कार्तिकेयलीलावर्णनम् (Narration of Kārttikeya’s Divine Play)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ब्रह्मन् सृष्टिकर प्रभो । ततः किमभवत्तत्र तद्वदाऽद्य कृपां कुरु

နာရဒက ဆိုသည်– «အို နတ်တို့၏နတ်၊ အို သတ္တဝါတို့၏အရှင်—အို ဗြဟ္မာ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြုလုပ်သူ၊ အို ဂုဏ်ထူးမြတ်သော အရှင်—ထို့နောက် အဲဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်သနည်း။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြ၍ ပြောကြားပါ»။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे तात विश्वामित्रः प्रतापवान् । प्रेरितो विधिना तत्रागच्छत्प्रीतो यदृच्छया

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်– «အဲဒီအချိန်တည်းမှာပင်၊ ချစ်သားရေ၊ တန်ခိုးကြီး၍ တောက်ပသော ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည်—ကံကြမ္မာ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်—အဲဒီနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်၊ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက်၊ မတော်တဆလိုပင်»။

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्तिकेयलीलावर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း «ရုဒ္ရသံဟိတာ» အတွင်း၊ ထို့အပြင် စတုတ္ထခွဲ «ကုမာရခဏ္ဍ» အတွင်းရှိ «သခင် ကာရ္တိကေယ၏ ဒိဗ္ဗလီလာ ဖော်ပြချက်» ဟူသော တတိယအခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 4

अकरोत्सुनुतिं तस्य सुप्रसन्नेन चेतसा । विधिप्रेरितवाग्भिश्च विश्वामित्रः प्रभाववित्

ထို့နောက် အာနုဘော်တန်ခိုးကို သိမြင်သူ ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် စိတ်နှလုံး အလွန်တည်ငြိမ်သန့်ရှင်း၍ ထိုအရှင်အား ချီးမွမ်းသီချင်းကို ဆက်ကပ်လေ၏—သူ၏စကားများသည် သာသနာတော်၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ လှုံ့ဆော်ခံရသကဲ့သို့ စီးဆင်းလာ၏။

Verse 5

ततस्सोऽभूत्सुतस्तत्र सुप्रसन्नो महोति कृत् । सुप्रहस्याद्भुतमहो विश्वामित्रमुवाच च

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ သားတော်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏—တောက်ပလင်းလက်၍ အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ အံ့ဩဖွယ် မဟာကာရိယများကို ဆောင်ရွက်နိုင်သူ။ ထို့ပြင် မြင့်မြတ်၍ အံ့အားသင့်စေသော အပြုံးဖြင့် ဝိශ්ဝာမိတ္တရအားလည်း မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 6

शिवसुत उवाच । शिवेच्छया महाज्ञानिन्नकस्मात्त्वमिहागतः । संस्कारं कुरु मे तात यथावद्वेदसंमितम्

ရှီဝ၏ သားတော် မိန့်တော်မူသည်—«ရှီဝ၏ အလိုတော်ကြောင့်၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ၊ သင်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဤနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် အဖေတော်၊ ဝేదများက သတ်မှတ်အတည်ပြုထားသကဲ့သို့ မှန်ကန်စွာ ကျွန်ုပ်အတွက် သံස්ကာရ (အဘိသေက) အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပေးပါ»။

Verse 7

अद्यारभ्य पुरोधास्त्वं भव मे प्रीतिमावहन् । भविष्यसि सदा पूज्यस्सर्वेषां नात्र संशयः

“ယနေ့မှစ၍ သင်သည် ငါ၏ ပုရောဟိတ်ဖြစ်၍ ငါ့အား ပီတိပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလော့။ သင်သည် အားလုံးအတွက် အမြဲတမ်း ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सुप्रसन्नो हि गाधिजः । तमुवाचानुदात्तेन स्वरेण च सुविस्मितः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်– ထိုစကားကို ကြားသော် ဂါဓိ၏သားသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွား၏။ ထို့နောက် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော်လည်း နူးညံ့၍ တိတ်တဆိတ်သော အသံဖြင့် သူသည် ထိုသူအား ပြောလေ၏။

