့ဘဲ မိုက်သွား၏၊ မင်း၏ ရှေ့တော်၌ပင် ဖြစ်သော်လည်း။

Verse 17

दृष्ट्वा तं कुंठितास्यं तच्चक्रं विष्णुं जगाद ह । दधीचस्सस्मितं साक्षात्सदसद्व्यक्ति कारणम्

စက်ရကိုင်ထားပြီး စိတ်ပျက်၍ မျက်နှာကျနေသော ဗိဿနုကို မြင်သော်၊ ရှင်သန်သူ ဒဓီချ မျက်နှာပြုံးလျက် သူ့အား မိန့်ကြား၏။ ဒဓီချသည် အမြင့်ဆုံး အကြောင်းတရားက မြင်ရသည့်အရာနှင့် မမြင်ရသည့်အရာတို့ကို ပေါ်ထွန်းစေရာ၌ ထင်ရှားသော ကိရိယာတော်တည်း။

Verse 18

दधीच उवाच । भगवन् भवता लब्धं पुरातीव सुदारुणम् । सुदर्शनमिति ख्यातं चक्रं विष्णोः प्रयत्नतः । भवस्य तच्छुभं चक्रं न जिघांसति मामिह

ဒဓီချက မိန့်သည်— «အို အရှင်မြတ်၊ ရှေးကာလ၌ သင်သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဗိဿနု၏ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စက်ရကို ရရှိခဲ့သည်၊ ‘သုဒဿန’ ဟု ကျော်ကြား၏။ သို့သော် ဘဝ (ရှီဝ) ၏ မင်္ဂလာစက်ရသည် ဤနေရာ၌ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါ»။

Verse 19

भगवानथ क्रुद्धोऽस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः । ब्रह्मास्त्राद्यैः शरैश्चास्त्रैः प्रयत्नं कर्तुमर्हसि

ထို့နောက် ဘဂဝန် ဟရီသည် သူ့အပေါ် ဒေါသထွက်၍ ဘြဟ္မာစတြာမှ စ၍ နတ်အာဝုဓများအားလုံးကို အစဉ်လိုက် အသုံးချကာ၊ အာဝုဓကဲ့သို့သော မြားများနှင့်တကွ အပြည့်အဝ ကြိုးစား၍ သူ့ကို နှိမ်နင်းရန် လုပ်ဆောင်၏။

Verse 20

ब्रह्मोवाच । स तस्य वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा नि्र्वीर्य्यमानुषम् । ससर्जाथ क्रुधा तस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ သူ၏စကားကို ကြား၍ အားနည်းသွားသော လူကို မြင်သော် ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) သည် ဒေါသဖြင့် ထိုသူအပေါ်သို့ မိမိ၏ ဒေဝအာယုဓများအားလုံးကို တစ်လက်တစ်လက် အစဉ်လိုက် ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 21

चक्रुर्देवास्ततस्तस्य विष्णोस्साहाय्यमादरात् । द्विजेनैकेन संयोद्धुं प्रसृतस्य विबुद्धयः

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာတောက်ပသော ဒေဝတော်များသည် လေးစားစွာဖြင့် ဗိဿဏု၏ အကူအညီကို တောင်းခံကာ တိုက်ပွဲသို့ ရှေ့တိုးလာသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

Verse 22

चिक्षिपुः स्वानि स्वान्याशु शस्त्राण्यस्त्राणि सर्वतः । दधीचोपरि वेगेन शक्राद्या हरिपाक्षिकाः

ထို့နောက် ဟရီ၏ဘက်တော်နှင့် တစ်ဖက်တည်းရပ်တည်သော သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) နှင့် အခြားဒေဝတော်များသည် မိမိတို့၏ လက်နက်များနှင့် အစတြာများကို အရပ်ရပ်မှ လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်ကာ ဒဓီစိထံသို့ အားပြင်းစွာ တိုးဝင်လာကြသည်။

Verse 23

कुशमुष्टिमथादाय दधीचस्संस्मरन् शिवम् । ससर्ज सर्वदेवेभ्यो वज्रास्थि सर्वतो वशी

ထို့နောက် ဒဓီစ (Dadhīca) သည် ကုရှမြက်ကို လက်တစ်မုဋ္ဌာယူကာ သီဝ (Śiva) ကို သတိရလျက်၊ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်သော မုနိသည် ဒေဝတော်အားလုံးထံ မိမိ၏ အရိုးများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်—ဗဇ္ရ (vajra) ဖြစ်ရန် သင့်တော်သော အရိုးများဖြစ်သည်။

