दिव्य-भवन-छत्र-निर्माणः तथा देवसमाह्वानम् (Divine Pavilion and Canopy; Summoning the Gods)

Verse 1

राम उवाच । एकदा हि पुरा देवि शंभुः परमसूतिकृत् । विश्वकर्माणमाहूय स्वलोके परतः परे

ရာမက မိန့်သည်။ «အို ဒေဝီ၊ ရှေးကာလတစ်ခါတွင် သမ္ဘူ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အရင်းမြစ်တော်—သည် ဗိශ්ဝကರ್ಮာကို ခေါ်ယူ၍ မိမိ၏လောကသို့၊ အလွန်အလွန်ကိုတောင် ကျော်လွန်သော အထက်တန်းလောကသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်»

Verse 2

स्वधेनुशालायां रम्यं कारयामास तेन च । भवनं विस्तृतं सम्यक् तत्र सिंहासनं वरम्

အဲဒီမှာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင် နွားတဲအတွင်း၌ လှပ၍ စနစ်တကျ စီမံထားသော အိမ်တော်ကြီးကို ဆောက်လုပ်စေခဲ့သည်။ ထိုကျယ်ဝန်းသော အိမ်တော်အတွင်း၌လည်း အထူးမြတ်သော စင်္ဟာသနတော်ကို တင်ထားစေခဲ့သည်။

Verse 3

तत्रच्छत्रं महादिव्यं सर्वदाद्भुत मुत्तमम् । कारयामास विघ्नार्थं शंकरो विश्वकर्मणा

အဲဒီမှာ သင်္ကရသည် ဗိශ්ဝကర్మာအားဖြင့် အလွန်တော်မြတ်၍ ဒေဝီယသတ္တိပြည့်ဝသော အံ့ဩဖွယ် အမြဲတမ်းဖြစ်သော ထီးတော်ကြီးကို အတားအဆီးများ ပယ်ဖျက်ရန်အတွက် ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။

Verse 4

शक्रादीनां जुहावाशु समस्तान्देवतागणान् । सिद्धगंधर्वनागानुपदे शांश्च कृत्स्नशः

ထိုအခါ သကရ (အိန္ဒြာ) မှစ၍ နတ်ဘုရားအစုအဝေးအားလုံးကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူတော်မူပြီး၊ စိဒ္ဓများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ နာဂများကိုလည်း မိမိတို့၏ အဖွဲ့အပါအဝင် အပြည့်အစုံ ခေါ်ယူတော်မူ၏။

Verse 5

देवान् सर्वानागमांश्च विधिं पुत्रैर्मुनीनपि । देवीः सर्वा अप्सरोभिर्नानावस्तुसमन्विताः

နတ်ဘုရားအားလုံး၊ သန့်ရှင်းသော အာဂမများ၊ ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကို သူ၏သားများနှင့် မုနိများပါအဝင်၊ ထို့ပြင် ဒေဝီများအားလုံးနှင့် အပ္စရာများသည် ပူဇော်သကာမျိုးစုံနှင့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများစွာကို ဆောင်ယူကာ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 6

देवानां च तथर्षीणां सिद्धानां फणिनामपि । आनयन्मंगलकराः कन्याः षोडशषोडश

ဒေဝများ၊ ရှိများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် နာဂမင်းများထဲမှပင် မင်္ဂလာကို ဆောင်ယူလာသော ကညာများသည် ဆယ့်ခြောက်နှင့် ဆယ့်ခြောက် အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာကြ၍ သန့်ရှင်းသော မင်္ဂလာပွဲအခမ်းအနားတွင် ပါဝင်ကြသည်။

Verse 7

वीणामृदंगप्रमुखवाद्यान्नानाविधान्मुने । उत्सवं कारयामास वादयित्वा सुगायनैः

အို မုနိ၊ သူမသည် ဗီဏာနှင့် မృဒင်္ဂကို ဦးဆောင်သည့် တူရိယာမျိုးစုံကို တီးခတ်စေပြီး၊ သီချင်းကောင်းကောင်း သီဆိုတတ်သူတို့၏ ချိုမြိန်သော သံစဉ်များနှင့်အတူ မဟာပွဲတော်ကို ကျင်းပစေ하였다။

Verse 8

राजाभिषेकयोग्यानि द्रव्याणि सकलौषधैः । प्रत्यक्षतीर्थपाथोभिः पंचकुभांश्च पूरितान्

သူသည် မင်းတော်အဘိသေကအတွက် သင့်လျော်သော ပစ္စည်းများကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်အမျိုးမျိုးနှင့်အတူ စီစဉ်၍၊ ထင်ရှားသော တီရ္ထရေများဖြင့် ကုမ္ဘ (အဘိသေကအိုး) ငါးလုံးကို ပြည့်စေကာ၊ သီဝ၏ သဂုဏရূপကို မင်္ဂလာသန့်ရှင်းစွာ ပူဇော်ဝန်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 9

