वराङ्ग्याः सुतजन्म-उत्पातवर्णनम् | Birth of Varāṅgī’s Son and the Description of Portents (Utpātas)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ सा गर्भमाधत्त वरांगी तत्पुरादरात् । स ववर्द्धाभ्यंतरे हि बहुवर्षैः सुतेजसा

ဗြဟ္မာက ပြော၏— «ထို့နောက် အင်္ဂါလှပသော မိန်းမသည် ထိုသန့်ရှင်းသော မြို့တော်ကို ရိုသေကြည်ညိုသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်၏။ သားတော်သည် မိမိ၏ တေဇောဓာတ်တောက်ပမှုကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း၌ ကြီးထွားလာ၏»။

Verse 2

ततः सा समये पूर्णे वरांगी सुषुवे सुतम् । महाकायं महावीर्यं प्रज्वलंतं दिशो दश

အချိန်ပြည့်စုံလာသောအခါ အင်္ဂါမြတ်သော မိန်းမသည် သားတော်ကို မွေးဖွား၏—ကိုယ်ခန္ဓာမဟာကြီး၊ ဗီရိယမဟာ၊ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒిశတစ်ဆယ်လုံးကို ထွန်းလင်းစေ၏။

Verse 3

तदैव च महोत्पाता बभूवुर्दुःखहेतवः । जायमाने सुते तस्मिन्वरांग्यात्सुखदुःखदे

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဒုက္ခကို ဖြစ်စေမည့် အမင်္ဂလာလက္ခဏာကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အင်္ဂါလှပသော မိန်းမမှ သားတော် မွေးဖွားစဉ်၌ ထိုသူသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု နှစ်မျိုးလုံး၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 4

दिवि भुव्यंतरिक्षे च सर्वलोकभयंकराः । अनर्थसूचकास्तात त्रिविधास्तान्ब्रवीम्यहम्

«ကောင်းကင်၌လည်း၊ မြေပြင်၌လည်း၊ အလယ်ကာလ (လေထု) ၌လည်း သတ္တဝါအားလုံးကို ကြောက်လန့်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက္ခဏာများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ အချစ်သားရေ၊ မကောင်းသတင်းညွှန်သော အမင်္ဂလာနိမိတ်တို့သည် သုံးမျိုးရှိ၏—ယခု ငါဖော်ပြမည်»။

Verse 5

सोल्काश्चाशनयः पेतुर्महाशब्दा भयंकराः । उदयं चक्रुरुत्कृष्टाः केतवो दुःखदायकाः

မိုးကျောက် (အူလ္ကာ) နှင့် မိုးကြိုးများ ကျရောက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဂုဏ်သံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် ကေတု (ကြယ်တံခွန်) မကောင်းသတင်းများက ကောင်းကင်၌ မြင့်မားစွာ ပေါ်ထွန်းကာ ဝမ်းနည်းမှုကို ယူဆောင်လာသော နိမိတ်ဖြစ်သည်။

Verse 6

चचाल वसुधा साद्रिर्जज्वलुस्सकला दिशः । चुक्षुभुस्सरितस्सर्वाः सागराश्च विशेषतः

မြေကြီးသည် တောင်တန်းများနှင့်အတူ လှုပ်ခါသွား၏။ အရပ်အပေါင်းတို့သည် မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်လောင်၏။ မြစ်အားလုံးသည် လှိုင်းထန်ကာ အထူးသဖြင့် သမုဒ္ဒရာများသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားတက်ကြွ၏။

Verse 7

हूत्करानीरयन्धीरान्खरस्पर्शो मरुद्ववौ । उन्मूलयन्महावृक्षान्वात्यानीकोरजोध्वजः

ကြမ်းတမ်းသော လေသည် တိုက်ခတ်လာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟူးဟားသံများ ထွက်ပေါ်စေကာ ကြမ်းကြုတ်စွာ ထိခိုက်၏။ ဖုန်မှုန့်အလံကို ဆောင်သည့် လေပြင်းလှိုင်းအုပ်စုကဲ့သို့ မဟာသစ်ပင်ကြီးများကို အမြစ်မှ ဆွဲထုတ်လေ၏—ကံကြမ္မာသည် သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်သို့ လှည့်သွားချိန် စုဝေးလာသော အင်အားတုန်လှုပ်မှု၏ နိမိတ်ဖြစ်သည်။