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । शृणु तात न विप्रोऽहं गाधिक्षत्रियबालकः । विश्वामित्रेति विख्यातः क्षत्रियो विप्रसेवकः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်– “နားထောင်ပါ သားရေ။ ငါသည် ဗြာဟ္မဏ မဟုတ်၊ က္ଷတ္တရိယ ဂါဓိ၏ သားဖြစ်သည်။ ငါသည် ‘ဝိශ්ဝာမိတ္တရ’ ဟု ကျော်ကြားသော က္ଷတ္တရိယဖြစ်ပြီး ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဝန်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။”

Verse 10

इति स्वचरितं ख्यातं मया ते वरबालक । कस्त्वं स्वचरितं ब्रूहि विस्मितायाखिलं हि मे

ဤသို့ပင်၊ ကလေးကောင်းမြတ်ရေ၊ ငါသည် ငါ့ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်ကြောင်းကို သင့်အား ပြောပြပြီးပြီ။ ယခု သင်သည် မည်သူနည်း။ ငါအလွန်အံ့ဩနေသဖြင့် သင့်ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းကို အပြည့်အစုံ ပြောပြပါ။

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वच स्तस्य तत्स्ववृत्तं जगाद ह । ततश्चोवाच सुप्रीत्या गाधिजं तं महोतिकृत्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူ၏စကားကို ဤသို့ကြားနာပြီးနောက်၊ သူသည် မိမိအကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ပြောကြား하였다။ ထို့နောက် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ၊ ထင်ရှားမြတ်နိုးသူသည် တပသ္ယာကြီးပြုခဲ့သော ဂါဓိ၏သား (ဝိශ්ဝာမိတ္တရ) ထံသို့ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 12

शिवसुत उवाच । विश्वामित्र वरान्मे त्वं ब्रह्मर्षिर्नाऽत्र संशयः । वशिष्ठाद्याश्च नित्यं त्वां प्रशंसिष्यंति चादरात्

ရှီဝ၏သားက ပြောသည်— “အို ဗိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ငါ၏ကောင်းချီးကြောင့် သင်သည် အမှန်တကယ် ဗြဟ္မရ္ရှိ ဖြစ်သည်၊ ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ ဝသိဋ္ဌနှင့် အခြားရသေ့တို့လည်း သင့်ကို အမြဲတမ်း လေးစားစွာ ချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်။”

Verse 13

अतस्त्वमाज्ञया मे हि संस्कारं कर्तुमर्हसि । इदं सर्वं सुगोप्यं ते कथनीयं न कुत्रचित्

ထို့ကြောင့် ငါ၏အမိန့်အရ သင်သည် သတ်မှတ်ထားသော သံස්ကာရ (saṃskāra) ကို ဆောင်ရွက်ရန် အမှန်တကယ် သင့်တော်သည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို သင်က အလွန်ဂရုစိုက်၍ လျှို့ဝှက်ထားရမည်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပြောရ။

Verse 14

ब्रह्मोवाच । ततोकार्षीत्स संस्कारं तस्य प्रीत्याऽखिलं यथा । शिवबालस्य देवर्षे वेदोक्तविधिना परम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— ထို့နောက် အို ဒေဝရ္ရှိ၊ သူသည် ရှီဝ၏ကလေးအတွက် သံස්ကာရ အားလုံးကို ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် အပြည့်အစုံ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်၊ ဝေဒတွင် ဆိုထားသော အမြင့်မြတ်သော နည်းလမ်းအတိုင်း ဖြစ်၏။

Verse 15

शिवबालोपि सुप्रीतो दिव्यज्ञानमदात्परम् । विश्वामित्राय मुनये महोतिकारकः प्रभुः

နတ်ကလေးတော်ဖြစ်သော်လည်း သခင်ရှီဝသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မုနိ ဝိශ්ဝာမိတ္တရအား အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုရားသိမြင်ဉာဏ်ကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ထိုသခင်သည် အမြတ်အကျိုးကြီးကို ပေးသနားတော်မူသော အင်အားကြီးရှင် ဖြစ်၏။

Verse 16

पुरोहितं चकारासौ विश्वामित्रं शुचेस्सुत । तदारभ्य द्विजवरो नानालीलाविशारदः

အို သုစိ၏သားရေ၊ ထိုသခင်သည် ဝိශ්ဝာမိတ္တရကို မိသားစု ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုအထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် သာသနာရေး အခမ်းအနားမျိုးစုံနှင့် နတ်ဘုရားဆန်သော လီလာနည်းဗျူဟာများတွင် ကျွမ်းကျင်လာ၏။