तथान्यास्संविधा दिव्या आनयत्स्वगणैस्तदा । ब्रह्मघोषं महारावं कारयामास शंकरः

ထို့နောက် သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ ဂဏများအားဖြင့် အခြားသော ဒိဗ္ဗစီမံကိန်းများကို ဆောင်ယူစေ၍၊ ဗြဟ္မာဃောသ (ဗြဟ္မာမంత్రသံ) ကို မဟာရော်ဝကြီးဖြင့် ထူထောင်အောင် လုပ်စေတော်မူ၏။

Verse 10

अथो हरिं समाहूय वैकुंठात्प्रीतमानसः । तद्भक्त्या पूर्णया देवि मोदतिस्म महेश्वरः

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မဟာဒေဝသည် ဝိုင်ကుంఠမှ ဟရီကို ခေါ်ယူတော်မူ၏။ အို ဒေဝီ၊ ထိုပြည့်စုံသော ဘက္တိကြောင့် အပြည့်အဝ ကျေနပ်သဖြင့် မဟေရှ್ವರသည် အတွင်း၌ ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 11

सुमुहूर्ते महादेवस्तत्र सिंहासने वरे । उपवेश्य हरिं प्रीत्या भूषयामास सर्वशः

မင်္ဂလာအချိန်၌ မဟာဒေဝသည် ထိုနေရာရှိ အထူးမြတ်သော စင်္ဟာသနပေါ်တွင် ဟရီကို ချစ်ခင်စွာ ထိုင်စေပြီး အရာရာဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ပေးတော်မူ၏။

Verse 12

आबद्धरम्यमुकुटं कृतकौतुकमंगलम् । अभ्यषिंचन्महेशस्तु स्वयं ब्रह्मांडमंडपे

ဗြဟ္မာဏ္ဍမဏ္ဍပ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ၌ မဟေရှသည် ကိုယ်တိုင် အဘိသေက (သန့်စင်အလိမ်းအကျွတ်) ကို ဆောင်ရွက်တော်မူပြီး၊ လှပသော မုကုတ်ကို စီစဉ်ကာ မင်္ဂလာကောတုက ရီတိများကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 13

दत्तवान्निखिलैश्वर्यं यन्नैजं नान्यगामि यत् । ततस्तुष्टाव तं शंभुस्स्वतंत्रो भक्तवत्सलः

မိမိ၏ မူလအာဏာတော်၊ အခြားသူထံ မကူးပြောင်းသော အပြည့်အဝ အိုင်ශ්ဝရ്യ (အရှင်သခင်တန်ခိုး) ကို ပေးအပ်တော်မူသဖြင့်၊ လွတ်လပ်အရှင် သမ္ဘူသည် ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ကာ ပီတိဖြင့် ကျေနပ်၍ ထိုသူကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 14

ब्रह्माणं लोककर्तारमवोचद्वचनं त्विदम् । व्यापयन्स्वं वराधीनं स्वतंत्रं भक्तवत्सलः

ထို့နောက် လောကဖန်ဆင်းရှင် ဗြဟ္မာကို ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏—“ငါသည် အရာရာကို လွှမ်းခြုံပျံ့နှံ့နေ၏။ သို့သော် ကောင်းချီးတစ်ရပ်အတွက် ငါသည် ထိုကောင်းချီး၏ စည်းကမ်းအောက်၌ ကိုယ်ကို ထား၏။ အမြဲလွတ်လပ်သော်လည်း ငါသည် ဘက္တများအပေါ် နူးညံ့မေတ္တာရှိ၏။”

Verse 15

महेश उवाच । अतः प्रभृति लोकेश मन्निदेशादयं हरिः । मम वंद्य स्वयं विष्णुर्जातस्सर्वश्शृणोति हि

မဟေရှ မိန့်တော်မူ၏—“ထို့ကြောင့် လောကအရှင်၊ ယခုမှစ၍ ဤဟရီသည် ငါ၏ အမိန့်အောက်၌ လှုပ်ရှား၍ ငါအတွက်လည်း ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ ဖြစ်လာ၏။ အမှန်ပင် ဗိෂ္ဏုကိုယ်တိုင်သည် အရာအားလုံးကို ကြားနာသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာပြီ။”

Verse 16

सर्वैर्देवादिभिस्तात प्रणमत्वममुं हरिम् । वर्णयंतु हरिं वेदा ममैते मामिवाज्ञया

«ချစ်သားရေ၊ နတ်တို့နှင့် အခြားသူတို့အားလုံးနှင့်အတူ ထို ဟရီ (Hari) ကို ဦးချပါ။ ဝေဒများသည် ဟရီကို ချီးမွမ်းစေ—ဤဝေဒတို့သည် ငါ၏အပိုင်ဖြစ်၍ ငါ၏အမိန့်ဖြင့် ငါကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 17