Verse 8

सराह्वोस्सूर्य्यविध्वोस्तु मुहुः परिधयोऽभवन् । महाभयस्य विप्रेन्द्र सूचकास्सुखहारकः

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူ၊ နေရောင်သည် ထိခိုက်၍ မှိန်သကဲ့သို့ နေရောင်ဝန်းကွင်းများသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်လာခဲ့သည်—ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ညွှန်ပြသော နိမိတ်များဖြစ်၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို လုယူသွားသည်။

Verse 9

महीध्रविवरेभ्यश्च निर्घाता भयसूचकाः । रथनिर्ह्रादतुल्याश्च जज्ञिरेऽवसरे ततः

ထိုအခိုက်တန့်တွင်ပင် တောင်တန်းအက်ကွဲရာများမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးသံကြီးများ—ကြောက်ရွံ့မှု၏ နိမိတ်—ပေါ်ထွက်လာ၍ စစ်ရထားများ၏ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံကဲ့သို့ ကြားရ၏။

Verse 10

सृगालोलूकटंकारैर्वमन्त्यो मुखतोऽनलम् । अंतर्ग्रामेषु विकटं प्रणेदुरशिवाश्शिवाः

မြေခွေးနှင့် ငှက်အူလ်တို့၏ ကြမ်းတမ်းသော အော်သံများဖြင့်၊ ပါးစပ်မှ မီးထွက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ အမင်္ဂလာနိမိတ်ဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မိန်းမြေခွေးများသည် ရွာအတွင်း၌ ဆိုးရွားစွာ ဟူးဟူးအော်ကြ၏—အရှုပ်အရှင်းနှင့် ကံမကောင်း၏ နိမိတ်တည်း။

Verse 11

यतस्ततो ग्रामसिंहा उन्नमय्य शिरोधराम् । संगीतवद्रोदनवद्व्यमुचन्विविधान्रवान्

ထို့နောက် ရွာ၏ “ခြင်္သေ့များ” ဟူသော ရွာသူရွာသားတို့အနက် ထင်ရှားသူများသည် ခေါင်းကို မြင့်မြင့်တင်ကာ အသံမျိုးစုံကို ထုတ်လွှတ်ကြ၏—တခါတရံ သီချင်းသံကဲ့သို့၊ တခါတရံ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့။

Verse 12

खार्काररभसा मत्ताः सुरैर्घ्नंतो रसांखराः । वरूथशस्तदा तात पर्यधावन्नितस्ततः

အော်ဟစ်သံနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကြောင့် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသော ရသာအင်္ခရများသည်၊ နတ်တို့၏ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသဖြင့်—အို ချစ်လှစွာသောသူ—အုပ်စုအုပ်စု ခွဲကာ ဒီဘက်ဟိုဘက် ပြေးလွှား၍ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 13

खगा उदपतन्नीडाद्रासभत्रस्तमानसः । क्रोशंतो व्यग्रचित्ताश्च स्थितमापुर्न कुत्रचित्

မြည်း၏ အော်မြည်သံကြောင့် စိတ်လန့်တကြားဖြစ်သော ငှက်တို့သည် အိမ်အုံမှ ခုန်ထွက်ပျံတက်ကြ၏။ အော်ဟစ်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတည်ငြိမ်နိုင်ကြ။

Verse 14

शकृन्मूत्रमकार्षुश्च गोष्ठेऽरण्ये भयाकुलः । बभ्रमुः स्थितिमापुर्नो पशवस्ताडिता इव

ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် နွားတဲ၌ဖြစ်စေ တောထဲ၌ဖြစ်စေ ဝမ်းနှင့် ဆီးကို ထုတ်လွှတ်ကြသည်။ ထို့နောက် လှည့်လည်ပတ်သွားကာ စိတ်တည်ငြိမ်မှု မရနိုင်ဘဲ အရိုက်ခံထားသော နွားများကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकासुरतपोराज्यवर्णनंनाम पंचदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း ဒုတိယ ရုဒြသံဟိတာ၏ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «တာရကာသုရ၏ တပဿနှင့် အာဏာစိုးမိုးမှု ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ ပဉ္စဒသမ အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 16