Verse 17

इत्थं लीला कृता तेन कथिता सा मया मुने । तल्लीलामपरां तात शृणु प्रीत्या वदाम्यहम्

“ဤသို့ မုနိရေ၊ ထိုသခင်၏ ဒိဗ္ဗလီလာကို ငါက ပြောပြပြီးလေပြီ။ ယခု ချစ်သူငယ်ရေ၊ ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် နားထောင်လော့—ငါသည် သူ၏ အခြားလီလာတစ်ပုဒ်ကို ချစ်ခင်စွာ ပြောကြားမည်”။

Verse 18

तस्मिन्नवसरे तात श्वेतनामा च संप्रति । तत्राऽपश्यत्सुतं दिव्यं निजं परम पावनम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ချစ်သူငယ်ရေ၊ ရွှေတနာမာ (Śvetanāmā) လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေ၏။ ထိုအခါ သူမသည် မိမိ၏ သားတော်ကို မြင်တွေ့လေရာ၊ အလင်းရောင်တောက်ပသော ဒိဗ္ဗသဘောနှင့် အလွန်ပင် သန့်စင်စေသော အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 19

ततस्तं पावको गत्वा दृष्ट्वालिंग्य चुचुम्ब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शस्त्रं शक्तिन्ददौ च सः

ထို့နောက် မီးနတ် ပာဝကသည် သူ့ထံသို့ သွား၍ တွေ့မြင်သဖြင့် ဖက်လှုပ်နမ်းရှိုက်하였다။ «သား» ဟု ခေါ်ကာ မိမိ၏ သက္တိ (သိဒ္ဓိလှံ/တန်ခိုး) အဖြစ် အာယုဓကို ပေးအပ်하였다။

Verse 20

गुहस्तां शक्तिमादाय तच्छृंगं चारुरोह ह । तं जघान तया शक्त्या शृंगो भुवि पपात सः

ထို့နောက် ဂုဟ (ကုမာရ/စကန္ဒ) သည် ထိုသက္တိလှံကို ကိုင်ယူ၍ တောင်ထိပ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်ရောက်하였다။ ထိုသက္တိဖြင့်ပင် သူ့ကို ထိုးနှက်သတ်ပြီး ရှೃင်ဂသည် မြေပြင်သို့ လဲကျ하였다။

Verse 21

दशपद्ममिता वीरा राक्षसाः पूर्वमागताः । तद्वधार्थं द्रुतं नष्टा बभूवुस्तत्प्रहारतः

အရင်က သူရဲကောင်း ရက္ခသများ ဒသပဒ္မ အရေအတွက်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို သတ်ရန် အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်လာသောအခါ သူ၏ ထိုးနှက်ချက်များကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 22

हाहाकारो महानासीच्चकंपे साचला मही । त्रैलोक्यं च सुरेशानस्सदेवस्तत्र चागमत्

အလွန်ကြီးမားသော ဟာဟာကာရ အော်ဟစ်သံ ပေါ်ထွန်းလာ၍ လှုပ်ရှားသော မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်သွား၏။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ အရှင် အိန္ဒြာသည် ဒေဝများနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ သုံးလောကလုံးလည်း လှုပ်ယမ်းသွား၏။

Verse 23

दक्षिणे तस्य पार्श्वे च वज्रेण स जघान च । शाखनामा ततो जातः पुमांश्चैको महाबलः

ထို့နောက် သူ၏ညာဘက်ကို ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ဖြင့် ထိုးနှက်၍ ချေမှုန်းလေ၏။ ထိုထိုးနှက်မှုမှ အင်အားကြီးမားသော ယောကျာ်းတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာပြီး «ရှာခနာမာ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလေ၏။

Verse 24

पुनश्शक्रो जघानाऽऽशु वामपार्श्वे हि तं तदा । वज्रेणाऽन्यः पुमाञ्जातो विशाखाख्योऽपरो बली