Verse 24

शंकरस्य प्रभावात्तु कुशमुष्टिर्मुनेर्हि सा । दिव्यं त्रिशूलमभवत् कालाग्निसदृशं मुने

သို့ရာတွင် သင်္ကရာ (Śaṅkara) ၏ ဒိဗ္ဗအာနုဘော်ကြောင့် မုနိ၏ ထိုကုရှမြက်လက်မုဋ္ဌာသည် ကာလာဂ္နိ (kālāgni) ကဲ့သို့ တောက်လောင်သော ကောင်းကင်တန်ခိုးရှိ သုံးခွ (triśūla) အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

Verse 25

दग्धुं देवान् मतिं चक्रे सायुधं सशिखं च तत् । प्रज्वलत्सर्वतश्शैवं युगांताग्र्यधिकप्रभम्

သူသည် နတ်တို့ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန် စိတ်ကူးဆုံးဖြတ်하였다။ ထိုရှိုင်ဝ အင်အားသည် လက်နက်တပ်ဆင်ကာ မီးတောင်ထိပ်ကဲ့သို့ မီးခေါင်းဆောင်၍ အရပ်ရပ်၌ တောက်လောင်ကာ ယုဂအဆုံးကာလ၏ အမြင့်မားဆုံး မီးတောက်ထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 26

नारायणेन्दुमुख्यैस्तु देवैः क्षिप्तानि यानि च । आयुधानि समस्तानि प्रणेमुस्त्रिशिखं च तत्

ထို့နောက် နာရာယဏနှင့် အိန္ဒုတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားများက ပစ်လွှတ်ခဲ့သမျှ လက်နက်အားလုံးသည် ရိုသေစွာ ဦးညွတ်ကန်တော့ကြ၏။ ထို့အပြင် သုံးချွန်သင်္ကေတ “တရိရှိခ” လည်း ကန်တော့လေ၏။

Verse 27

देवाश्च दुद्रुवुस्सर्वे ध्वस्तवीर्या दिवौकसः । तस्थौ तत्र हरिर्भीतः केवलं मायिनां वरः

ကောင်းကင်နေ ဒေဝတားအားလုံးသည် အင်အားပျက်စီးသဖြင့် ထွက်ပြေးကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ဟရီ (ဗိဿဏု) တစ်ဦးတည်းသာ ကြောက်ရွံ့လျက် ရပ်နေ၏—မாயာကို ကိုင်တွယ်သူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ကျော်ကြားသော်လည်း။

Verse 28

ससर्ज भगवान् विष्णुः स्वदेहात्पुरुषोत्तमः । आत्मनस्सदृशान् दिव्यान् लक्षलक्षायुतान् गणान्

ထို့နောက် ဘဂဝန် ဗိဿဏု—ပုရုရှောတ္တမ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးပုရုရှ—သည် မိမိကိုယ်ခန္ဓာမှ တန်ခိုးတော်တူညီသည့် ဒေဝီယ အဖွဲ့အစုကြီးများကို လက္ခလက္ခ အယုတအယုတ အရေအတွက်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပေါ်ထွန်းစေ၏။

Verse 29

ते चापि युयुधुस्तत्र वीरा विष्णुगणास्ततः । मुनिनैकेन देवर्षे दधीचेन शिवात्मना

ထိုနေရာတွင် ဗိဿဏုဂဏ ဝီရသူရဲများလည်း တိုက်ခိုက်ကြ၏။ သို့သော် သူတို့ကို တစ်ဦးတည်းသော မုနိ—ဒေဝရ္ဓိ ဒဓီချိ—က တားဆီးတော်မူ၏၊ သူ၏အတ္တသည် ရှိဝ၌ တည်မြဲနေသူဖြစ်၏။

Verse 30

ततो विष्णुगणान् तान्वै नियुध्य बहुशो रणे । ददाह सहसा सर्वान् दधी चश्शैव सत्तमः

ထို့နောက် ဗိဿဏု၏ အဖွဲ့သားတို့ကို စစ်မြေပြင်၌ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်၊ ရှိုင်ဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် ချက်ချင်းပင် အားလုံးကို မီးလောင်စေ၍ ပြာဖြစ်သွားစေ၏။

Verse 31

ततस्तद्विस्मयाथाय दधीचेस्य मुनेर्हरिः । विश्वमूर्तिरभूच्छीघ्रं महामायाविशारदः

ထို့နောက် မုနိ ဒဓီစိ၏ စိတ်၌ အံ့ဩမှု ပေါ်ထွန်းစေရန် မဟာမာယာ၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို ကျွမ်းကျင်သော ဟရီ (ဗိဿနု) သည် လျင်မြန်စွာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်—ဗိශ්ဝရူပကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 32