व्यरुदन्प्रतिमास्तत्र देवानामुत्पतिष्णवः । विनाऽनिलं द्रुमाः पेतुर्ग्रहयुद्धं बभूव खे

ထိုနေရာ၌ နတ်တို့၏ ရုပ်တုများသည် ငိုယိုသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ကောင်းကင်နတ်များလည်း အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်ကြသည်။ လေမရှိသော်လည်း သစ်ပင်များ လဲကျကာ ကောင်းကင်၌ ဂြိုဟ်တို့၏ စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားလာသည်။

Verse 17

इत्यादिका बहूत्पाता जज्ञिरे मुनिसत्तम । अज्ञानिनो जनास्तत्र मेनिरे विश्वसंप्लवम्

ဤသို့ပင် အရှင်မုနိမြတ်၊ အမင်္ဂလာနိမိတ်များ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ အဗိဇ္ဇာရှိသော လူတို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကွက်ခြင်း (ဗိသ္ဝသံပ္လဝ) ရောက်လာပြီဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 18

अथ प्रजापतिर्नामाकरोत्तस्यासुरस्य वै । तारकेति विचार्यैव कश्यपो हि महौजसः

ထို့နောက် ပရဇာပတိ ဖြစ်သော အင်အားကြီး ကശ്യပ မဟာဩဇာသည် စဉ်းစားသေချာပြီးနောက် အဆုရာအား အမည်ပေး၍ «တာရက» ဟု ခေါ်하였다။

Verse 19

महावीरस्य सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषः । ववृधेत्यश्मसारेण कायेनाद्रिपतिर्यथा

ထို့နောက် မဟာသူရဲ၏ အတွင်းစိတ်သတ္တိသည် ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာသဖြင့် သူသည် အလွန်ကြီးထွားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာမကွဲမပျက် ဖြစ်လာသည်—တောင်၏အရှင်ကဲ့သို့ သဘာဝအားဖြင့် တည်ငြိမ်ကြီးမားသကဲ့သို့။

Verse 20

अथो स तारको दैत्यो महाबलपराक्रमः । तपः कर्तुं जनन्याश्चाज्ञां ययाचे महामनाः

ထို့နောက် အင်အားနှင့် ရဲရင့်မှုကြီးမားသော ဒေမုန် တာရကသည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်၍ တပဿ (tapas) ပြုလုပ်ရန် မိခင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းခံ하였다၊ စည်းကမ်းတကျ ပင်ပန်းကြိုးစားခြင်းမှ ရသော အာဏာကို လိုလားလျက်။

Verse 21

प्राप्ताज्ञः स महामायी मायिनामपि मोहकः । सर्वदेवजयं कर्तुं तपोर्थं मन आदधे

ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ထိုမဟာမာယာရှင်—မာယာရှင်များကိုတောင် မောဟစေနိုင်သူ—သည် တပဿ ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကို တည်စေပြီး၊ ထိုအားဖြင့် နတ်အားလုံးကို အနိုင်ယူရန် ရည်ရွယ်하였다။

Verse 22

मधोर्वनमुपागम्य गुर्वाज्ञाप्रतिपालकः । विधिमुद्दिश्य विधिवत्तपस्तेपे सुदारुणम्

မဓုဝနသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဂုရု၏ အမိန့်ကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာလျက်၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ဓမ္မနည်းလမ်းကို ရည်ညွှန်းကာ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပဿကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 23

ऊर्द्ध्वबाहुश्चैकपादो रविं पश्यन्स चक्षुषा । शतवर्षं तपश्चक्रे दृढचित्तो दृढव्रतः

လက်နှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ မြှောက်ကာ ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်၍ နေမင်းကို မျက်စိဖြင့် တည်ကြည့်လျက်၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ သစ္စာဝတ်တည်ကြည်ကာ နှစ်တစ်ရာ တပသကို ပြု하였다။

Verse 24

अंगुष्ठेन भुवं स्पृष्ट्वा शत वर्षं च तादृशः । तेपे तपो दृढात्मा स तारकोऽसुरराट्प्रभुः