राम उवाच । इत्युक्त्वाथ स्वयं रुद्रोऽनमद्वै गरुडध्वजम् । विष्णुभक्तिप्रसन्नात्मा वरदो भक्तवत्सलः

ရာမက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ရုဒ္ဒရသည် ကိုယ်တိုင် ဂရုဍဓွဇ (ဗိဿနု) ထံ ဦးချလေ၏။ ဗိဿနုဘက်တိကြောင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သဖြင့်၊ ဆုတောင်းပေးတတ်သော အရှင်—ဘက်တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ—က ရိုသေကန်တော့လေ၏။

Verse 18

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैः सर्वरूपसुरैस्तथा । मुनिसिद्धादिभिश्चैवं वंदितोभूद्धरिस्तदा

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားနတ်များ၊ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဒေဝတစုများ၊ ထို့အပြင် မုနိ၊ စိဒ္ဓတို့နှင့် အခြားသူတို့ကလည်း သင့်တော်စွာ ရိုသေကန်တော့ခံရလေ၏။

Verse 19

ततो महेशो हरयेशंसद्दिविषदां तदा । महावरान् सुप्रसन्नो धृतवान्भक्तवत्सलः

ထို့နောက် မဟေရှာသည်—ဘက်တော်ကိုချစ်မြတ်နိုးသူ—ဟရီ၊ ဣရှာ နှင့် စုဝေးလာသော ဒေဝတော်များအပေါ် အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ မြင့်မြတ်သော အာရှီဝါဒများကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 20

महेश उवाच । त्वं कर्ता सर्वलोकानां भर्ता हर्ता मदाज्ञया । दाता धर्मार्थकामानां शास्ता दुर्नयकारिणाम्

မဟေရှာမိန့်တော်မူသည်– «သင်သည် လောကအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်၏။ ငါ၏ အမိန့်တော်အရ သင်သည် ထိန်းသိမ်းသူလည်းဖြစ်၊ ပြန်လည်သိမ်းယူသူလည်းဖြစ်၏။ သင်သည် ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမတို့ကို ပေးသနားသူဖြစ်ပြီး မကောင်းသောအကျင့်ပြုသူတို့ကို အပြစ်ပေးသည့် အုပ်ချုပ်သူဖြစ်၏»။

Verse 21

जगदीशो जगत्पूज्यो महाबलपराक्रमः । अजेयस्त्वं रणे क्वापि ममापि हि भविष्यसि

သင်သည် စကြဝဠာ၏ အရှင်တော်၊ လောကအပေါင်းက ပူဇော်ထိုက်သူ၊ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားနှင့် သူရဲကောင်းပရိယာယ်ရှိသူ ဖြစ်၏။ စစ်မြေပြင် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သင်သည် မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်မည်၊ အမှန်တကယ် ငါ့အတွက်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 22

शक्तित्रयं गृहाण त्वमिच्छादि प्रापितं मया । नानालीलाप्रभावत्वं स्वतंत्रत्वं भवत्रये

ငါပေးအပ်သော အိစ္ဆာ (ဆန္ဒ) စသည်ဖြင့် အင်အားသုံးပါးကို သင် လက်ခံယူလော့။ လောကသုံးပါးအတွင်း သင်သည် ကိုယ်ပိုင်အာဏာအပြည့်ရှိ၍၊ နတ်သဘင်လီလာ အမျိုးမျိုး၏ အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေနိုင်သော လွတ်လပ်အုပ်စိုးမှု ရရှိပါစေ။

Verse 23

त्वद्द्वेष्टारो हरे नूनं मया शास्याः प्रयत्नतः । त्वद्भक्तानां मया विष्णो देयं निर्वाणमुत्तमम्

အို ဟရီ၊ သင့်ကို မုန်းသူတို့ကို ငါသည် အားထုတ်၍ အမှန်တကယ် ဆုံးမမည်။ သို့ရာတွင် သင့်၏ ဘက္တများအား အို ဗိဿဏု၊ ငါသည် အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်ကို ပေးအပ်မည်။

Verse 24

मायां चापि गृहाणेमां दुःप्रणोद्यां सुरादिभिः । यया संमोहितं विश्वमचिद्रूपं भविष्यति

“ဤ မာယာကိုလည်း လက်ခံပါ—နတ်တို့တောင်မှ ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲသောအရာ။ ၎င်းကြောင့် လောကတစ်လုံးလုံး မောဟဖြစ်သွားလျှင် အာရုံမရှိသကဲ့သို့ ထင်မြင်ကာ အင်နတ်ပစ္စည်းပုံစံ ဖြစ်လာမည်။”

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवियोगो नाम पंचविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒြသံဟိတာ၏ ဒုတိယပိုင်း စတီခဏ္ဍ၌ «စတီ၏ ခွဲခွာခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၅ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 26

