कामप्रादुर्भावः — The Manifestation/Arising of Kāma

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नेमिषारण्यवासिनः । पप्रच्छ च मुनिश्रेष्ठः कथां पापप्रणाशिनीम्

စူတက ပြော၏—သူ၏စကားကို ကြားနာပြီးနောက် နေမိရှာရန်ယတွင် နေထိုင်သော ရှင်မုနိတို့သည်၊ ထို့နောက် မုနိအထွဋ်အမြတ်က အပြစ်ပျက်စီးစေသော သန့်ရှင်းသော ကထာကို ထပ်မံ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामप्रादुर्भावो नाम द्वितीयोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း၊ ဒုတိယပိုင်း စတီခဏ္ဍ၌ «ကာမ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း» ဟူသော ဒုတိယအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 3

अतः कथय तत्सर्वं शिवस्य चरितं शुभम् । सतीकीर्त्यन्वितं दिव्यं श्रोतुमिच्छामि विश्वकृत्

ထို့ကြောင့် သခင်ရှီဝ၏ မင်္ဂလာရှိသော သမိုင်းကြောင်းအားလုံးကို—စတီ၏ ဂုဏ်သတင်းဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဒိဗ္ဗတရားကို—ပြောပြပါ။ ငါသည် ကမ္ဘာလောကကို ဖန်ဆင်းသူဖြစ်၍ ထိုအကြောင်းကို နားထောင်လို၏။

Verse 4

सती हि कथमुत्पन्ना दक्षदारेषु शोभना । कथं हरो मनश्चक्रे दाराहरणकर्मणि

“တောက်ပလှသော စတီသည် ဒက္ခ၏ ဇနီးအိမ်ထောင်တွင် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။ ထို့ပြင် ဟရ (ရှီဝ) သည် သူမကို မင်္ဂလာဆောင်၍ ဇနီးအဖြစ် ယူရန် မည်သို့ စိတ်တော်ထားသနည်း။”

Verse 5

कथं वा दक्षकोपेन त्यक्तदेहा सती पुरा । हिमवत्तनया जाता भूयो वाकाशमागता

ဒက္ခ၏ အမျက်ကြောင့် ယခင်က ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော စတီသည် ဟိမဝတ်၏ သမီးအဖြစ် မည်သို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသနည်း။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ဒိဗ္ဗအခြေအနေ (ရှီဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း) သို့ မည်သို့ ရောက်ရှိသနည်း။

Verse 6

पार्वत्याश्च तपोऽत्युग्रं विवाहश्च कथं त्वभूत् । कथमर्द्धशरीरस्था बभूव स्मरनाशिनः

ပါဝတီသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို မည်သို့ ကျင့်ဆောင်ခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ထို့နောက် စမရ (ကာမ) ကို ဖျက်ဆီးသူ သခင်ရှီဝ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်အဖြစ် မည်သို့ တည်မြဲလာသနည်း။

Verse 7

एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरेण महामते । नान्योस्ति संशयच्छेत्ता त्वत्समो न भविष्यति

အို မဟာပညာရှိရေ၊ ဤအရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်သူ အခြားမရှိ၊ သင်နှင့် တူညီသူ မည်သူမျှ မဖြစ်နိုင်ပါ။

Verse 8

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं च मुने सर्वं सतीशिवयशश्शुभम् । पावनं परमं दिव्यं गुह्याद्गुह्यतमं परम्

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်— “အို မုနိ၊ စတီနှင့် ရှိဝ၏ မင်္ဂလာယသကို အားလုံးနားထောင်လော့။ ၎င်းသည် အလွန်သန့်ရှင်းစေသော၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ဒိဗ္ဗဖြစ်သော၊ လျှို့ဝှက်တို့ထဲမှ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆုံးသော အမြတ်တရား ဖြစ်၏။”