လက်မဖြင့် မြေကိုထိကာ ထိုအနေအထားအတိုင်း နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် နေထိုင်၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော တာရကာ အဆုရာတို့၏ ဘုရင်မင်းကြီးသည် ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 25

शतवर्षं जलं प्राश्नञ्च्छतवर्षं च वायुभुक् । शतवर्ष जले तिष्ठञ्च्छतं च स्थंडिलेऽतपत्

နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် သူမသည် ရေတစ်မျိုးတည်းသာ သောက်၍ အသက်မွေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် လေတစ်မျိုးတည်းကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နှစ်တစ်ရာ ရေထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်၍ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ မြေပြင်ဗလာပေါ်တွင် တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 26

शतवर्षं तथा चाग्नौ शतवर्षमधोमुखः । शतवर्षं तु हस्तस्य तलेन च भुवं स्थित

နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် သူသည် မီးထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ခေါင်းအောက်ချ၍ ပြောင်းပြန်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြေပေါ်တွင် ထောက်ကာ ရပ်နေ၍ ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 27

शतवर्षं तु वृक्षस्य शाखामालब्य वै मुने । पादाभ्यां शुचिधूमं हि पिबंश्चाधोमुखस्तथा

“အို မုနိ၊ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် သစ်ပင်၏ ကိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းအောက်ချ၍ ပြောင်းပြန်နေပြီး၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှတစ်ဆင့် သန့်ရှင်းသော မီးခိုးကိုသာ သောက်သုံးခဲ့သည်။”

Verse 28

एवं कष्टतरं तेपे सुतपस्स तु दैत्यराट् । काममुद्दिश्य विधिवच्छृण्वतामपि दुस्सहम्

ထိုသို့ ဒိုင်တျာမင်းသည် အလွန်ခက်ခဲသော စုတပသကို ဆောင်ရွက်လေ၏။ ကာမ (ဆန္ဒ၏ အရှင်) ကို ရည်ညွှန်း၍ ဗိဓိအတိုင်း ပြုလုပ်သော်လည်း၊ ကြားရုံသာရှိသူတို့အတွက်တောင် မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်၏။

Verse 29

तत्रैवं तपतस्तस्य महत्तेजो विनिस्सृतम् । शिरसस्सर्वंसंसर्पि महोपद्रवकृन्मुने

ထိုနေရာ၌ ထိုသို့ တပဿာကျင့်နေစဉ် သူ့ထံမှ မဟာတေဇော အလင်းရောင်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ခေါင်းမှ စ၍ အရပ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့ကာ အလွန်ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက်ကို ဖြစ်စေ하였다၊ မုနိရေ။

Verse 30

तेनैव देवलोकास्ते दग्धप्राया बभूविरे । अभितो दुःखमापन्नास्सर्वे देवर्षयो मुने

ထိုမီးတေဇောအင်အားကြောင့်ပင် ကောင်းကင်ဘုံများသည် မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။ အရပ်အနှံ့၌ ဒေဝရ္ဓိများအားလုံးသည် ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် ဖိစီးခံရကြသည်၊ မုနိရေ။

Verse 31

इंद्रश्च भयमापेदे ऽधिकं देवेश्वरस्तदा । तपस्यत्यद्य कश्चिद्वै मत्पदं धर्षयिष्यति

ထိုအခါ ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည် ပိုမိုကြောက်ရွံ့သွား၍— “ယနေ့ အမှန်တကယ် တစ်ဦးဦးက တပဿာကျင့်နေပြီး ငါ၏အဆင့်အတန်းကို ထိုးဖောက်လုယူမည်” ဟု တွေးတော하였다။

Verse 32

अकांडे चैव ब्रह्माण्डं संहरिष्यत्ययं प्रभु । इति संशयमापन्ना निश्चयं नोपलेभिरे

သူတို့သည် “အကြောင်းမဲ့ပင် ဤအရှင်သည် ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာလောကတစ်လုံး) အား ရုတ်တရက် ဖျက်သိမ်းမလား” ဟု သံသယဝင်ကာ မသေချာမှုထဲကျသွားပြီး အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက် မရနိုင်ကြ။

Verse 33

ततस्सर्वे सुसंमन्त्र्य मिथस्ते निर्जरर्षयः । मल्लोकमगमन्भीता दीना मां समुपस्थिताः