हृदयं मम यो रुद्रस्स एवाहं न संशयः । पूज्यस्तव सदा सोपि ब्रह्मादीनामपि ध्रुवम्

ငါ့နှလုံးအတွင်းရှိ ရုဒ္ဒရသည် အမှန်တကယ် ငါပင် ဖြစ်၏—သံသယမရှိ။ ထိုသခင်သည် သင်အမြဲ ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်ပြီး၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အတွက်လည်း မလွဲမသွေ ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်သည်။

Verse 27

अत्र स्थित्वा जगत्सर्वं पालय त्वं विशेषतः । नानावतारभेदैश्च सदा नानोति कर्तृभिः

ဤနေရာ၌ တည်နေ၍ ဤလောကအလုံးစုံကို အထူးသဖြင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လော့။ အမြဲတမ်း အဝတားအမျိုးမျိုးဖြင့်လည်းကောင်း၊ လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်သူ အကူအညီပေးသူ မျိုးစုံဖြင့်လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 28

मम लोके तवेदं व स्थानं च परमर्द्धिमत् । गोलोक इति विख्यातं भविष्यति महोज्ज्वलम्

ငါ၏ သာသနာတော်လောက၌ ဤနေရာသည် သင်၏ နေရာတည်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်—အလွန်ချမ်းသာပြည့်စုံ၍ အမြင့်ဆုံး တောက်ပမှုဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ ၎င်းသည် “ဂိုလိုက” ဟူ၍ ထင်ရှားလာကာ အလွန်တောက်ပမြင့်မြတ်လိမ့်မည်။

Verse 29

भविष्यंति हरे ये तेऽवतारा भुवि रक्षकाः । मद्भक्तास्तान् ध्रुवं द्रक्ष्ये प्रीतानथ निजाद्वरात

အို ဟရီ၊ အနာဂတ်၌ မြေပြင်ပေါ်ကို ကာကွယ်သူများအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာမည့် သင်၏ အဝတားတို့သည် ငါ့ကို ဘက်တော်သားဖြစ်ကြလျှင်၊ ငါသည် သူတို့ကို ဝမ်းမြောက်စွာ မြင်တွေ့မည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ ကိုယ်ပိုင်ကရုဏာဖြင့် အမြင့်ဆုံး အကျိုးပေးတော်မူမည်။

Verse 30

राम उवाच । अखंडैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरस्स्वयम् । कैलासे स्वगणैस्तस्मिन् स्वैरं क्रीडत्युमापतिः

ရာမက မိန့်တော်မူသည်။ ဟရီ၏ ပေးအပ်သော မခွဲမကွာ အာဏာတော်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဟရကိုယ်တိုင်—ဉမာပတိ၊ ဉမာ၏ အရှင်—သည် ကိုင်လာသတောင်၌ မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ လွတ်လပ်စွာ ကစားပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 31

तदाप्रभृति लक्ष्मीशो गोपवेषोभवत्तथा । अयासीत्तत्र सुप्रीत्या गोपगोपोगवां पतिः

ထိုအချိန်မှစ၍ လက္ရှ္မီ၏ အရှင်သည် နွားကျောင်းသား၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်တော်မူ၏။ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာ ထိုနေရာသို့ သွားတော်မူပြီး—နွားကျောင်းသားတို့၏ ကာကွယ်ရှင်၊ နွားအုပ်တို့၏ အရှင်—မေတ္တာပါသော ဘက္တိဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 32

सोपि विष्णुः प्रसन्नात्मा जुगोप निखिलं जगत् । नानावतारस्संधर्ता वनकर्ता शिवाज्ञया

ထိုဗိෂ္ဏုသည် စိတ်အေးချမ်း၍ အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ကာကွယ်တော်မူ၏။ အဝတားအမျိုးမျိုးဖြင့် ထမ်းဆောင်သူအဖြစ် ရပ်တည်ကာ၊ ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မိမိတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 33

इदानीं स चतुर्द्धात्रावातरच्छंकराज्ञया । रामोहं तत्र भरतो लक्ष्मणश्शत्रुहेति च

ယခုတွင် သင်္ကရ၏ အမိန့်တော်အရ သူသည် လေးမျိုးခွဲ၍ ဆင်းသက်တော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် ရာမဖြစ်လာပြီး၊ ထို့ပြင် ဘရတ၊ လက္ရှ္မဏ၊ နှင့် သတ္ရုဃ္နလည်း ဖြစ်၏။

Verse 34

अथ पित्राज्ञया देवि ससीतालक्ष्मणस्सति । आगतोहं वने चाद्य दुःखितौ दैवतो ऽभवम्

ထို့နောက်၊ ဒေဝီအို—သီလဝတီအို—အဖေ၏ အမိန့်တော်အရ ငါသည် စီတာနှင့် လက္ရှ္မဏတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောသို့ ဝင်လာခဲ့၏။ ယနေ့တိုင် ငါသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာတောင် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 35