Verse 9

एतच्छंभुः पुरोवाच भक्तवर्याय विष्णवे । पृष्टस्तेन महाभक्त्या परोपकृतये मुने

အို မုနိ၊ ထို့ကြောင့် သမ္ဘု (ရှင်ရှိဝ) သည် အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက် မဟာဘက်တိဖြင့် မေးမြန်းလာသော ဘက်တဝါတို့ထဲမှ အမြတ်ဆုံး ဗိဿနုအား ယခင်ကပင် ဤသို့ မိန့်ကြားခဲ့၏။

Verse 10

ततस्सोपि मया पृष्टो विष्णुश्शैववरस्सुधीः । प्रीत्या मह्यं समाचख्यौ विस्तरान्मुनिसत्तम

ထို့နောက် ငါသည်လည်း သူ့ကို မေးမြန်းခဲ့၏—ဗိဿနုသည် ပညာရှိ၍ ရှိုင်ဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ ငါ့အား ရှင်းပြပေးခဲ့၏။

Verse 11

अहं तत्कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । शिवाशिवयशोयुक्तां सर्वकामफलप्रदाम्

ယခု ငါသည် ဤရှေးဟောင်း သန့်ရှင်းသော ကထာကို ပြောကြားမည်—ရှီဝနှင့် ရှီဝါ (စတီ) ၏ ဂုဏ်ရည်တော်ဖြင့် ပြည့်ဝ၍ တရားသင့်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းသော ကထာဖြစ်၏။

Verse 12

पुरा यदा शिवो देवो निर्गुणो निर्विकल्पकः । अरूपश्शक्तिरहितश्चिन्मात्रस्सदसत्परः

အစဦးကာလ၌ သခင်ရှီဝသည် ဂုဏ်သတ္တိမဲ့၍ ခွဲခြားမှုကင်းသော အခြေအနေ၌ရှိ၏—ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိ၊ ထင်ရှားသော သက္တိမရှိ၊ သန့်စင်သော အသိဉာဏ်တစ်ခုတည်းသာဖြစ်၍ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းတို့ကိုလည်း လွန်ကဲတော်မူ၏။

Verse 13

अभवत्सगुणस्सोपि द्विरूपश्शक्तिमान्प्रभुः । सोमो दिव्याकृतिर्विप्र निर्वि कारी परात्परः

ထိုသို့ပင် သောမဘုရားလည်း စဂုဏ (ဂုဏ်သတ္တိပါ) အဖြစ် ထင်ရှားလာ하였다။ အို ဗြာဟ္မဏာ၊ အင်အားကြီးမားသော အရှင်သည် နှစ်မျိုးသဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ တိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော်လည်း နိရ္ဗိကာရ—မပြောင်းလဲသော—အထက်ဆုံးထက် အထက်ဆုံးသော ပရမဘုရားတည်း။

Verse 14

तस्य वामांगजो विष्णुर्ब्रह्माहं दक्षिणांगजः । रुद्रो हृदयतो जातोऽभवच्च मुनिसत्तम

အရှင်၏ ဘယ်ဘက်မှ ဗိෂ္ဏု ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ညာဘက်မှ ကျွန်ုပ်—ဗြဟ္မာ—ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထို့ပြင် ရုဒြ သည် အရှင်၏ နှလုံးတော်မှ မွေးဖွားလာ၏၊ အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး။

Verse 15

सृष्टिकर्ताभवं ब्रह्मा विष्णुः पालनकारकः । लयकर्ता स्वयं रुद्रस्त्रिधाभूतस्सदाशिवः

ဗြဟ္မာသည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူ ဖြစ်လာပြီး၊ ဗိෂ္ဏုသည် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်၏။ ရုဒြ သည် ကိုယ်တိုင် လယ—ပျက်စီးခြင်း—ကို ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် စဒါရှီဝ သည် တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်မြတ်အရှင်ဖြစ်၍ ဗြဟ္မာ၊ ဗိෂ္ဏု၊ ရုဒြ ဟူ၍ သုံးမျိုးသဏ္ဌာန်ဖြင့် လောကကို စီမံအုပ်ချုပ်တော်မူ၏။