ထို့နောက် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုအခါ ချက်ချင်းပင် ဝဇ္ဇရဖြင့် သူ၏ဘယ်ဘက်ကို ထိုးနှက်လေ၏။ ထိုထိုးနှက်မှုမှ အင်အားကြီးမားသော ယောကျာ်းတစ်ဦး ထပ်မံပေါ်ထွန်းလာပြီး «ဝိသာခ» ဟူသော နာမဖြင့် ခေါ်ဝေါ်လေ၏။

Verse 25

तदा स्कंदादिचत्वारो महावीरा महाबलाः । इन्द्रं हंतुं द्रुतं जग्मुस्सोयं तच्छरणं ययौ

ထိုအခါ စကန္ဒကို အစပြုသော မဟာသူရဲကောင်း လေးဦးသည် သတ္တိနှင့် အင်အားကြီးမား၍ အိန္ဒြာကို သတ်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကြလေ၏။ ထိုကိုမြင်သော အိန္ဒြာသည် ချက်ချင်းပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အားကိုးရာဖြစ်သော ထိုသခင်၏ ခြေတော်ရင်းသို့ ခိုလှုံရန် သွားလေ၏။

Verse 27

शक्रस्स सामरगणो भयं प्राप्य गुहात्ततः । ययौ स्वलोकं चकितो न भेदं ज्ञातवान्मुने

အို မုနိ၊ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် နတ်တော်အစုအဝေးနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ခံစားကာ ထိုဂူမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက် မိမိ၏ လောကသို့ ပြန်သွားပြီး ဖြစ်ပျက်သမျှ၏ အမှန်တကယ် ခွဲခြားချက်ကို မသိနားမလည်ခဲ့။

Verse 28

स बालकस्तु तत्रैव तस्थाऽऽवानंदसंयुतः । पूर्ववन्निर्भयस्तात नानालीलाकरः प्रभुः

ထိုဘုရားသခင်ကလေးသည် ထိုနေရာ၌ပင် အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝစွာ ရပ်တည်နေ하였다။ အို ချစ်သူရေ၊ အရင်ကကဲ့သို့ပင် မကြောက်မရွံ့—အရှင်သည် လီလာအံ့ဖွယ် အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နေ၏။

Verse 29

तस्मिन्नवसरे तत्र कृत्तिकाख्याश्च षट् स्त्रियः । स्नातुं समागता बालं ददृशुस्तं महाप्रभुम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ထိုနေရာသို့ ကෘတ္တိကာဟု ခေါ်သော မိန်းမခြောက်ဦး ရေချိုးရန် ရောက်လာကြပြီး ထိုကလေးကို မြင်တွေ့ကြသည်—အခြားသူမဟုတ်၊ တန်ခိုးတော်ကြီးမားသော အရှင်တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 30

ग्रहीतुं तं मनश्चक्रुस्सर्वास्ता कृत्तिकाः स्त्रियः । वादो बभूव तासां तद्ग्रहणेच्छापरो मुने

ကෘတ္တိကာ မိန်းမအားလုံးသည် ထိုကလေးကို မိမိတို့၏အဖြစ် ယူလိုစိတ် ထားကြသည်။ အို မုနိ၊ တစ်ဦးချင်းစီက ယူလိုစိတ်ပြင်းပြနေသဖြင့် မည်သူက ယူရမည်နည်းဟူ၍ အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 31

तद्वादशमनार्थं स षण्मुखानि चकार ह । पपौ दुग्धं च सर्वासां तुष्टास्ता अभवन्मुने

ထိုအငြင်းပွားမှုကိုငြိမ်းစေရန် သူသည် မျက်နှာခြောက်ပါးကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။ ထိုမျက်နှာအားလုံးမှ နို့ကို သောက်သုံး၍၊ အို မုနိ၊ သူမတို့အားလုံး စိတ်ကျေနပ်သွားကြ၏။

Verse 32

तन्मनोगतिमाज्ञाय सर्वास्ताः कृत्तिकास्तदा । तमादाय ययुर्लोकं स्वकीयं मुदिता मुने

အို မုနိရေ၊ ထိုအခါ ကృတ္တိကာ မိခင်များအားလုံးသည် ကလေး၏ အတွင်းစိတ်ဆန္ဒကို သိမြင်၍ ဝမ်းမြောက်စွာ သူ့ကို ချီယူကာ မိမိတို့၏ လောကသို့ သွားကြ၏။