निशाचरेण मे जाया हृता सीतेति केनचित् । अन्वेष्यामि प्रियां चात्र विरही बंधुना वने

ညဉ့်အခါ လှည့်လည်သွားလာသော သတ္တဝါတစ်ဦးသည် ကျွန်ုပ်၏ဇနီး သီတာကို ခေါ်ဆောင်သွားလေပြီ။ ကျွန်ုပ်၏ ချစ်လှစွာသောဇနီးကို ဤတောအုပ်အတွင်း ဆွေမျိုးသားချင်းနှင့်အတူ လိုက်လံရှာဖွေပါမည်။

Verse 36

दर्शनं ते यदि प्राप्तं सर्वथा कुशलं मम । भविष्यति न संदेहो मातस्ते कृपया सति

အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ဖူးမြော်ခွင့်ကို ရရှိခဲ့ပါက ကျွန်ုပ်၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် အာမခံချက်ရှိပါသည်။ အို မိခင်၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ရှိနေသရွေ့ ဤအချက်ကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပါ။

Verse 37

सीताप्राप्तिवरो देवि भविष्यति न संशयः । तं हत्वा दुःखदं पापं राक्षसं त्वदनुग्रहात्

အို နတ်သမီး၊ သီတာကို ပြန်လည်ရရှိမည့် ဆုလာဘ်သည် ဧကန်မလွဲ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။ သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖြစ်စေသော ထိုအပြစ်ရှိသော ရက္ခိုသ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် (ဤအရာသည် အောင်မြင်လိမ့်မည်)။

Verse 38

महद्भाग्यं ममाद्यैव यद्यकार्ष्टां कृपां युवाम् । यस्मिन् सकरुणौ स्यातां स धन्यः पुरुषो वरः

အကယ်၍ သင်တို့နှစ်ဦးသည် ကရုဏာတော်ကို ပြသခဲ့ပါက ယနေ့သည် ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန်ပင် ကံကောင်းလှပါသည်။ သင်တို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ကရုဏာနှင့် သနားကြင်နာမှုကို ရရှိသောသူသည်သာလျှင် အမှန်တကယ် ကောင်းချီးခံစားရသူနှင့် လူတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်ပေသည်။

Verse 39

इत्थमाभाष्य बहुधा सुप्रणम्य सतीं शिवाम् । तदाज्ञया वने तस्मिन् विचचार रघूद्वहः

ဤသို့ အမျိုးမျိုးသောစကားဖြင့် ပြောဆိုပြီးနောက်၊ သီဝနှင့်တစ်တည်းဖြစ်၍ မင်္ဂလာတော်မူသော စတီဒေဝီအား ထပ်ခါထပ်ခါ အလွန်နိမ့်ချစွာ ဦးချကန်တော့လျက်၊ ထို့နောက် ရာဂု၏ ထင်ရှားသော မျိုးဆက်သည် သူမ၏ အမိန့်အတိုင်း ထိုတောအတွင်း လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 40

अथाकर्ण्य सती वाक्यं रामस्य प्रयतात्मनः । हृष्टाभूत्सा प्रशंसन्ती शिवभक्तिरतं हृदि

စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းတည်ငြိမ်ထားသော ရာမ၏ စကားကို ကြားသော် စတီသည် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ နှလုံးအတွင်း၌ ရှိဝဘက္တိ၌ စွဲလမ်းနေသဖြင့် သူ့ကို နှလုံးသားမှ ချီးမွမ်း하였다။

Verse 41

स्मृत्वा स्वकर्म मनसाकार्षीच्छोकं सुविस्तरम् । प्रत्यागच्छदुदासीना विवर्णा शिवसन्निधौ

မိမိ၏ အတိတ်က အပြုအမူကို သတိရသဖြင့် စတီသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုကို ဆွဲယူလာ하였다။ ထို့နောက် မျက်နှာဖျော့၍ မောင့်မဲ့ကာ ရှိဝဘုရား၏ အနီးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်하였다။

Verse 42

अचिंतयत्पथि सा देवी संचलंती पुनः पुनः । नांगीकृतं शिवोक्तं मे रामं प्रति कुधीः कृता

လမ်းပေါ်တွင် နတ်သမီးသည် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားနေ၏— «ရှင်ဝဘုရား ပြောကြားသည့် အကြံကို ငါ မလက်ခံခဲ့။ ရာမအပေါ် ငါသည် မှားယွင်းသော အမြင်ဖြင့် ပြုမိခဲ့သည်» ဟု။

Verse 43

किमुत्तरमहं दास्ये गत्वा शंकरसन्निधौ । इति संचिंत्य बहुधा पश्चात्तापोऽभवत्तदा

«ရှင်ကာရ၏ အနီးသို့ သွားရင် ငါ ဘာပြန်ဖြေမလဲ» ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားသဖြင့် ထိုအခါ စတီသည် နောင်တကြီးစွာ ခံစားရ하였다။