Verse 16

मरीचिमत्रिं पुलहं पुलस्त्यांगिरसौ क्रतुम् । वसिष्ठं नारदं दक्षं भृगुं चेति महाप्रभून्

ထိုသူသည် မဟာအာနုဘော်ရှိသော မုနိကြီးများ—မရီချိ၊ အတြိ၊ ပုလဟ၊ ပုလஸ္တျ၊ အင်္ဂိရသ၊ ကရတု၊ ဝသိဋ္ဌ၊ နာရဒ၊ ဒက္ခ၊ နှင့် ဘೃဂု—တို့ကို အမည်တင်ဖော်ပြ하였다၊ မုနိတို့အနက် ထင်ရှားသော အလင်းတန်းကြီးများဖြစ်ကြ၏။

Verse 17

सृष्ट्वा प्रजापतीन् दक्षप्रमुखान्सुरसत्तमान् । अमन्यं सुप्रसन्नोहं निजं सर्वमहोन्नतम्

ဒက္ခကို ဦးစီးသည့် ပရဇာပတိများ၊ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်သဖြင့် မိမိ၏ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ မြင့်မြတ်၍ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီဟု ထင်မြင်하였다။

Verse 19

ब्रह्माहं मानसान्पुत्रानसर्जं च यदा मुने । तदा मन्मनसो जाता चारुरूपा वरांगना

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ «မုနိရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် စိတ်မှ မွေးဖွားသော သားတော်များကို ဖန်ဆင်းသည့်အခါ၊ ထိုအချိန်တည်းကပင် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲမှ အလွန်မြင့်မြတ်၍ အလှတရားပြည့်ဝသော မိန်းမမြတ်တစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာ하였다»။

Verse 20

नाम्ना संध्या दिवक्षांता सायं संध्या जपंतिका । अतीव सुन्दरी सुभ्रूर्मुनिचेतोविमोहिनी

သူမ၏ အမည်မှာ သန္ဓျာ ဖြစ်ပြီး ဒိဝက္ခာန္တာ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ညနေခင်းတွင် သန္ဓျာ-ဇပကို ပြုလေ့ရှိသည်။ အလွန်လှပ၍ မျက်ခုံးသွယ်လျ၊ မုနိတို့၏ စိတ်ကိုတောင် မောဟစေတတ်သည်။

Verse 22

दृष्ट्वाहं तां समुत्थाय चिन्तयन्हृदि हृद्गतम् । दक्षादयश्च स्रष्टारो मरीच्याद्याश्च मत्सुताः

သူမကို မြင်သော် ကျွန်ုပ်သည် ထ၍ နှလုံးအတွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ဝှက်ထားသည့် အကြံကို စဉ်းစားမိသည်။ «ဒက္ခနှင့် အခြား ဖန်ဆင်းရှင် ပရဇာပတိများ၊ မရီချိတို့နှင့် အခြားသူများ—ကျွန်ုပ်၏ စိတ်မွေး သားတော်များ—(ဤကိစ္စနှင့် ဆက်နွယ်နေကြသည်)» ဟု။

Verse 23

एवं चिंतयतो मे हि ब्रह्मणो मुनिसत्तम । मानसः पुरुषो मंजुराविर्भूतो महाद्भुतः

အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ငါ—ဗြဟ္မာ—ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ် စိတ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အံ့ဩဖွယ် မဟာအံ့ဩဖွယ် ပုရုသတစ်ပါးသည် တောက်ပ၍ သာယာလှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ငါ့ရှေ့၌ ပေါ်လာ၏။