तस्य देहे हरेः साक्षादपश्यद्द्विजसत्तमः । दधीचो देवतादीनां जीवानां च सहस्रकम्

ဟရီ၏ ကိုယ်တော်အတွင်း၌ပင် အမြင့်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏ ဒဓီစိသည် ဟရီကို တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ ဒေဝတားတို့မှ စ၍ အသက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ထောင်ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 33

भूतानां कोटयश्चैव गणानां कोटयस्तथा । अंडानां कोटयश्चैव विश्वमूतस्तनौ तदा

ထိုအခါ သူ၏ ကိုယ်တော်အတွင်း၌ သတ္တဝါများ ကုဋေကုဋေ၊ သီဝ၏ ဂဏများလည်း ကုဋေကုဋေ၊ စကြဝဠာအဏ္ဍများ (ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ) လည်း ကုဋေကုဋေ ရှိခဲ့၍၊ အမှန်တကယ် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် သူ့အတွင်း၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 34

दृष्ट्वैतदखिलं तत्र च्यावनिस्सततं तदा । विष्णुमाह जगन्नाथं जगत्स्तु वमजं विभुम्

ဤအရာအားလုံးကို မြင်ပြီးနောက် မုနိ ချျာဝနသည် စကြဝဠာ၏ အရှင် ဗိဿနု (ဟရီ) ကို အမြဲတစေ ချီးမွမ်း၍ မိန့်ကြားလေ၏—အင်အားကြီးသော၊ မမွေးဖွားသော (အဇ)၊ လောကတည်ရာ အနုမြူသဘော အခြေခံတော်မူသူဟု။

Verse 35

दधीच उवाच । मायां त्यज महाबाहो प्रतिभासो विचारतः । विज्ञातानि सहस्राणि दुर्विज्ञेयानि माधव

ဒဓီချိမိန့်သည်—“အို မဟာဗာဟို၊ မာယာကို စွန့်လွှတ်လော့။ စိစစ်၍ တွေးခေါ်လျှင် ဤလောကသည် ထင်မြင်ပေါ်လွင်မှုသာ ဖြစ်သည်။ အို မာဓဝ၊ သိထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည့် အရာများ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း အလွန်သိမ်မွေ့သော သစ္စာတရားသည် သိရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။”

Verse 36

मयि पश्य जगत्सर्वं त्वया युक्तमतंद्रितः । ब्रह्माणं च तथा रुद्रं दिव्यां दृष्टिं ददामि ते

ငါနှင့် တစ်စိတ်တစ်ဝိညာဉ်တည်း ပေါင်းစည်း၍ မပျင်းမနွမ်းဘဲ ငါအတွင်း၌ စကြဝဠာအလုံးစုံကို ကြည့်ရှုလော့။ သင်သည် ဗြဟ္မာနှင့် ရုဒြကိုပါ မြင်နိုင်စေရန် ဒိဗ္ဗဒർശနကို ငါပေးအပ်မည်။

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा दर्शयामास स्वतनौ निखिलं मुनिः । ब्रह्मांडं च्यावनिश्शंभुतेजसा पूर्णदेहकः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိသည် မိမိ၏ကိုယ်အတွင်း၌ စကြဝဠာအလုံးစုံကို ထင်ရှားပြသ하였다။ ထို့ပြင် သမ္ဘု၏ တေဇောရောင်ခြည်ကြောင့် ဗြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဥ) ကို လှုပ်ရှားရွေ့လျားစေခဲ့သည်—သူ၏ကိုယ်သည် ထိုဒိဗ္ဗအင်အားဖြင့် ပြည့်စုံလာသောသူဖြစ်၏။

Verse 38

ददाह विष्णुं देवेशं दधीचश्शैवसत्तमः । संस्मरञ् शंकरं चित्ते विहसन् विभयस्सुधीः

ရှဲဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒဓီချ မုနိသည် နှလုံး၌ ရှင်ကရကို သတိရလျက်၊ ဘေးကင်းစွာ ရယ်မောကာ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင် ဗိဿဏုကိုတောင် မီးလောင်စေ하였다။