Verse 44

गत्वा शंभुसमीपं च प्रणनाम शिवं हृदा । विषण्णवदना शोकव्याकुला विगतप्रभा

သူမသည် သမ္ဘူအနီးသို့ သွားကာ စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် သီဝဘုရားကို ဦးချကန်တော့하였다။ မျက်နှာညှိုးနွမ်း၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် တောက်ပမှု ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 45

अथ तां दुःखितां दृष्ट्वा पप्रच्छ कुशलं हरः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या तत्परीक्षा कृता कथम्

ထို့နောက် သူမကို ဝမ်းနည်းနေသည်ကို မြင်သော ဟရ (ရှီဝ) သည် ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း၏။ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် ဤစကားကို ပြော၏—“သင်၏ စမ်းသပ်မှုကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့သနည်း?”

Verse 46

श्रुत्वा शिववचो नाहं किमपि प्रणतानना । सती शोकविषण्णा सा तस्थौ तत्र समीपतः

ရှီဝ၏စကားကိုကြားသော် စတီသည် ရိုသေဝန်ခံ၍ မျက်နှာချထားကာ မည်သို့မျှ မပြောနိုင်ခဲ့။ ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ အနီးကပ် ရပ်နေခဲ့သည်။

Verse 47

अथ ध्यात्वा महेशस्तु बुबोध चरितं हृदा । दक्षजाया महायोगी नानालीला विशारदः

ထို့နောက် မဟေရှသည် သမาธိဝင်၍ ဒက္ခ၏သမီး (စတီ) နှင့်ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်အစဉ်ကို နှလုံးသားအတွင်း၌ သိမြင်တော်မူ၏။ လီလာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်သော မဟာယောဂီတော်သည် အတွင်းမှပင် နားလည်သဘောပေါက်တော်မူ၏။

Verse 48

सस्मार स्वपणं पूर्वं यत्कृतं हरिकोपतः । तत्प्रार्थितोथ रुद्रोसौ मर्यादा प्रतिपालकः

ထို့နောက် ဟရိ (ဗိဿနု) ၏ မနှစ်သက်မှုကြောင့် ယခင်က ပြုခဲ့သော သစ္စာကတိကို သတိရတော်မူ၏။ ထို့နောက် သင့်လျော်စွာ တောင်းပန်ခံရသော်လည်း စည်းကမ်းနှင့် ဓမ္မစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းသူ ရုဒြသည် ထိုကတိ၏ ကန့်သတ်ချက်အတိုင်း ပြုမူတော်မူ၏။

Verse 49

विषादोभूत्प्रभोस्तत्र मनस्येवमुवाच ह । धर्मवक्ता धर्मकर्त्ता धर्मावनकरस्सदा

ထိုအခါ သခင်တော်၏ စိတ်၌ အလွန်ဝမ်းနည်းခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၍ မိမိစိတ်အတွင်း၌ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏—“ငါသည် ဓမ္မကို ဟောကြားသူ၊ ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသူ၊ ဓမ္မကို အစဉ်ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 50

शिव उवाच । कुर्यां चेद्दक्षजायां हि स्नेहं पूर्वं यथा महान् । नश्येन्मम पणः शुद्धो लोकलीलानुसारिणः

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ «ဒက္ခ၏ သမီးအပေါ် ယခင်ကကဲ့သို့ ကြီးမားသော မေတ္တာကို ငါ ပြသမည်ဆိုလျှင်၊ လောကလီလာကို လိုက်နာ၍ ထားသော ငါ၏ သန့်ရှင်းသည့် သစ္စာပဏာ (ဆုံးဖြတ်ချက်) သည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်»။

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इत्थं विचार्य बहुधा हृदा तामत्यजत्सतीम् । पणं न नाशयामास वेदधर्मप्रपालकः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ နှလုံးသားအတွင်း အမျိုးမျိုး စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူ (ဒက္ခ) သည် စတီကို စွန့်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝေဒဓမ္မကို ကာကွယ်သူဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ပဏာ (ကတိသစ္စာ) ကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။

Verse 52

ततो विहाय मनसा सतीं तां परमेश्वरः । जगाम स्वगिरि भेदं जगावद्धा स हि प्रभुः

ထို့နောက် ပရမေရှဝရ (ရှီဝ) သည် စတီမှ စိတ်ကို ဆုတ်ခွာကာ မိမိ၏ တောင်တန်းအကွဲအပြားသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အရှင်သခင်အဖြစ် တည်ကြည်၍ အတွင်း၌ ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံကာ လောကအလှုပ်အရှားတို့ကြောင့် မလှုပ်မယှက်နေ၏။