Verse 24

कांचनीकृतजाताभः पीनोरस्कस्सुनासिकः । सुवृत्तोरुकटीजंघो नीलवेलितकेसरः

သူ၏ ကိုယ်ရောင်သည် သန့်စင်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ရင်ဘတ်ကျယ်ဝန်းပြည့်ဝ၍ နှာခေါင်းလည်း လှပသင့်တော်၏။ ပေါင်၊ တင်ပါးနှင့် ခြေထောက်အောက်ပိုင်းတို့သည် အချိုးကျလှပပြီး ဆံပင်သည် အပြာရောင်လှိုင်းသဏ္ဍာန်ဖြင့် ကွေးကောက်သော အနက်ရောင်ဖြစ်၏။

Verse 25

लग्नभ्रूयुगलो लोलः पूर्णचन्द्रनिभाननः । कपाटायतसद्वक्षो रोमराजीवराजितः

ဘုရားရှီဝ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်သည် တစ်ကြောင်းတည်းလို လှပစွာဆက်ကပ်နေ၍ မျက်မြင်တော်သည် နူးညံ့သက်ဝင်ကစားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလျက်ရှိ၏။ မျက်နှာတော်သည် လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ရင်ဘတ်တော်သည် တံခါးပြားကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းမြင့်မြတ်ပြီး ရင်ဘတ်အလယ်ရှိ ဆံမွှေးလိုင်းတော်၏ အလှဖြင့် တင့်တယ်ကာ—သဂုဏ်ရှိသော ရှီဝရုပ်သဏ္ဍာန်သည် ဘက္တိနှင့် မုတ်ခ္ခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 26

अभ्रमातंगकाकारः पीनो नीलसुवासकः । आरक्तपाणिनयनमुखपादकरोद्भवः

ဘုရားရှီဝသည် မိုးတိမ်နှင့် ဆင်တော်၏ အရောင်အလှနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကဲ့သို့ ထင်ရှား၍ ကျယ်ပြန့်ခိုင်မာကာ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် လက်တော်၊ မျက်စိတော်၊ မျက်နှာတော်၊ ခြေတော်နှင့် ကောင်းချီးပေးကာ ကာကွယ်ရန် ထွက်ပေါ်လာသော လက်ဖဝါးတို့မှ နီမြန်းသော တောက်ပမှု ပျံ့လွင့်လျက်ရှိ၏။

Verse 27

क्षीणमध्यश्चारुदन्तः प्रमत्तगजगंधनः । प्रफुल्लपद्मपत्राक्षः केसरघ्राणतर्पणः

ဘုရားရှီဝသည် ခါးသေးသွယ်၍ လှပသော ဆင်စွယ်တော်ကို ပိုင်ဆိုင်၏။ မူးယစ်နေသော ဆင်၏ အနံ့သင်းကဲ့သို့ သင်းပျံ့တော်မူ၏။ မျက်စိတော်သည် ပွင့်လန်းပြည့်စုံသော ကြာပန်း၏ ပွင့်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကေသရ (saffron) ၏ အနံ့သင်းကို နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 28

कंबुग्रीवो मीनकेतुः प्रांशुर्मकरवाहनः । पंचपुष्पायुधो वेगी पुष्पकोदंडमंडितः

သူ၏ လည်ပင်းသည် ခရုခွံကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ အလံတော်တွင် ငါးအမှတ်တံဆိပ် ပါရှိ၏။ သူသည် မြင့်မားပြီး ယာဉ်တော်မှာ မကရ (ရေသတ္တဝါ) ဖြစ်၏။ ပန်းမြှားငါးစင်းကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်ကာ လှုပ်ရှားမှုမြန်ဆန်၍ ပန်းဖြင့်ပြုလုပ်သော လေးတော်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်—ဤသို့ ကာမ (အလိုဆန္ဒ၏ နတ်) ကို ဖော်ပြထား၏။

Verse 29

कांतः कटाक्षपातेन भ्रामयन्नयनद्वयम् । सुगंधिमारुतो तात शृंगाररससेवितः

အို ချစ်သူရေ၊ နွေဦးအချစ်တော်သည် မျက်စောင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ကာတက္ခပာတဖြင့် မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မူးဝေစေ၏။ ထို့ပြင် ချစ်ရသ (śṛṅgāra-rasa) ဖြင့် စိမ့်ဝင်နေသော မွှေးကြိုင်လေကလည်း နှလုံးကို လောကီပျော်ရွှင်မှုသို့ လှုံ့ဆော်ကာ ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါကို ချည်နှောင်၏။