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे विष्णुदधीचयुद्धवर्णनो नाम नवत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် “ဗိဿနုနှင့် ဒဓီချိ တိုက်ပွဲဖော်ပြချက်” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၃၉ သည် သီရိ ရှီဝ မဟာပုရာဏ၏ ဒုတိယပိုင်း၊ ရုဒြသံဟိတာ ဒုတိယတွင်၊ စတီခဏ္ဍ ဟု ခေါ်သော ဒုတိယခွဲပိုင်းအတွင်း၌ ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एतच्छुत्वा मुनेस्तस्य वचनं निर्भयस्तदा । शंभुतेजोमयं विष्णुश्चुकोपातीव तं मुनिम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုမုနိ၏စကားကိုကြားသော်၊ ရှမ္ဘု(ရှီဝ)၏မီးတောက်သကဲ့သို့သောတေဇောဖြင့်ပြည့်ဝ၍ မကြောက်မရွံ့နေသော ဗိဿနုသည် ထိုမုနိအပေါ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 41

देवाश्च दुद्रुवुर्भूयो देवं नारायणं च तम् । योद्धुकामाश्च मुनिना दधीचेन प्रतापिना

ထို့နောက် နတ်တို့သည် ထိုအရှင် နာရာယဏ (နာရာယဏ) ထံသို့ ထပ်မံအလျင်အမြန်သွားကြ၏။ အကြောင်းမှာ တေဇောဓမ္မဖြင့် တောက်ပသော အင်အားကြီးမုနိ ဒဓီချီနှင့် စစ်တိုက်လိုကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तत्रागमन्मत्संगतः क्षुवः । अवारयंतं निश्चेष्टं पद्मयोनिं हरिं सुरान्

ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ငါနှင့်အတူရှိသော က္ရှုဝ (Kṣuva) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုသူသည် ပဒ္မယောနိ ဗြဟ္မာ၊ ဟရီ(ဗိဿနု) နှင့် အင်အားမဲ့၍ မလှုပ်ရှားနိုင်သော နတ်တို့ကို တားဆီးလေ၏။

Verse 43

निशम्य वचनं मे हि ब्राह्मणो न विनिर्जितः । जगाम निकटं तस्य प्रणनाम मुनिं हरिः

ငါ၏စကားကိုကြားသော် ထိုဗြာဟ္မဏသည် မာနသို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မရှုံးနိမ့်ခဲ့။ ထို့နောက် ဟရီ(ဗိဿနု) သည် သူ့အနီးသို့သွားကာ မုနိအား ဦးချလျက် ပူဇော်နမಸ್ಕာရ ပြုလေ၏။

Verse 44

क्षुवो दीनतरो भूत्वा गत्वा तत्र मुनीश्वरम् । दधीचमभिवाद्यैव प्रार्थयामास विक्लवः

က្សုဝသည် ပိုမိုဒုက္ခရောက်ကာ ထိုနေရာသို့ သွားပြီး မုနိဣශ්ဝရ (မဟာရသီ) ထံ ရောက်하였다။ ဒဓီချီကို ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ စိုးရိမ်ပူပန်လျက် တောင်းပန်လေ၏။

Verse 45

क्षुव उवाच । प्रसीद मुनिशार्दूल शिवभक्तशिरोमणे । प्रसीद परमेशान दुर्लक्ष्ये दुर्जनैस्सह

က្សုဝက ပြောသည်—“ကျေးဇူးပြုပါ မုနိရှာဒူးလ (ရသီတို့အတွင်း ကျား)၊ ရှိဝဘက်တတို့၏ ရတနာမကွတ်တော်။ ကျေးဇူးပြုပါ ပရမေရှာန် (အမြင့်ဆုံးအရှင်)၊ မကောင်းသူတို့အလယ်၌ပင် မြင်ရခက်သော အရှင်တော်။”

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राज्ञस्सुरगणस्य हि । अनुजग्राह तं विप्रो दधीचस्तपसां निधिः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ နတ်တော်တို့၏အဖွဲ့ကို အုပ်စိုးသော မင်း၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ တပဿာ၏ မကုန်ခန်းသော خزာနာဖြစ်သည့် ဗြာဟ္မဏ ရှင်သီ ဒဓီစက သူ့အား ကရုဏာပြု၍ သဘောတူခွင့်ပြု하였다။

Verse 47

अथ दृष्ट्वा रमेशादीन् क्रोधविह्वलितो मुनिः । हृदि स्मृत्वा शिवं विष्णुं शशाप च सुरानपि

ထို့နောက် ရမေရှနှင့် အခြားသူတို့ကို မြင်သော်၊ အမျက်ဒေါသကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရှင်သီသည် နှလုံးထဲ၌ ရှိဝနှင့် ဗိෂ္ဏုကို သတိရကာ နတ်တော်တို့ကိုပင် ကျိန်စာချ하였다။