ထို့နောက် နတ်ရသီတို့အားလုံး အချင်းချင်း ကောင်းစွာ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်ညှိုးနွမ်းလျက် ငါ၏ လောကသို့ ရောက်လာကာ ငါ့ထံ၌ ခိုလှုံရန် ချဉ်းကပ်လာကြ၏။

Verse 34

मां प्रणम्य सुसंस्तूय सर्वे ते क्लिष्टचेतसः । कृतस्वंजलयो मह्यं वृत्तं सर्वं न्यवेदयन्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ငါ့ကို ဦးချ၍ ကောင်းစွာ ချီးမွမ်းကြပြီး စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် လက်အုပ်ချီကာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါ့ထံ တင်ပြကြ၏။

Verse 35

अहं सर्वं सुनिश्चित्य कारणं तस्य सद्धिया । वरं दातुं गतस्तत्र यत्र तप्यति सोऽसुरः

ငါသည် အရာအားလုံးကို သေချာစွာ စိစစ်၍ ကောင်းသော ဉာဏ်ဖြင့် သူ၏ လုပ်ဆောင်မှု၏ အကြောင်းရင်းမှန်ကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ထိုအဆုရသည် တပသ်ကျင့်နေသော နေရာသို့ သွားကာ ကောင်းချီးပေးရန် ရောက်သွား၏။

Verse 36

अवोचं वचनं तं वै वरं ब्रूहीत्यहं मुने । तपस्तप्तं त्वया तीव्रं नादेयं विद्यते तव

ငါက သူ့အား ဤသို့ မိန့်ကြား၏—“အို မုနိ၊ ကောင်းချီးတစ်ပါး တောင်းလော့။ သင်ပြုခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် တပသ်သည် အကျိုးမဲ့ မဖြစ်နိုင်; သင့်အတွက် မပေးသင့်သော အရာ မရှိ” ဟု။

Verse 37

इत्येवं मद्वचः श्रुत्वा तारकस्स महासुरः । मां प्रणम्य सुसंस्तूय वरं वव्रेऽतिदारुणम्

ဤသို့ ငါ့စကားကို ကြားသော် တာရက မဟာအဆုရသည် ငါ့ကို ဦးချ၍ ကောင်းစွာ ချီးမွမ်းပြီးနောက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးဆက်ရှိသော ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်တောင်းခံလေ၏။

Verse 38

तारक उवाच । त्वयि प्रसन्ने वरदे किमसाध्यं भवेन्मम । अतो याचे वरं त्वत्तः शृणु तन्मे पितामह

တာရကာက ပြော၏— «အရှင်သည် ကျေနပ်တော်မူလျှင်၊ အို အပေးအလှူရှင် (ဗရဒ)၊ ကျွန်ုပ်အတွက် မရနိုင်သောအရာ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အရှင်ထံမှ ကောင်းချီးတစ်ပါးကို တောင်းလျက်ရှိ၏—ကျွန်ုပ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို နားထောင်ပါ၊ အို အဘိုးတော် (ဗြဟ္မာ)»။

Verse 39

यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । देयं वरद्वयं मह्यं कृपां कृत्वा ममोपरि

«အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အရှင် ကျေနပ်တော်မူ၍ ကျွန်ုပ်အား ကောင်းချီးပေးလိုပါက၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြု၍ ကောင်းချီးနှစ်ပါးကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါ»။

Verse 40

त्वया च निर्मिते लोके सकलेऽस्मिन्महाप्रभो । मत्तुल्यो बलवान्नूनं न भवेत्कोऽपि वै पुमान्

အို မဟာအရှင်၊ အရှင် ဖန်ဆင်းထားသော ဤလောကတစ်လောကလုံးတွင် ကျွန်ုပ်နှင့် တူညီသည့် အင်အားကြီးသူ မည်သူမျှ မရှိနိုင်ကြောင်း အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 41

शिववीर्यसमुत्पन्नः पुत्रस्सेनापतिर्यदा । भूत्वा शस्त्रं क्षिपेन्मह्यं तदा मे मरणं भवेत्