Verse 30

तं वीक्ष्य पुरुषं सर्वे दक्षाद्या मत्सुताश्च ते । औत्सुक्यं परमं जग्मुर्विस्मयाविष्टमानसाः

ထိုမြတ်သော ပုရုရှကို မြင်သော် ဒက္ခနှင့် အခြားသူများ၊ ငါ၏သမီးများပါ အားလုံးသည် အံ့ဩခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံးလုံးဝ လွှမ်းမိုးခံရ၍ အံ့သြမှု၌ စိတ်စူးစိုက်ကာ အမြင့်ဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြ၏။

Verse 31

अभवद्विकृतं तेषां मत्सुतानां मनो द्रुतम् । धैर्यं नैवालभत्तात कामाकुलितचेतसाम्

ထို့နောက် ငါ၏သားတို့၏ စိတ်သည် ချက်ချင်းပင် ရောယှက်ပျက်ပြား၍ မမှန်မကန် ဖြစ်သွား၏။ ကာမဆန္ဒကြောင့် စိတ်နှလုံးလှုပ်ရှားနေသူတို့သည် တည်ငြိမ်မှုကို မရနိုင်ကြ၊ ချစ်သူရေ။

Verse 32

मां सोपि वेधसं वीक्ष्य स्रष्टारं जगतां पतिम् । प्रणम्य पुरुषः प्राह विनयानतकंधरः

ထို့နောက် ထိုပုရုရှသည် ဗေဓသ (ဗြဟ္မာ) ကို—လောကတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ အရှင်—မြင်၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ နှိမ့်ချမှုဖြင့် လည်ပင်းငုံ့၍ စကားဆို၏။

Verse 33

पुरुष उवाच । किं करिष्याम्यहं कर्म ब्रह्मंस्तत्र नियोजय । मान्योद्य पुरुषो यस्मादुचितः शोभितो विधे

ပုရုရှက ဆို၏—«အို ဗြဟ္မာ၊ ငါသည် မည်သည့်ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ ထိုကိစ္စ၌ ငါ့ကို ခန့်အပ်ပါ။ ယနေ့ ငါသည် ထိုက်တန်သော ပုရုရှအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံရမည်—သင့်လျော်၍ တင့်တယ်လှပသောသူ—အို စီမံတော်မူသူ»။

Verse 34

अभिमानं च योग्यं च स्थानं पत्नी च या मम । तन्मे वद त्रिलोकेश त्वं स्रष्टा जगतां पतिः

“ကျွန်ုပ်အတွက် သင့်လျော်သောဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပေးအပ်သင့်သောအဆင့်အတန်းနှင့် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးဖြစ်မည့်သူကို ပြောပြပါ။ သုံးလောက၏အရှင်တော်၊ သင်သည် ကမ္ဘာလောကတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သဖြင့် ဤအရာကို ကျွန်ုပ်အား ကြေညာပါ” ဟုဆို၏။

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा पुरुषस्य महात्मनः । क्षणं न किंचित्प्रावोचत्स स्रष्टा चातिविस्मितः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– ထိုမဟာအတ္တမရှိသော အမြင့်မြတ်ပုရုෂ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဖန်ဆင်းရှင်ဗြဟ္မာသည် ခဏတစ်လောက် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ အလွန်အံ့ဩ၍ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 36

अतो मनस्सुसंयम्य सम्यगुत्सृज्य विस्मयम् । अवोचत्पुरुषं ब्रह्मा तत्कामं च समावहन्

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေ၍ အံ့ဩမှုကို အပြည့်အဝပယ်ဖျက်ကာ ထိုအမြင့်မြတ်ပုရုෂအား စကားဆို၏—အတွင်း၌လည်း လိုအင်ဆန္ဒအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စုစည်းတည်မြဲစေခဲ့သည်။