Verse 53

चलंतं पथि तं व्योमवाण्युवाच महेश्वरम् । सर्वान् संश्रावयन् तत्र दक्षजां च विशेषतः

လမ်းခရီးအတိုင်း ဆက်လက်သွားနေစဉ် အာကာသမှ သာမန်မဟုတ်သော ကောင်းကင်အသံက မဟာဒေဝကို ခေါ်ဆို၍ ထိုနေရာရှိသူအားလုံးကြားစေရန်၊ အထူးသဖြင့် ဒက္ခ၏သမီး စတီကို ကြားစေ하였다။

Verse 54

व्योमवाण्युवाच । धन्यस्त्वं परमेशान त्वत्त्समोद्य तथा पणः । न कोप्यन्यस्त्रिलोकेस्मिन् महायोगी महाप्रभुः

ကောင်းကင်အသံက ဆိုသည်— “အို ပရမေရှာန၊ သင်သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်သော အရှင်ဖြစ်၏။ ယနေ့ သုံးလောကလုံးတွင် သင်နှင့်တူညီသူ မရှိ၊ မဟာယောဂီ၊ မဟာပရဘု အမြင့်မြတ်အင်အားကြီးသော အရှင်တော်က သင်တစ်ပါးတည်းသာရှိ၏။”

Verse 55

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा व्योमवचो देवी शिवं पप्रच्छ विप्रभा । कं पणं कृतवान्नाथ ब्रूहि मे परमेश्वर

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားကို ကြားသော် အလင်းရောင်တောက်ပသော ဒေဝီသည် ရှီဝကို မေးလေ၏— «အရှင်နာထ၊ မည်သည့် လောင်းကစားကတိကို ပြုခဲ့ပါသနည်း။ အို ပရမေရှဝရ၊ ကျွန်မအား ပြောပြပါ»။

Verse 56

इति पृष्टोपि गिरिशस्सत्या हितकरः प्रभुः । नोद्वाहे स्वपणं तस्यै कहर्यग्रेऽकरोत्पुरा

စတီက မေးမြန်းသော်လည်း၊ သဒ္ဓါဝန်ကို ကောင်းကျိုးအတွက်သာ ရည်ရွယ်သော အရှင် ဂိရိရှာသည် ထိုအချိန်၌ မင်္ဂလာပွဲကို မသဘောတူခဲ့။ သို့ရာတွင် ယခင်က မဟာသူတော်ကောင်းများရှေ့တွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကတိသစ္စာကို သူမအား ချက်ချင်းပေးနှင့်ပြီးသား ဖြစ်၏။

Verse 57

तदा सती शिवं ध्यात्वा स्वपतिं प्राणवल्लभम् । सर्वं बुबोध हेतुं तं प्रियत्यागमयं मुने

ထို့နောက် စတီသည် မိမိ၏အရှင်၊ အသက်ထက်ချစ်မြတ်နိုးသော ခင်ပွန်း ရှီဝကို သမాధိဖြင့် စူးစိုက်ကာ၊ အို မုနိ၊ အရာအားလုံးကို နားလည်သိမြင်လေ၏—အကြောင်းရင်းအမှန်နှင့် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော ရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ။

Verse 58

ततोऽतीव शुशोचाशु बुध्वा सा त्यागमात्मनः । शंभुना दक्षजा तस्मान्निश्वसंती मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် ဒက္ရှ၏သမီး စတီသည် ရှမ္ဘုက မိမိကို စွန့်လွှတ်ထားကြောင်း ချက်ချင်းသိမြင်သဖြင့် အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲလေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် သက်ပြင်းချကာ စိတ်နှလုံးသည် ဒုက္ခမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေ၏။

Verse 59

शिवस्तस्याः समाज्ञाय गुप्तं चक्रे मनोभवम् । सत्ये पणं स्वकीयं हि कथा बह्वीर्वदन्प्रभुः

ရှီဝသည် သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်ကာ မနောဘဝ (ကာမ) ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မိမိအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။ မိမိကတိသစ္စာကို အမြဲတည်ကြည်သော အရှင်သည် သစ္စာကို ထိန်းသိမ်းရန် စကားများစွာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 60

सत्या प्राप स कैलासं कथयन् विविधाः कथा । वरे स्थित्वा निजं रूपं दधौ योगी समाधिभृत्

ဤသို့ စတီသည် ကိုင်လာသသို့ ရောက်လာ၍ အမျိုးမျိုးသော ပုံပြင်အကြောင်းအရာများကို ပြောကြားလျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် သမာဓိကို ထိန်းထားသော ယောဂီသည် အမြင့်မြတ်သော ဝရပေးတော်မူခြင်း၌ တည်မြဲကာ မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည် ခံယူတော်မူ၏။