Verse 48

दधीच उवाच । रुद्रकोपाग्निना देवास्सदेवेंद्रा मुनीश्वराः । ध्वस्ता भवंतु देवेन विष्णुना च समं गणैः

ဒဓီစက ပြောသည်။ «ရုဒြ၏ အမျက်မှ ပေါက်ဖွားသော မီးဖြင့် နတ်တော်တို့သည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ၊ မဟာမုနိတို့ပါ တို့လည်း လောင်ကျွမ်းပျက်စီးကြပါစေ။ ထို့ပြင် ဗိෂ္ဏုလည်း သူ၏ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့နှင့်တကွ အလုံးစုံ ပျက်စီးပါစေ»။

Verse 49

ब्रह्मोवाच । एवं शप्त्वा सुरान् प्रेक्ष्य क्षुवमाह ततो मुनिः । देवैश्च पूज्यो राजेन्द्र नृपैश्चैव द्विजोत्तमः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ နတ်တို့ကို ကျိန်စာချပြီး သူတို့ကို ကြည့်ကာ မုနိသည် ထို့နောက် က္ရှုဝအား ပြော၏။ «အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဤ ဗြာဟ္မဏ ဥတ္တမသည် နတ်တို့နှင့် မင်းတို့ကပါ ပူဇော်ကန်တော့ရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 50

ब्राह्मणा एव राजेन्द्र बलिनः प्रभविष्णवः । इत्युक्त्वा स स्फुट विप्रः प्रविवेश निजाश्रमम्

«အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အမှန်တကယ် အင်အားကြီး၍ အကြီးမားဆုံး အကျိုးရလဒ်များကို ဆောင်ရွက်နိုင်သူတို့မှာ ဗြာဟ္မဏတို့ပင် ဖြစ်သည်» ဟု ထင်ရှားစွာ ပြောပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 51

दधीचमभिवंद्यैव क्षुवो निजगृहं गतः । विष्णुर्जगाम स्वं लोकं सुरैस्सह यथागतम्

ဒဓီချိကို သင့်တော်စွာ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက် က္ရှုသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ဗိဿဏုလည်း နတ်တို့နှင့်အတူ မိမိ၏ သာသနာလောကသို့ မူလလာသကဲ့သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 52

तदेवं तीर्थमभवत् स्थानेश्वर इति स्मृतम् । स्थानेश्वरमनुप्राप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ထိုသို့ဖြင့် ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် «သ္ထာနေရှ္ဝရ» ဟု ကျော်ကြားလာ၏။ သ္ထာနေရှ္ဝရသို့ ရောက်လျှင် ဘက္တသည် သီဝနှင့် စာယုဇ္ယ—တစ်ရပ်တည်းပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိ၏။

Verse 53

कथितस्तव संक्षेपाद्वादः क्षुवदधीचयोः । नृपाप्तशापयोस्तात ब्रह्मविष्ण्वोः शिवं विना

အို ချစ်သူရေ၊ က္ရှုဝနှင့် ဒဓီချိတို့၏ အငြင်းပွားမှုကိုလည်းကောင်း၊ မင်း၏ ကျိန်စာကြောင့် ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတို့အပေါ် ကျရောက်သည့် အကျိုးကိုလည်းကောင်း ငါက အကျဉ်းချုပ် ပြောပြပြီးပြီ။ ဤအရာက သီဝမရှိလျှင် နောက်ဆုံးအမီခံရာနှင့် အဆုံးသတ်ဖြေရှင်းချက် မရှိကြောင်းကို ပြသသည်။

Verse 54

य इदं कीत्तयेन्नित्यं वादं क्षुवदधीचयोः । जित्वापमृत्युं देहान्ते ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

က္ṣုဝနှင့် ဒဓီစ၏ အငြင်းပွားမှုကို ဤသို့ နေ့စဉ်မပြတ် ရွတ်ဆိုသူသည် အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်းကို အနိုင်ယူ၍၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အဆုံးတွင် ဗြဟ္မာလောကသို့ ရောက်ရှိမည်။

Verse 55

रणे यः कीर्तयित्वेदं प्रविशेत्तस्य सर्वदा । मृत्युभीतिभवेन्नैव विजयी च भविष्यति

ဤသို့ ရွတ်ဆိုပြီး စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်သူသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ သေခြင်းကြောက်ရွံ့မှု မကပ်ရောက်ဘဲ၊ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာမည်။