ရှီဝ၏ သာသနာတန်ခိုးမှ မွေးဖွားလာသော သားတော်သည် တပ်မဟာမူး (စေနာပတိ) ဖြစ်လာသောအခါ၊ သူက လက်နက်ကို ကိုင်၍ ကျွန်ုပ်ထံ ပစ်ချလျှင် ထိုအခါ ကျွန်ုပ်၏ သေခြင်း ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 42

इत्युक्तोऽथ तदा तेन दैत्येनाहं मुनीश्वर । वरं च तादृशं दत्त्वा स्वलोकमगमं द्रुतम्

ထိုဒေဝါ (ဒိုင်တျ) က ထိုသို့ ပြောဆိုသဖြင့်၊ အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သူတောင်းသည့်အတိုင်း ကောင်းချီးကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ထိုကောင်းချီးပေးပြီးသည်နှင့် မိမိ၏ လောကသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့၏။

Verse 43

दैत्योऽपि स वरं लब्ध्वा मनसेप्सितमुत्तमम् । सुप्रसन्नोतरो भूत्वा शोणिताख्यपुरं गतः

ထိုဒေတျသည်လည်း မိမိစိတ်ထဲတွင် ကာလရှည်ကြာစွာ တောင့်တခဲ့သော ထူးမြတ်သော ဆုလာဘ်ကို ရရှိပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ အပြည့်အဝ ကျေနပ်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် သောနိတခယ ဟုခေါ်သော မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

Verse 44

अभिषिक्तस्तदा राज्ये त्रैलोक्यस्यासुरैस्सह । शुक्रेण दैत्यगुरुणाज्ञया मे स महासुरः

ထို့နောက် ထိုအသူရာကြီးသည် အသူရာအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ဒေတျတို့၏ ဆရာဖြစ်သော ရှုကြ၏ အမိန့်အရ ကျွန်ုပ်အား ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း လောကသုံးပါးလုံးကို အုပ်စိုးရန် ဘိသိက်မြှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Verse 45

ततस्तु स महादैत्योऽभवस्त्रैलोक्यनायकः । स्वाज्ञां प्रवर्तयामास पीडयन्सचराचरम्

ထို့နောက် ထိုမဟာဒေတျသည် လောကသုံးပါးလုံး၏ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အမိန့်ကို အာဏာတည်စေလျက် ဖန်ဆင်းခြင်းလောကတစ်ခွင်ရှိ လှုပ်ရှားတတ်သော သတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားတတ်သော အရာအားလုံးကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခဲ့သည်။

Verse 46

राज्यं चकार विधिवस्त्रिलोकस्य स तारकः । प्रजाश्च पालयामास पीडयन्निर्जरादिकान्

တာရကသည် လောကသုံးပါးကို စနစ်တကျ အုပ်စိုးခဲ့ပြီး သူ၏ လက်အောက်ခံများကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဒေဝါများနှင့် အခြားသော နတ်ဗြဟ္မာများကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခဲ့သည်။

Verse 47

ततस्स तारको दैत्यस्तेषां रत्नान्युपाददे । इंद्रादिलोकपालानां स्वतो दत्तानि तद्भयात्

ထို့နောက် တာရက အသူရသည် သူတို့၏ ရတနာအလှဆင်များကို လုယူသွား၏—အင်ဒြာမှစ၍ လောကကိုကာကွယ်သော အုပ်ထိန်းသူတို့က သူ့ကိုကြောက်၍ ကိုယ်တိုင်ပင် အပ်နှံခဲ့သော ထိုရတနာများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 48

इंद्रेणैरावतस्तस्य भयात्तस्मै समर्पितः । कुबेरेण तदा दत्ता निधयो नवसंख्यका

သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အိန္ဒြာသည် မိမိ၏ ဆင်အဲရာဝတကို သူ့ထံ အပ်နှံလျက်၊ ထိုအခါ ကုဗေရသည်လည်း နိဓိကိုးပါးကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 49

वरुणेन हयाः शुभ्रा ऋषिभिः कामकृत्तथा । सूर्येणोच्चैश्श्रवा दिव्यो भयात्तस्मै समर्पितः