Verse 61

तत्र तस्थौ सती धाम्नि महाविषण्णमानसा । न बुबोध चरित्रं तत्कश्चिच्च शिवयोर्मुने

ထိုနေရာ၌ စတီသည် မိမိ၏ ဓာမ၌ နေထိုင်လျက် စိတ်နှလုံး အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေ၏။ အို မုနိ၊ ရှိဝနှင့် စတီတို့၏ ထိုသဘောတရားမြတ်သော လီလာကို မည်သူမျှ မသိနားမလည်ခဲ့ကြ။

Verse 62

महान्कालो व्यतीयाय तयोरित्थं महामुने । स्वोपात्तदेहयोः प्रभ्वोर्लोकलीलानुसारिणोः

အို မဟာမုနိ၊ ဤသို့ပင် အချိန်ကာလရှည်လျားတစ်ခုသည် ထိုအရှင်နှစ်ပါးအတွက် ကုန်လွန်သွား၏။ သူတို့သည် မိမိဆန္ဒဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူကာ လောကတို့၏ လီလာအတိုင်း လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 63

ध्यानं तत्याज गिरिशस्ततस्स परमार्तिहृत् । तज्ज्ञात्वा जगदंबा हि सती तत्राजगाम सा

ထို့နောက် ဒုက္ခကို အမြင့်ဆုံး ဖယ်ရှားပေးသော ဂိရီရှ (ရှီဝ) သည် သမాధိမှ စိတ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း하였다။ ထိုအရာကို သိမြင်သဖြင့် လောကမိခင် စတီ သည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။

Verse 64

ननामाथ शिवं देवी हृदयेन विदूयता । आसनं दत्तवाञ्शंभुः स्वसन्मुख उदारधीः

ထို့နောက် ဒေဝီသည် စိတ်နှလုံး ပျော်ဝမ်းနည်းသလို ပူဇော်သဒ္ဓါဖြင့် ရှီဝကို ဦးညွှတ်နမတ်하였다။ ဉာဏ်ကြီးသော သမ္ဘူသည် မိမိရှေ့၌ ထားကာ ထိုင်ခုံတစ်ခု ပေးအပ်하였다။

Verse 65

कथयामास सुप्रीत्या कथा बह्वीर्मनोरमाः । निश्शोका कृतवान्सद्यो लीलां कृत्वा च तादृशीम्

ကြီးမားသော မေတ္တာဖြင့် ကိုယ်တော်သည် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်များစွာကို ဟောကြားခဲ့ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော နတ်မင်းတို့၏ ကစားမှု (လီလာ) ကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူမအား သောကကင်းဝေးစေခဲ့သည်။

Verse 66

पूर्ववत्सा सुखं लेभे तत्याज स्वपणं न सः । नेत्याश्चर्यं शिवे तात मंतव्यं परमेश्वरे

ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ကိုယ်တော်သည် ချမ်းသာသုခကို ရရှိခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကတိကဝတ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အို ချစ်အပ်သူ၊ ဤအရာကို သျှိဝမြတ်၌ အံ့သြဖွယ်ရာဟု မမှတ်ယူသင့်ပေ—အကြောင်းမူကား ပရမေသွရသည် ထိုကဲ့သို့သော (ကျေးဇူးတော်နှင့် မပျက်စီးနိုင်သော တန်ခိုး) ကို အစဉ်အမြဲ တတ်စွမ်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 67

इत्थं शिवाशिवकथां वदन्ति मुनयो मुने । किल केचिदविद्वांसो वियोगश्च कथं तयोः

“အို မုနိ၊ ရသေ့မြတ်တို့သည် သျှိဝနှင့် သတီတို့၏ သန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို ဤသို့ ဟောကြားကြကုန်၏။ သို့သော် စစ်မှန်သော နားလည်မှု ကင်းမဲ့သူအချို့က ‘ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် မည်သို့လျှင် ကွဲကွာခြင်း ရှိနိုင်မည်နည်း’ ဟု မေးမြန်းကြကုန်၏။”

Verse 68

शिवाशिवचरित्रं को जानाति परमार्थतः । स्वेच्छया क्रीडतस्तो हि चरितं कुरुतस्सदा

သီဝ၏ အံ့ဖွယ်လီလာကို အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်အရ တကယ်တမ်း ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ အရှင်သည် မိမိအလိုတော်ဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ကစားကာ နတ်ဘုရားတော်၏ လုပ်ရပ်များကို အစဉ်ပြုတော်မူ၏။

Verse 69

वागर्थाविव संपृक्तौ सदा खलु सतीशिवौ । तयोर्वियोगस्संभाव्यस्संभवेदिच्छया तयोः

စတီနှင့် သီဝသည် စကားနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း မခွဲမရအောင် ပေါင်းစည်းနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးအကြား ‘ခွဲခွာခြင်း’ ဟူသည် စိတ်ကူးယဉ်၍သာ ထင်မြင်နိုင်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်လာခြင်းတောင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အလိုတော်ကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။