Verse 37

ब्रह्मोवाच । अनेन त्वं स्वरूपेण पुष्पबाणैश्च पंचभिः । मोहयन् पुरुषान् स्त्रीश्च कुरु सृष्टिं सनातनीम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “ဤသင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်နှင့် ပန်းမြားငါးစင်းတို့ဖြင့် ယောက်ျားမိန်းမတို့ကို မောဟစေ၍ ထိုမှတစ်ဆင့် အနန္တကာလတည်သော ဖန်ဆင်းမှုကို ဆောင်ရွက်လော့” ဟုဆို၏။

Verse 38

अस्मिञ्जीवाश्च देवाद्यास्त्रैलोक्ये सचराचरे । एते सर्वे भविष्यन्ति न क्षमास्त्यवलंबने

ဤသုံးလောက၌—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့အပါအဝင်—ဒေဝတားတို့မှစ၍ သတ္တဝါနှင့် ဇီဝဝိညာဉ်အားလုံးရှိသည်။ ထိုအားလုံးသည် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမည်; မည်သူမျှ အထောက်အပံ့တစ်စုံတစ်ရာကို မှီခို၍ ဤနေရာ၌ တည်မြဲနိုင်သော အစွမ်းမရှိ။

Verse 39

अहं वा वासुदेवो वा स्थाणुर्वा पुरुषोत्तमः । भविष्यामस्तव वशे किमन्ये प्राणधारकाः

«ငါဖြစ်စေ၊ ဝါစုဒေဝ (ဗိဿဏု) ဖြစ်စေ၊ စ္ဌာဏု (ရှီဝ) ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှိုတ္တမ ဖြစ်စေ—ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် သင်၏ အာဏာအောက်၌ ရှိမည်။ ထို့ကြောင့် အသက်ရှူသက်တမ်းကိုသာ ထိန်းထားသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိ သတ္တဝါအခြားများကို မည်သို့ဆိုရမည်နည်း»။

Verse 40

प्रच्छन्नरूपो जंतूनां प्रविशन्हृदयं सदा । सुखहेतुः स्वयं भूत्वा सृष्टिं कुरु सनातनीम्

«ဖုံးကွယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူ၍ သတ္တဝါတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ အမြဲဝင်ရောက်ပါ။ ကိုယ်တိုင်ပင် သူတို့၏ ချမ်းသာသုခ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်လာ၍ ထာဝရသော စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုကို ပြုလုပ်ပါ»။

Verse 41

त्वत्पुष्पबाणस्य सदा सुखलक्ष्यं मनोद्भुतम् । सर्वेषां प्राणिनां नित्यं सदा मदकरो भवान्

«သင်၏ ပန်းမြှားတို့သည် အမြဲတမ်း စိတ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ချိုမြိန်သည့် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်၏။ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် သင်သည် အစဉ်အမြဲ ကာမရဂ၏ မူးယစ်မောဟကို ဖြစ်စေသူ ဖြစ်၏»။

Verse 42

इति ते कर्म कथितं सृष्टिप्रावर्तकं पुनः । नामान्येते वदिष्यंति सुता मे तव तत्त्वतः

ဤသို့ဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းကို စတင်လှုပ်ရှားစေသော ကర్మကို သင့်အား ထပ်မံရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခု ငါ၏သမီးတို့သည် တတ္တဝ၏ အမှန်တရားအတိုင်း ဤနာမများကို သင့်အား ကြေညာမည်။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वाहं सुरश्रेष्ठ स्वसुतानां मुखानि च । आलोक्य स्वासने पाद्मे प्रोपविष्टोऽभवं क्षणम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောအို၊ ငါသည် ငါ့သားတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရှု하였다။ ထို့နောက် ငါ၏ ကြာပလ္လင်ပေါ်၌ ခဏတာ ထိုင်နေခဲ့သည်။