ဝရုဏသည် တောက်ပသော အဖြူရောင်မြင်းများကို ပူဇော်အပ်နှံ၏; ရှင်ရသီတို့လည်း ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အလှူကို ပေးအပ်ကြ၏။ နေရောင်သခင် စူရျသည်လည်း ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဒိဗ္ဗမြင်း ဥစ္စೈශ්ရဝါကို သူ့ထံ ဆက်ကပ်၏။

Verse 50

यत्र यत्र शुभं वस्तु दृष्टं तेनासुरेण हि । तत्तद्गृहीतं तरसा निस्सारस्त्रिभवोऽभवत्

အဆုရသည် မင်္ဂလာသော်လည်းကောင်း တန်ဖိုးရှိသော်လည်းကောင်း အရာတစ်စုံတစ်ရာကို မြင်သမျှ အလျင်အမြန် လုယူသွား၏; ထို့ကြောင့် သုံးလောကလုံးသည် အနှစ်သာရကင်းမဲ့၍ စည်းစိမ်နှင့် အင်အားတို့ ချို့တဲ့သွား၏။

Verse 51

समुद्राश्च तथा रत्नान्यदुस्तस्मै भयान्मुने । अकृष्टपच्यासीत्पृथ्वी प्रजाः कामदुघाः खिलाः

အို မုနိရေ၊ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သမုဒ္ဒရာတို့နှင့် ရတနာတန်ဖိုးကြီးများပင် သူ့ထံ ကိုယ်တိုင် ဆက်ကပ်ကြ၏။ မြေကြီးသည် မထွန်ယက်ဘဲ အစာအဟာရ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးသည် နေရာတိုင်း၌ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူများကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 52

सूर्यश्च तपते तद्वत्तद्दुःखं न यथा भवेत् । चंद्रस्तु प्रभया दृश्यो वायुस्सर्वानुकूलवान्

နေမင်းသည် ထိုသို့ပင် တောက်လောင်သော်လည်း ထိုအပူသည် ဒုက္ခဖြစ်စေမည့်အထိ မဖြစ်သင့်။ လမင်းသည် နူးညံ့သော အလင်းရောင်ဖြင့် မြင်ရပြီး၊ လေသည်လည်း အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေ သဟဇာတ ဖြစ်၏။

Verse 53

देवानां चैव यद्द्रव्यं पितॄणां च परस्य च । तत्सर्वं समुपादत्तमसुरेण दुरात्मना

ဒေဝတို့၏ ဥစ္စာ၊ ပိတೃတို့၏ ဥစ္စာနှင့် အခြားသူတို့၏ ဥစ္စာတို့ကိုပါ—အကုန်လုံးကို စိတ်ယုတ်မာသော အဆုရက အင်အားဖြင့် လုယူသွား၏။

Verse 54

वशीकृत्य स लोकांस्त्रीन्स्वयमिंद्रो बभूव ह । अद्वितीयः प्रभुश्चासीद्राज्यं चक्रेऽद्भुतं वशी

လောကသုံးပါးကို အုပ်ချုပ်ကာ သူကိုယ်တိုင် အင်ဒြာဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ မယှဉ်နိုင်သော အရှင်အာဏာရှင်ဖြစ်၍ အံ့ဖွယ်ရာ အုပ်ချုပ်မှုကို တည်ထောင်ခဲ့၏။

Verse 55

निस्सार्य सकलान्देवान्दैत्यानस्थापयत्ततः । स्वयं नियोजयामास देवयोनिस्स्वकर्मणि

ဒေဝတို့အားလုံးကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက် သူသည် ဒೈတျတို့ကို သူတို့၏နေရာများတွင် တင်ထား၏။ ထို့နောက် ထိုသူ—ဒေဝမျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားသူ—က တစ်ဦးချင်းစီကို မိမိသင့်လျော်သော တာဝန်၌ ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်စေ၏။

Verse 56

अथ तद्बाधिता देवास्सर्वे शक्रपुरोगमाः । मुने मां शरणं जग्मुरनाथा अतिविह्वलाः

ထို့နောက် သူ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်သော ဒေဝတို့အားလုံးသည် သက္ကရ (အင်ဒြာ) ဦးဆောင်လျက်၊ အို မုနိ၊ အကူအညီမဲ့၍ အလွန်တုန်လှုပ်ကာ ကျွန်ုပ်ထံ သက်သာရာအဖြစ် ခိုလှုံလာကြ၏။