Verse 33

तं बालकं कुमाराख्यं स्तनं दत्त्वा स्तनार्थिने । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं सूर्याधिकप्रभम्

နို့ကို တောင်းခံသော ကုမာရဟု အမည်ရသည့် ကလေးငယ်အား မိခင်က နို့အုံပေး၍၊ အီရှ (ရှီဝ) ၏ သားတော်ကို နေရောင်ထက်ပင် ထွန်းလင်းသော တေဇောဖြင့် ကြီးပြင်းစေခဲ့သည်။

Verse 34

न चक्रुर्बालकं याश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रेमपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रक

ထိုမိန်းမများသည် ကလေးကို မျက်စိဖြင့်တောင် မကြည့်နိုင်ကြ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် သူတို့၏ မျက်လုံးအာရုံအတွင်း မဝင်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မြတ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် ပိုချစ်မြတ်နိုးရသော အချစ်၏ အလွန်ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို ပြုစုမွေးမြူခဲ့သူ၏ ချစ်လှစွာသော သားတော်ဖြစ်၏။

Verse 35

यानि यानि च वस्त्राणि त्रैलोक्ये दुर्लभानि च । ददुस्तस्मै च ताः प्रेम्णा भूषणानि वराणि वै

လောကသုံးပါး၌ပင် ရှားပါးသော အဝတ်အစားမျိုးစုံနှင့် အလွန်ကောင်းမြတ်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုလည်း သူ့အား မေတ္တာဖြင့် ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 36

दिनेदिने ताः पुपुषुर्बालकं तं महाप्रभुम् । प्रसंसितानि स्वादूनि भोजयित्वा विशेषतः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုမိန်းမတို့သည် အမှန်တကယ် မဟာပ प्रभု ဖြစ်သော ထိုကလေးကို မေတ္တာဖြင့် ပြုစုမွေးမြူကာ ချီးမွမ်းခံရသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို အထူးသဖြင့် ကျွေးမွေးကြ၏။

Verse 37

अथैकस्मिन् दिने तात स बालः कृत्तिकात्मजः । गत्वा देवसभां दिव्यां सुचरित्रं चकार ह

ထို့နောက် တစ်နေ့တည်းတွင်၊ ချစ်သားရေ၊ ကෘတ္တိကာတို့၏ သားငယ်တော်သည် တောက်ပသည့် နတ်ဘုရားတို့၏ အစည်းအဝေးသို့ သွားရောက်ကာ သာဓကဖြစ်လောက်သော ကောင်းမြတ်သည့် အပြုအမူတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 38

स्वमहो दर्शयामास देवेभ्यो हि महाद्भुतम् । सविष्णुभ्योऽखिलेभ्यश्च महोतिकरबालकः

ထိုအံ့ဩဖွယ်ကလေးသည် အလွန်ထူးကဲသော မဟာတေဇောရောင်ခြည်ကို ပိုင်ဆိုင်၍၊ မိမိ၏ အံ့မခန်းသော ဂုဏ်တော်ကို နတ်ဘုရားတို့နှင့် ဗိဿနုအပါအဝင် အားလုံးထံ ပြသလေ၏။

Verse 39

तं दृष्ट्वा सकलास्ते वै साच्युतास्सर्षयस्सुराः । विस्मयं प्रापुरत्यन्तं पप्रच्छुस्तं च बालकम्

သူ့ကို မြင်သောအခါ အချူတ (ဗိဿနု) နှင့်အတူ ရှိသမျှ ရှင်ရသေ့များ၊ နတ်ဘုရားများအားလုံးသည် အလွန်အံ့ဩသွားကြပြီး ထိုသန့်ရှင်းသော ကလေးတော်ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 40

को भवानिति तच्छ्रुत्वा न किंचित्स जगाद ह । स्वालयं स जगामाऽशु गुप्तस्तस्थौ हि पूर्ववत्

“သင်သည် မည်သူနည်း” ဟူသောစကားကို ကြားသော်လည်း သူသည် အဘယ်စကားမျှ မပြော။ ချက်ချင်း မိမိအိမ်ရာသို့ သွားကာ ဖုံးကွယ်လျက် ယခင်ကဲ့သို့ပင် နေထိုင်၏။