Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 14
सतीदेव्याः योगमार्गेण देहत्यागः — Satī’s Yogic Abandonment of the Body
यत्स्वांगजां सुतां शंभुद्विट् न्यषे धत्समुद्यताम् । महानरकभोगी स मृतये नोऽपराधतः
yatsvāṃgajāṃ sutāṃ śaṃbhudviṭ nyaṣe dhatsamudyatām | mahānarakabhogī sa mṛtaye no'parādhataḥ
သင်၏ကိုယ်မှ မွေးဖွားလာသော သမီးကို—ရှီဝအား သဒ္ဓါဖြင့် အာရုံစိုက်နေသူကို—သင်ပယ်ချခဲ့သောကြောင့်၊ သမ္ဘူကို မုန်းသူသည် မဟာနရက၏ ဒုက္ခဝေဒနာများကို ခံစားရမည်။ သူ၏ သေခြင်းသည် ဘုရားရှင်ကို ပြစ်မှားသော အပြစ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
Satī (addressing Dakṣa)
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Vīrabhadra
Shakti Form: Satī
Role: destructive
FAQs
It teaches that hostility toward Śiva and contempt for sincere devotion (bhakti) is a grave aparādha; such ego-born opposition binds the soul to severe karmic suffering rather than liberation.
Satī defends devotion to Śiva as the accessible Saguna Lord for worship; rejecting Śiva and His devotees is portrayed as spiritually destructive, whereas honoring Śiva (including Liṅga-worship) is dharmic and purifying.
The takeaway is to avoid Śiva-aparādha and cultivate reverent bhakti—daily remembrance of Śiva (e.g., japa of the Pañcākṣarī “Om Namaḥ Śivāya”) with humility and respect for devotees.